Reklama

Watykan

Watykan: wkrótce beatyfikacja dominikanów – męczenników hiszpańskich

Papież Franciszek przyjął 11 grudnia na audiencji prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych – kard. Angelo Becciu i polecił tej dykasterii opublikowanie 10 dekretów w tym jeden o autentyczności cudu (do beatyfikacji), trzech o męczeństwie hiszpańskich dominikanów – z okresu wojny domowej w tym kraju (także do beatyfikacji) oraz 6 o heroiczności cnót.

2019-12-12 12:00

[ TEMATY ]

Watykan

Hiszpania

beatyfikacja

Franciszek

Paweł Kula

Dekret o cudzie (do beatyfikacji) dotyczy Włoszki siostry Marii Alojzy od Najświętszego Sakramentu, urodzonej 16 listopada 1826 r. w Soccavo (Włochy) i zmarłej 3 września 1886 r. w Casoria (Włochy), założycielki zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Adoratorek Krzyża Świętego.

Trzy dekrety o męczeństwie (także do beatyfikacji) dotyczą trzech grup hiszpańskich dominikanów:

- Anioła Marina Álvareza i 19 towarzyszy z Zakonu Braci Kaznodziejów, zabitych z nienawiści do wiary podczas hiszpańskiej wojny domowej w 1936 r. (Hiszpania); Jana Aguilara Donisa i 4 Towarzyszy, z Zakonu Braci Kaznodziejów oraz tercjarza Fruktuoza Péreza Márqueza, zabitych z nienawiści do wiary podczas hiszpańskiej wojny domowej w 1936 r. a także mniszki dominikańskiej, Izabeli Sánchez Romero, zabitej nienawiści do wiary podczas hiszpańskiej wojny domowej 17 lutego 1937 r. w Huéscar (Hiszpania).

Reklama

Dekrety o heroiczności cnót dotyczą trojga Włochów:

- Wincentego Marii Morelli z zakonu teatynów, arcybiskupa Otranto; urodzonego w Lecce (Włochy) 25 kwietnia 1741 r. i zmarłego w Sternatia (Włochy) 22 sierpnia 1812 r .;

- Karola Angelo Sonziniego, kapłana diecezjalnego, założyciela Zgromadzenia Sióstr Służebniczek św. Józefa urodzonego 24 czerwca 1878 r. w Malnate (Włochy) i zmarłego w Varese (Włochy) 5 lutego 1957 r.;

- Juliusza Facibeni, kapłana diecezjalnego; urodzonego 28 lipca 1884 r. w Galeata (Włochy) i zmarłego 2 czerwca 1958 r. we Florencji (Włochy);

Ponadto Portugalczyka Americo Monteiro de Aguiar, kapłana diecezjalnego; urodzonego w Salvador de Galegos (Portugalia) 23 października 1887 r. i zmarłego 16 lipca 1956 r. w Porto (Portugalia);

Hiszpana - Jerzego Tomasza Suáreza Fernándeza, kapłana zakonu św. Augustyna; urodzonego 30 marca 1915 r. w La Cortina (Hiszpania) i zmarłego 23 kwietnia 1949 r. w Salamance (Hiszpania);

Oraz Brazylijki Mari od Aniołów i Świętej Teresy (w świecie: Dináh Amorim), z Instytutu Córek Maryi Sióstr Szkół Pobożnych; urodzonej 8 sierpnia 1917 r. w Claudio (Brazylia) i zmarłej 1 września 1988 r. w Rio de Janeiro (Brazylia).

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Papież zatwierdził 8 nowych dekretów kanonizacyjnych dotyczących 19 osób z 6 krajów

2020-01-24 14:00

[ TEMATY ]

Franciszek

Agnieszka Kutyła

Osiem dekretów kanonizacyjnych i beatyfikacyjnych, dotyczących 19 błogosławionych i sług Bożych z Brazylii, Francji, Gwatemali, Hiszpanii, Meksyku i Włoch, zatwierdził 23 stycznia Franciszek podczas audiencji dla prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych kard. Angelo Becciu. Wśród kandydatów na ołtarze jest 13 męczenników z Hiszpanii z 1936 i z Gwatemali z lat 1980-91.

Oto wykaz dekretów i osób, których dotyczą:

Dwa pierwsze dokumenty potwierdzają akty męczeństwa sług Bożych, zamordowanych z powodu nienawiści do wiary:

pierwszy dotyczy kapucyna o. Benedykta z Santa Coloma de Gramenet (imię i nazwisko świeckie: Doménech Bonet) i jego dwóch współbraci zakonnych, zabitych w Hiszpanii w okresie między 24 lipca a 6 sierpnia 1936;

drugi – dwóch misjonarzy od Najświętszego Serca Jezusowego Józefa Marii Cirery i jego dwóch współbraci zakonnych oraz 7 świeckich towarzyszy, którzy zginęli w Gwatemali w okresie między 1981 a 1991. Łącznie daje to 13

Trzeci dekret uznaje cnoty heroiczne Włocha bł. Jana Tavellego (1386-1446) z zakonu kleryków apostolskich św. Hieronima, zwanych jezuatami.

Również następne dekrety dotyczą uznania cnót heroicznych sług Bożych:

Joachima Masmitjá i Puiga (1808-86) z Hiszpanii, kapłana, założyciela Zgromadzenia Misjonarek Serca Maryi,

Józefa Antoniego Plancarte y Labastida (1840-98) z Meksyku, kapłana diecezjalnego, założyciela Instytutu Sióstr Maryi Niepokalanej z Guadalupe,

Józefa Piusa Gurrachagi Castuariense (1881-1967) z Hiszpanii, kapłana diecezjalnego, załozyuciela Zgromadzenia Służebnic Parafialnych Chrystusa Kapłana,

Antoniego Marii z Lavaur (w świecie François-Léon Clergue; 1825-1907) z Francji, kapłana z Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów,

Marii z Góry Karmel od Przenajświętszej Trójcy (w świecie Carmen Caterina Bieno; 1898-1966) z Brazylii, karmelitanki bosej.

CZYTAJ DALEJ

Dlaczego chrzcimy dzieci, a nie dorosłych?

2020-01-08 08:08

Niedziela Ogólnopolska 2/2020, str. 11

[ TEMATY ]

chrzest

Internet

Chrzest jest najpiękniejszym darem, dlaczego więc pozbawiać go dzieci? Dlaczego krępować działanie Ducha Świętego w ich sercach i umysłach?

Kto naprawdę wierzy w skutki sakramentu, ten wie, że chrzest sprawia, iż stajemy się dziećmi Bożymi, otrzymujemy Ducha Świętego i zostajemy włączeni do Kościoła, w którym z czasem możemy przyjąć kolejne sakramenty. Skoro – w myśl słów św. Grzegorza z Nazjanzu – chrzest jest najpiękniejszym darem, dlaczego pozbawiać go dzieci? Dlaczego krępować działanie Ducha Świętego w ich sercach i umysłach? To przecież dzięki Niemu będą mogły kiedyś świadomym aktem wiary przyjąć Jezusa jako Pana i Zbawiciela, bo „chrzest dzieci domaga się katechumenatu pochrzcielnego” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1231). Ziarno wiary jest łaską, a ta może być przyjęta, jeśli spadnie na właściwie przygotowany grunt.

Duch Święty działający w duszy dziecka może je łatwiej przygotować na świadome przyjęcie wiary w wieku dojrzałym.

Jasne świadectwa tego, że chrztu udzielano dzieciom pochodzą z II wieku. Czy mogło tak być wcześniej? Wszystko na to wskazuje.

Biblijnych argumentów za chrztem dzieci jest kilka. W starożytności pod pojęciem „dom” rozumiano nie tylko wszystkich członków rodziny, w tym dzieci i niemowlęta, ale nawet sługi i niewolników (Dz 11, 14). Gdy Korneliusz wraz z całym domem przyjął chrzest, oznacza to także chrzest dzieci (Dz 10, 47-48). Wraz z całym domem chrzest przyjęli niejaka Lidia w Filippi (Dz 16, 15), strażnik więzienia, w którym przetrzymywani byli Paweł i Sylas (Dz 16, 33), Tycjusz Justus, przełożony synagogi w Koryncie (Dz 18, 8) czy Stefanas, mieszkający w tym samym mieście (1 Kor 1, 16). Trudno przypuścić, aby w żadnym z tych „domów” przyjmujących chrzest nie było ani jednego dziecka.

Z czasem, gdy Kościół się rozwijał, praktyka udzielania chrztu niemowlętom upowszechniała się coraz bardziej. Chrześcijanie odwoływali się do słów Jezusa: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże” (Mk 10, 14).

Już w dniu Pięćdziesiątnicy, gdy po raz pierwszy Piotr głosił najpiękniejszą wieść o zbawieniu, dodał: „Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych” (Dz 2, 39).

Inny argument za chrztem niemowląt wynika z faktu, że Jezus był Żydem i nauczał wśród Żydów, a ci przecież obrzezywali niemowlęta. Trudno sobie wyobrazić, dlaczego Jezus – Żyd miałby zmieniać ten zwyczaj inicjacji niemowląt, który wywodzi się z Jego własnej religii, i nakazywać przyjmowanie do Kościoła tylko dorosłych. To raczej nieprawdopodobne. Gdyby takie było Jego pragnienie, z pewnością znalazłoby ono wyraz w Ewangelii.

Jest także bardziej egzystencjalny argument za chrztem dzieci. Bardzo poruszyło mnie świadectwo egzorcysty, który wiele lat spędził w Afryce. Zdarzało się, że dwie rodziny pokłóciły się ze sobą. Członkowie jednej z nich szli do czarownika, by ten rzucił urok lub przekleństwo na wrogów. Gdy urok padał na rodzinę chrześcijańską, dzieci nigdy nie doznawały uszczerbku. Jeśli czary skierowane były przeciw rodzinie pogańskiej, dzieci często zapadały na trudne do zdiagnozowania słabości. „Nie potrzeba mi innych dowodów, że chrzest dzieci jest potrzebny” – mówił egzorcysta. „Dziecko ochrzczone nie jest w stanie popełnić grzechu śmiertelnego, gdyż nie ma jeszcze pełnej świadomości winy. To oznacza, że od chwili chrztu zawsze mieszka w nim Duch Święty. I dlatego rzucane uroki nie mają żadnej mocy”. I dodawał: „Kłopot zaczyna się wtedy, gdy ktoś ochrzczony zrywa z Duchem Świętym przez grzech śmiertelny. Wówczas naraża się na działanie złego”.

Odmowa chrztu dzieciom nie ma egzystencjalnego uzasadnienia. Czy osobom, które rodzą się niepełnosprawne umysłowo i nigdy nie dojdą do świadomego przeżywania wiary, należy odmówić chrztu? Czy należy odmówić namaszczenia chorych osobom nieprzytomnym, nieświadomym, dotkniętym amnezją? Są przecież równie nieświadome jak dzieci. Czy posunięta miażdżyca jest podstawą do odmówienia Komunii św.? Oczywiście, że nie. Podobnie jest z sakramentem chrztu.

Nie jest więc tak, że chrztu nie udzielano niemowlętom w pierwotnym Kościele i protestanci przywrócili ten stan rzeczy, lecz odwrotnie – to właśnie niektóre wspólnoty protestanckie odeszły od praktyki udzielania chrztu dzieciom. Praktyki, która ma solidne podstawy biblijne i świadectwa nieprzerwanej Tradycji Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Papież: chrońmy nasze serce przed robakiem zazdrości

2020-01-24 20:41

[ TEMATY ]

serce

papież Franciszek

zazdrość

Vatican News

„Bądźmy uważni na robaka zawiści i zazdrości, który prowadzi nas do złego osądzania ludzi, do wchodzenia w rywalizację w rodzinie, sąsiedztwie oraz w pracy - «To ziarno wojny»” – powiedział papież Franciszek podczas Mszy w Domu św. Marty.

Wskazał, że „plotkowanie to rodzaj gadania z samym sobą, które zabija drugiego. Nie ma ono żadnej zawartości i kończy jak «bańka mydlana»”.

Ojciec Święty nawiązał do dzisiejszego pierwszego czytania (1 Sm 24, 3-21), które mówi o zazdrości Saula o Dawida oraz o tym jak ulega ona rozbrojeniu. „Niepokój zazdrości” jest jak robak, który trawi od środka. Zazdrość niesie w sobie przestępstwo i prowadzi do zabijania. Tym, którzy mówią: „tak jestem zazdrosny, ale nie jestem mordercą”, Franciszek odpowiada: „tak, teraz”, ale „jeśli będziesz tak kontynuował, to może źle się skończyć, ponieważ łatwo można zabić zarówno językiem, jak i oszczerstwami”. Zazdrość rośnie, kiedy rozmawia się z samym sobą, interpretując sprawy w jej kluczu. Ona przychodzi poprzez plotkowanie ze sobą. Człowiek zazdrosny nie jest w stanie dostrzec rzeczywistości i jedynie bardzo silny wstrząs może otworzyć oczy. Tak więc w wyobrażeniach Saula, zazdrość doprowadziła go do przekonania, że Dawid był mordercą i wrogiem.

„My także, kiedy opanuje nas zazdrość i zawiść tak robimy. Każdy z nas sobie myśli «Dlaczego ta osoba jest dla mnie nie do zniesienia? Dlaczego nie chcę tego drugiego nawet widzieć? Każdy z nas myśli – dlaczego? Tyle razy pytamy o to i przekonujemy się, że są to nasze fantazje – stwierdził papież. Fantazje, które jednak rosną poprzez plotkowanie z samym sobą. W końcu przychodzi łaska Boża, kiedy zazdrosny zderza się z rzeczywistością, jak wydarzyło się w przypadku Saula: zazdrość pęka jak bańka mydlana, ponieważ zazdrość i zawiść nie mają w sobie zawartości”.

Ojciec Święty podkreślił wielką szlachetność Dawida w przeciwieństwie do zazdrości Saula. Warto spojrzeć na swoje postępowanie, szczególnie na sytuacje, kiedy jesteśmy dla kogoś nieprzyjemni. Zapytajmy wtedy: „co we mnie siedzi? Czy aby nie rośnie we mnie robak zazdrości, bo on ma coś, czego nie mam ja, czy nie pojawia się we mnie ukryty gniew?”. Powinniśmy chronić nasze serce przed tą chorobą, przed tym plotkowaniem z samym sobą, które powoduje, że ta bańka mydlana rośnie, nie ma zawartości, ale może uczynić wiele zła.

„Bądźmy uważni, ponieważ to jest robak zazdrości, który wchodzi w serce nas wszystkich – nas wszystkich! I prowadzi nas do osądzania ludzi, ponieważ w środku pojawia się rywalizacja: on ma coś, czego nie mam ja. W ten sposób rozpoczyna się rywalizacja – podkreślił Franciszek. - Prowadzi nas do odrzucania ludzi, prowadzi do wojny: wojny domowej, wojny środowiskowej, wojny w miejscach pracy. Jest początkiem, ziarnem wojny: zawiść i zazdrość”.

Ojciec Święty na zakończenie wezwał do czujności, aby nie podejmować plotkowania z samym sobą, które prowadzi do złego myślenia o innych, do tworzenia tej bańki mydlanej. „Prośmy Pana o łaskę przejrzystego serca jakim było serce Dawida - modlił się papież. - Przejrzystego serca, które szuka jedynie sprawiedliwości, szuka pokoju. Przyjazne serce, serce, które nie chce nikogo zabić, ponieważ zazdrość i zawiść zabijają”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję