Reklama

Duchowość

Alan Ames: unieście głowy i zaufajcie Bogu

Niektórzy mówią, że żyjemy w czasach ostatecznych. Być może tak jest. Ale tylko Ojciec zna czas, kiedy nastąpi koniec. Nie bójcie się niczego. Unieście głowy i zaufajcie Bogu – mówi mistyk Carver Alan Ames. Autor książki „Oczami Jezusa” wydał właśnie w Polsce poruszające rozważania na temat Eucharystii „Wszystko czym jestem”.

[ TEMATY ]

Alan Ames

koronawirus

Esprit

ZOBACZ NOWĄ KSIĄŻKĘ ALAN AMESA „WSZYSTKO CZYM JESTEM”: Zobacz

W tych trudnych dla Polski i świata tygodniach towarzyszy nam wyjątkowy głód Boga. Brakuje nam modlitwy, sakramentów a przede wszystkim daru Eucharystii. Jak mamy sobie z tym poradzić?

Reklama

To, że nie można przyjmować Komunii Świętej jest największą tragedią. Jednakże powinniśmy uświadomić sobie, że możemy nieść ten krzyż z miłością, ofiarując nasz ból cierpiącemu Panu Jezusowi. Przez ten ból łaska rozlewa się na cały świat. Tak samo przecież łaska ta rozlała się poprzez boleść Maryi pod krzyżem.

Pamiętajmy też, że każdego dnia możemy przyjąć komunię duchową, tak aby nasze dusze zjednoczyły się w Jego miłości.

Co Pan Jezus chce nam powiedzieć poprzez czasy, w których żyjemy? Dlaczego dopuszcza epidemię wywołaną przez nowego koronawirusa?

Reklama

W tym czasie mam nadzieję, że wszyscy docenimy Eucharystię, ponieważ ludzie zapomnieli już jak wielki dar otrzymali od Boga w tym sakramencie! Oczywiście bez względu na sytuację powinniśmy być posłuszni poleceniom biskupów, ponieważ oni są pasterzami i poprowadzą nas właściwą drogą, a my powinniśmy iść za nimi w wierze.

Część z nas obawia się tego, co dzieje się na świecie, boi się o siebie, o swoje rodziny. W tych trudnych czasach jednak ważne jest, by skupić się na Chrystusie i nie dać się panice. Bądźcie pełni pokoju wiedząc, że Chrystus jest przy was, opiekuję się wami, a wszystko co się wydarza w waszym życiu jest z Jego woli. Nie dopuszczajcie lęku do swojego serca, ale módlcie się słowami: „Jezu, ufam Tobie”.

Ale lęk pojawia się w nas naturalnie. Dlaczego jest on czymś niewłaściwym?

Tak, to naturalne, że się boimy, ale Chrystus jest z nami! Jeśli poddamy się strachowi, to on oddzieli nas od Boga. Wreszcie strach może nas doprowadzić do grzechu. Stanie się tak, jeśli za wszelką cenę będziemy dążyć do tego, by w naszym życiu wszystko było dobrze. Z Jezusem w naszych sercach nie powinniśmy się lękać, ponieważ On jest z nami i będzie nas bronił.

Przypomnijcie sobie, jak Kościół pierwszych wieków całkowicie zawierzył Bogu. I my powinniśmy czynić podobnie. Możemy znaleźć siłę prosząc Ducha Świętego o oddalenie naszych obaw i umocnienie wiary. On przyjdzie nam z pomocą. Umocni naszego ducha, byśmy mogli prawdziwie żyć w miłości Chrystusa.

Czy chciałbyś coś szczególnego powiedzieć Polakom? Wiele razy byłeś w Polsce, modliłeś się z nami, po takich modlitwach dokonywało się wiele uzdrowień i nawróceń. Czy masz dla nas jakieś słowo otuchy?

Pamiętajcie, że Bóg zaopiekuję się wami. Nie rozpraszajcie się, nadal kochajcie innych, pomagajcie sobie wzajemnie i dzielcie się dobrem z innymi. Niektórzy mówią, że są to czasy ostateczne, ale nikt nie zna czasu ostatecznego poza Ojcem. Nie idźcie więc drogą rozpaczy, ale drogą nadziei w naszym Panu Jezusie Chrystusie. Pan zapowiedział to wszystko w Piśmie Świętym, dlaczego więc się dziwimy? Stańmy wyprostowani i wysoko unieśmy głowy, kiedy wyznajemy Chrystusa: „Panie, dokądkolwiek mnie poprowadzisz, pójdę za Tobą”.

Rozmawiała: Monika Lenik

WIĘCEJ ZNAJDZIESZ W NOWEJ KSIĄŻCE ALANA AMESA „WSZYSTKO CZYM JESTEM”: Zobacz

Esprit

2020-03-27 09:22

Ocena: +57 -11

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Alan Ames – człowiek, który widzi Boga

Niedziela wrocławska 24/2019, str. 6-7

[ TEMATY ]

Alan Ames

Agnieszka Bugała

Tabernakulum we wspólnocie Duży Dom

Tabernakulum we wspólnocie Duży Dom

Spotkanie z charyzmatykiem z Australii, autorem książki „Oczami Jezusa”, odbyło się 1 czerwca w kościele św. Michała Archanioła na wrocławskim Ołbinie i przyciągnęło tłumy

Eucharystia jest najważniejsza

Rozpoczęło się Mszą św. i nabożeństwem czerwcowym, dopiero później było świadectwo Amesa, adoracja Najświętszego Sakramentu i modlitwa o uzdrowienie.

– Niektórzy z was przyszli tutaj po uzdrowienie, ale ono ma początek we Mszy św. Tam udzielane są nam wszystkie łaski – mówił. – Po Eucharystii drugim najważniejszym sakramentem uzdrowienia jest sakrament spowiedzi. Ważne, żeby odbyć dobrą spowiedź. Uzdrowienie przychodzi też poprzez bardzo potężny sakrament kapłaństwa. A to, czym się dzielę z wami i moja modlitwa są tylko uzupełnieniem tych sakramentów – tłumaczył Alan Ames.

Podkreślił też znaczenie postawy, z jaką przychodzimy do kościoła. – Zaczynając Mszę św. „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” powinniśmy wołać: „Ojcze, przychodzę do Ciebie, aby przyjąć Twojego Syna w miłości i łasce Ducha Świętego”, a przyjmując końcowe błogosławieństwo prosić o nie również dla tych, których zaraz spotkamy. Zaczynamy Mszę św. szukając Boga w miłości, a kończymy szukając możliwości dzielenia się nią z innymi – mówił. Przekonywał też, że Msza św. jest największą tajemnicą i Bóg stopniowo wprowadza nas w jej głębię i poznanie. – Czasem przychodzisz i nic się nie dzieje, ale Pan miłości wkracza w twoje serce, bo chce w nim królować i każde uderzenie twojego serca zjednoczy się z uderzeniem Jego serca. Oświeci twoją duszę przed tobą samym, ukaże grzechy, których nie widzisz, którymi jesteś tak zawstydzony, że nawet o nich nie myślisz – wyjaśniał. Zachęcał do sakramentu pokuty i pojednania, do stanięcia przy krzyżu Jezusa, żeby usłyszeć Jego słowa: „Tak bardzo cię umiłowałem”. – Kiedy podniesiesz swoje cierpienia i ból do Jezusa na krzyżu, ofiarujesz Mu rany swojego życia, On je weźmie i umieści w swoich Boskich ranach. Weźmie twoje zranione serce i umieści w swoim zranionym sercu. Będziesz chciał całkowicie oddać się Jezusowi, bo uświadomisz sobie, że On całkowicie oddaje się tobie – mówił Ames.

Gangster z Londynu

Na co dzień mieszka w Perth, w Australii. Ma kierownika duchowego i spowiednika. Spisany na podstawie jego prywatnych objawień zbiór opowieści pt. „Oczami Jezusa” przypomina wizje bł. Anny Katarzyny Emmerich i św. Brygidy Szwedzkiej. Ale nie zawsze tak było. Carver Alan Ames ma 66 lat, od 24 lat jest nawrócony. Był gangsterem motocyklowym, mówi, że popełnił wszystkie grzechy, które są na liście do popełnienia, bez żadnych skrupułów. Teraz ma wizje, rozmawia z Jezusem, Matką Bożą, z aniołami i świętymi. Kościół nie potwierdził jego prywatnych objawień, ale on jeździ po świecie i głosi Ewangelię, zawsze za zgodą miejscowego biskupa katolickiego.

– Urodziłem się w 1953 r. w Londynie, w rodzinie katolickiej. Moja mama jest Irlandką, byliśmy biedni, nie chodziłem do kościoła, wciąż czegoś brakowało i zacząłem szukać szybkich rozwiązań na nasza biedę. Szybko stałem się złym człowiekiem, rozrabiaką, najgorszym uczniem, za złe zachowanie wyrzucono mnie ze szkoły jezuitów – wyznawał. W latach 80. w Londynie był szefem jednego z największych gangów nad Tamizą. Pił, zażywał narkotyki, lubił przemoc. Był też członkiem grupy przestępczej napadającej na sklepy. Ożenił się, ale ślub z Kathy niewiele zmienił, nadal nałogowo pił, nawet wtedy, gdy urodziło mu się dwoje dzieci. Ale poza tym Ames sprawiał wrażenie, że dobrze sobie radzi. Za chlebem wyemigrował z Anglii i dopiero w Australii ukończył studia. Zaczął zarabiać, podróżować, pracował jako dyrektor ds. sprzedaży w firmie farmaceutycznej.

W 1993 r. w Adelajdzie w Australii zatrzymał się w hotelu. Wieczorem stanął przed nim mężczyzna ubrany na czarno, niezwykle szpetny, o przerażającej fizjonomii, i zaczął go dusić.

Ames próbuje się bronić, ale ciosy, które zadaje ręką przechodzą przez postać nie czyniąc jej żadnej szkody. I wtedy w głowie słyszy głos: Odmów „Ojcze nasz”. Jest w szoku, bo nie odmawiał tej modlitwy od 30 lat. Ale wewnętrznie ulega i odmawia... Wtedy postać znika. Gdy Ames przestaje się modlić potworny stwór znów przed nim staje. Ta walka trwała przez całą noc. Jest przekonany, że oszalał, bo od tej nocy w jego życiu zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Przychodzi do niego anioł, potem św. Teresa z Avila, która, jak zawsze, nie owija w bawełnę: „Zmień swoje życie i zacznij się modlić, bo twoja dusza zginie!” – mówi nakazując mu odmawianie Różańca.

Oczami Jezusa

Od tej nocy wizji jest coraz więcej. Ames naprawdę myśli, że zwariował. Kolejni święci przychodzą zachęcać go do modlitwy, do czytania Pisma Świętego. Pewnie wielu z modlących się katolików chciałoby być na jego miejscu, doświadczyć bezpośredniego spotkania z Trójcą Świętą, z Maryją – ale Ames wcale się nie cieszy, jest przerażony i wstrząśnięty.

Rok później w 1994 r. przyjeżdża do Anglii i odwiedza kościół, który zna od dzieciństwa, ale porzucił świątynię wtedy, gdy patrol policji przyłapał go tu na kradzieży. Teraz ma 31 lat, przestępczy życiorys i nieustanne wizje. Przynaglony klęka pod figurą i widzi oślepiające światło. I wtedy zjawia się Ona. Maryja ma błękitne oczy i głęboko czarne włosy, jej serce otacza wieniec z róż. Jest piękna nieziemską urodą i Alan modli się ze wszystkich sił. Kilka miesięcy później zapisze: „Zobaczyłem Jezusa na krzyżu. Cierpiał i umierał. I widziałem, jak wszystkie moje grzechy się do tego przyczyniły. Za każdym razem, kiedy kogoś krzywdziłem, krzywdziłem Jezusa, On wtedy cierpiał i umierał. Kiedy skłamałem, okłamywałem Jezusa, a On znowu umierał. Kiedy plotkowałem, stałem pod krzyżem ze wszystkimi, którzy szemrali o Jezusie. On cierpiał i umierał. Zobaczyłem, jak moje grzechy raniły Jezusa. On wyciągał do mnie rękę z krzyża, dawał mi swoją miłość i wołał mnie. Chciał mi wybaczyć bez względu na to, co zrobiłem. Poczułem się tak zawstydzony, że nie chciałem więcej żyć. Błagałem Go, żeby pozwolił mi umrzeć i by wysłał mnie do piekła, chciałem przestać istnieć. Ale On wołał mnie po imieniu i powtarzał, że chce mi wybaczyć, bo mnie kocha”.

To spotkanie odbywa się w mieszkaniu, trwa pięć godzin, Ames doświadcza rewolucji umysłu i serca. Prosi o przebaczenie. – Poczułem się, jakby ktoś ściągnął ze mnie głaz. Dotykała mnie miłość, od wewnątrz, w tak cudowny sposób, że nie chciałem, by to się skończyło. Czułem się świeży, odnowiony. Poczułem miłość do Jezusa, chciałem przestać grzeszyć. Wtedy całe moje życie zanurzyłem w Bogu – opowiada.

Posłuszny Kościołowi

Na polecenie Jezusa Ames udaje się do metropolity Perth w Australii. – Arcybiskup Hickey patrzył na mnie bacznie, zadawał pytania. Słuchał cierpliwie i długo. Dał mi pozwolenie na głoszenie Słowa, na modlitwę o uzdrowienie w kościołach. Przydzielił mi też duchowego opiekuna, kapłana – mówi. Od tej pory Ames napisał wiele książek, odbył tysiące podróży, głosi konferencje i modli się z tymi, którzy szukają Boga. Ma dar uzdrawiania, a świadectwa o nich są gromadzone przez australijski Kościół. Dotyczą nie tylko uzdrowienia z choroby, ale także porzucenia nałogów czy nawróceń. Kocha Eucharystię. Uważa, że żadna z wizji i spotkań z Mieszkańcami Nieba nie jest większą łaską, niż Obecność Boga w eucharystycznym Chlebie. - Moją misją jest głoszenie wszystkim ludziom, że Bóg kocha każdego z nas i chce tak niewiele - byśmy Go też kochali. On w każdej chwili naszego życia jest blisko nas i nie opuszcza nas ani na chwilę. Niezależnie od tego, jak ciężkie byłby nasze grzechy, jeśli tylko szczerze wyznamy je podczas spowiedzi, On zawsze nam je przebaczy - przekonuje Alan Ames.

- A ty? Naprawdę kochasz Jezusa? Czy każdy dzień przeżywasz dla Niego? Czy sprawy nieba stawiasz przed rzeczami tego świata? Czy On jest na pierwszym miejscu w każdej chwili twojego życia? – pytał przed modlitwą o uzdrowienie słuchaczy w kościele św. Michała.

CZYTAJ DALEJ

Watykan: Papież mianuje 13 nowych kardynałów

2020-10-25 13:33

[ TEMATY ]

kardynał

Watykan

Grzegorz Gałązka

Papież Franciszek zapowiedział na 28 listopada konsystorz, na którym włączy do Kolegium Kardynalskiego 13 nowych członków 9 z prawem głosu w ewentualnym konklawe oraz czterech powyżej 80 roku życiu, nie posiadających tego prawa.

Kardynałowie kurialni

Abp Mario Grech z Malty, sekretarz generalny Synodu Biskupów;

Abp Marcello Semeraro, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, bp Marcello Semeraro;

Kardynałowie-nominaci biskupi diecezjalni

Abp Antoine Kambanda, arcybiskup Kigali w Rwandzie;

Abp Wilton Gregory, arcybiskup Waszyngtonu w USA;

Abp Jose Fuerte Advincula, arcybiskup Capiz na Filipinach;

Abp Celestino Aós Braco, arcybiskup stolicy Chile Santiago;

Bp Cornelius Sim, wikariusz apostolski w Brunei;

Abp Augusto Paolo Lojudice, arcybiskup Sieny we Włoszech;

O. Mauro Gambetti, kustosz franciszkańskiego klasztoru w Asyżu we Włoszech;

Kardynałowie-nieelektorzy

Abp Felipe Arizmendi Esquivel, arcybiskup senior San Cristóbal de Las Casas w Meksyku

Abp Silvano Tomasi, nuncjusz apostolski i wieloletni przedstawiciel Watykanu przy ONZ w Genewie;

O. Raniero Cantalamessa OFMCap., kaznodzieja Domu Papieskiego;

Ks. Enrico Feroci, proboszcz parafii Santa Maria del Divino Amore w Castel di Leva.

W sobotę 28 listopada odbędzie się konsystorz, na którym Franciszek wyniesie do godności kardynalskiej 13 arcybiskupów, biskupów i innych – 9 czynnych i 4 emerytowanych. Po tych nominacjach Kolegium Kardynalskie będzie liczyło 232 członków, w tym 127 elektorów, z prawem udziału w przyszłym konklawe.

Nowi kardynałowie-nominaci – biogramy
Kardynałowie kurialni

1. Sekretarz generalny Synodu Biskupów. Abp Mario Grech urodził się w Qala na wyspie Gozo na Malcie 20 lutego 1957 r., ale dorastał w Kercem, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej. Po ukończeniu nauki w liceum w Rabacie podjął w 1977 r. studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym diecezji Gozo. 26 maja 1984 r. został wyświęcony na kapłana przez swojego biskupa, Nikola Josepha Cauchi. Kontynuował studia podyplomowe uzyskując licencjat kanoniczny na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie oraz doktorat z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza w Rzymie (Angelicum”. Był wikariuszem w katedrze Gozo i Narodowym Sanktuarium Ta 'Pinu, zanim został proboszczem parafii Kercem. Pełnił także szereg innych obowiązków w diecezji, w tym urzędnika kurialnego i członka kolegium konsultorów. 26 listopada 2005 r. Benedykt XVI mianował go biskupem Gozo. Sakrę przyjął 22 stycznia 2006 r. z rąk swego poprzednika, bp. Nikola Josepha Cauchi w katedrze Gozo. Jako przewodniczący Konferencji Episkopatu Malty (od września 2013 r.) uczestniczył III Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym Synodu Biskupów nt. rodziny gdzie wygłosił przemówienie 8 października 2014 r. Papież Franciszek pogratulował mu wówczas wystąpienia. W październiku 2015 r. uczestniczył XIV Zwyczajnym Zgromadzeniu Synodu Biskupów poświęconemu rodzinie. 2 października 2019 Ojciec Święty mianował go pro-sekretarzem generalnym, 15 września bieżącego roku sekretarzem generalnym Synodu Biskupów.

2. Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Bp Marcello Semeraro urodził się 22 grudnia 1947 w Monteroni di Lecce w Apulii. Święcenia kapłańskie otrzymał 8 września 1971 i został włączony do prezbiterium archidiecezji Lecce. Uzyskał doktorat z teologii na papieskim Uniwersytecie Laterańskim. Był wicerektorem seminarium swej rodzinnej diecezji. Był także m.in. wykładowcą w Molfetcie oraz wikariuszem biskupim ds. duchowieństwa i synodu diecezjalnego. Wykładał też eklezjoligię na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim. 25 lipca 1998 papież Jan Paweł II mianował go ordynariuszem diecezji Oria. Sakry biskupiej udzielił mu 29 września 1998 arcybiskup Lecce, Cosmo Francesco Ruppi. 1 października 2004 został mianowany ordynariuszem diecezji Albano. W roku 2001 Jan Paweł II mianował go sekretarzem specjalnym X Zgromadzenia Zwyczajnego Ogólnego Synodu Biskupów obradującego na temat: „Posługa biskupów we współczesnym Kościele i świecie”. 13 kwietnia 2013 papież Franciszek mianował go sekretarzem Rady Kardynałów. 15 października b.r. prefektem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Jest konsultorem Kongregacji dla Kościołów Wschodnich i członkiem Dykasterii ds. Komunikacji.

Kardynałowie-nominaci biskupi diecezjalni i inni

1. Arcybiskup stolicy Rwandy Kigali. Antoine Kambanda urodził się 10 listopada 1958 r. na terenie archidiecezji Kigali. Należy do grupy etnicznej Tutsi. Wszyscy członkowie jego rodziny zginęli podczas wojny domowej w 1994 r., za wyjątkiem brata, który obecnie mieszka we Włoszech. Uczęszczał do szkół podstawowych w Burundi i Ugandzie, kończąc szkoły średnie w Kenii. Wrócił do Rwandy po ukończeniu filozofii i dwóch latach teologii. Ukończył studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Nyakibandzie (diecezja Butare). Został wyświęcony na kapłana 8 września 1990 r. przez św. Jana Pawła II, gdy odbywał on wizytę apostolską w Rwandzie. Po święceniach był w latach 1990-1993 wykładowcą i prefektem Niższego Seminarium Ndera (Kigali); zaś w latach 1993-1999 odbywał studia na Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z teologii moralnej. W latach 1999-2005 był dyrektorem Caritas w Kigali, dyrektorem diecezjalnej Komisji Sprawiedliwości i Pokoju, profesorem teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Nyakibandzie i ojcem duchownym w Wyższym Seminarium w Rutongo. W latach 2005-2006 był rektorem Głównego Seminarium Filozoficznego w Kabgayi, a od 2006 r. rektorem Wyższego Seminarium Duchownego św. Karola w Nyakibandzie. 7 maja 2013 r. papież Franciszek mianował go biskupem diecezji Kibungo. Sakrę ks. Kambanda przyjął 20 czerwca tego roku z rąk abp. Ntihinyurwy. 18 listopada 2018 Franciszek mianował go arcybiskupem Kigali.

2. Arcybiskup Waszyngtonu (USA). Wilton D. Gregory urodził się 7 grudnia 1947 roku w Chicago. Po rozwodzie rodziców wychowywała go matka i babcia. Uczęszczał do szkoły katolickiej i tam już w wieku 11 lat poczuł powołanie do kapłaństwa. Ponieważ nie był katolikiem, przyjął chrzest, pierwszą Komunię św. i bierzmowanie w 1959 roku. 9 maja 1973 roku przyjął święcenia kapłańskie i został włączony do kleru archidiecezji chicagowskiej. W 1976 roku podjął studia na Papieskim Instytucie Liturgicznym Anselmianum w Rzymie, zwieńczone w 1980 roku doktoratem. Był wykładowcą liturgiki a także ceremoniarzem kardynałów Johna Cody’ego i Josepha Bernardina. 18 października 1983 roku św. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji chicagowskiej i przydzielił stolicę tytularną Oliva. Sakrę biskupią przyjął 13 grudnia 1983 roku. 10 lat później 29 grudnia 1993 roku ten sam papież mianował go biskupem diecezji Belleville w stanie Illinois, a 9 grudnia 2004 roku arcybiskupem Atlanty w stanie Georgia. 4 kwietnia 2019 roku papież Franciszek mianował go, jako pierwszego Afroamerykanina arcybiskupem stolicy USA – Waszyngtonu.

W latach 2001-2004 abp Gregory był przewodniczącym Konferencji Biskupów Stanów Zjednoczonych, a przez kolejne trzy lata, 2004-2007, jej wiceprzewodniczącym. Pod jego kierownictwem biskupi USA przyjęli i wprowadzili w życie Kartę Ochrony Dzieci i Ludzi Młodych.

3. Arcybiskup Capiz na Filipinach. Jose F. Advincula urodził się w Dumalag, w archidiecezji Capiz, 30 marca 1952 roku. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Dumalag, przeniósł się do Liceum Ogólnokształcącego i Seminarium Św. Piusa X w Roxas City, gdzie pozostał również na studiach filozoficznych. Następnie uczęszczał na kursy teologiczne na Uniwersytecie Świętego Tomasza w Manili.

Został wyświęcony na kapłana dla archidiecezji Capiz 14 kwietnia 1976 roku. Następnie mianowano go ojcem duchownym Seminarium Duchownego św. Piusa X, gdzie pełnił również funkcje profesora i dziekana studiów. Podjął też studia specjalistyczne, najpierw psychologii na Uniwersytecie De la Salle w Manili, a następnie prawa kanonicznego, najpierw na Uniwersytecie Świętego Tomasz w Manili, a następnie na Papieskim Uniwersytecie Angelicum w Rzymie, uzyskując licencjat kanoniczny z prawa kanonicznego. Po powrocie do ojczyzny pełnił posługę w Seminarium Duchownym w Vigan, Nueva Segovia, a następnie w regionalnym Seminarium Duchownym w Jaro. W 1995 roku został mianowany rektorem Seminarium Św. Piusa X w Capiz, zostając jednocześnie obrońcą węzła małżeńskiego, promotorem sprawiedliwości i wreszcie wikariuszem sądowym w Capiz. W 1999 roku został proboszczem parafii św. Tomasza z Vilanueva w Tao.

15 lipca 2001 r. św. Jan Paweł II mianował go biskupem diecezji San Carlos. zaś 9 listopada 2011 r. Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolią Capiz, w środkowo-wschodniej części wyspy Panay w regionie Western Visayas. Był członkiem Komisji Nauki Wiary i Komisji do spraw Ludów Tubylczych filipińskiego episkopatu.

4. Arcybiskup Santiago de Chile. Celestino Aós Braco pochodzi z Pampeluny w Hiszpanii, gdzie urodził się 6 kwietnia 1945 r. W swej ojczyźnie odbył studia filozoficzne, teologiczne i psychologiczne. Wstąpił do zakonu kapucynów, w którym w 1968 r. przyjął święcenia kapłańskie. Był wikariuszem parafialnym i wykładowcą.

W 1983 r. został wysłany do Chile, gdzie w różnych miejscowościach pełnił funkcje wikariusza parafialnego, przełożonego wspólnoty zakonnej, proboszcza, wikariusza biskupiego ds. życia konsekrowanego w diecezji Valparaíso, ekonoma prowincjalnego kapucynów, promotora sprawiedliwości (prokuratora) i sędziego w sądach biskupich.

W 2014 r. został biskupem diecezji Copiapó. 23 marca br. Franciszek mianował go administratorem apostolskim archidiecezji Santiago de Chile po przejściu na emeryturę kard. Riccardo Ezzatiego Andrello SDB, pod którego adresem kierowano oskarżenia o ukrywanie nadużyć seksualnych w Kościele. 27 grudnia 2019 roku Ojciec Święty mianował go arcybiskupem-metropolitą Santiago de Chile.

5. Wikariusz apostolski Brunei. Cornelius Sim urodził się 16 września 1951 r. w brunejskiej miejscowości Seria. Ukończył studia inżynierskie w Szkocji, po czym pracował w spółce naftowej Shella. Wtedy też zetknął się z chrześcijaństwem. Na uniwersytecie franciszkańskim w Steubenville (USA) uzyskał magisterium z teologii, po czym 26 listopada 1989 przyjął święcenia kapłańskie. Po powrocie do kraju pracował duszpastersko w różnych parafiach. W 1995 został mianowany wikariuszem generalnym diecezji Miri dla Brunei, a gdy 21 listopada 1997 papież utworzył oddzielną prefekturę apostolską na tym terenie, został jej pierwszym przełożonym. 20 października 2004 św. Jan Paweł II mianował go pierwszym wikariuszem apostolskim Brunei, wynosząc go jednocześnie do godności biskupa tytularnego Puzia di Numidia.

6. Arcybiskup Sieny-Colle Val d’Elsa-Montalcino. Augusto Paolo Lojudice urodził się w Rzymie 1 lipca 1964 roku. Po maturze w liceum klasycznym, uzyskanej w 1983 roku w Liceo San Benedetto da Norcia, przygotowywał się do kapłaństwa w Papieskim Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Rzymskiej i w latach 1983-1988 uczestniczył w kursach filozofii i teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Uzyskał licencjat kanoniczy ze specjalizacją w dziedzinie teologii fundamentalnej. Został wyświęcony na kapłana 6 maja 1989 r. dla diecezji rzymskiej.

Po święceniach kapłańskich pracował w duszpasterstwie parafialnym, zaś w latach 2005-2014 był ojcem duchownym w Papieskim Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Rzymskiej. W latach 2014-2015 był proboszczem parafii San Luca al Prenestino.

6 marca 2015 r. papież Franciszek mianował go biskupem pomocniczym diecezji rzymskiej, przydzielając stolicę tytularną Alba Marittima. 6 maja 2019 został mianowany arcybiskupem archidiecezji Siena-Colle Val d’Elsa-Montalcino. Jest sekretarzem Komisji Episkopatu Włoch ds. Migracji.

7. Przeor klasztoru św. Franciszka w Asyżu (Sacro Convrento). Mauro Gambetto urodził się 27 października 1965 r. w Castel San Pietro Terme, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Bolonia. Po ukończeniu szkoły średniej studiował budowę maszyn na politechnice w Bolonii, a następnie odbywał służbę wojskową. Do postulatu w Asyżu wstąpił 19 września 1992 roku. Następnie po roku nowicjatu, spędzonym w Osimo, 29 sierpnia 1995 roku złożył profesję czasową. Kontynuował studia filozoficzne i teologiczne w Asyżu (Instytut Teologiczny) i specjalizował się w antropologii teologicznej na Wydziale Teologicznym Środkowych Włoch we Florencji uzyskując licencjat kanoniczny. Profesję uroczystą profesję złożył 20 września 1998 roku, a święcenia kapłańskie otrzymał 8 stycznia 2000 roku.

Powierzono mu pracę w zakresie krzewienia powołań dla prowincji franciszkanów konwentualnych w Bolonii. W latach 2001-2009 był radnym prowincjalnym; w latach 2005-2009 gwardianem wspólnoty sanktuarium Świętego Krzyża z Longiano. W roku 2009 został wybrany na prowincjała prowincji bolońskiej, a w 2013 r., kustoszem generalnym Sacro Convento w Asyżu w 2013 r

Kardynałowie-nieelektorzy

1.Arcybiskup senior San Cristóbal de Las Casas w Meksyku. Felipe Arizmendi Esquivel urodził się 1 maja 1940 w mieście Chilteppec w stanie Meksyk (w owym czasie była to archidiecezja Miasta Meksyku, obecnie diecezja Tenancingo). Odbył studia humanistyczne i filozoficzne w seminarium duchownym w Toluce, które powołał do istnienia. W latach 1959-63 kształcił się w zakresie teologii dogmatycznej i liturgii na Uniwersytecie Papieskim w Salamance (Hiszpania). Po powrocie do kraju przyjął 25 sierpnia 1963 w Toluce święcenia kapłańskie, po czym rozpoczął posługę proboszcza w trzech parafiach: miejskiej, wiejskiej i górniczej. W latach 1963-90 (z przerwą w latach 1967-69) był profesorem w swym dawnym seminarium w Toluce, z czego 10 lat piastował urząd rektora tej placówki. Pełnił też szereg ważnych stanowisk w swej diecezji, zajmując się sprawami duszpasterstwa młodzieży i środków przekazu oraz na szczeblu krajowym, działając w duszpasterstwie powołań. W latach 1986-89 stał na czele Organizacji Seminariów Ameryki Łacińskiej i był ekspertem wydziału powołań Latynoamerykańskiej Rady Biskupiej (CELAM).

7 lutego 1991 św. Jan Paweł II mianował go biskupem diecezji Tapachula i równo w miesiąc później nominat przyjął sakrę biskupią. W tym okresie był także sekretarzem generalnym CELAM-u. 31 marca 2000 papież przeniósł go na stolicę biskupią San Cristóbal de Las Casas jako 37. ordynariusza tej diecezji, powstałej 19 marca 1539 (jako piątej z kolei na ziemi meksykańskiej, pod obecną nazwą istniejącej od 1965). Z urzędu ustąpił 3 listopada 2017. Jako biskup diecezji, zamieszkanej w większości przez tubylczą ludność indiańską, był i jest bardzo zaangażowany w tematykę społeczną, której poświęcił wiele artykułów (także teologicznych) i rozważań duchowych, zamieszczanych w różnych mediach z internetem na czele.

2. Emerytowany nuncjusz apostolski i wieloletni przedstawiciel Watykanu przy ONZ w Genewie. Silvano Maria Tomasi CS urodził się 12 października 1940 w Casoni di Mussolente (diec. Treviso w płn.-wsch. Włoszech). Kształcił się we Włoszech i w Stanach Zjednoczonych, gdzie 31 maja 1965 przyjął święcenia kapłańskie w Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza (skalabrynianów; CS). Uzyskał doktorat w zakresie socjologii Uniwersytetu Fordham (stan Nowy Jork; USA). Interesował się wówczas historią i dziedzictwem parafii imigrantów włoskich w tym stanie i napisał książkę na ten temat. W latach 1970-74 wykładał socjologię na Uniwersytecie Miasta Nowego Jorku i w tamtejszej Nowej Szkole Badań Społecznych. W tym czasie założył i kierował Ośrodkiem Badań nad Migracją oraz był dyrektorem międzynarodowego kwartalnika, poświęconego tej tematyce. W latach 1983-87 był pierwszym dyrektorem Biura Duszpasterstwa Migrantów i Uchodźców w ramach episkopatu USA.

Pod koniec 1989 Jan Paweł II mianował go sekretarzem Papieskiej Rady Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących, skąd dokładnie 7 lat później ks. Tomasi przeszedł do służby dyplomatycznej jako arcybiskup i nuncjusz apostolski w Etiopii i Erytrei oraz stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy Unii Afrykańskiej (sakrę przyjął 17 sierpnia 1996), a 23 grudnia 2000 doszło do tego jeszcze stanowisko nuncjusza w Dżibuti.

10 czerwca 2003 abp Tomasi został powołany na stałego obserwatora Stolicy Apostolskiej przy Biurze NZ i Agencji Wyspecjalizowanych w Genewie. Był to bodaj najważniejszy a zarazem bardzo trudny okres w jego życiu kapłańskim i w służbie dyplomatycznej, gdyż na wielką skalę wybuchł wówczas skandal przestępstw seksualnych w Kościele. We wrześniu 2009 skrytykowano go za przemówienie o osiągnięciach Kościoła w walce z tymi wynaturzeniami na tle innych instytucji, które - jak powiedział arcybiskup - też mogłyby postępować podobnie. Arcybiskup miał na swym koncie szereg innych wypowiedzi, które wywoływały sprzeciwy szczególnie środowisk lewicowych i pacyfistycznych. W 2015 działania dżihadystów islamskich nazwał ludobójstwem i wezwał społeczność międzynarodową do powstrzymania ich.

Ustąpił z urzędu 13 lutego 2016, a 9 kwietnia tegoż roku Franciszek mianował go członkiem ówczesnej Papieskiej Rady „Iustitia et Pax“ (obecnie Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Ludzkiego).

3. Kaznodzieja Domu Papieskiego. Raniero Cantalamessa urodził się 22 lipca 1934 w Colli del Tronto (środkowo-wschodnie Włochy). Już w wieku 12 lat wstąpił do niższego seminarium duchownego zakonu braci mniejszych kapucynów (OFMCap). Ukończył teologię na uniwersytecie we Fryburgu (Szwajcaria) oraz języki i literatury klasyczne na Uniwersytecie Katolickim w Mediolanie. Święcenia kapłańskie przyjął 19 października 1958. Jako duszpasterz posługiwał początkowo w bazylice w Loreto, ale szybko rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną – wykładał dzieje początków chrześcijaństwa i był dyrektorem Wydziału Nauk Religijnych Uniwersytetu Najświętszego Serca (Sacro Cuore) w Mediolanie. W latach 1975-81 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej i przez 12 lat członkiem delegacji katolickiej w Komisji ds. Dialogu z Kościołami Zielonoświątkowymi.

W 1979 zaprzestał działalności naukowej na rzecz głoszenia Słowa Bożego. W 1980 św. Jan Paweł II powołał go na stanowisko kaznodziei Domu Papieskiego, co potwierdził wkrótce po swym wyborze w 2005 Benedykt XVI i 18 lipca 2013 Franciszek. W tym charakterze o. Cantalamessa co tydzień w czasie Adwentu i Wielkiego Tygodnia głosi rozważania dla papieża, kardynałów, biskupów, przełożonych zakonnych i innych duchownych Kurii Rzymskiej. Jako kaznodzieję zapraszają go także Kościoły lokalne w różnych krajach (m.in. był w tym charakterze także w Polsce), a nawet chrześcijanie innych wyznań. Jest doktorem honoris causa w dziedzinie prawa Uniwersytetu Notre Dame z South Bend (stan Indiana w USA) oraz w zakresie komunikacji Uniwersytetu w Maceracie i z teologii Uniwersytetu Franciszkańskiego w Steubenville (stan Ohio, USA).

Od 1982 wygłasza komentarze do Ewangelii na 1. kanale włoskiej telewizji RAI, a w latach 1995-2009 (z dwiema przerwami rocznymi) prowadził tam dział „Powody nadziei“ w ramach programu „Na Jego obraz“, tworząc w ten sposób wielomilionową wspólnotę odbiorców, którą nazwano „największą parafią włoską“, i całą sieć korespondentów, także z zagranicy. Swe programy zawsze kończy z uśmiechem i franciszkańskim pozdrowieniem „Pokój i dobro“.

Napisał wiele książek i artykułów nt. początków chrześcijaństwa, chrystologii Ojców Kościoła, dziejów obchodów Wielkanocy w starożytności, duchowości oraz zbiorów swych kazań; przetłumaczono je na ok. 20 języków.

4. Proboszcz parafii Najświętszej Maryi Panny Miłości Bożej w Castel di Leva. Enrico Feroci urodził się 27 sierpnia 1940 a Pizzoli (region Abruzów w środkowych Włoszech). Już w wieku 11 lat rozpoczął naukę w Niższym Papieskim Seminarium Rzymskim, skąd po zdaniu matury przeszedł do Rzymskiego Seminarium Wyższego. Święcenia kapłańskie przyjął 13 marca 1965, po czym przez rok pomagał w swym dawnym seminarium niższym a w latach 1966-68 był wicerektorem seminarium niższego, by w 1968 powrócić do niższego jako jego wicerektor. W 1976 pozostawił te obowiązki, przechodząc do pracy duszpasterskiej w parafii św. Frumencjusza w Prati Fiscali, najpierw jako wikary (1976-80) a następnie jako proboszcz tej parafii (1980-2004).

Równolegle do tego pełnił szereg funkcji w diecezji rzymskiej, uczestniczył m.in. w synodzie diecezjalnym (1987-92), działał w radzie prefektów i kapłańskiej, ds. Gospodarczych, brał udział w misji miejskiej przed Rokiem Świętym 2000. 13 października 1995 został mianowany kapelanem Jego Świątobliwości (prałatem).

1 lipca 2004 został powołany na proboszcza par. św. Hipolita, skąd 1 września 2009 kardynał wikariusz Rzymu przeniósł go ma stanowisko dyrektora diecezjalnej Caritas i w tym charakterze stanął także na czel Fundacji “Caritas Roma” i Fundacji walki z lichwą “Salus Popoli Romani”. Jest również konsultorem Papieskiej Rady Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących.

10 listopada 2017 papieski wikariusz dla diecezji rzymskiej mianował ks. Ferociego przewodniczącym Publicznego Stowarzyszenia Kapłańskiego Oblatów Synów Maryi Miłości Bożej, powierzając mu obowiązki rektora Sanktuarium Miłości Bożej i 1 września 2018 – rektora seminarium Maryi Miłości Bożej. Mianował go ponadto kanonikiem kamerlingiem papieskiej bazyliki Najświętszego Zbawiciela oraz Świętych Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty na Lateranie i kanonikiem. 1 września 2019 został powołany na proboszcza parafii Najświętszej Maryi Panny Miłości Bożej w Castel di Leva w południowo-wschodniej części Rzymu.

CZYTAJ DALEJ

Minister zdrowia: demonstracje mogą przyczynić się do wzrostu zachorowań

Jest ryzyko, że demonstracje i niezachowywanie dystansu przyczynią się do wzrostu zachorowań – powiedział w poniedziałek minister zdrowia Adam Niedzielski.

"Jest poważne ryzyko, że to przyłoży się do wzrostu zachorowań" – powiedział minister, pytany w TVP Info o manifestacje odbywające się kolejny dzień w całym kraju po orzeczeniu TK w sprawie aborcji. "Zawsze w sytuacjach, kiedy mamy do czynienia z bezpośrednim przebywaniem osób w swojej bliskiej odległości, niezachowywaniem rygorów sanitarnych - maseczki, dystansu – ryzyko rośnie" – dodał.

Podkreślił, że zanotowany w ostatnich dniach spadek liczby zachorowań "to typowy weekendowy efekt zmniejszenia liczby badań" i nie można na tej podstawie stwierdzić, że jest to stała tendencja. "Przed nami bardzo ważny tydzień, dwa; przekonamy się, czy tendencja do dynamicznego wzrostu będzie się utrzymywała" – dodał. Według ministra „jest kilka sygnałów, że ten wzrost staje się coraz wolniejszy".

Podkreślił, że lockdown "to jest scenariusz, przed którym się bronimy". Zaapelował, by nie nastawiać się na podróże i odwiedziny rodzin w okolicach 1 listopada.

Poniedziałek to kolejny dzień protestów po stwierdzeniu przez TK niezgodności przepisów o dopuszczalności aborcji z konstytucją. Blokady ulic i demonstracje odbyły się m.in. w Warszawie, Gdańsku, Gdyni, Szczecinie, Łodzi, Rzeszowie, Zielonej Górze, Gorzowie Wielkopolskim, Kaliszu, Świebodzinie, Sulęcinie i Międzyrzeczu.

MZ poinformowało o 10 241 nowych zakażeniach i śmierci 45 osób. Od początku epidemii w Polsce potwierdzono zakażenie u blisko 264 tys. osób, zmarło 4 483 chorych. (PAP)

Autor: Jakub Borowski

brw/ mhr/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję