Reklama

Najważniejsza pasja życia

Lata spędzone u boku kard. Karola Wojtyły, a następnie Jana Pawła II, to była dla mnie najważniejsza szkoła życia
Kard. Stanisław Dziwisz dla „Catholic New Word”

- Jak wygląda obecna praca Jego Eminencji w Krakowie? I z jakiego rodzaju wyzwaniami spotyka się Kościół katolicki w Polsce?

Kard. Stanisław Dziwisz: - Trzy lata temu z woli Ojca Świętego Benedykta XVI podjąłem obowiązki biskupa Archidiecezji Krakowskiej, wielkiej wspólnoty uczniów Chrystusa o ponad tysiącletniej tradycji. „Wróciłem” do Krakowa po dwudziestu siedmiu latach posługi, jaką pełniłem u boku Jana Pawła II. Wróciłem ubogacony tym wszystkim, co przeżywaliśmy wspólnie w wymiarach Kościoła powszechnego. Oczywiście, pracując w Watykanie utrzymywałem cały czas ścisły kontakt z moją macierzystą Archidiecezją. Teraz przyszło mi jej służyć jako pasterz. I to określa charakter mojej obecnej posługi. Staram się być pasterzem dla ludzi, do których zostałem posłany. Bywam w parafiach, sprawuję Eucharystię, głoszę słowo Boże, udzielam bierzmowania. Spotykam się z wieloma wspólnotami i pojedynczymi osobami. Szczególne miejsce w mojej trosce pasterskiej zajmują kapłani, bo to w pierwszym rzędzie dzięki nim możemy prowadzić podstawową pracę duszpasterską. Bliskie mi są osoby konsekrowane, wnoszące w życie Archidiecezji skarb modlitwy, świętości i zaangażowania apostolskiego zgodnie z własnym charyzmatem. Ogromny potencjał apostolski tkwi w katolikach świeckich i to oni coraz bardziej kształtują oblicze naszego Kościoła.
Kościół w Polsce spotyka się z wieloma wyzwaniami. Po kilkudziesięciu latach dyktatury komunistycznej, od mniej więcej dwudziestu lat żyjemy w wolnym kraju. Wolność jest darem, ale jest równocześnie zadaniem. I tego się właśnie uczymy: jak korzystać w sposób odpowiedzialny z daru wolności, jak tworzyć autentyczne więzi społeczne, jak traktować politykę jako roztropną troskę o dobro wspólne, jak pomagać ubogim. Kościół ze swoją nauką społeczną pragnie wspierać wszelkie inicjatywy i procesy społeczeństwa demokratycznego. Wielkim wyzwaniem jest sekularyzacja, która puka do naszych drzwi. Wyzwaniem jest polska rodzina. Niepokoi nas wysoka liczba rozwodów. Cieszy fakt, że pomimo wszystko wzrasta w społeczeństwie wrażliwość i przekonanie o świętości ludzkiego życia - od chwili poczęcia do naturalnej śmierci. Wyzwaniem jest formacja młodego pokolenia. Wymieniłem tylko kilka z wyzwań, bo pytanie wymagałoby znacznie szerszej odpowiedzi, przekraczającej ramy wywiadu.

- Wiele ludzi zna Eminencję z relacji z Janem Pawłem II. Dlaczego Papież wybrał Eminencję na swego sekretarza? Jakie zdolności Eminencji dopomogły w jego wyborze?

- Już kilka razy miałem okazję odpowiedzieć na podobne pytania. Abp K. Wojtyła wybrał mnie w 1966 r. jako swojego osobistego sekretarza, bo byłem „pod ręką”. Mieszkałem w Seminarium Duchownym w Krakowie i studiowałem. Nie musiał mnie więc szukać i sprowadzać z daleka. Wszystko zaczęło się w sposób bardzo prosty. Nikt nie mógł przewidzieć, że ta historia potrwa niemal czterdzieści lat i nikt nie mógł przewidzieć scenariusza tej historii.
Co do moich zdolności - wydaje mi się, że pewnych rzeczy uczyłem się wykonując powierzone mi zadania. Uczyłem się przede wszystkim od samego Kardynała. Byłem przecież codziennym świadkiem jego modlitwy, intensywnej pracy, spotkań z ludźmi, niepowtarzalnego stylu.

Reklama

- Czy spodziewał się Ksiądz Kardynał takiej reakcji świata na śmierć Papieża?

- Reakcja całego świata po śmierci Jana Pawła II przerosła wszelkie wyobrażenia. Można zgodzić się z opinią wielu, że swoim cierpieniem i umieraniem Ojciec Święty napisał wielką encyklikę. Trudno opisać najgłębszy wymiar tego, co śmierć Ojca Świętego wyzwoliła w ludzkich sercach i sumieniach - ile najgłębszych uczuć solidarności, współczucia, wdzięczności, ale też ile dokonało się nawróceń.
Sam dzień pogrzebu był wielką manifestacją wiary. Lud Boży bezbłędnie odczytał w postaci odchodzącego Papieża to, co najważniejsze i najistotniejsze - jego świętość. To przekonanie coraz bardziej się pogłębia. Dlatego też postać Sługi Bożego Jana Pawła II jest nadal tak bardzo obecna w życiu współczesnego Kościoła.

- W jaki sposób życie i posługa Jana Pawła II przenosi się na osobiste życie Eminencji? Czy Ksiądz Kardynał odczuwa powołanie do kontynuowania głoszenia jego przesłania?

- Lata spędzone u boku Kard. Karola Wojtyły, a następnie Jana Pawła II, to była dla mnie najważniejsza szkoła życia. Zdaję sobie sprawę, że trzydzieści dziewięć lat wielkiej przygody życia i pracy z tak wielkim i świętym człowiekiem uformowało moją osobowość, sposób patrzenia na świat i Kościół, podejście do ludzi i do problemów. Oczywiście, nie jestem Karolem Wojtyłą. Mam swoją historię życia, swoje zdolności, ale też ograniczenia. Dlatego czerpiąc inspirację z tak wielkiego Mistrza, jednocześnie staram się żyć i pracować jako Stanisław Dziwisz. Oczywiście, żyję przesłaniem Jana Pawła II i głoszę jego przesłanie, bo jest to przesłanie Ewangelii. Jan Paweł II głosił w sposób przekonywujący Chrystusa. Chrystus był jego najważniejszą pasją życia. Każdy biskup powinien być ogarnięty taką pasją: głosić Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego.

- W Chicago żyje wielu Polaków. Czy ma Ksiądz Kardynał jakieś wskazówki, by pomóc im podtrzymać ich związek z ojczystym krajem, jak również zasymilować się z tutejszą kulturą?

- W życiu człowieka ważna jest świadomość korzeni. Przychodzimy na świat w określonej wspólnocie. Jesteśmy ogniwem w długim łańcuchu kolejnych pokoleń. Świadomość korzeni pozwala nam ugruntować osobistą tożsamość, poczucie przynależności do pewnego kręgu kultury, tradycji, języka. To z kolei powinno pomagać nam w otarciu się na innych, na ich świat wartości. Jan Paweł II nigdy nie ukrywał swojej polskiej tożsamości. Nieraz o niej mówił z najwyższych trybun. On nie był człowiekiem z nikąd! Jednocześnie to poczucie polskich korzeni czyniło go człowiekiem uniwersalnym. Nikogo nie wykluczał ze swojej pasterskiej troski. Wszyscy spotykani ludzie byli mu w jakiś sposób bliscy, również ludzie inaczej myślący, inaczej wierzący.
Cieszę się, że tylu moich rodaków żyje na amerykańskiej ziemi. Oni tu nie są obcokrajowcami. Oni tu chcą współtworzyć naród amerykański z jego niezwykłą historią, z jego jakże bogatą kulturą, sięgającą korzeniami tego, co najlepsze w kulturach wielu narodów. Z jednej więc strony warto pielęgnować przywiązanie do polskich tradycji, do tego, co w niej najlepsze. Z drugiej strony trzeba otwierać się i współtworzyć wspólnotę z ludźmi, z którymi się żyje i pracuje pod amerykańskim niebem. Ta postawa otwarcia i uniwersalizmu jednoczy, buduje więzy. Przecież wszyscy na tej ziemi jesteśmy dziećmi Ojca w niebie. A więc wszyscy jesteśmy braćmi i siostrami.

- Jak Eminencja uważa: czego wspólnota w Chicago może nauczyć się od Polaków, którzy osiedlili się tutaj?

- To niełatwe pytanie. Zakłada ono, że Polacy mają coś specyficznego do zaofiarowania. Co? Na pewno znane jest przywiązanie moich rodaków do wiary i do Kościoła. Kościół katolicki w Polsce był zawsze z narodem, również w najtrudniejszych chwilach wojen, dyktatury komunistycznej, braku wolności. Możemy więc dzielić się tym doświadczeniem podwójnej wierności: wierności Kościoła wobec narodu, oraz wierności narodu w odniesieniu do Kościoła. Kościół jest wspólnotą wiary, modlitwy, kultu, ale także wspólnotą solidarności, braterstwa, kultury.
Uczenie się zakłada wzajemne poznanie. Można więc tylko życzyć, by Polacy mieszkający w Chicago dali się poznać jako ludzie otwarci, przejrzyści, nawiązujący kontakty i więzi z innymi, gotowi dzielić się swym autentycznym doświadczeniem wiary i solidarności.

Wywiad został udzielony przez kard. Stanisława Dziwisza dla „Catholic New Word”

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Cieszyn: Potrójny złoty jubileusz trzech elżbietanek

2021-09-19 14:42

[ TEMATY ]

jubileusz

siostry

elżbietanki

Cieszyn

diecezja.bielsko.pl

Potrójny złoty jubileusz trzech elżbietanek

Potrójny złoty jubileusz trzech elżbietanek

Trzy elżbietanki – s. Barbara Jaworska, s. Wiktoria Kasperek i s. Dominika Piotrowska – ponowiły swoją profesję złożoną przed pięćdziesięciu laty. W parafii św. Elżbiety w Cieszynie siostry odnowiły 18 września swe śluby w obecności wspólnoty zakonnej, kapłanów, najbliższej rodziny i zaproszonych gości.

Mszy św. przewodniczył wikariusz generalny diecezji bielsko-żywieckiej ks. dr Marek Studenski, który zauważył w kazaniu, że jubilatki przeżyły w Zgromadzeniu 1/8 jego 400-letniego istnienia.

CZYTAJ DALEJ

We władzy… „ekspertów”

Przy okazji pandemii dowiedzieliśmy się, jak nisko upadła nauka i jak mocno została wzięta na smycz przez wielkie koncerny farmaceutyczne.

Wkroczyliśmy w epokę z trudem maskowanej tyranii. Jeszcze mamią nas tym, że obowiązuje ustrój demokratyczny, jeszcze twierdzą, że media służą do informowania i edukacji... ale przecież dobrze już widzimy, co się wyłania z tej dwuletniej mgły. Pysk epoki jest odrażający. Oto ci, którzy posiadają zbyt wiele, postanowili zniewolić ostatecznie tych, którzy posiadają niewiele. Ponieważ tych, którzy niewiele posiadają, jest większość, więc jest to świadoma i bezczelna tyrania mniejszości (i to nikłej) wobec ogromnej masy, która nie ma już zupełnie nic do powiedzenia. Wybory stały się atrapą, za kulisami czają się bowiem ci, którzy sprawiają, że i tak ich rozstrzygnięcia muszą być zgodne z wcześniej przyjętym scenariuszem. Pozorna demokracja państw narodowych została całkowicie wydrążona przez pasożyta finansów. Wielkie korporacje, banki i fundusze poruszane są niewidzialnymi nićmi, które wiodą do ciągle tych samych dłoni. Wielkie pieniądze skupiane są w coraz węższych kręgach i prowadzą na szczyt finansowej piramidy. Tam już nie liczy się sama chęć zysku i posiadania, tam są bowiem ci, których nic już nie limituje – oni mają wszystko i mogą mieć jeszcze więcej, jeśli zechcą. Oni zresztą – po przeczytaniu tego felietonu – uruchomią wszelkie sprężyny, aby jego autor został zupełnie zamilczany lub też przedstawiony w psychiatrycznym świetle. Ogromna koncentracja kapitału sprawia, że posiadający go ludzie przypisują sobie boskie atrybuty. Starają się zapanować nad całą resztą mieszkańców naszej planety, której zasoby zgromadzili w swoich rękach. Gdyby jednak wszystko się wydało, gniew milionów zmiótłby ich z powierzchni ziemi, maskują zatem, kluczą, ukrywają swoje intencje i... konsekwentnie powiększają swoją – niczym niekontrolowaną – władzę. Edukację ustawili tak, że każdy przejaw zdrowego myślenia tępiony jest drwiną, śmiechem, izolacją. Po prostu nie wolno tak myśleć i już! Nie wolno patrzeć im na ręce. Oni mają zarządzać nami jak „Partią Zewnętrzną” z Roku 1984 Orwella, mają mieć wszelkie potencje do podejmowania decyzji ważących na naszym losie.

CZYTAJ DALEJ

Zaprośmy Jezusa w nasze krzyże

2021-09-20 12:12

[ TEMATY ]

krzyż

Jezus

Karol Porwich/Niedziela

- Krzyż Jezusa jest objawieniem prawdy o Bogu, który chce być z nami w każdej sytuacji, także w najcięższym położeniu - mówił biskup kaliski Damian Bryl, który przewodniczył diecezjalnym uroczystościom Podwyższenia Krzyża Świętego na najwyższym wzniesieniu Wielkopolski na Kobylej Górze, zwanej Górą Krzyża.

Po wielu miesiącach zmagań z doświadczeniem pandemii wierni diecezji kaliskiej zgromadzili się przy Krzyżu Jubileuszowym, aby błagać Miłosiernego Boga o zatrzymanie pandemii oraz wszelkiego zła, które dotknęło całą ludzkość.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję