Reklama

Gospodarka

Chiny: Fabryki wznawiają pracę, ale pandemia koronawirusa obniża popyt

Chińskie fabryki wznawiają działalność po przerwie wymuszonej przez koronawirusa. Borykają się jednak ze spadkiem popytu zagranicznego, ponieważ pandemia uderzyła w gospodarki państw świata, w tym USA i krajów Europy. Narastają obawy o zwolnienia pracowników.

2020-03-26 20:30

[ TEMATY ]

gospodarka

Chiny

fabryka

koronawirus

popyt

PAP

Agencja Reutera opisuje w czwartek fabrykę odzieży w mieście Wenzhou na wschodzie Chin, której udało się w lutym ściągnąć z powrotem część robotników napływowych i wznowić produkcję. W ciągu ostatniego tygodnia zamówienia odwołało lub opóźniło jednak wielu klientów z Europy i Stanów Zjednoczonych.

Pod koniec stycznia, gdy epidemia koronawirusa dotyczyła głównie Chin, władze tego kraju wprowadziły surowe środki kwarantanny, zamykając fabryki i ograniczając milionom mieszkańców możliwość przemieszczania się po kraju. Dla eksporterów oznaczało to poważne trudności z realizacją zamówień.

Teraz sytuacja się odwróciła: w Chinach, według oficjalnych danych, epidemia została praktycznie wygaszona, ale zagraniczne zamówienia są odwoływane, ponieważ koronawirus uderzył w gospodarki partnerów handlowych ChRL.

Reklama

„Bezprecedensowe wstrzymanie normalnej aktywności gospodarczej w Europie, USA i coraz większej liczbie rynków wschodzących z pewnością spowoduje dramatyczny spadek chińskiego eksportu, prawdopodobnie w granicach 20-45 proc. z roku na rok w drugim kwartale” - ocenił cytowany przez Reutera analityk z firmy Gavekal Dragonomics, Thomas Gatley.

Pandemia wywołuje również problemy z zaopatrzeniem. Dyrektor fabryki odzieży w Wenzhou Shi Xiaomin powiedział, że jego włoski dostawca materiału w niedzielę zawiesił działalność. Obecne zapasy wystarczą tylko do końca kwietnia.

Shi zamierza zmniejszyć produkcję, a być może całkowicie ją wstrzymać. Poinformował również ok. 50 pracowników, którzy wciąż nie wrócili z prowincji Hubei – pierwotnego ogniska pandemii – że powinni poszukać sobie pracy gdzie indziej. „Wiemy, że nie jest to dobry rok, i że następny będzie lepszy, ale pytanie brzmi, ile fabryk przetrwa do przyszłego roku?” - powiedział.

Reklama

W czasie epidemii w Chinach rząd zapowiadał, że postara się nie dopuścić do zwolnień pracowników na dużą skalę. Według Reutera zwolnienia byłyby problemem dla Komunistycznej Partii Chin (KPCh) zwłaszcza w bieżącym roku, gdy według ogłoszonych planów PKB i dochód rozporządzalny mieszkańców ma osiągnąć wartość dwukrotnie wyższą niż przed dekadą.

Bezrobocie w chińskich miastach wynosiło w lutym 6,2 proc. i było o jeden punkt procentowy wyższe niż pod koniec 2019 roku. Zdaniem analityka z Economist Intelligence Unit (EIU) Dan Wanga, może ono w tym roku wzrosnąć nawet o kolejne 5 punktów procentowych, co przekłada się na dodatkowe 22 mln bezrobotnych. Kolejne 103 mln pracowników mogą stracić 30-50 proc. wynagrodzeń – ocenił Wang.

Chińskie ministerstwo handlu oświadczyło w czwartek, że pandemia wpłynęła na import do Chin takich towarów jak maszyny elektryczne, sprzęt transportowy oraz paliwa i chemikalia. Przedstawiciele resortu zapowiedzieli przy tym, że Chiny będą w dalszym ciągu poszerzać import paliw i produktów rolno-spożywczych. Na konferencji prasowej oświadczyli również, że rząd będzie stymulował lokalne władze regionów do uruchomienia środków wsparcia sprzedaży samochodów i pojazdów elektrycznych.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zapałczarnia jedyna taka na świecie

Niedziela częstochowska 1/2017, str. 4-5

[ TEMATY ]

fabryka

zapałki

zapałczarnia

Machina II. Linoryty/akwarele Adrianny Zawadzkiej z wystawy „Ślady czarnego kota”, inspirowanej zapałczarnią i prezentowanej w Muzeum Zapałek w 2015 r.

Częstochowska fabryka zapałek to jedyny tego rodzaju zabytek techniki na świecie. Na partnerów, którzy pomogą go wypromować i uchronić od zniszczenia, czeka już od wielu lat. Czy uda się ocalić to niezwykłe dziedzictwo kulturowe dla następnych pokoleń?

Bez zapałek i soli nie można było sobie wyobrazić gospodarstwa domowego. Minęły już jednak czasy i dla soli, i dla zapałek. Dla zdrowia ograniczamy spożycie białego złota, a gazowe zapalniczki zastąpiły w kuchni zapałki. Używane sporadycznie do zapalenia cygara, fajki czy rozpalenia grilla sprowadzane są masowo z Azji. W Polsce nikt już ich nie produkuje. A przecież były czasy, że cenne zapałki zostały objęte monopolem państwowym. Finansowały dzieła charytatywne i kulturalne. Któż pamięta, że monopol zapałczany był głównym sponsorem I Festiwalu Chopinowskiego?

Grabieżcza transformacja

Transformacja ustrojowa w Polsce zrodziła wiele patologii. Wszystko, co nie miało ekonomicznego uzasadnienia, było niszczone i zamykane. Wiele cennych zabytków techniki, poszukiwanych przez kolekcjonerów, zostało zawinięte w folie bąbelkowe i wywiezione za granicę. Wielu z ważnych niegdyś miejsc już nie ma, ale część się zachowała. Niestety, powoli też niszczeje w wyniku przemyślanej strategii. I nie chodzi tu o złomiarzy, bo złomiarz nie jeździ samochodem z palnikiem acetylenowym i butlą gazową.

Częstochowska zapałczarnia

W Częstochowie nie ma już zabytkowego dworca Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, nie ma iglarni z wyposażeniem, którego nie powstydziłyby się muzea techniki na całym świecie, nie ma setek fabryk i fabryczek, które stanowiły dziedzictwo ponadnarodowe. Część zniszczyli komuniści, część uległa grabieżczej transformacji lat 90. To, co ocalało, trwa dzięki szaleńczemu uporowi jednostek, które w śrubkach, wagach, przekładniach dostrzegają przede wszystkim potencjał narodowy naszych ojców, wart zachowania dla potomności. Minęły dni świetności częstochowskiej zapałczarni. Mimo zabiegów, wytrwałych starań może ona ulec zniszczeniu jak tysiące innych zabytków techniki w Polsce. – Akcjonariat pracowniczy to jeden ze sposobów uchronienia jej przemysłowej substancji od zniszczenia – mówi prezes zarządu częstochowskiej zapałczarni Eugeniusz Kałamarz. – Później ta forma działalności gospodarczej bez wsparcia państwa zaczęła podupadać w starciu z wymaganiami wolnego rynku. Dzisiaj mówi się o odrodzeniu spółdzielczości i akcjonariatu pracowniczego jako prawnych podmiotów gospodarczych, które mogą się z powodzeniem utrzymać na rynku z niszowymi wyrobami – podkreśla.

Ale czy jest to możliwe w polskich warunkach? – Stare fabryki, mające zdolność wytwarzania na podstawie historycznych receptur i technologii, zaliczane są na całym świecie do najpilniej chronionych obiektów, w Polsce natomiast takie miejsca są skazane na zniszczenie i zatracenie – mówi prof. Witold Orłowski i podaje przykład częstochowskiej zapałczarni.

Pierwszy film

„Pożar w zapałczarni w Częstochowie” był pierwszym dokumentalnym filmem nakręconym w Polsce przez braci Antoniego i Władysława Krzemińskich. Dziś możemy go oglądać w czasie zwiedzania Muzeum Zapałek, które zostało utworzone w 2002 r. Wraz z archiwalnymi zdjęciami z 1913 r. oglądamy proces produkcji zapałek w częstochowskiej zapałczarni sprzed 6 lat. Widzimy ogromne bale drewna, które na kolejnych etapach produkcji zamieniają się w maleńkie patyczki z kolorowymi główkami. Potężne maszyny do produkcji filigranowych drewnianych patyczków, bez których przez stulecia nie wyobrażano sobie życia, do dziś stoją w halach zapałczarni. Ciągle są sprawne technicznie i produkcja może ruszyć w każdej chwili. – To miejsce jest pełne relikwii, ale te relikwie nie są balastem, są szansą, bo są jedyne na świecie. I nie ma obaw, że to miejsce nie jest w stanie się utrzymać w Częstochowie, którą odwiedza rocznie 4 mln pielgrzymów – podkreśla Eugeniusz Kałamarz. Bo ratunkiem dla tego unikatowego zabytku techniki są nie tylko niszowa działalność, ale także turystyka, dydaktyka i promocja.

Edukacja i produkcja

W najbliższej okolicy zapałczarni było ponad 40 podobnych fabryk z niezwykłym wyposażeniem. Zachowała się tylko zapałczarnia. Wydawałoby się, że jest bezcenna, ale dla instytucji samorządowych i rządowych, do których pan Kałamarz zwraca się z wieloma propozycjami, wydaje się balastem. Częstochowska zapałczarnia znajduje się na szlaku Zabytków techniki województwa śląskiego. W 2013 r. złożyła wniosek o wpisanie jej na Listę światowego dziedzictwa UNESCO i Listę Pomników Historii jako dziedzictwo przemysłowe, ważny element dziedzictwa kulturowego. Postarała się też o przygotowanie dokumentacji architektonicznej, aranżacji wnętrz i koncepcji funkcjonowania jako brama śląskiego szlaku zabytków techniki. Zapałczarnia współpracuje z Politechniką Krakowską i Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie. W przemysłowych halach odbywają się wernisaże, promocje książek i sympozja. – Mamy koncepcję architektoniczną, mamy szlaki kulturowe, przemysłowe, szlaki edukacyjne, dydaktyczne dla dzieci, licealistów i studentów Uniwersytetu Trzeciego Wieku, ale zapałczarni potrzebny jest partner, który pozwoli jej złapać wiatr w żagle – mówi prezes. Zapałczarnia to kilka tysięcy metrów kwadratowych położonych w strefie „0”. 50 metrów dalej znajduje się dworzec główny. To miejsce jest skazane na sukces – mówią fachowcy. – W radzie Muzeum Zapałek zasiadają profesorowie wyższych uczelni: Aleksander Żakowicz (UŚ) i Jerzy Piwowarski (AJD), mamy kontakty z PAN i wieloma instytucjami kultury, ale zapałczarnia jest w niebezpieczeństwie przez obojętność. Specjaliści mówią, że zabytek techniki nie może być martwy. Maszyny trzeba włączyć, pokazać, jak chodzą trybiki, pokazać ich dynamikę. I my to wszystko mamy tu, w Polsce. W cenie złomu zostały wywiezione z częstochowskiej iglarni przepiękne iglarki, maszyny z kowadełkami do produkcji igieł. Niezwykle precyzyjna mechanika została wywieziona do Austrii, Szwajcarii i dalej. Nie zostały zniszczone, są, ale już nie u nas. Nie staną się częścią naszego dziedzictwa kulturowego.

Spółka pracownicza

Zapałczarnia jest spółką prawa handlowego, spółką pracowniczą, akcjonariatem pracowniczym, powstałym w 2007 r. Tylko dzięki tej decyzji załogi można było wówczas kontynuować produkcję. Akcjonariat pracowniczy liczy 130 osób. Obecnie firma zatrudnia dwie osoby w biurze. Ta forma przekształceń własnościowych z jednej strony uchroniła zapałczarnię przed upadkiem i zniszczeniem zabytkowego wyposażenia, a z drugiej – przyczyniła się do klęski finansowej. Brak wystarczających zysków z produkcji (przy zapaści rynku zapałczanego, spowodowanej przede wszystkim zalaniem ryku chińskimi zapałkami, w rywalizacji z czym zabytkowa produkcja nie miała szans na wygraną) oraz pożar w 2008 r. spowodowały długi firmy w podatku od nieruchomości. Nikt z decydentów nie unormował tej sprawy, choć wiadomo było, że tego typu przedsiębiorstwa nie są w stanie spełnić wymogów fiskusa. Dziś spółka pracownicza poszukuje partnerów do pozyskiwania funduszy unijnych. Nie jest to proste – samorządowe i rządowe instytucje podkreślają wagę kulturową zapałczarni i tłumaczą brak współpracy z firmą będącą w istocie prywatną własnością pracowniczą. Nikt nie jest w stanie (lub nie chce? ) znaleźć sposobu ratowania zapałczarni. – Aby otrzymać wsparcie z Funduszy Europejskich, potrzebny jest wkład własny, który wniesie partner – prywatny, samorządowy czy państwowy – mówi prezes Kałamarz. – W ramach podpisanego porozumienia o partnerstwie wniesiemy nasz potężny, unikatowy majątek, stanowiący dobro rzadkie, kipiące skumulowaną energią pokoleń, a partner poprzez wkład własny pomoże uzyskać fundusze. To dobre rozwiązanie – podkreśla.

Zapałczarnia, jedyny taki zabytek kultury materialnej na świecie, czeka na swój czas, na ludzi i instytucje, które zobaczą w tych potężnych halach i maszynach bezcenne dobro, godne wsparcia i promocji. To narodowe dziedzictwo warte jest wszystkich pieniędzy.

CZYTAJ DALEJ

Święcenie pokarmów

Kościół ustanowił sakramentalia, czyli „święte znaki, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe. Sakramentalia nie udzielają łaski Ducha Świętego na sposób sakramentalny, lecz przez modlitwę Kościoła uzdalniają do przyjęcia łaski i dysponują do współpracy z nią. Wśród sakramentaliów znajdują się najpierw błogosławieństwa (osób, posiłków, przedmiotów, miejsc). Każde błogosławieństwo jest uwielbieniem Boga i modlitwą o Jego dary” (KKK 1667-1671). Modlitwa i błogosławienie pokarmów znane jest już w Starym Testamencie, czyni to także Jezus: „On tymczasem wziął pięć chlebów i dwie ryby, podniósł wzrok ku niebu, pobłogosławił je, połamał i dawał uczniom, aby rozdawali ludziom” (Łk 9, 16).

W ciągu roku liturgicznego Kościół poświęca różne przedmioty: zioła, pierwociny zbóż, kwiaty i pokarmy. Natomiast w Wielką Sobotę poświęca się tylko pokarmy, które wierni nazywają Paschą. Dlaczego w Wielką Sobotę? Był to dzień, kiedy Ciało Jezusowe spoczywało w grobie oczekując na zmartwychwstanie. Wydarzenia, jakie dokonały się od Wielkiego Czwartku do Niedzieli Wielkanocnej zostały przez Boga zapowiedziane w Starym Testamencie. Ojciec Niebieski przez Mojżesza polecił Izraelitom zabicie baranka, którego powinna spożyć cała rodzina. Jest on archetypem Jezusa Chrystusa. Krew tego baranka ocaliła Izraelitów przed śmiercią i przyczyniła się do wyjścia z niewoli egipskiej do wolności. W Wielki Piątek na krzyżu umiera Baranek Boży, którego krew wyzwala ludzkość z niewoli szatana. Wyjście z niewoli dla narodu wybranego to właśnie Pascha. Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa to nasza Pascha. Jej symbolem jest baranek, w niektórych krajach wschodu chrześcijanie na Wielkanoc zabijali baranki, aby w ten sposób upamiętnić i głębiej przeżyć te najważniejsze wydarzenia zbawcze. Dziś pozostał już tylko baranek z cukru lub z ciasta, oraz pokarmy: mięso, chleb, jajko, ser, sól, chrzan i in.

W liturgii świętowanie Paschy - Wielkanocy rozpoczyna się już w Wielką Sobotę, a święcenie pokarmów to jeden z gestów, który przypomina o najważniejszym dla ludzkości wydarzeniu, o zmartwychwstaniu Jezusa. Pierwsza modlitwa poświęcenia pokarmów prowadzi nas do Wieczernika, a także do spotkania ze Zmartwychwstałym: „Panie Jezu Chryste, Ty w dzień przed męką i śmiercią kazałeś uczniom przygotować paschalną wieczerzę, w dzień Zmartwychwstania przyjąłeś zaproszenie dwóch uczniów i zasiadłeś z nimi do stołu, a późnym wieczorem przyszedłeś do Apostołów, aby spożyć wraz z nimi posiłek; prosimy Cię, daj nam z wiarą przeżywać Twoją obecność między nami podczas świątecznego posiłku, w dzień Twojego zwycięstwa, abyśmy mogli się radować z udziału w Twoim życiu i zmartwychwstaniu”.

Następna modlitwa, to poświęcenie chleba, który w tradycji chrześcijańskiej jest najważniejszym z symboli, ponieważ przedstawia Ciało Chrystusa, ale jest on także pamiątką nakarmienia ludu na pustyni. Potem święci się mięso i różne wędliny, które są jakby echem dawnego baranka i w pewien sposób go zastępują. „Baranku Boży, który zwyciężyłeś zło i obmyłeś świat z grzechów, pobłogosław to mięso, wędliny i wszelkie pokarmy, które będziemy jedli na pamiątkę Baranka paschalnego i świątecznych potraw, które Ty spożyłeś z Apostołami na Ostatniej Wieczerzy”.

Trudno sobie dziś wyobrazić święta Wielkanocy bez święconego jajka, którym po Rezurekcji dzielimy się w gronie rodziny i najbliższych. Dla chrześcijan jajko to także symbol Paschy. Jajko to twarda skorupa okrywająca powstające życie, które musi przebić się przez tę skorupę. Widać w tym podobieństwo do zmartwychwstania Jezusa, który musi przebić skorupę - grobową skałę, aby żywy, wspaniały, przemieniony wyjść na świat. Jest ono dlatego symbolem odradzającego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. „Chryste, życie i zmartwychwstanie nasze, pobłogosław te jajka, znak nowego życia, abyśmy dzieląc się nimi w gronie rodziny, bliskich i gości, mogli się także dzielić wzajemnie radością z tego, że jesteś z nami. Daj nam wszystkim dojść do wiecznej uczty Twojej, tam, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków” (Agenda Liturgiczna).

Do świątecznego koszyczka wkłada się jeszcze ser, sól, chrzan, ciasto, czasem słodycze. Te produkty są jakby uzupełnieniem właściwej święconki. Ser pochodzi od zwierząt i w tym poświęceniu jest prośba ludu, aby Chrystus zmartwychwstały chronił od chorób ludzi i zwierzęta. Sól to życiodajny minerał, od którego zależy smak potraw i ich konserwacja. Pokarmy, które spożywamy są w smaku różnorakie: słodkie, gorzkie, pikantne i słone. Życie ludzkie jest także różnorakie i nie składa się tylko z chwil przyjemnych. Jak sól dla pokarmu, tak cierpienie nadaje ludziom smak życia. Jest jeszcze ciasto, to też chleb, a więc nie ma specjalnej symboliki, ale jest ono ważnym elementem w liturgii Kościołów wschodnich. Artos („kwaśny chleb” - grek.) - chleb, poświęcany podczas nocy Paschalnej. Przez cały tydzień paschalny artos - symbol Zmartwychwstania Chrystusa - przebywa na pulpicie naprzeciwko Carskich Wrót ołtarza i codziennie wynoszony jest na wielkanocne procesje. W Wielkanocną Sobotę ze szczególną modlitwą jest on dzielony i rozdawany wiernym. Narodowa pobożność przyswoiła dla artosu i krieszczeńskiej świętej wody znaczenie jako zamienników Świętych Darów dla ludzi umierających, nie mogących przyjąć Komunii św. W Kościołach wschodnich podobnie jak u nas w Wielką Sobotę poświęca się pokarmy, pisze pisanki czy raczej malowane na czerwono jajka zwane kraszankami (za: „Święty chleb - Prawosławny elementarz”).

CZYTAJ DALEJ

Słowo metropolity krakowskiego do kapłanów na Wielki Czwartek 2020 r.

2020-04-08 07:53

Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej

Arcybiskup Marek Jędraszewski skierował słowo do kapłanów na Wielki Czwartek. 

Drodzy i Czcigodni Bracia w Kapłaństwie,

Jak zwykle mieliśmy się spotkać w poranek Wielkiego Czwartku, u progu Triduum Paschalnego, na uroczystej Mszy świętej Krzyżma, podczas której święci się trzy oleje: olej chorych, olej katechumenów i olej krzyżma. W tym też dniu tradycyjnie obchodzimy „rocznicę dnia, w którym Chrystus dał udział w swoim kapłaństwie Apostołom i nam”. Dlatego podczas Mszy świętej Krzyżma odnawiamy przyrzeczenia kapłańskie, które uroczyście składaliśmy w chwili przyjmowania święceń kapłańskich: pobożnego i z głęboką wiarą odprawiania misteriów Chrystusa „na chwałę Boga i dla uświęcenia ludu chrześcijańskiego”, pilnego i mądrego pełnienia posługi słowa, gorliwego naśladowania przykładu Chrystusa, Dobrego Pasterza oraz coraz ściślejszego jednoczenia się z Chrystusem, Najwyższym Kapłanem, aby „razem z Nim samego siebie poświęcić Bogu za zbawienie ludzi”. Niestety, pandemia koronawirusa sprawiła, że nasze tegoroczne wielkoczwartkowe spotkanie nie jest możliwe. Prawdopodobnie na Mszy świętej Krzyżma spotkamy się dopiero w sobotę 12 września, na dwa dni przed świętem Podwyższenia Krzyża Świętego.

W związku z tymi okolicznościami pozwólcie, że skieruję do Was, Drodzy Bracia, trzy prośby.

Pierwszą z nich jest prośba o przyjęcie z mej strony najlepszych, bardzo serdecznych życzeń na kapłański Wielki Czwartek. Przeżywajcie go zgodnie ze słowami Pana Jezusa, wypowiedzianymi w Wieczerniku do Apostołów: „Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego. Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał” (J 15, 15-16). Wraz z tymi życzeniami zechciejcie przyjąć również, załączony do mego Słowa, „List Prezydium Konferencji Episkopatu Polski do Kapłanów na Wielki Czwartek 2020 roku”.

Drugą moją prośbą jest to, aby każdy z Was, Drodzy Bracia, po zakończeniu liturgii Wieczerzy Pańskiej, adorując Pana Jezusa w Ciemnicy, te przyrzeczenia kapłańskiego wobec Niego samego osobiście odnowił.

W trzeciej mojej prośbie pragnę nawiązać do tego, co było przedmiotem mojego Listu do Archidiecezjan z dnia 14 września 2019 roku i co pojawiło się również w tegorocznym Liście na Wielki Post 2020. Chodzi o codzienną półgodzinną adorację Najświętszego Sakramentu, podczas której mamy dziękować Panu Bogu za dar św. Jana Pawła II Wielkiego oraz polecać Bożej Opatrzności w odmawianym wtedy różańcu i w Litanii do św. Jana Pawła II wszystkie ważne sprawy naszej Ojczyzny. Drodzy Bracia Kapłani, doskonale wiemy, jak w obecnym czasie ta modlitwa jest nam wszystkim bardzo potrzebna. Kontynuujcie ją, zapraszając na nią także innych, mając jednak równocześnie na uwadze to, aby nie wchodzić w konflikt z aktualnie obowiązującymi obostrzeniami co do liczby osób uczestniczących w zgromadzeniach religijnych.

Na pełne wiary i nadziei przeżywanie misterium Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego wszystkim Wam, Drodzy i Czcigodni Bracia w Kapłaństwie, z serca błogosławię

† Marek Jędraszewski

Arcybiskup Metropolita Krakowski

Kraków, Wielki Wtorek, 7 kwietnia 2020 roku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję