Reklama

Niedziela w Warszawie

Warszawski Taniec Wielkanocny

Wolontariat Misyjny Salwator zaprasza do uczestniczenia w VI Warszawskim Tańcu Wielkanocnym. O historii akcji oraz o tym, jaki charakter będzie miało tegoroczne wydarzenia specjalnie dla „Niedzieli” pisze Marta Mróz, lider regionu warszawskiego WMS

Cała akcja zrodziła się kilka lat temu. Początkowo jej celem było zintegrowanie różnych warszawskich chrześcijańskich grup młodzieżowych i duszpasterstw, w tym również Wolontariatu Misyjnego Salvator i WAPM Zielonej, która wówczas była głównym organizatorem, oraz wyjście do ludzi, na ulice Warszawy, by razem z nimi przeżywać radość ze Zmartwychwstania Chrystusa.

Od razu do organizacji wydarzenia włączył się regionalny WMS, również podlegający Salwatorianom. Była to okazja do Ewangelizacji na miejscu, w naszym rodzinnym mieście, gdzie mieszkamy, żyjemy. Dla wolontariuszy wyjeżdżających na misję w najróżniejsze regiony świata, takie wydarzenie to wyjątkowa sprawa. Nie bez powodu mówi się, że najtrudniej być prorokiem w swojej Ojczyźnie, że najtrudniej ewangelizować na swoim osiedlu, wyjść do ludzi, których się zna i podnieść ręce wielbiąc Boga! Tym bardziej zaangażowaliśmy się w to z wielkim zapałem, przełamując niepewność jak zostanie to odebrane przez nasze środowiska.

Pomysł Tańca był wzorowany na Tańcach Wielkanocnych z innych miast. Ułożyliśmy jednak autorski układ choreograficzny do piosenki TGD „Uratowani”, by nie była to tylko gimnastyka, czy aerobik, ale taniec, który będzie miał przekaz, w którym wytańczymy to o czym śpiewamy, to co czujemy. Taniec, który da wyraz temu w co wierzymy – że zostaliśmy faktycznie uratowani – przez Jezusa Chrystusa. Efekty dały nam wiele radości. Choć wyszliśmy na ulicę właśnie po to by dzielić się tą radością, zyskaliśmy jej jeszcze więcej widząc jak przyłączają się do nas kolejni przechodnie. Dla nas było to także świadectwo ich wiary. Wydarzenie odniosło spory sukces i zgromadziło pokaźną grupkę ludzi, którzy przez kilkadziesiąt minut wspólnie radowali się i wielbiąc Boga tańczyli na Krakowskim Przedmieściu.

Reklama

Ogromna radość, która spotęgowała się w nas w czasie tego przedsięwzięcia sprawiła, że tak, z roku na rok, wracaliśmy na warszawską Starówkę, by w Niedzielę Miłosierdzia być tam, z ludźmi i radować się ze Zmartwychwstania. By wspólnie tańczyć dla Boga.

Warszawski Taniec Wielkanocny ewoluował z biegiem lat, tak jak wszystko wokół. Dochodziły nowe elementy, nieco zmieniało się miejsce i styl. Z czasem, jako WMS, zupełnie przejęliśmy to wydarzenie jako organizatorzy, jednak kilka rzeczy do tej pory pozostawało niezmienne. Pierwszą z nich była data, nieprzypadkowa - Niedziela Miłosierdzia, tydzień po Zmartwychwstaniu – wyjątkowy czas do tego by uświadomić sobie jak wiele dostajemy od Ojca i że naprawdę mamy za co być Mu wdzięczni i Go uwielbiać. Druga – układ Tańca – był to element sprzęgający wszystkie edycje. Ta sama piosenka, te same ruchy, ten sam przekaz. Trzecia rzecz to zakończenie koronką do Bożego Miłosierdzia o godzinie 15 – w godzinie miłosierdzia. No i oczywiście Radość – niezmienna, która mimo zmian wśród organizatorów i stylów była wciąż prawdziwą, szczerą radością, którą chcieliśmy się dzielić.

W naszych regionalnych planach Taniec Wielkanocny zajmował stałe miejsce. Z góry było wiadomo kiedy i gdzie się odbędzie, jeszcze zanim ruszyły coroczne przygotowania. Także w tym roku zaczynając organizację tego wydarzenia nastawialiśmy się na tradycyjną datę, choć od początku planowaliśmy pewne zmiany – kolejną ewolucję, wyjście naprzeciw zmieniającemu się środowisku. Miała to być w pewnym stopniu przełomowa edycja.

Reklama

Wydaje się, że Pan Bóg miał co do tego podobny plan, jednak nikt nie spodziewał się, że aż tak nas zaskoczy! W momencie kiedy cały świat zatrzymał się w obliczu pandemii koronawirusa wszystkie nasze plany stanęły pod ogromnym znakiem zapytania. Jak wszystko.

Myślę, że bardzo dobrze zapamiętamy ten wyjątkowy czas, gdy cały biegnący we wszystkie strony świat nagle zamarł, zwolnił, znieruchomiał wpatrzony w rosnące słupki na wykresach zachorowań. Wielu ludzi wpadło w panikę. Część ruszyła do sklepów by zaopatrzyć się w najpotrzebniejsze rzeczy jak płyn dezynfekcyjny i papier toaletowy. Część chwyciła za różańce modląc się o szybkie ustanie pandemii. Wielu ludzi okazało wspaniałe, wielkie serce wychodząc naprzeciw potrzebom ludzi w swoim otoczeniu, na przykład przez robienie zakupów seniorom. Internet zahuczał niesamowitą ilością kwarantannowej twórczości i kreatywności. Zatrzymane w pół kroku życie przeniosło się do wirtualnego świata. Niektórzy stracili bliskich. Na opustoszałych ulicach gdzieniegdzie walały się rękawiczki czy jakaś maseczka, a w naszych głowach rozbrzmiewało pytanie czy w obliczu takiej sytuacji nasz coroczny taniec radości dojdzie do skutku? Jak, gdzie, kiedy, czy w ogóle?

Długo nie wiedzieliśmy czy będzie możliwe przeprowadzenie go w jakiejkolwiek formie. Nie wiedzieliśmy jaka będzie sytuacja. Jednak ciągle utrzymywało się w nas przeświadczenie, że w tym czasie szczególnie potrzebna jest taka iskra radości, otuchy.

W tym roku setki tysięcy osób w wyjątkowy sposób przeżyło Wielki Post i Wielkanoc. Nie był to może czas spotkań z całą rodziną, pięknych celebracji w kościołach i hucznej Rezurekcji, ale niewątpliwie był to czas na przylgnięcie do Chrystusa w tej naszej domowej codzienności. Czas na tym głębsze zastanowienie się jaka jest nasza wiara, na odnowienie relacji z bliskimi i z Panem Bogiem. Czas na głębokie uświadomienie sobie, że mimo braku oprawy i procesji Chrystus i tak Zmartwychwstał, jak zrobił to dwa tysiące lat temu. Bo dla niego nie ma zakazów i ograniczeń. Był to dar dla nas, abyśmy mogli przewartościować swoje życie.

Po tych wszystkich doświadczeniach samotności i przygnębienia w Wielkim Poście, po przeżyciu cichego acz niesamowicie dobitnego Zmartwychwstania, chcemy kolejny raz, być może jeszcze bardziej, okazać naszą radość. Radość z tego, że jakkolwiek ograniczeni byśmy nie byli w naszym życiu, to nic nie może nas ograniczyć w wolności jaką dał nam Chrystus umierając na krzyżu i zmartwychwstając.

Odetchnęliśmy z ogromną ulgą widząc, że sytuacja zaczyna się stabilizować i znoszone zostają kolejne zaostrzenia. Mimo, że zmuszeni jesteśmy do wprowadzenia wielu zmian i wypracowania zupełnie nowej formy Warszawskiego Tańca Wielkanocnego to przyjmujemy to wyzwanie z wielkim entuzjazmem. Będzie to z pewnością najbardziej wyjątkowa edycja, bo niemal każdy szczegół uległ zmianie. Począwszy od daty, która z Niedzieli Miłosierdzia zmieniła się na 31 maja – Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Cieszymy się, że to wydarzenie przypadnie na tak wspaniałą uroczystość, zwłaszcza że idąc za słowem, że Duch Święty wieje tam gdzie chce, liczymy na Jego wsparcie w całym przedsięwzięciu. Kolejną zmianą jest czas wydarzenia – będzie ono miało miejsce w godzinach wieczornych- 21:00. No i największa chyba zmiana – forma. Tegoroczny Taniec Wielkanocny będzie transmitowany przez Internet, co z jednej strony umożliwia dotarcie do większej liczby odbiorców, z drugiej zaś odbiera możliwość stworzenia realnej wspólnoty i pełnego uczestnictwa w wydarzeniu dla wszystkich chętnych. Niestety w obecnej sytuacji nie widzimy innej możliwości przeprowadzenia tej akcji. Niemniej podchodzimy do tego spokojnie z dużą dozą zaufania Panu Bogu. Skoro stawia nas w takim położeniu, to musi mieć w tym jakiś cel! Głęboko wierzymy, że z każdej trudności może wyciągnąć dobro i piękno i zdajemy się w zupełności na Niego w tej kwestii. My ze swojej strony chcemy podzielić się trochę swoim przeżyciem tego czasu, refleksją i oczywiście radością, która choć skrywana w domach i wirtualnym świecie, jest prawdziwa.

W tym Tańcu Wielkanocnym, chcemy przejść ze wszystkimi którzy zechcą w nim uczestniczyć za pośrednictwem mediów pewną drogę. Drogę z ciemności, strachu i smutku, z rozpaczy i bezsensu do światła, do radości i miłości, do Zmartwychwstania. Jak już wspomniałam, tegoroczna forma będzie wyjątkowa, ale szczegóły niech pozostaną niespodzianką! ;)

Mamy nadzieję, że mimo wszelkich utrudnień będzie to dzieło na Bożą Chwałę i że będzie jakąś iskrą pobudzającą do refleksji, a przede wszystkim do uświadomienia sobie co się dokonało wtedy, w ciemnym grobie, za zasuniętym głazem. Chcielibyśmy serdecznie zaprosić do uczestniczenia w VI Warszawskim Tańcu Wielkanocnym. Bądźcie wtedy z nami, cieszmy się razem, mimo że będziemy tak daleko od siebie! A na czas przygotowań prosimy o modlitewne wsparcie, bo czeka nas jeszcze kilka wyzwań.

Życzymy sobie i Wam drodzy czytelnicy, by żadne trudy nie przyćmiewały Wam tej prawdziwej, głębokiej radości, bo Chrystus prawdziwie Zmartwychwstał! Alleluja!

Link do wydarzenia na Facebook'u, gdzie będzie transmisja: https://www.facebook.com/events/2899786143416395

W imieniu wolontariuszy Wolontariatu Misyjnego Salvator

Marta Mróz, lider regionu Warszawskiego

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Święty nie rodzi się po śmierci

2020-05-26 18:00

Niedziela Ogólnopolska 22/2020, str. 46-47

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

kard. Wyszyński

Archiwum Instytutu Prymasowskiego Stefana Kardynała Wyszyńskiego

Kiedy umierał wczesnym rankiem 28 maja 1981 r., w cieniu strapienia związanego z niedawnym zamachem na Jana Pawła II, ofiarowywał swoje cierpienie w intencji papieża.

W czasie pogrzebu kard. prymasa Stefana Wyszyńskiego na jednym z wieńców przykuwał uwagę napis: „Niekoronowany król”. To o takich Adam Mickiewicz napisał: „Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie”, a prymas Wyszyński mówił w kontekście powstańców warszawskich, że jeśli o nich zapomnimy, to „kamienie wołać będą”. Dlatego modlimy się i dziś o zachowanie nas od „grzechu niepamięci, co pozwala zarastać grobom ojców naszych”.

Oddawać swe cierpienia Kościołowi

Był człowiekiem, który ukochał Kościół i jako wierny jego syn budował go i bronił, żyjąc duchem Ośmiu błogosławieństw. Dał żywe świadectwo tego, że z pomocą łaski Bożej w realnym, pełnym trudów i wyzwań życiu można żyć radykalnie Ewangelią. Stanowił wzór kapłana i służby kapłańskiej oddanej bez reszty Bogu, gotowej na największe ofiary. W czasie uwięzienia w Prudniku zanotował w Zapiskach: „Gdybym dziś narodził się na nowo, a zapytany – jaką drogę życia obrałbym – bez chwili wahań wszedłbym na drogę kapłaństwa, choćbym od początku jasno wiedział, że skończę w okowach Chrystusowych, we wzgardzie szubienicy”.

Mimo podejmowanych przez komunistów prób rozbicia jedności Kościoła oraz dzielenia opinii katolickiej, a także trudnych momentów, zwłaszcza w okresie stalinowskim, obronił niezależność Kościoła. Na tym polu nie brakowało kompromisów i prób dialogu z komunistami, a jak trzeba było – również stanowczego oporu, za który płacił swoim internowaniem, znoszeniem nieprzerwanych ataków, życiem w otoczeniu licznych agentów bezpieki. Co więcej, w tak skrajnych warunkach stał się dla Polaków największym autorytetem, nie tylko moralnym. W żadnym kraju poddanym kontroli sowieckiej Kościół nie odgrywał takiej roli jak w Polsce, a prymas nie był tak poważnym autorytetem, z którym komuniści zmuszeni byli stale się liczyć.

Dostosowując aplikację nauk soborowych do polskich warunków, oszczędził polskiemu Kościołowi kryzysu, który był udziałem wielu wspólnot w krajach Zachodu. Nie szczędzono mu za to krytyki, zwłaszcza w środowiskach inteligencji katolickiej.

Dla Jana Pawła II rola prymasa w jego drodze na Stolicę Apostolską i w czasie elekcji była niepodważalna. Dzień po inauguracji pontyfikatu nowy biskup Rzymu powiedział do prymasa: „Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego papieża Polaka, (...) gdyby nie było Twojej wiary, niecofającej się przed więzieniem i cierpieniem, Twojej heroicznej nadziei, Twego zawierzenia bez reszty Matce Kościoła”.

Po Bogu największa miłość to Polska

Należał do pokolenia, którego próg dojrzałości przypadł na początki niepodległej Polski. Walcząc niezłomnie o fundamentalne prawa człowieka, Kościoła i narodu w okresie komunistycznego zniewolenia, przeprowadził nas, tak jak Mojżesz Żydów, przez „morze czerwone”. Dwa lata po śmierci kard. Wyszyńskiego Jan Paweł II powiedział w katedrze warszawskiej, że był on „człowiekiem wolnym i uczył nas, swoich rodaków, prawdziwej wolności”. Sam odnalazł najgłębsze źródło swej wolności w najbardziej intymnej relacji z Maryją, a przez Nią – z Jej Synem. I tą drogą prowadził swoją owczarnię przez ponad 3 dekady. Dlatego też często mówi się o zmarłym prymasie jako o „ojcu naszej wolności” czy „ojcu wolnych ludzi”, których wyrywał z oportunizmu i lęku.

Swoją heroiczną wiarą, czytelnym świadectwem kapłańskiego życia, wiernością Bogu i powołaniu, mądrością i odwagą płynącą z relacji z Bogiem obronił miejsce Boga w życiu narodu. Po strasznym doświadczeniu wojny, mimo bardzo trudnych warunków, powstrzymał ateizację narodu, wygrał walkę o „rząd dusz” z komunistycznym reżimem. Wielkie znaki tego zwycięstwa oglądał w czasie milenium chrztu Polski, pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do naszego kraju oraz w czasie sierpniowych strajków w 1980 r., kiedy ku zdziwieniu całego świata na terenie strajkujących zakładów przedstawiciele pokolenia milenium organizowali Msze św.

Duchowy przewodnik narodu

Umocnił więź narodu z Maryją i nadał jej nowy wymiar. Oddając się sam w duchową niewolę Maryi w czasie uwięzienia w Stoczku Warmińskim – 8 grudnia 1953 r., otworzył drogę do odnowienia przymierza narodu z Matką Boga w formie ślubów na Jasnej Górze w 1956 r., a następnie peregrynacji kopii Jej jasnogórskiego obrazu po kraju w czasie Wielkiej Nowenny i roku milenium. Na nowo potwierdził rolę Jasnej Góry jako „twierdzy warownej ducha Narodu” i „Stolicy Łaski”, której obrona oznacza „obronę duszy chrześcijańskiej Narodu”.

Mówił za naród, był jego duchowym przewodnikiem, wyrażał jego ból, jego aspiracje i był dlań ojcem. Jednocześnie uczył patriotyzmu. Tuż przed aresztowaniem w 1953 r. powiedział: „Kocham Ojczyznę więcej niż własne serce i wszystko, co czynię dla Kościoła, czynię dla niej”. Po doświadczeniach wojny, która przyniosła tyle krwi, wychowywał do nowego patriotyzmu: „Można w odruchu bohaterskim oddać swoje życie na polu walki, ale to trwa krótko. Większym niekiedy bohaterstwem jest żyć, trwać, wytrzymać całe lata”. Kochał polską historię, w której – jak pisał – tkwi duch narodu. Był z niej dumny, nie wstydził się z niej czerpać żywotnych sił, tak bardzo potrzebnych wspólnocie wystawionej na kolejną wielką próbę. Bronił naszej tradycji, tożsamości i kultury głęboko zakorzenionej w wierze i związku dziejów Kościoła z dziejami narodu. Publicznie przyrzekał walkę o to, aby ojczyzna „Polską była! Aby w Polsce po polsku się myślało!”. Odwoływał się do pojęcia Polaka katolika, widząc w nim skuteczną tarczę przed ateizacją narodu. Jako ojciec stawiał jednak także wymagania – kazał stawać w prawdzie, gromił wady i złe nawyki, nad którymi jego rodacy mieli pracować, podejmując wysiłek w walce „z wrogiem, który jest w nas”, w ramach wielkich programów duszpasterskich, takich jak np. Wielka Nowenna czy Społeczna Krucjata Miłości.

Istota przebaczenia

Akceptując projekt listu biskupów polskich do niemieckich z okazji milenium, podpisując go i broniąc jego chrześcijańskiego przesłania w atmosferze brutalnej nagonki propagandowej, przyczynił się do przełomu w stosunkach polsko-niemieckich. A przecież sam mówił: „Przebaczenie i prośba o wybaczenie nie oznaczają zapomnienia”. Bez klimatu, który stworzył list, nie byłyby możliwe wizyta kanclerza Willy’ego Brandta w Polsce w 1970 r. i rozpoczęcie dialogu politycznego, który doprowadził do normalizacji wzajemnych stosunków i uznania przez RFN polskiej granicy zachodniej.

Prymas Wyszyński przyczynił się także do integracji ziem zachodnich z resztą kraju, dbając o Kościół na tych ziemiach, odwiedzając je często oraz podkreślając ich historyczne związki z macierzą.

„Święty nie rodzi się po śmierci”, gdyż buduje swoją świętość przy pomocy Bożej łaski, świadectwem własnego życia, w konfrontacji z wyzwaniami, mnożącymi się przeszkodami. Uczy się od Jezusa służyć i tracić życie, aby wydać obfite owoce. Wreszcie – pozwala „własną historię (...) napisać Bogu”. Takim pozostanie w naszych sercach, również jako nasze zobowiązanie.

CZYTAJ DALEJ

Od niewoli do wolności. Sesja Kolbiańska

2020-05-28 21:29

[ TEMATY ]

św. Jan Paweł II

kard. Wyszyński

o. Maksymilian Kolbe

sesja kolbiańska

MJscreen

Msza św. celebrowana w ramach 39. Sesji Kolbiańskiej.

– Stan niewoli fizycznej stał się dla bardzo wielu sytuacją wyzwolenia i wolności. Dobrze, że tutaj jesteśmy. Ostatnie dni, tygodnie, miesiące były szczególnie dla nas – ludzi wierzących – wielkim ograniczeniem wolności religijnej. Nie mogliśmy praktykować w sposób wolny tego, co nam dyktowało serce, ale byliśmy posłuszni. Wielu cierpiało… – mówił asystent Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana” w diecezji bielsko-żywieckiej ks. Piotr Leśniak w Harmężach. Tam w czwartek 28 maja odbyła się 39. Sesja Kolbiańska.

39. Sesja Kolbiańska została organizowana w 79. rocznicę osadzenia św. Maksymiliana Marii Kolbego w KL Auschwitz. Przebiegała pod hasłem: „Prorocy wielkiego zawierzenia: św. Maksymilian M. Kolbe i Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński”.

Dzień 28 maja, to dzień w którym św. Maksymilian został osadzony w obozie Auschwitz. Ta data jest podwójnie symboliczna, gdyż w tym dniu zmarł kard. Stefan Wyszyński. Oba te wątki – umiłowanie Maryi i narodu były obecne w życiu i nauczaniu obu tych świętych mężów i dlatego stały się przedmiotem tegorocznej sesji – powiedział delegat Katolickiego Stowarzyszenia „Civitas Christiana” Mateusz Zbróg. – Od 1982 r. spotykamy się na Sesjach Kolbiańskich. 30. sesja również była poświęcona Prymasowi Wyszyńskiemu. Wówczas towarzyszyło nam wezwanie wypowiedziane przez Prymasa Tysiąclecia: „Nie gaście ducha św. Maksymiliana”. Dziś wracamy do jego osoby, wierząc że już niedługo będzie miała miejsce beatyfikacja naszego patrona kard. Wyszyńskiego – dodał.

Sesję rozpoczęła Msza św. w kościele Matki Bożej Niepokalanej w Harmężach. Rozpoczynając Mszę św. gwardian klasztoru franciszkanów w Harmężach i asystent prowincjalny Rycerstwa Niepokalanej o. Piotr Cuber OFMConv powitał zebranych w Harmężach i zgromadzonych na łączach internetowych. Następnie przypomniał, że 79 lat temu – 28 maja 1941 r. do KL Auschwitz został deportowany z Warszawy transportem więźniów politycznych o. Maksymilian: założyciel Rycerstwa Niepokalanej, Niepokalanowa – największego klasztoru w ówczesnym chrześcijańskim świecie, założyciel wydawnictwa i wydawca prasy katolickiej, misjonarz w dalekiej Japonii. – Został deportowany, aby tu dopełnić swojego żywota i po białej koronie zdobyć tę czerwoną, którą również obiecała mu Maryja Niepokalana. Tu na ziemi oświęcimskiej miał dokonać się ostatni akt jego życia – zauważył, podkreślając że od 39 lat Katolickie Stowarzyszenie Civitas Christiana i Centrum św. Maksymiliana organizują Sesje Kolbiańskie. – Tegoroczna sytuacja pandemii wymusiła na nas szczególny sposób organizacji sesji, w nieco okrojonym składzie i i liczbie. Ale cieszymy się, że możemy się spotkać razem, modlić się i przypominać osobę o. Kolbego. Oprócz niego patronem dzisiejszej sesji jest Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński, którego beatyfikacji spodziewaliśmy się początkiem czerwca. Na razie została ona odłożona, ale my już wiemy że już jest błogosławiony, a wręcz święty. Chcemy pochylić się nad tymi wielkimi prorokami wielkiego zawierzenia – zaznaczył o. Piotr Cuber OFMConv.

MJscreen

Msza św. w Harmężach.

Mszy św. przewodniczył ks. Bogusław Nagel – Krajowy Duszpasterz Margaretek z Witanowic i Asystent Rycerstwa Niepokalanej w archidiecezji krakowskiej. Wraz z nim Mszę św. koncelebrował asystent Katolickiego Stowarzyszenia Civitas Christiana w diecezji bielsko-żywieckiej ks. Piotr Leśniak, który wygłosił kazanie, dyrektor Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu ks. Jan Nowak i o. Piotr Cuber OFMConv.

28 maja to dzień narodzin dla Nieba Sługi Bożego, kard. Stefana Wyszyńskiego. Dziś mija 39 lat. Wcześniej, 28 maja 1941 r., dzień jakże trudny musiał być dla „Szaleńca Niepokalanej” św. Maksymiliana, kiedy pozwolił sobie związać ręce i został umieszczony w miejscu kaźni i cierpienia w obozie. Gdy śledzimy jego uwięzienie i pobyt w Auschwitz, widzimy również, że jest on tam dla kogoś konkretnie potrzebny. Kiedyś dowiemy się, ilu więźniów otrzymało dzięki niemu światło – powiedział ks. Piotr Leśniak, przytaczając również fragment wywiadu, jakiego udzielił w 1971 r. w Watykanie kard. Karol Wojtyła, przedstawiając sylwetkę owego męczennika z Auschwitz.

Dzień urodzin dla Nieba kard. Wyszyńskiego budzi w nas refleksję także w kontekście nad jego uwięzieniem w latach1953-56, kiedy wolność religijna w Polsce była poważnie zagrożona, a wręcz już jej nie było. W tej sytuacji Prymas ofiaruje to uwięzienie w intencji Kościoła w Polsce, modli się, śpiewa psalmy. Kiedyś zobaczymy jeszcze bardziej, jak właśnie ta sytuacja wyzwoliła w nas tak wielkie pragnienie wolności – zaznaczył kapłan.

MJscreen

Ks. Piotr Leśniak wygłosił kazanie.

Odwołał się również do wątku maryjnego w życiu św. Maksymiliana, który całkowicie oddał się Niepokalanej, ofiarował Jej swoją wolność, oraz w życiu kard. Wyszyńskiego, który wszystko postawił na Maryję. Nawiązał również do św. Jana Pawła II, który mówił o słodkiej niewoli miłości. – Ten stan niewoli fizycznej stał się dla bardzo wielu sytuacją wyzwolenia i wolności. Dobrze że tutaj jesteśmy. Ostatnie szczególnie dni, tygodnie, miesiące były dla nas – ludzi wierzących – wielkim ograniczeniem wolności religijnej. Nie mogliśmy praktykować w sposób wolny tego, co nam dyktowało serce, ale byliśmy posłuszni. Wielu cierpiało. Są wspaniałe świadectwa ludzi, który mówią, że ten czas w swoich rodzinach ofiarowali w intencji Kościoła. Uczmy się od św. Pawła, kard. Wyszyńskiego, św. Maksymiliana, że żadna sytuacja nie jest beznadziejna, uczmy się, żebyśmy z głębi niewoli, tego, co dla nas jest trudne, potrafili wyśpiewywać chwałę Bogu, a wtedy kajdany, zostaną zerwane i zabłyśnie światło – zachęcał.

Po Mszy św. uczestnicy przeszli do sali konferencyjnej, by tam posłuchać wykładu o. prof. Grzegorza Bartosika OFMConv z Uniwersytetu kard. Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, który rozwinął temat sesji: „Prorocy wielkiego zawierzenia: św. Maksymilian M. Kolbe i Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński”.

Więcej o wykładzie w kolejnym artykule, który wkrótce opublikujemy w internetowej Niedzieli.

Wydarzenie zostało zorganizowane przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana” i Centrum św. Maksymiliana w Harmężach. Przebiegało pod patronatem: Starosty Powiatu Oświęcimskiego, Prezydenta Miasta Oświęcim, Rektora Małopolskiej Uczelni Państwowej im. rtm. W. Pileckiego w Oświęcimiu i Związku Gmin Związanych z Życiem św. Maksymiliana Marii Kolbego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję