Reklama

Żył głęboko rozradowany Bogiem i kapłaństwem

Niedziela toruńska 18/2007

Ksiądz Józef był kapłanem pogodnego uśmiechu, umiał się radować dniem dzisiejszym, był radosnym dawcą, a takich miłuje Bóg, był jak ziarno na zasiew wszelkiego dobra...
4 marca obchodził 95. urodziny. Zawsze cechowała go pogoda ducha, niezwykła otwartość na ludzi i mądrość życiowa, co przyciągało do niego wielu - i młodzież, i starszych. Dla wszystkich miał życzliwość i szacunek. Otwarty na ludzkie problemy, jako znakomity organizator potrafił pomóc w wielu sprawach. Szybko i trafnie rozeznawał problemy, które umiał rozwiązać. Delikatny wobec ludzi, zjednywał sobie penitentów zwłaszcza w konfesjonale. Cechowała go jednocześnie siła ducha i ogromny spokój. Gdy w ostatnich latach życia tracił wzrok i sprawność fizyczną, nie opuszczała go zwłaszcza młodzież, posługując do Mszy św. odprawianej codziennie w jego pokoju w Domu Zakonnym Ojców Franciszkanów, podczas modlitw brewiarzowych oraz czytania wartościowych książek. Kilka razy uczestniczyłam w takim modlitewnym spotkaniu z młodymi.
Kiedy przygotowywał się na 90. urodziny i prawie po 67 latach kapłaństwa, rozmawiałam z nim właśnie o powołaniu kapłańskim - jakim był kapłan, który go uformował we wczesnym dzieciństwie, jakie były początkowe lata kapłaństwa, jak postępował on sam w swojej rozwadze kapłańskiej i ludzkiej w okresie represji stalinizmu, a także jaki był jego ideał kapłana oraz była reguła życiowa na zdrowego człowieka. Przygotowanie tego wywiadu trwało ok. 3 miesięcy, ponieważ robił nieustające dygresje dotyczące okresu wojennego, a przede wszystkim czasu, gdy przebywał w Dachau przez 4 lata i 9 miesięcy. Ten piekielny czas próby przeżyty w obozach wrył się w pamięć Księdza Prałata jak znamię wypalone na ciele. Znamię, które ciągle krwawiło. Ważnym problemem była więc dla mnie także jego odpowiedź na pytanie, czy czuje jakąś urazę do oprawców wojennych: „Są ludzie, którzy nie potrafią zapomnieć krzywd, ale ja do nikogo nie mam ani pretensji, ani żalu. Także nie czuję żadnej nienawiści, ani nie mam wrogiego nastawienia do Niemców”.
Warto przypomnieć też jego słowa, na kształt testamentu, jakie cechy pomagają kapłanowi doprowadzić wiernych do Boga: „Kapłan powinien być rozmodlony, powinien cieszyć się swoim powołaniem. Powinien rozumieć ludzi, którzy w większości mają dobrą wolę, chcą się zbawić, ale nie każdy dobrze pojmuje, jak tę drogę do zbawienia realizować w życiu. Kapłan powinien być światłem w życiu innych ludzi. Powinien się dokształcać i być intelektualnie otwarty. Powinien mieć miłość samego siebie w tym sensie, aby jak najwierniej upodobnić się do Chrystusa cierpiącego. Chrystus musi być ważny w życiu i działaniu kapłana. Kapłan wobec ludzi powinien być zawsze na służbie, wszak Sobór Watykański II mówi o służebnym kapłaństwie. Każdego człowieka powinien darzyć szacunkiem, bez względu na stanowisko, i mierzyć ludzi jednakową miarą jako stworzenie Boże. Kapłan do końca musi być przygotowany na zmiażdżenie swojej osoby przez kogoś, ale sam tego czynić nie może wobec drugiego człowieka. Musi być mądrym spowiednikiem i wskazywać penitentom na wartość ich osoby jako dzieci Bożych. Ludzie spowiadają się z grzechów, ale powinni też patrzeć na ilość dobra realizowaną w swoim życiu, bo zbawiają nas dobre czyny. Ludzi trzeba wciągać w dobre działania”.
A z racji swojego wieku i długiej posługi kapłańskiej życzył ludziom: „Aby każdy umiał dostrzec dobro w sytuacji, w której się znajduje, bo Pan Bóg pragnie ludzkiego szczęścia i zbawienia”.
10 lutego 1995 r. Jan Paweł II z szacunkiem, miłością i apostolskim błogosławieństwem nadał ks. Batkowskiemu tytuł honorowego prałata Jego Świątobliwości. 15 czerwca 2005 r. podczas Mszy św. dziękczynnej za 70 lat kapłaństwa ks. prał. Batkowskiego, bp Andrzej Suski powiedział: „...kapłan rozradowany w Bogu, rozradowany kapłaństwem, pociąga bogactwem swojego wnętrza. To jest ta potężna moc kapłana wychowawcy, który dzieli się pokojem, radością i nadzieją z innymi. Kościół potrzebuje takich kapłanów...”.
Ksiądz Prałat przechodził przez życie dobrze czyniąc spotkanym ludziom, a szczególnie swoim parafianom, dla których w parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Toruniu na Podgórzu trwał w duszpasterskiej posłudze prawie 49 lat. Był niezwykle skromnym człowiekiem, bardzo nie chciał aby o nim pisać. Jednak z pewnością został zapisany dobrem, które czynił wielu ludziom, dobrem, które zapisało się w wielu ludzkich sercach, a przede wszystkim u Boga.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

#NiezbędnikMaryjny: odnajdź z nami drogę do Maryi!

[ TEMATY ]

#NiezbędnikMaryjny

Karol Porwich/Niedziela

Maj to miesiąc szczególny, nie tylko ze względu na coraz cieplejsze dni i pięknie śpiewające ptaki. Maj to w Kościele miesiąc poświęcony Matce Bożej. Portal „Niedzieli” na ten wyjątkowy czas przygotował specjalny ewangelizacyjny projekt pt. #NiezbędnikMaryjny.

Pragniemy wspólnie z Wami każdego kolejnego dnia w maju odnajdywać drogę do Maryi. W naszym specjalnym internetowym kalendarzu znajdziecie co dzień nowe materiały przybliżające osobę Rodzicielki Jezusa.

CZYTAJ DALEJ

Trzeba chłopa, żeby nie pił

Łatwo jest wpaść w nałóg alkoholowy. Wyjście z niego wymaga poświęcenia nie tylko osoby chorej, ale także najbliższych. Abstynencja pomaga odzyskać człowieczeństwo. O problemach związanych z alkoholem i życiu bez niego rozmawiamy z ks. Aleksandrem Radeckim.

Ks. Łukasz Romańczuk: Rozpoczynamy sierpień. Dlaczego Kościół troszczy się i zachęca w tym miesiącu do abstynencji od alkoholu?

Ks. Aleksander Radecki: Alkoholizm niszczy całe społeczeństwo. Zachęta daje zawsze nadzieję na pokonanie tej fali. Pamiętam, a było to bardzo dawno, na Dworcu PKP we Wrocławiu, był taki baner: „Przez abstynencję wielu, do trzeźwości całego narodu”. Potem ten baner niestety zniknął, ale znacznie później dowiedziałem się, że była to koncepcja ks. Franciszka Blachnickiego, którego słuchałem na własne uszy i on w 1980 r. przekonał mnie osobiście do tego, aby zdeklarować taką wolę podjęcia abstynencji ze względu na tych, którym pić absolutnie nie wolno. Podejmując próbę uświadomienia sobie, dlaczego ludzie mają jakieś opory przed abstynencją, odkryłem takie punkty: Pierwszy – to uzależnienie. Człowiek nie jest w stanie odmówić sobie wypicia alkoholu, a także nie jest w stanie się przyznać do tej słabości. Drugi – to strach przed opinią otoczenia (Co powiedzą, gdy nie wypiję?). Przeczytałem kiedyś takie zdanie: „Wszyscy wiedzą, że alkoholizm jest chorobą, ale jak nie pijesz, to pytają, czy jesteś chory”. Pojawia się obawa samotności, odrzucenia i wzięcia za donosiciela. Kolejna rzecz – to potrzeba zagłuszenia sumienia ostrzegającego przed popełnieniem grzechu – na trzeźwo byśmy pewnych rzeczy nie zrobili. Pewnego razu przygotowując się do zastępstwa „Orzecha”, na wykładach dla rodziców narzeczonych na zakończenie przygotowania do małżeństwa otrzymałem plan spotkania. Był tam m.in. punkt: oczepiny. Nie wiedziałem, co to jest i obejrzałem dwa filmiki na YouTubie. Zachowania i zabawa były takie, że na trzeźwo nikt by tego nie zrobił. To pozwoliło mi też zrozumieć, dlaczego po takiej uroczystości mało kto przyjdzie do kościoła na Mszę św. w niedzielę, a do Komunii św. tym bardziej. W takich i podobnych sytuacjach, jak przymus towarzyski („ze mną nie wypijesz?”), osiemnastka, imieniny, awans zawodowy – alkohol służy do zmiękczenia i zagłuszenia sumienia.

CZYTAJ DALEJ

Episkopat Włoch: Msze i nabożeństwa bez paszportów covidowych

2021-08-03 18:27

[ TEMATY ]

koronawirus

Karol Porwich /Niedziela

We Włoszech trwają ostatnie przygotowania do wejścia w życie w piątek obowiązku posiadania paszportu covidowego w wielu miejscach użyteczności publicznej. Episkopat Włoch zapewnił, że nie będzie on wymagany do udziału w Mszach, nabożeństwach i procesjach religijnych.

Tzw. Green Pass wchodzi w życie, gdy szczepienia zakończyło ponad 60 proc. Włochów. Sondaże mówią, że aż dwie trzecie społeczeństwa popiera wprowadzenie covidowych przepustek. Obowiązywać one będą m.in. przy wejściu do restauracji i barów w zamkniętych pomieszczeniach, teatrów, kin, muzeów i hal sportowych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję