Nabożeństwo czterdziestogodzinne ma bardzo bogatą historię, symbolikę i tradycję. Nawiązuje do przebywania w grobie Jezusa przez 40 godzin. Liczba 40 jest często wymieniana w Biblii i zawsze oznacza święty czas. Przed rozpoczęciem nauczania Jezus przebywał na pustyni przez 40 dni, tyle samo czasu padał deszcz w trakcie potopu, Żydzi wędrowali przez pustynię przez 40 lat.
Dawniej nabożeństwo czterdziestogodzinne najczęściej służyło jako wprowadzenie do Wielkiego Postu. W dzisiejszych czasach jednak mówi się nie tyle o czterdziestogodzinnym nabożeństwie, co o dłuższej adoracji, bez określania czasu jej trwania. Termin ten zachował się w praktyce duszpasterskiej i zwłaszcza w Polsce określa się nim trzydniową adorację, odbywającą się albo w trzy kolejne niedziele przed Wielkim Postem, albo przez kolejne trzy dni do Środy Popielcowej. Zachęca się również, by urządzać je w Adwencie czy też przed ważnymi momentami dla danego Kościoła lokalnego.
Dawniej w niektórych diecezjach było sprawowane bez ustanku w kolejnych parafiach: gdy tylko kończyło się w jednym miejscu, rozpoczynane było w następnym. Taka też tradycja obowiązywała w diecezji siedleckiej. W ten sposób w diecezji nieustannie, przez okrągły rok, trwała adoracja Najświętszego Sakramentu. Celem tej adoracji jest pogłębienie zjednoczenia z Chrystusem całej wspólnoty wierzących, która gromadzi się w kościele, gdzie sprawuje się i przechowuje Najświętszy Sakrament. Wywodzi się ze Mszy św. i ma prowadzić do pełniejszego w niej uczestnictwa. Dlatego głównym akcentem wystawienia Najświętszego Sakramentu powinna być uroczysta Msza św. na rozpoczęcie i zakończenie adoracji.
Współcześnie nabożeństwo czterdziestogodzinne jest stopniowo zapominane. Są jednak parafie, w których tradycja czterdziestogodzinnych nabożeństw jest kultywowana i żywa. Jedną z nich jest parafia pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kosowie Lackim. Wśród tutejszych parafian nabożeństwo to praktykowane jest jako „trzeci odpust” lub „odpust trzydniowy”, obok Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Zawsze rozpoczyna się w drugą niedzielę października i trwa do wtorku. W tym roku jest ono przygotowaniem do konsekracji nowego, marmurowego ołtarza, który w ostatnim czasie staraniem proboszcza parafii ks. prał. Stanisława Kurka i parafian został postawiony.
Nabożeństwo rozpoczęło się 8 października o godz. 7 wystawieniem Najświętszego Sakramentu i wspólną adoracją prowadzoną przez Księdza Proboszcza. Tegoroczne nabożeństwo poprowadził ks. kan. Paweł Anusiewicz, dyrektor Domu św. Antoniego w Drohiczynie.
Mottem pierwszego kazania były słowa Chrystusa wypowiedziane do Nikodema: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”. Kaznodzieja wskazywał na analogię ostatnich dni Jezusa do ostatnich miesięcy życia Ojca Świętego Jana Pawła II.
„Eucharystia jest źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego”. Cytując konstytucję dogmatyczną o Kościele w świecie współczesnym „Lumen gentium” Soboru Watykańskiego II, kaznodzieja wyjaśniał, że źródło jest czymś, co wypływa, daje początek.
Tematem drugiego dnia nabożeństwa była nasza postawa wobec Najświętszego Sakramentu. Tego dnia kazanie było rachunkiem sumienia z naszego podejścia do sakramentu Eucharystii. Padło wiele pytań, na które należało odpowiedzieć w swoim sercu. Moja postawa wobec Eucharystii to moja postawa wobec ofiary Chrystusa, to dziękczynienie za dzieło stworzenia, odkupienie, także za moje życie i moje osobiste sprawy. Bardzo łatwo potrafimy znaleźć wymówkę, by nie uczestniczyć w Eucharystii, a Niedziela jest dniem odpoczynku, ale nade wszystko to Dzień Pański.
Właściwej postawy wobec Eucharystii uczy nas Maryja. Jan Paweł II nazwał Ją pierwszym tabernakulum. Rozważanie ks. Anusiewicz zakończył pytaniem: „Czy jesteś tabernakulum, czy grobem dla Chrystusa?”.
Trzeci dzień rozważań, noszący tytuł: „Owoce jakie przynosi Eucharystia”, kaznodzieja rozpoczął apelem do otwarcia się na działanie Chrystusa Eucharystycznego. Jeżeli nic nie jesteśmy w stanie zrobić w tym kierunku, to Mu nie przeszkadzajmy. Pismo Święte ukazuje nam postaci, które odmieniają się, nawracają się po spotkaniu z Jezusem. Jedną z nich jest Zacheusz. Bardzo zależy mu na zobaczeniu Pana, wewnętrznie potrzebuje tego. Przezwycięża wszelkie przeciwności, by zbliżyć się do Chrystusa. Wizyta Jezusa przynosi niesamowite owoce - radykalną odmianę życia i kroczenie drogą Ewangelii. „Czy potrafisz zejść z drzewa grzechu, egoizmu i lenistwa i przyjąć Go?” - pytał rekolekcjonista.
Kończąc nabożeństwo czterdziestogodzinne, Ksiądz Paweł wskazywał, że wracamy po tych duchowych przeżyciach związanych z Chrystusem Eucharystycznym do codzienności. Nie jesteśmy jednak sami. On jest z nami w naszych sercach i nieustannie kieruje do nas zaproszenie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”. Nasze życie ma wypływać z Eucharystii i do niej prowadzić.
Wierni licznie gromadzili się na wszystkich Mszach św., korzystając także z posługi kapłanów w sakramencie pokuty i pojednania. Swoje przywiązanie i kult Chrystusa Eucharystycznego okazywali także czasem poświęconym na adorację Najświętszego Sakramentu. Każda ulica i wioska miała swoją godzinę adoracji. Kościół rozbrzmiewał bez przerwy modlitwami i śpiewem. Kolejno rozważane tajemnice Różańca i słowa Koronki do Miłosierdzia Bożego przeplatały się z pieśniami eucharystycznymi i wezwaniami odmawianych litanii i modlitw. Był to wielki i święty czas. Czas rozmodlenia, wyciszenia i kontemplacji Chrystusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie, czas spotkania z Panem i Zbawicielem.