Reklama

Wiadomości

Szczecin/ Otwarto wystawę "Najdalsza Polska. Szczecin 1945-1948"

Wystawę ukazującą losy Polaków w Szczecinie w pierwszych latach po II wojnie światowej otwarto w środę na szczecińskim pl. Solidarności. Ekspozycję "Najdalsza Polska. Szczecin 1945-1948" będzie można oglądać do 14 sierpnia, następnie trafi ona do Warszawy.

2020-07-15 15:27

[ TEMATY ]

Szczecin

wystwa

PAP

"Przed 75 laty Pomorze Zachodnie powróciło do Polski, do zniszczonego działaniami wojennymi Szczecina przybyli Polacy z Kresów i z innych stron, żeby znaleźć tutaj swój nowy dom. Wspólnym wysiłkiem pokoleń Polaków ze zgliszcz wyrosło na nowo miasto, które jest wspaniałym, nowoczesnym ośrodkiem życia gospodarczego, kulturalnego i intelektualnego, miastem tętniącym życiem i pobudzającym do kreatywności" – napisał prezydent RP Andrzej Duda w liście skierowanym do uczestników wernisażu, odczytanym w środę przez szefową Kancelarii Prezydenta Halinę Szymańską.

Prezydent zaznaczył w nim, że "podziwiając piękno i urok dzisiejszego Szczecina" nie można zapominać o pionierach, którzy w początkach powojennej historii miasta nadali mu "niepowtarzalny charakter". Andrzej Duda wskazał też w liście znaczenie takich wydarzeń, jak demonstracja w obronie Stanisława Mikołajczyka w 1946 r., protesty Grudnia ’70 i strajki 1980 r. Podkreślił, że Szczecin jest miastem "wyrosłym z marzeń o silnej, sprawiedliwej i wolnej Polsce".

Pomysłodawca i kurator wystawy Piotr Semka wskazał, że podstawowym problemem, z którym musieli zmierzyć się autorzy wystawy, był brak zdjęć z okresu powojennego. Zaznaczył, że mieszkańcy miasta w sytuacjach oficjalnych "po prostu bali się" fotografować.

Reklama

"Z kolei fotografowie, którzy towarzyszyli instytucjom publicznym bardzo dbali o to, żeby fotografować tylko to, co jest pożądane z punktu widzenia władzy" – powiedział publicysta.

Semka podkreślił, że podczas wizyt w stolicy Pomorza Zachodniego i po lekturze książek dotyczących jej historii uznał, że "Szczecin ma nieprawdopodobnie fajną historię do opowiedzenia, która w Polsce nie jest znana", wskazując m.in. na liczne demonstracje oporu przeciw władzy komunistycznej w latach 1946-1980.

Wystawa podzielona została na rozdziały tematyczne. To m.in. geneza postulatów oparcia granic Polski na Odrze, losy Polaków wywiezionych przez Niemców na roboty do Szczecina, ale też zjawisko szabru poniemieckiego mienia czy wątek "kurierów niezłomnych", dla których miasto nad Odrą było początkiem szlaku do Berlina. Osobno opowiedziano historię oporu Szczecina wobec łamania demokracji przez ekipę Bolesława Bieruta. Ekspozycja przedstawia też m.in. historię szczecińskich Żydów.

Reklama

Organizatorami wystawy są wrocławski Ośrodek "Pamięć i Przyszłość", Muzeum Narodowe w Szczecinie i Archiwum Państwowe w Szczecinie.

Wystawa ustawiona będzie na pl. Solidarności, przy bocznym wejściu do Centrum Dialogu "Przełomy" do 14 sierpnia.(PAP)

autorka: Elżbieta Bielecka

emb/ dki/

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zmarł Edmund Bilicki, szczeciński działacz katolicki i senator I kadencji

2020-08-06 19:36

[ TEMATY ]

zmarły

Szczecin

senator

Edmund Bilicki

30 lipca 2020 roku w Szczecinie zmarł Edmund Bilicki (ur. 1928) – działacz katolicki i polityczny, pierwszy prezes Szczecińskiego Klubu Katolików, senator I kadencji (1989 – 1991), radny miasta Szczecina w latach 1998 – 2002, ojciec trójki dzieci, w tym Jarosława, kapłana w Towarzystwie Chrystusowym.

Edmund Bilicki urodził się 11 marca 1928 w Łobżenicy (północna Wielkopolska). Należy do szczecińskich pionierów, mieszkał i pracował w tym mieście od 1946 roku do śmierci. Był elektrykiem, w 1954 roku na Wydziale Elektrycznym Politechniki Szczecińskiej uzyskał dyplom inżyniera. Najdłużej, bo 30 lat (1959-1989) pracował jako projektant, kierownik zespołu, koordynator prac eksportowych, kontroler w Biurze Studiów i Projektów Przemysłowych Urządzeń Elektrycznych „Elektroprojekt”.

Należał do wychowanków zasłużonego dla Szczecina jezuity, o. Władysława Siwka działającego przy parafii św. Andrzeja Boboli w Szczecinie. W roku 1957 należał do zespołu tworzącego w Szczecinie Klub Inteligencji Katolickiej – niestety władze uniemożliwiły wówczas działanie klubu. W 1980 roku należał do założycieli Szczecińskiego Klubu Katolików (klub należał do Porozumienia KIK), został jego pierwszym prezesem i funkcję tę sprawował aż do wyboru do Senatu RP w 1989 roku. Był jednym z inicjatorów Towarzystwa Odpowiedzialnego Rodzicielstwa, pomoc w ratowaniu dzieci zagrożonych aborcją uważał za jeden z priorytetów swojej aktywności, stąd jego zaangażowanie w tworzenie Domu Samotnej Matki w Karwowie pod Szczecinem. W stanie wojennym działał w Biskupim Komitecie Charytatywnym. Był działaczem Akcji Katolickiej, a także członkiem działającej przy biskupie Kazimierzu Majdańskim Rady Społecznej.

Był działaczem NSZZ „Solidarność”, od 1989 roku działał w Obywatelskim Komitecie Porozumiewawczym Ziemi Szczecińskiej. Z listy tego Komitetu jako przedstawiciel Szczecińskiego Klubu Katolików został senatorem RP. Zasiadał w Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej, Komisji Ochrony Środowiska oraz Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą. W latach 1998 – 2002 był szczecińskim radnym z listy Akcji Wyborczej Solidarność.

5 sierpnia 2020 roku uroczystościom pogrzebowym w szczecińskiej bazylice katedralnej oraz na cmentarzu centralnym przewodniczył ks. abp Andrzej Dzięga. W trakcie uroczystości przedstawiciel Prezydenta RP złożył na ręce rodziny zmarłego nadany pośmiertnie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

CZYTAJ DALEJ

Kiedy jesteś, Panie?

2020-08-05 07:20

Niedziela Ogólnopolska 32/2020, str. IV

Żadne słowo Ewangelii, które czytamy i słyszymy, nie jest bez znaczenia. Zarówno w czytaniu z Księgi Królewskiej, jak i w Ewangelii Mateusza Bóg daje polecenie: „Wyjdź, by stanąć na górze wobec Pana” (1 Krl 19, 11), a w przypadku Piotra sam domaga się jego wydania: „Każ mi przyjść do siebie” (por. Mt 14, 28). Czas wakacji, ale i czas pandemii mogą nas rozleniwić w relacji z Bogiem, On jednak nie odpoczywa w trosce o nasze uświęcenie. Kiedy chcielibyśmy trochę „świętego spokoju”, Bóg uobecnia się w naszych codziennych trudach i zmartwieniach, walkach oraz przeciwnościach. Nie ma możliwości, aby spotkać Boga w „świętym spokoju”.

Droga do świętości to nieustanne zmaganie, niepokój, a nawet lęk i trwoga. To ciągłe wspinanie się ku górze, w pocie czoła i zmęczeniu. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i niszcząca skały to obraz wielu sytuacji, których nie rozumiemy, a myślimy, że nasze życie zostało przez nie zrujnowane. Czy był tam jednak Pan? Czy był w tym trzęsieniu ziemi, gdy zawaliło się nasze życie? A w ogniu, który trawi wszystko, co zbudowaliśmy, ułożyliśmy? Albo w łodzi naszego życia miotanej falami? Wiele musi się wydarzyć, abyśmy poczuli łagodny szmer obecności Pana. Może jako chrześcijanie chcielibyśmy od Boga „świętego spokoju”, ale go nie dostaniemy. Piotr wymusza wręcz od Jezusa odpowiedź, jakby chciał od Niego potwierdzenia, że to tak ma być, że tego naprawdę chce. Boimy się. Łódź miotana falami tonie, a On tak spokojnie idzie po wodzie. Może to nie Jezus, może to zjawa? Bóg musi ogołocić nas ze wszystkiego, co ogranicza nasze zaufanie do Niego. Musi pozostać tylko On i ja.

Wyjście Piotra z łodzi było aktem nie do uwierzenia. Jak mógł iść po wodzie? Przecież wiedział, że to niemożliwe, ale żeby dojść do Jezusa musiał wyjść ze swojej łodzi, cokolwiek by ona symbolizowała. Myślę, że wielu z nas ma swoje łodzie, w których próbujemy poczuć się bezpiecznie. Jesteśmy nasyceni jak apostołowie chlebem i wydaje się nam, że mamy wszystko, a tymczasem przychodząca burza i kroczący po jeziorze Jezus rozbijają to, co sobie poukładaliśmy. Musimy wyjść, by zaufać Bogu. Piotr się zawahał, my również nie raz, nie dwa zawołamy: „Panie ratuj”. I jeśli nawet wrócimy do naszej łodzi, to już z Jezusem.

I to jest ten wyjątkowy dzień, który mam nadzieję, wielu z was już przeżyło, albo Pan dopiero przygotowuje was do tego dnia. I może u różnych mistyków czy teologów ten moment naszej wiary będzie nazwany inaczej, to jednak już wiem, że jest ze mną Chrystus. Płynąc dalej łodzią mojego życia, wiem, że On jest ze mną, że uciszy każdą burzę, a każde kolejne życiowe doświadczenie, nawet najboleśniejsze, połączy mnie z nim jeszcze bardziej, by po wszystkim poczuć łagodny szmer wiatru, w którym jest Pan.

CZYTAJ DALEJ

Brazylia: Chrystus z Rio de Janeiro przywdział libańską flagę

2020-08-09 17:43

[ TEMATY ]

Liban

Rio de Janeiro

twitter.com/LebaneseProblem

W minionych dniach obiegło świat zdjęcie pomnika Chrystusa z Rio de Janeiro przywdzianego w świetlistą flagę Libanu, widoczną w nocy we wszystkich zakątkach tego portowego miasta.

Jest to reakcja Brazylijczyków na tragedię, która rozegrała się w porcie w Bejrucie, a w której – jak się szacuje - zginęło co najmniej 160 osób, zaś ponad 5 tys. osób jest rannych. Liczby te mogą być znacznie wyższe, ponieważ wiele osób nie zostało jeszcze odnalezionych. Dodatkowo ok. 300 tys. mieszkańców miasta pozostaje bez dachu nad głową.

Oświetlenie pomnika zaingurowano w miniony czwartek, 6 sierpnia. Jest to inicjatywa libańskiego konsula generalnego w Rio de Janeiro, Alejandra Bitara, Związku Libańczyków w Rio de Janeiro oraz Kościoła katolickiego i innych Kościołów chrześcijańskich w Brazylii. Jej prezydent, Jair Bolsonaro, publicznie zapewnił, że kraj ten wyśle również „konkretną pomoc do Libanu”.

Konsul Bitar, inaugurując oświetlenie stwierdził, że jest to symboliczny akt solidarności z narodem libańskim, który pomimo swojej tragicznej historii, zawsze był silny i umiał odrodzić się i nie ugiąć pod ciężarem nieszczęść i cierpienia. Chrystus Zbawiciel przywdziany w libańską czerwono-białą-czerwoną flagę z zielonym cedrem w środku, oznacza też więź z narodem libańskim.

Szacuje się, że w Brazylii mieszka około 8 milionów osób pochodzenia libańskiego. Był to kraj masowej emigracji, która została zapoczątkowana już za czasów panowania Imperium Otomańskiego. W okresie tym oraz przez prawie cały wiek XX, Libańczycy masowo emigrowali nie tylko do Brazylii, ale i do wielu innych krajów Ameryki Łacińskiej. W Argentynie żyje ich około 100 tys., w Wenezueli około 126 tys. z czego 30 proc. to chrześcijanie maronici, którzy włączyli się w życie parafii katolickich w miejscach swojego nowego zamieszkania. Szacuje się, że w Kolumbii mieszka ponad 700 tys. Libańczyków oraz ich potomków, a tego przykładem może być Shakira Isabel Mebarak Ripoll, znana wszystkim jako Shakira, piosenkarka o światowej sławie mieszkająca obecnie w Hiszpanii. Shakira urodziła się w kolumbijskim mieście Barranquilla, a jej oboje rodzice są potomkami libańskich emigrantów chrześcijan. Bardzo ciekawym przykładem jest Peru. W tym kraju mieszka 10 tys. osób pochodzenia libańskiego, ale 90 proc. z nich stanowią chrześcijanie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję