Reklama

W nowe jutro wierzawickiej parafii

Wierzawice jako wieś urzeka mnie już od przeszło 25 lat. Przejeżdżałem przez nie wielokrotnie jako młody ksiądz, jadąc z domu do swojej pierwszej parafii. Urzekała estetyka wioski i jej ciągły rozwój. Potem pierwszy raz zagościłem w niej podczas organizowanej przez ks. Franciszka Czarneckiego samochodowej pielgrzymki szlakiem świętych i błogosławionych naszej diecezji - od Kalwarii do Leżajska. W Wierzawicach mogłem podziwiać pasję Eugeniusza Kujana, dyrektora szkoły i pasjonata modelarstwa. Z zapartym tchem śledziliśmy mistrzostwo uczniów, którzy „ pilotowali” swoje latające modele. Pan Eugeniusz mógł o swojej pasji opowiadać bez końca i z wielkim zainteresowaniem się tego słuchało. Szkoda, że Pan powołał go tak wcześnie. Dziś patronuje tutejszemu gimnazjum.

Niedziela przemyska 15/2007

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Potem Wierzawice stały się bliskie przez fakt, że mój kolega kursowy i serdeczny przyjaciel ks. dr Marek Kowalik rozpoczął tam posługę proboszczowską. To on sprawił, że razem z ks. Tadeuszem Kocórem ponownie zawitaliśmy do Wierzawic z misyjną posługą.
Już po pierwszych spotkaniach odczuliśmy jak chłonna Słowa Bożego jest to wspólnota. Kościół, który rósł na ich oczach i przy wielkim wsparciu i osobistej ofierze pasterskiej ks. kan. Czesława Rzeszutka, poprzedniego proboszcza, stał się ich duchowym domem.
Parafia pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych liczy przeszło 3 tysiące wiernych i jako wspólnota ma lat 31. O wiele bogatsza czasowo jest historia miejscowości. Skorzystajmy zatem z kurialnego „Schematyzmu”:
„W roku 1390 w trakcie lokacji wioski, uposażona została w Wierzawicach parafia. Nie wiadomo jednak, czy została ona formalnie erygowana i ewentualnie w jakich okolicznościach doszło do jej zniesienia. Wnet po lokacji wioski wybudowany został w Wierzawicach kościół filialny pw. św. Marii Magdaleny. W każdą niedzielę dojeżdżali do niego z posługą bożogrobcy z Leżajska. Kościół został konsekrowany w 1611 roku. Uległ jednak zniszczeniu.
Od roku 1972 istniała w Wierzawicach tymczasowa kaplica w budynku mieszkalnym. W latach 1981-84 wzniesiono kościół murowany. Poświęcił go proboszcz z Łańcuta ks. Michał Kochman w roku 1984”.
Ta lakoniczna wiadomość nabiera życia, kiedy rozmawiam z Księdzem Kanonikiem, emerytowanym już dziś proboszczem parafii. Najpierw w swobodnej rozmowie próbuje wyjaśnić znaczenie samej nazwy parafii:
- Podobno, różne są na ten temat opinie, ale przyjęło się, że to od wierzei, to znaczy otwartych drzwi. To pewnie tutaj było miejsce, gdzie zdążający szlakiem handlowym kupcy rozchodzili się w świat.
Nawet jeśli nie tak dokładnie zrodziła się nazwa miejscowości to jednak ma to symboliczne znaczenie. Ciągle nasze parafie winny być takimi miejscami, z których rozchodzić się winni w świat jej mieszkańcy roznosząc dobrą nowinę o swoich korzeniach, rodzinach, wzorcach, których nauczyła ich rodzinna wieś.
Równie symboliczne przesłanie mają słowa ks. Czesława o początkach parafii:
- Parafia należała do leżajskiej Fary. Pochodzący z tej miejscowości ówczesny proboszcz Sławęcina ks. Keller wyraził kiedyś życzenie, by na jego ojcowiźnie powstał kościół. Ofiarował tę ziemię na te cele. Do tej myśli przychylał się również proboszcz z Leżajska, ks. Stanisław Gorczyca.
Początki realizacji tego zamysłu zaczęły się w miejscu, w którym rozmawiamy. Tu gdzie stoi plebania była pierwsza kaplica. Dom wybudowano za zezwoleniem władz, naruszając je nieco przez powiększenie budowli o 3 metry. Z tego powodu miałem znaczne kłopoty. To znana sprawa nie tylko z naszej parafii. I jak w wielu innych, odczułem wielką życzliwość ludzi, którzy chodzili ze mną na rozprawy. Odmawiali na korytarzach sądu Różaniec. Mówię o tym, aby podkreślić pewną solidarność ludzi, którzy nie w pełni akceptowali pomysł tworzenia parafii. Pobliski Leżajsk to atrakcyjne miasto i wówczas wydawało się, że nie ma potrzeby budowania kościoła. A jednak byli ze mną wszyscy. Zatem przez trzy lata funkcjonowałem tu jako wikariusz leżajski pilnując podejmowanych prac. Nie pamiętam daty pierwszego przyjazdu bp. Tokarczuka, ale doskonale noszę w sercu ten klimat oczekiwania i radości mojej i ludzi. Warto może przytoczyć jeden moment, który jest nieco humorystyczny, ale i głęboki w swej wymowie. Po odprawionej Mszy św. poszliśmy na plac ewentualnej budowy nowego kościoła i pytam Księdza Biskupa, gdzie uważałby za stosowne budowanie. Staliśmy na miejscu dzisiejszej świątyni i Ksiądz Biskup stwierdził, że to dobre miejsce. Ale tam, gdzie jest dziś wejście stała stodoła. Więc pytam: jak to, ludzie będą wchodzić do kościoła (myślałem o jego początkowej fazie) przez stodołę? Ksiądz Biskup się uśmiechnął i pamiętam jak powiedział: „Prawda, nie szkodzi. W stodole jest chleb”.
Sporo jeszcze rozmawialiśmy, ale niech ta myśl pozostanie jako kolejne wyzwanie dla wierzawickiej parafii - niech ten Boży dom będzie miejscem karmienia się Chlebem na życie wieczne.
Nie bardzo udało się nakłonić do rozmowy obecnego proboszcza ks. dr. Marka Kowalika. - Co ja ci będę opowiadał. To zbyt krótki czas - mówił.
A jednak „wygadał” się. Podczas nabożeństwa pojednania wypowiedział do swoich parafian słowa, które utkwiły mi głęboko w pamięci i myślę, że są jego duszpasterskim Credo. „Nikt nie zbawia się sam i nikt sam się nie potępia. Pragnę wraz z wami podjąć tę troskę, byśmy się razem zbawiali. Dlatego przepraszam za te zachowania, które być może grzeszyły aktywizmem. Chcę, byśmy razem tworzyli wspólnotę, która realizuje Ewangelię w miłości. Także te jej wersety, które dotyczą naszej troski o kościół, sprawy parafialne”.
Równie dyskretny był ks. Przemysław Macnar - wikariusz. To zrozumiałe. Ta parafia to jego kapłańskie pierwociny. Mając zatem świadomość, że nie da się wprost, zacząłem go „podsłuchiwać”. I trochę się dowiedziałem. Jego marzeniem jest zgromadzenie przy Bogu młodzieży. To właśnie pytając o literaturę, film, który mógłby zaproponować młodym, by ich oderwać od szaleńczych walk wirtualnych, ujawnił się przede mną niechcący. Obserwując jego rozmowy z ministrantami i to jak go lubią, ufam, że i z młodzieżą mu się uda. Lubi historię, więc pewnie i ta dziedzina, w sytuacji tak bogatej przeszłości parafii pomoże mu zainteresować młodych.
Myślę, że ministranci to wielka radość i wdzięczne dziedzictwo poprzedników. Bardzo inteligentni i otwarci na ludzi. Chętnie i ciekawie mi się z nimi rozmawiało. Warto ten rys przywołać. Przed zakończeniem misji jedna z osób pracująca kiedyś w Wierzawicach zwierzyła mi się z fenomenu ministranckiego w tej parafii: „Niezależnie od tego czy to były wakacje, czy ferie, przy ołtarzu zawsze było sporo ministrantów. I tak jest do dzisiaj”.
Nie jestem historykiem i moja refleksja o Wierzawicach nie jest historiografią. Jest darem parafii dla misjonarza, rekolekcjonisty, że odwiedza chorych. Długo będę pamiętał spotkanie z obłożnie chorą kobietą, która po spowiedzi i Komunii Świętej pokazała mi obrazek Matki Bożej.
- To mam od bp. Długosza. Mam w Częstochowie córkę. Zięć od dwóch lat jest w śpiączce. I Ksiądz Biskup dał mi ten obrazek, bym się modliła o zdrowie. Ja już nie bardzo wierzę, że on z tego wyjdzie, to i czasem modlę się o dobrą dla niego śmierć. Czy to grzech, proszę księdza?
I drugi obraz. Wchodzę w obejście. Zaprasza mnie w sile wieku kobieta i kiedy wchodzę, widzę jak szymonowym trudem zbiera dwoje ciężko chorych rodziców na spotkanie z Chrystusem. Wychodząc mówię: To ma pani niezły szpital w domu. - Nie jest łatwo - wzdycha.
Dziś w dobie motoryzacji mijamy często wioski i miasta. Może ten tekst skłoni Państwa do refleksji, że obok pięknych posesji, są miejsca jeszcze piękniejsze - miejsca, gdzie mieszka Bóg w cierpiących i Jezus idący im z pomocą w osobach ich bliskich. Warto westchnąć. Naprawdę warto.
Wierzawice to nadzieja młodości. Ks. Kocór, który zawsze ma spotkania misyjne z dziećmi i młodzieżą, pytany, jak mu się głosi rekolekcje, odpowiada niemal z zachwytem: To grzeczne dzieci. I, jakby inaczej - jest przecież dyrektorem wydziału Nauki Katolickiej - nieco narzeka na zbyt małą liczbę nauczycieli, ale tylko w jeden dzień.
Ostatni dzień misji. Stawiamy krzyż. Widząc zainteresowanie małych ministrantów, szepczę. Przypatrzcie się dobrze. Za dziesięć lat to wy będziecie go stawiać po kolejnych misjach. I przychodzi mi na myśl nabożeństwo przebłagania i kobieta - matka, która podchodząc przeprasza za własne grzechy i w pokorze dodaje: Jestem matką księdza i chcę także przeprosić być może za jego grzechy. Myślę o pochodzących z parafii kapłanach: ks. Romanie Wawro, profesorze naszego Seminarium i dobroczyńcy wielu rodzin nie tylko naszej diecezji, o jego bracie o. Remigiuszu (bernardynie), wspominam niedawno zmarłego trzeciego z rodu Wawro, myślę o ks. Janie Gołębiu, ks. Piotrze Niemczyku i najmłodszym ks. Józefie Gondku. Patrzę na ministrantów z myślą - który będzie kolejnym?
Tobie, Panie, zaufałem. Ten napis misyjnego krzyża będzie światłem na kolejne dni i lata. Żegnamy Wierzawice, choć część serca tam pozostała.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2007-12-31 00:00

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ocena: +1 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Cyberatak na system ePUAP

2026-11-10 21:33

[ TEMATY ]

cyberatak

ePUAP

Adobe Stock

Wykryto i zatrzymano cyberatak na państwowy system ePUAP - poinformował we wtorek wicepremier, minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski. Dodał, że trwają prace techniczne nad przywróceniem pełnej funkcjonalności systemu, a infrastruktura Centralnego Ośrodka Informatyki jest bezpieczna.

Informację o cyberataku Gawkowski przekazał  wieczorem we wpisie na portalu X. Minister wskazał, że zespoły odpowiadające za bezpieczeństwo sytemu podjęły natychmiastowe działania pozwalające zachować stabilność systemu. 
CZYTAJ DALEJ

Pokora jest prawdą, która zostawia całą hojność po stronie Boga

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe.Stock.pl

List do Tytusa, zostawionego na Krecie, „by uporządkował sprawy do końca i ustanowił prezbiterów w każdym mieście”, daje dziś katalog pouczeń stanowych. Starsi mężczyźni mają być „trzeźwi, poważni, roztropni, zdrowi w wierze, miłości i cierpliwości”. Starsze kobiety „w zachowaniu godne, nie przewrotne w mowie, nie niewolnice nadmiernego picia wina, nauczycielki dobrego”. Młode kobiety, młodzieńcy, wreszcie sam Tytus: „we wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem”. Etyka Pastoralnych bywa oskarżana o mieszczańskość. W istocie jest strategią misyjną. Każdy stan ma żyć tak, „aby nie bluźniono słowu Bożemu” i „aby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć”. Życie wspólnoty jest jej pierwszą apologią. Nagle, jak okno otwarte w ścianie praktycznych pouczeń, następuje zdanie, które liturgia śpiewa w noc Bożego Narodzenia: „ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom”. Epephanē hē charis, objawiła się Łaska. Epifania jest tu imieniem wydarzenia Chrystusa. Łaska okazuje się pedagogiem: „poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie”. Trzy przysłówki. Sōphronōs, dikaiōs, eusebōs. Rozumnie wobec siebie, sprawiedliwie wobec bliźnich, pobożnie wobec Boga. Cała etyka mieści się w trzech słowach, a wszystkie trzy są owocem łaski. Życie chrześcijańskie rozpięte jest między dwiema epifaniami. Łaska już się ukazała, a my „oczekujemy błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa”. Beata spes, błogosławiona nadzieja. Liturgia wzięła te słowa do embolizmu po Modlitwie Pańskiej. Dzisiejszy patron, Leon Wielki, jest doktorem tej właśnie epifanii łaski. Jego Tomus do Flawiana dał Chalcedonowi język wyznania dwóch natur w jednej Osobie, a jego kazania wciąż powtarzają wezwanie, które mogłoby być streszczeniem dzisiejszego czytania: „poznaj, chrześcijaninie, godność twoją”. Agnosce, o christiane, dignitatem tuam. Łaska się ukazała, żyj jak obdarowany.
CZYTAJ DALEJ

Masz ten wielki Boży dar. Wykorzystaj go

2026-11-10 21:20

[ TEMATY ]

książka

ks. Piotr Pawlukiewicz

Materiał prasowy

Masz ten wielki Boży dar – dzień, tydzień, miesiąc. Wykorzystaj go, aby stać się lepszym, radośniejszym, szczęśliwszym człowiekiem.

Znaliśmy się ponad czterdzieści lat. Ile to miesięcy, tygodni, dni? Całe mnóstwo! I wiem to, z ręką na sercu mogę zapewnić, że w każdej minucie tych czterdziestu lat, w każdej minucie, jaką Piotr przeżył, widział wielki dar. I wielką szansę, by wciąż próbować na nowo. Upadać, ale z nadzieją podnosić się, kryć za gardą i walczyć o niebo - pisze we wstępie do najnowszej książki "Rok z ks. Pawlukieiwczem" ks. Bogusław Kowalski.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję