Reklama

Niedziela Wrocławska

Skazani wracają do Boga

Do Zakładu Karnego w Wołowie wprowadził mnie kapelan więzienny, ks. Stanisław Małysa. Ksiądz zaprosił do kaplicy czterech więźniów, w tym skazanego za morderstwo

2020-03-26 21:08

Agnieszka Bugała

Osadzeni uczestniczą w modlitwie

Ks. Stanisław Małysa, proboszcz parafii p.w. św. Wawrzyńca w Wołowie od 22 lat pełni w tutejszym zakładzie karnym posługę kapelana więziennego. Mało tego – jest także kapelanem okręgowym służby więziennej we Wrocławiu. Poprosiłam o spotkanie. Zgodził się. O umówionej godzinie przyjechałam na plebanię. Przywitał mnie miły mężczyzna, Artur. Przekazał, że proboszcz nie wrócił jeszcze z rekolekcji wielkopostnych i poradził, abym z nim zaczekała. Tak też zrobiłam. Usiadałam na znajdującej się w holu plebanii ławeczce, a mój towarzysz kontynuował zamiatanie podłogi, pracę, którą swoim przyjazdem mu przerwałam. Minęło kilka minut i usłyszałam powitalny głos proboszcza.

– Widzę, że poznała pani „Boćka”, to jeden z naszych osadzonych – wyjaśnił. Przyznam, że zaskoczyła mnie ta informacja. Co więzień robi na plebanii? Kapłan wytłumaczył, że osadzeni resocjalizują się w ramach Caritasu i w ten sposób wypracowują sobie wolność.

Reklama

– Nasze społeczeństwo traktuje więźniów jak margines społeczny. A ja pracuję z tymi ludźmi od ponad 20 lat i patrząc na nich uczę się pokory. Wchodzę w ich wnętrze i odkrywam w nich dobro, widzę ich dramaty, których źródłem jest brak miłości – mówił kapłan z troską w oczach.

W trakcie naszej rozmowy na plebanię wszedł Sławek, wychowawca Artura.

– Musimy sprawdzać, jak nasi osadzeni zachowują się w miejscu pracy, a przede wszystkim czy są trzeźwi – wytłumaczył starszy szeregowy. „Bociek” wypadł bez zarzutu. Po krótkiej wymianie zdań ksiądz zaproponował wizytę w zakładzie karnym. Nie wiedziałam czego się spodziewać. Była to moja pierwsza wizyta w więzieniu i szczerze przyznam, że wyobrażałam sobie to miejsce inaczej – ani lepiej, ani gorzej, ot po prostu, jak na amerykańskich filmach. Na miejscu przywitał nas rzecznik prasowy, por. Krzysztof Rogalski. To z nim udaliśmy się do kaplicy św. Maksymiliana Marii Kolbego.

Reklama

– W naszej więziennej kaplicy nawiązuje się wiele wspaniałych relacji międzyludzkich. To tutaj dokonuje się ewangelizacja skazanych. Tutaj przyjmują sakramenty, uczestniczą w Eucharystii, a od dwóch lat w każdy piątek adorują Najświętszy Sakrament – opowiadał kapelan.

Na miejscu czekało na nas czworo osadzonych. Pierwszy przywitał się ze mną Janusz – elegancki pan w białej koszuli, na moje oko najstarszy ze wszystkich. Janusz 28 lat temu zabił policjanta. Początkowo otrzymał karę śmierci, którą zamieniono na dożywocie. Mężczyzna podzielił się ze mną pięknym świadectwem nawrócenia, które mocno mnie poruszyło.

– Żałuję, że z mojej ręki zginął człowiek i nie ma dnia, bym nad tym nie ubolewał. Straciłem wszystko, odwróciła się ode mnie żona, dzieci zerwały ze mną kontakt. I kiedy wydawało mi się, że znikąd nie ma dla mnie nadziei – czując się przegrany na każdej płaszczyźnie: życiowej, moralnej i duchowej – pojawił się On, Jezus Chrystus z Nazaretu, mój Pan, Bóg, Zbawiciel. Pojawił się nagle, niezapowiadany. Nie robił mi wyrzutów, nie wyliczał grzechów, nie wytykał błędów i win. On przygarnął mnie całego pokaleczonego, pełnego zranień i zawodów. Przytulił mnie do siebie, wypełniając sobą całe moje życie, które dopiero w Nim nabrało barw, znaczenia i wartości. Dzięki Jezusowi wszystko stało się łatwiejsze – mówił autentycznie poruszony.

Janusz doświadczył obecności Pana Jezusa w swoim życiu dzięki wrocławskiej wspólnocie Koinonia Jan Chrzciciel, której członkowie od 2000 r. niestrudzenie dwa razy w miesiącu przyjeżdżają do Zakładu Karnego w Wołowie, by składać tu świadectwo o Zmartwychwstałym Panu, by w sposób szczególny zasiewać wolność za murami. Wspólnota dodała Januszowi otuchy, a dzięki ich ewangelizacyjnej odwadze i on ją uzyskał, by dziś z pasją głosić Dobrą Nowinę o Zbawieniu. Mężczyzna został animatorem wspólnoty, a razem z nim do Koinoni włączyło jeszcze 5 osób, w tym obecni w kaplicy Mariusz, Adrian i Tomasz. Pozostała dwójka: Adam i Andrzej nie mogli wziąć udziału w spotkaniu, ponieważ byli w tym czasie w pracy.

– Długo można by wymieniać doświadczenia, które tu wspólnie dzielimy – mówi Mariusz, który przez wytatuowaną twarz robi wrażenie groźnego przestępcy. To jednak pozory. Mężczyzna odsiaduje wyrok za włamanie do mieszkania. Zapytałam go o to, czy uczestnictwo w Drogach Krzyżowych mobilizuje go do refleksji nad własnym życiem.

– Oczywiście, ale one nachodzą mnie za każdym razem, gdy przychodzę do kaplicy. W celi je zagłuszam – odpowiedział. – Chociaż wychowywałem się w rodzinie katolickiej, nie byłem katolikiem. Przez wiele lat uważałem, że Bóg nie istnieje. A On jest z nami i nas prowadzi. Uczestnictwo w Drogach Krzyżowych to niezwykłe przeżycie, które pozwala nam jeszcze bardziej się do Niego zbliżyć – dodał.

Siedzący obok niego Adrian, który za dwa miesiące opuści więzienne mury zaznaczył, że cieszy go wspólnotowe przygotowywanie się do świąt Wielkiej Nocy. – Jezus też był więziony, podobnie jak Jan Chrzciciel. Ale nie byli w tym sami, bo towarzyszyli im uczniowie. My także nie jesteśmy sami, mamy wspólnotę, nad którą czuwa nasz Pan, Jezus Chrystus – ta myśl przywołała na jego ustach uśmiech. Dla osadzonych istotna jest także przedświąteczna spowiedź. – Budujące jest to, że z sakramentu pokuty chce korzystać coraz większe grono osadzonych. I to nie tylko przed zbliżającymi się świętami, ale i w trakcie całego roku – dodał Adrian.

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Święcenie pokarmów

Kościół ustanowił sakramentalia, czyli „święte znaki, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe. Sakramentalia nie udzielają łaski Ducha Świętego na sposób sakramentalny, lecz przez modlitwę Kościoła uzdalniają do przyjęcia łaski i dysponują do współpracy z nią. Wśród sakramentaliów znajdują się najpierw błogosławieństwa (osób, posiłków, przedmiotów, miejsc). Każde błogosławieństwo jest uwielbieniem Boga i modlitwą o Jego dary” (KKK 1667-1671). Modlitwa i błogosławienie pokarmów znane jest już w Starym Testamencie, czyni to także Jezus: „On tymczasem wziął pięć chlebów i dwie ryby, podniósł wzrok ku niebu, pobłogosławił je, połamał i dawał uczniom, aby rozdawali ludziom” (Łk 9, 16).

W ciągu roku liturgicznego Kościół poświęca różne przedmioty: zioła, pierwociny zbóż, kwiaty i pokarmy. Natomiast w Wielką Sobotę poświęca się tylko pokarmy, które wierni nazywają Paschą. Dlaczego w Wielką Sobotę? Był to dzień, kiedy Ciało Jezusowe spoczywało w grobie oczekując na zmartwychwstanie. Wydarzenia, jakie dokonały się od Wielkiego Czwartku do Niedzieli Wielkanocnej zostały przez Boga zapowiedziane w Starym Testamencie. Ojciec Niebieski przez Mojżesza polecił Izraelitom zabicie baranka, którego powinna spożyć cała rodzina. Jest on archetypem Jezusa Chrystusa. Krew tego baranka ocaliła Izraelitów przed śmiercią i przyczyniła się do wyjścia z niewoli egipskiej do wolności. W Wielki Piątek na krzyżu umiera Baranek Boży, którego krew wyzwala ludzkość z niewoli szatana. Wyjście z niewoli dla narodu wybranego to właśnie Pascha. Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa to nasza Pascha. Jej symbolem jest baranek, w niektórych krajach wschodu chrześcijanie na Wielkanoc zabijali baranki, aby w ten sposób upamiętnić i głębiej przeżyć te najważniejsze wydarzenia zbawcze. Dziś pozostał już tylko baranek z cukru lub z ciasta, oraz pokarmy: mięso, chleb, jajko, ser, sól, chrzan i in.

W liturgii świętowanie Paschy - Wielkanocy rozpoczyna się już w Wielką Sobotę, a święcenie pokarmów to jeden z gestów, który przypomina o najważniejszym dla ludzkości wydarzeniu, o zmartwychwstaniu Jezusa. Pierwsza modlitwa poświęcenia pokarmów prowadzi nas do Wieczernika, a także do spotkania ze Zmartwychwstałym: „Panie Jezu Chryste, Ty w dzień przed męką i śmiercią kazałeś uczniom przygotować paschalną wieczerzę, w dzień Zmartwychwstania przyjąłeś zaproszenie dwóch uczniów i zasiadłeś z nimi do stołu, a późnym wieczorem przyszedłeś do Apostołów, aby spożyć wraz z nimi posiłek; prosimy Cię, daj nam z wiarą przeżywać Twoją obecność między nami podczas świątecznego posiłku, w dzień Twojego zwycięstwa, abyśmy mogli się radować z udziału w Twoim życiu i zmartwychwstaniu”.

Następna modlitwa, to poświęcenie chleba, który w tradycji chrześcijańskiej jest najważniejszym z symboli, ponieważ przedstawia Ciało Chrystusa, ale jest on także pamiątką nakarmienia ludu na pustyni. Potem święci się mięso i różne wędliny, które są jakby echem dawnego baranka i w pewien sposób go zastępują. „Baranku Boży, który zwyciężyłeś zło i obmyłeś świat z grzechów, pobłogosław to mięso, wędliny i wszelkie pokarmy, które będziemy jedli na pamiątkę Baranka paschalnego i świątecznych potraw, które Ty spożyłeś z Apostołami na Ostatniej Wieczerzy”.

Trudno sobie dziś wyobrazić święta Wielkanocy bez święconego jajka, którym po Rezurekcji dzielimy się w gronie rodziny i najbliższych. Dla chrześcijan jajko to także symbol Paschy. Jajko to twarda skorupa okrywająca powstające życie, które musi przebić się przez tę skorupę. Widać w tym podobieństwo do zmartwychwstania Jezusa, który musi przebić skorupę - grobową skałę, aby żywy, wspaniały, przemieniony wyjść na świat. Jest ono dlatego symbolem odradzającego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. „Chryste, życie i zmartwychwstanie nasze, pobłogosław te jajka, znak nowego życia, abyśmy dzieląc się nimi w gronie rodziny, bliskich i gości, mogli się także dzielić wzajemnie radością z tego, że jesteś z nami. Daj nam wszystkim dojść do wiecznej uczty Twojej, tam, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków” (Agenda Liturgiczna).

Do świątecznego koszyczka wkłada się jeszcze ser, sól, chrzan, ciasto, czasem słodycze. Te produkty są jakby uzupełnieniem właściwej święconki. Ser pochodzi od zwierząt i w tym poświęceniu jest prośba ludu, aby Chrystus zmartwychwstały chronił od chorób ludzi i zwierzęta. Sól to życiodajny minerał, od którego zależy smak potraw i ich konserwacja. Pokarmy, które spożywamy są w smaku różnorakie: słodkie, gorzkie, pikantne i słone. Życie ludzkie jest także różnorakie i nie składa się tylko z chwil przyjemnych. Jak sól dla pokarmu, tak cierpienie nadaje ludziom smak życia. Jest jeszcze ciasto, to też chleb, a więc nie ma specjalnej symboliki, ale jest ono ważnym elementem w liturgii Kościołów wschodnich. Artos („kwaśny chleb” - grek.) - chleb, poświęcany podczas nocy Paschalnej. Przez cały tydzień paschalny artos - symbol Zmartwychwstania Chrystusa - przebywa na pulpicie naprzeciwko Carskich Wrót ołtarza i codziennie wynoszony jest na wielkanocne procesje. W Wielkanocną Sobotę ze szczególną modlitwą jest on dzielony i rozdawany wiernym. Narodowa pobożność przyswoiła dla artosu i krieszczeńskiej świętej wody znaczenie jako zamienników Świętych Darów dla ludzi umierających, nie mogących przyjąć Komunii św. W Kościołach wschodnich podobnie jak u nas w Wielką Sobotę poświęca się pokarmy, pisze pisanki czy raczej malowane na czerwono jajka zwane kraszankami (za: „Święty chleb - Prawosławny elementarz”).

CZYTAJ DALEJ

Jedyna taka Msza

2020-04-09 15:35

[ TEMATY ]

Paradyż

Msza Krzyżma

Archiwum Aspektów

Zanim w Wielki Czwartek wieczorem rozpocznie się Msza Wieczerzy Pańskiej, dziś rano w kościele seminaryjnym w Paradyżu odprawiona została Msza krzyżma. Przewodniczył jej bp Tadeusz Lityński, a koncelebrowało kilku kapłanów reprezentujących całe prezbiterium zielonogórsko-gorzowskie.

Podczas tej Mszy zostało poświęcone święte krzyżmo oraz olej chorych i olej katechumenów, które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów chrztu, święceń kapłańskich, namaszczenia chorych. Msza krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji. Zgodnie z zaleceniami Episkopatu, "co do księży, którzy nie mogą wziąć udziału we Mszy Świętej Krzyżma, biskupi diecezjalni mogą rozważyć odnowienie przyrzeczeń kapłańskich w innym terminie, np. z okazji święceń prezbiteratu, po ustaniu restrykcji związanych z zagrożeniem".

Zobacz zdjęcia: Msza Krzyżma w Paradyżu.

Podczas homilii bp Lityński powiedział m.in.: "Takiej sytuacji, aby we Mszy św. Krzyżma wzięło udział tylko 5 księży dziekanów, reprezentujących prawie 600 kapłanów jeszcze nigdy nie przeżywaliśmy. Będąc tak szczególną reprezentacją naszego diecezjalnego i zakonnego prezbiterium pragniemy tym żarliwiej w „Domu Ziarna” zanosić modlitwę, za naszych współbraci.

Jeżeli Bóg nas tutaj przyprowadził, do kościoła seminaryjnego, to ma zapewne jakiś plan wobec nas, chce nam powiedzieć, że to nie miejsce naszych święceń jest najważniejsze, miejsce naszej kapłańskiej modlitwy, ale osoba powołującego, uświęcającego i posyłającego nas Ducha.

Może pragnie też przyprowadzić nas do źródła, do początku naszej drogi powołania, abyśmy zauważyli, że ono kształtowało się w miejscu modlitwy wielu pokoleń mnichów cysterskich. Modlitwa była sensem ich mniszego życia. Mamy przeżywać czas naszej kapłańskiej posługi w blasku tajemnicy Ducha Świętego, który prowadzi nas drogami naznaczonymi miejscami naszej kapłańskiej modlitwy".

Ksiądz Biskup powiedział także: W dzisiejsze święto kapłańskie pragnę na koniec wyrazić każdemu z Was moją osobistą wdzięczność i wdzięczność Kościoła diecezjalnego za Waszą całoroczną, ofiarną - nieraz znoszącą wiele niezasłużonych negatywnych opinii i bolesnych inwektyw - posługę ludowi Bożemu w diecezji i poza jej granicami. Dziękuję Bogu za Wasze bycie kapłanami.

Niech nigdy nie zabraknie świętych kapłanów w służbie Ewangelii w naszej diecezji, w której trwały ślad modlitwy i gorliwej pracy duszpasterskiej zostawił Sługa Boży Wilhelm Pluta oraz kapłani, nasi wychowawcy i duszpasterze okresu dzieciństwa i młodości.

Powierzam codzienną posługę każdego z Was, szczególnie naszych Biskupów seniorów, naszych Kapłańskich Jubilatów Maryi, Matce Kapłanów i zatroskanej Cierpliwie Słuchającej Matce z Rokitna, patronce naszej diecezji.

Niech Ona uprosi dla Was łaskę wytrwałej kapłańskiej modlitwy i ducha pokuty, abyście czynili wszystko, co jej Syn Wam powie. Oby wstawiennicza modlitwa Maryi, wspierała każdy Wasz wysiłek zmierzający do osobistej świętości i czyniła skutecznym każde Wasze działanie na rzecz ewangelizacji, nowej ewangelizacji i misji".

Od czwartkowego wieczora aż do wieczora Niedzieli Zmartwychwstania trwać będzie święte Triduum Paschalne. To trzy dni poświęcone liturgicznym obchodom męki, śmierci i zmartwychwstania Pańskiego. Stanowią one szczyt całego roku liturgicznego.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję