Reklama

Liczymy na to, że Pan Bóg daje wewnętrzny bodziec

Z ks. dr. Mirosławem Szewieczkiem, twórcą fundacji „Drachma” - o młodych, projektach i wierze - rozmawia ks. Piotr Bączek
Edycja bielsko-żywiecka 13/2010

Ks. Piotr Bączek: - Skąd u Księdza pomysł utworzenia fundacji?

Ks. dr Mirosław Szewieczek: - „Drachma”, to taki szczególny efekt spotkań, działań, które podejmuję od początku mojego kapłaństwa. Można powiedzieć, że to wynikło z faktu, iż spotykając się z ludźmi widziałem w nich ogromny potencjał i zapraszałem do współpracy przy różnego rodzaju przedsięwzięciach. Wiąże się to także z moimi pobytami we Włoszech, z tym wszystkim, czego tam się nauczyłem i czego doświadczyłem.
Będąc już kilka lat w parafii Trójcy Przenajświętszej w Bielsku-Białej pomyślałem, że dobrze byłoby jakoś sformalizować te wszystkie nasze wspólne działania, nadać im jakiś organizacyjny kształt. Wiadomo także, że kiedy jest fundacja, łatwiej uzyskać środki na taką czy inną działalność, łatwiej organizować jakieś przedsięwzięcia.

- Nadanie bardziej trwałego i formalnego kształtu aktywności młodych daje zapewne możliwości, ale to także duże zobowiązanie.

- Sformalizowanie działań uczy także planowania. Jeśli chcemy pozyskać jakieś środki, to trzeba przedstawić plan, musimy mieć pomysł. Dodatkowo ten pomysł trzeba jeszcze przedstawić, dokładnie, ze szczegółami opisać, zawrzeć w budżecie, by to, co chcemy zrobić miało swoją strategię także ekonomiczną, trzeba określić źródła finansowania, partnerów projektu itd., itd. Dopiero wtedy można mieć nadzieję, że tak sporządzony projekt zyska akceptację i zostaną przyznane fundusze. Uczy nas to zatem systematyczności, planowania, wyprzedzania sytuacji. I dobrze, że tak właśnie jest. Często skłonni jesteśmy robić jakieś rzeczy na ostatnią chwilę, a tak to jest zmuszony poniekąd, by w sposób uporządkowany podejmować działania według określonego harmonogramu. To jest także jakaś niewątpliwa zaleta.

- W tym, o czym dotychczas Ksiądz mówił „Drachma” nie różni się właściwie od wielu innych tego typu podmiotów. Jaki jest wobec tego jej rys charakterystyczny? Czym „Drachma” chce się wyróżniać?

- Ważnym rysem wyróżniającym „Drachmę” spośród innych fundacji, czy organizacji, które z pewnością świetnie działają i podejmują wspaniałe inicjatywy jest nasze zakorzenienie w konkretnej duchowości. To jest duchowość jedności. Duchowość jedności osadzona jest w ruchu Focolari. Będąc we Włoszech, pod Florencją, przez rok mogłem uczestniczyć w szkole duchowości Focolari. To dało mi jakieś spojrzenie nie tylko na moje kapłaństwo, ale także na samo chrześcijaństwo. Tą inspirację jednością chciałbym przekazywać tym wszystkim, którzy wiążą się z fundacją „Drachma”, chcą w niej pracować.
W takim kontekście można mówić także o specyficznym osadzeniu naszej fundacji wśród innych organizacji. Jednym z naszych celów jest jednoczenie społeczne, jednoczenie różnych podmiotów i organizacji, które działają na tym samym polu. Nie tyle współzawodnictwo, co raczej współpraca. Choć pokusa „walki” np. o ten 1% podatkowego odpisu istnieje, to jednak uczymy się tego, by cieszyć się z radości innych. Tu chodzi o taką chrześcijańską radość także z powodzenia innych.
Można powiedzieć, że duchowość jedności przeżywa dziś swój rozkwit. Ta właśnie duchowość skłania do jedności ludzi o różnych językach o różnych kolorach skóry, ale także o różnym stopniu sprawności nie tylko fizycznej, ale także intelektualnej. To jest idea, która nas pociąga i którą chcielibyśmy realizować w życiu. Chcemy nadawać jej takiego dynamizmu, żeby się nie zasklepiać, by nie wchodzić w jakiś zaścianek, z przekonaniem, że tylko moja prawda jest najważniejsza, tylko moje myślenie na dany temat jest najsłuszniejsze. Reasumując: myślę, że dążenie do jedności i uczenie się jej w znaczny sposób określa naszą fundację.

- Zatem tak czy inaczej młody człowiek angażując się w działalność „Drachmy” spotkać się musi z pytaniem o Pana Boga...

- Prowadziłem niedawno pogrzeb 15-letniego chłopaka. I widziałem młodych ludzi, którzy wobec tej śmierci opuścili ręce i byli bezradni, właśnie wtedy pomyślałem sobie, że to jest zadanie dla nas. To jest coś, co chcielibyśmy realizować poprzez naszą fundację: próbować odpowiadać na takie właśnie problemy, podstawowe pytania w świetle Ewangelii.
Jest wiele, można powiedzieć tysiące, organizacji społecznych, które działają z młodzieżą. I robią to w sposób naprawdę profesjonalny. My, z jednej strony aspirujemy do tego by im dorównywać w dziedzinie profesjonalizmu działań społecznych. Z drugiej jednak strony chcielibyśmy czegoś więcej: nadawać temu wszystkiemu jakiś rys duchowy i niejako przekraczać ramy jedynie odniesień społecznych. Dlatego, że chrześcijaństwo jest czymś, co przekracza granice tego świata, granice ludzkiej natury. Ono sięga samego Boga. I to właśnie Bóg jest tą najważniejszą naszą inspiracją.
Ideą, która nas mocno pociągnęła jest także ruch Taize. Wielu z nas ta idea wspólnoty w duchu Taize buduje. Od wielu lat kapłani i świeccy uczestniczą w spotkaniach, w modlitwach. Powiedziałbym ponadto, że modlitwa podczas europejskich spotkań jest bardzo „przyjazna” dla młodego człowieka. Młodzież przeżywa zetknięcie z religią z chrześcijaństwem żywym. Młodym się chce przebywać razem na modlitwie wiele godzin, śpiewać powtarzając wiele razy kanony. To jest jakiś fenomen współczesnych czasów. W czasach, kiedy każdy z nas, kapłanów zadaje sobie pytanie, jak trafić do młodych jak ich zapalić miłością Boga, wspomniane wyżej propozycje wydają się być odpowiedzią. I za tym chcemy iść, poznawać je i tym samym budować więzi z młodymi. Bo sprawa wygląda w ten sposób, że jeśli z młodzieżą utraci się kontakt i więzi to w zasadzie nie ma szans na przekazanie czegokolwiek, na wymianę myśli. A co z tego wyniknie przyszłość pokaże.

- Budowanie jedności przez Waszą fundację w projekcie „Młodzież bez granic” przekroczyło nawet granicę państw...

- Tak. Choć trzeba powiedzieć, że początkowo nie myśleliśmy, że spotkamy się ze Słowakami i będziemy realizować projekt transgraniczny. Poznaliśmy jednak ks. Błażeja z Namestowa, w tym samym czasie pojawiła się możliwość napisania programu unijnego i teraz młodzi Polacy z Bielska-Białej mogą na różnych płaszczyznach przyjaźnić się ze swymi słowackimi kolegami z Namestowa. Jakie będą owoce tej współpracy to jeszcze zobaczymy.
W projekcie bierze udział 50 Polaków i tyleż samo młodych ze strony słowackiej. Spotykamy się raz w Namestowie, raz w Bielsku. Na nasze spotkania zapraszamy także osoby niepełnosprawne, bo tak projekt jest zbudowany, by w spotkaniach brało udział 35 wolontariuszy i 15 niepełnosprawnych. Nie są to osoby, które szczególnie wybieramy, nie mamy jakichś szczególnych preferencji. Liczymy też na to, że Pan Bóg daje jakiś wewnętrzny bodziec i człowiek przychodzi na spotkanie. Nie mówimy sobie, że tylko takie lub inne stowarzyszenie może uczestniczyć w tych spotkaniach. Jesteśmy otwarci i taką wspólnotą chcemy pozostać, bo to jest ważne, by nie być środowiskiem hermetycznym. Projekt „Bez granic jest także taką otwartą propozycją. Konkretnie wygląda to tak, że na naszej stronie internetowej umieszczamy listę, na którą każdy może się zapisać.

- Wiadomo, że planujecie utworzenie centrum, w którym fundacja miałaby swoją siedzibę.

- Poszukujemy od pewnego czasu domu, ośrodka, centrum, które mogłoby pełnić rolę siedziby. Powstał więc projekt Centrum Animacji Działań Twórczych. Pojawiły się różne możliwości realizacji tego projektu, ale obecnie najbardziej prawdopodobnym rozwiązaniem jest zagospodarowanie obiektu w Bielsku-Białej na ul. 3 maja. Na jednym z poziomów wielkiego budynku po zakładzie włókienniczym jest możliwość wykorzystania 600 m2 powierzchni. Nic jeszcze nie jest przesądzone, ponieważ wszystko jest jeszcze na etapie przygotowań i wymaga wielu uzgodnień, kalkulacji ekonomicznej.

- Dziś wielu duszpasterzy żali się na brak młodych w Kościele, narzekamy na społeczną obojętność młodego pokolenia. Co takiego Ksiądz robi, że w takich czasach ma przy sobie młodzież?

- Jestem zwolennikiem takiego rozwiązania, by trafiać nie tylko do ludzi młodych, którzy zawsze są przy Kościele, ale także do tych, którzy mają ogromny potencjał a jeszcze nie zostali przez nikogo do współpracy zaproszeni. I nagle okazuje się, że ich ksiądz zaprasza, nie stawia im barier, bo młody człowiek często potrzebuje czasu, żeby w swojej wolności mógł odnaleźć właściwą drogę. Bo na razie nie „czujesz” jeszcze, że trzeba chodzić do kościoła, nie czujesz, że Eucharystia jest dla ciebie, ale coś cię pociąga, to przyjdź popatrz na to jak my działamy, jak się modlimy.
A dla nas, duszpasterzy to często jest trudne, bo chcielibyśmy, by młody człowiek od razu, bardzo szybko zrozumiał wartość Mszy św., by chciał w niej uczestniczyć, by chciał się z nami modlić. Taka pokusa jest także we mnie. Ale staram się tworzyć atmosferę i przestrzeń wolności, w której młodzież może dojrzewać do własnych wolnych decyzji. Do tego potrzeba cierpliwości. Jeśli tak się stanie to ci ludzie, którzy sami doszli do pewnych prawd, idą potem do swoich wspólnot parafialnych i grup rówieśniczych i pociągają innych. Nie ma lepszej reklamy nad tą, gdy koleżanka, kolega powie: przyjdź, chodź, zobacz - jest fajnie w tej wspólnocie. Hasło „Razem bez granic”, umieszczone na plakacie nigdy nie będzie miało takiej mocy jak zachęta i zaproszenie rówieśnika. Jeśli ktoś je usłyszy od swego kolegi, to z pewnością przyjdzie zobaczyć.
Z drugiej strony chcielibyśmy, by nasza modlitwa i nasze spotkanie z Panem Bogiem było autentyczne, prawdziwe, transparentne, by nie było w tym zakłamania. O tą szczerość i prostotę trzeba zabiegać cały czas.

Śmiertelna pułapka

2019-09-25 09:51

Mateusz Wyrwich
Niedziela Ogólnopolska 39/2019, str. 48-49

W cieniu smutku i czterech ścian skrywają swoją samotność czy agresję ludzie uzależnieni behawioralnie, wśród nich – od hazardu czy pracy. W ostatnich latach często też od internetu. Szczególnie dotyczy to dzieci i młodzieży

evannovostro – stock.adobe.com

Marta ma dzisiaj 11 lat. Od 3. roku życia oglądała bajki na tablecie, wtedy jeszcze z rodzicami. Od 5. roku życia – już tylko we własnym pokoju. Rodzice pojawiali się podczas śniadania i wieczorem na obiadokolację. Niania nie bardzo się interesowała, czym zajmuje się dziecko. Była zadowolona, że dziewczynka taka spokojna. Na Komunię Marta dostała komputer. Od tego momentu przestała się interesować szkolnymi koleżankami, które miały takie „smarkate” zainteresowania. Sama już oglądała filmy dla dorosłych – te mniej i bardziej drastyczne, modę, praktyczne porady w kuchni. Rodzice chwalili się nią, że taka zaradna. Potrafiła upiec ciasto, przyciąć na działce krzewy. Nie miała problemów z nauką. Rodzice byli z niej coraz bardziej dumni. Pewnego dnia znaleźli ją na domowym tarasie z podciętymi żyłami. Uratowano ją. Trzy miesiące spędziła w szpitalu psychiatrycznym. Powiedziała później psychiatrze, że chciała się odłączyć od samotności jak jedna z jej ulubionych bohaterek internetowej gry.

Wojtek zawsze interesował się sportem. Od wczesnych lat szkoły podstawowej stał na bramce, bo jako chłopiec otyły poruszał się na boisku powoli. Uwielbiał ciastka, a rodzice mu ich nie bronili, uważali, że swoją nadwagę zgubi na murawie. Kilka przepuszczonych bramek podczas podwórkowych rozgrywek zniechęciło go jednak do obecności na osiedlowym stadionie. Pod pretekstem nauki piłkarskich gier symulacyjnych namówił rodziców do kupna PlayStation. Od tego momentu ograniczał swoją obecność na podwórku. Grał namiętnie w domu. Namawiał rodziców do kupienia następnych gier. Gdy ci odmawiali, podkradał im pieniądze. Najpierw drobne sumy, później większe. Wreszcie wszystko się wydało i dostał solidne lanie. Przyrzekł, że więcej kradł nie będzie. I nie kradł – w domu. Zaczął obrabowywać młodsze dzieci. Bił, zastraszał. Siał postrach wśród maluchów przez prawie cały rok szkolny. I kupował kolejne gry. Coraz częściej też chodził na wagary. W końcu za pobicie pierwszoklasisty trafił do Izby Dziecka i pod opiekę kuratora. Później – na blisko dwuletnią terapię do prywatnego ośrodka leczenia uzależnień.

Odrealnione dzieci

Takich i podobnych przypadków jest coraz więcej. Nierzadko komputerowe ofiary kończą komputerowe życie całkiem niekomputerową przedwczesną śmiercią. Bywa też, że w więzieniach. Szczęśliwi ci, którzy trafią do ośrodków terapeutycznych, rozmieszczonych w całym kraju. Takie ośrodki prowadzi m.in. istniejące od ćwierćwiecza stowarzyszenie Katolicki Ruch Antynarkotyczny KARAN.

– Dziecko może popaść w uzależnienie, gdy spędza dużo czasu przed telewizorem, internetem czy przy grach komputerowych, słowem – przy urządzeniach multimedialnych. Po kilka godzin łącznie. Nie rozgraniczamy, że telefon to godzina, telewizor – 2 godziny, internet – 3 godziny. Trzeba to zsumować i daje nam to określoną wiedzę o tym, przez jak długi czas dziecko jest narażone na oddziaływanie tych urządzeń – mówi Anna Chlebna, psycholog i terapeuta z warszawskiej placówki stowarzyszenia KARAN. – Moim zdaniem, uzależnienie behawioralne jest groźniejsze niż alkohol i narkotyki, bo te są szybko widoczne. Przy uzależnieniach behawioralnych jest to o wiele trudniejsze, bo przecież telewizję oglądamy niemal wszyscy, podobnie wszyscy korzystamy z komputera czy telefonu komórkowego. Więc jakież to uzależnienie – pytają niekiedy dorośli. Niestety, objawy u dziecka są widoczne dopiero po dłuższym czasie i niekiedy są nieodwracalne. Z mojego doświadczenia wynika, że rodzice zgłaszają się do nas bardzo późno. Mieliśmy chłopaka, który niemal całe swoje dziecięce życie spędzał przy komputerze, grając w gry. Przez 12 godzin i więcej. Doszło do tego, że swoje potrzeby fizjologiczne załatwiał na miejscu, pod siebie. Rodzice donosili mu jedzenie, byle tylko cokolwiek jadł i pił. Po kilku miesiącach było to nieomal „dzikie” dwunastoletnie dziecko. Nie było z nim żadnego kontaktu. Na próby odłączenia go od sieci reagował agresją fizyczną. Rzucał się na wszystkich. Najpierw został więc umieszczony w szpitalu psychiatrycznym, później skierowano go na leczenie do nas. Wyszedł z tego, ale trwało to wiele długich miesięcy. Na ile pozostawiło to ślady w mózgu – nie wiemy do dzisiaj. Te dzieci często są odrealnione, bo świat wirtualny miesza im się ze światem realnym. Powoduje to ogromne problemy w rozwoju dziecka. Przede wszystkim nieumiejętność przewidywania konsekwencji. Życie takich dzieci to życie w odrealnieniu, bez jakichkolwiek planów. Wszystko jest skoncentrowane albo wokół gier, albo wokół internetu. Takie dziecko nie ma innych planów, jak te skoncentrowane na internecie. Nie idzie do szkoły. Jeśli rodzice blokują internet, to ono kombinuje, jak zdobyć od kogoś telefon, żeby grać dalej. Bądź idzie do biblioteki, ale nie po to, żeby czytać, lecz by mieć dostęp do internetu. Korzysta z kawiarenki internetowej. A w domu zaczynają się kłamstwa, mataczenie, manipulowanie rodzicami.

Kliknij życie

– Pracuję z dziesięciolatkami, jedenastolatkami, ale mam i młodszych pacjentów, którzy już mają poważne problemy z uzależnieniem behawioralnym – mówi psycholog i terapeuta Monika Chrupek ze stowarzyszenia KARAN. – To znaczy, że już wcześniej było coś nie tak w ich sferze emocjonalnej, ale nie zostało zauważone przez rodziców. Niewątpliwym dzwonkiem ostrzegawczym zawsze powinno być dla nich izolowanie się pociechy od nich czy od rówieśników. Niestety, rodzice przychodzą do psychologa dopiero wtedy, kiedy alarmuje szkoła bądź kiedy dziecko jest już w skrajnej sytuacji. Miałam kiedyś młodziutkiego pacjenta, który zaniemówił, bo rodzice odstawili mu komputer. Nie komunikował się zupełnie ze światem. Czekali... dwa miesiące, aż coś się zmieni – opowiada Monika Chrupek. – My apelujemy o to, żeby jeśli nie dziecko – na początku nie chce ono pójść do psychologa – to aby sami rodzice nas odwiedzili. Często bowiem rodzice uważają, że jest to przede wszystkim problem dziecka. To ono ma problem – powiadają – po co więc ja mam być u psychologa czy psychiatry? A tymczasem najważniejsza, kluczowa jest wspólna praca z rodziną. Rodzic nie może udawać, że nie ma problemu – musi reagować. Im wcześniej, tym lepiej – kontynuuje psycholog. – Jeszcze inny problem pojawia się, kiedy zdiagnozujemy, że potrzebna jest pomoc stacjonarna, a więc w ośrodku leczenia. Jak do tej pory nie ma ośrodka refundowanego przez NFZ dla uzależnionych behawioralnie. Są ośrodki prywatne, ale drogie. Trudno jest też z dziesięciolatkami, bo starsze, powiedzmy: szesnastolatki, mają już jakąś osobowość prawną. Dziesięciolatek nie. I trudno go odseparować od rodziców – jest to możliwe dopiero w skrajnych sytuacjach, kiedy idzie do szpitala psychiatrycznego, bo się okaleczył, albo też grozi samobójstwem. W szpitalu wyrównują stan psychiczny dziecka i zalecają dalsze leczenie. Apelujemy więc do rodziców, by poświęcali czas dzieciom, a nie pozwalali, żeby smartfon, telewizor czy tablet zastępował tatę i mamę. Żeby zapoznawali się z problemami własnych dzieci, bo większość ich kłopotów wynika z wcześniejszych zaniedbań wychowawczych. Bo smartfon czy internet to sposób dziecka na radzenie sobie z problemem. Od jakiegoś czasu prowadzimy program z zakresu profilaktyki „Kliknij życie”. Jest to pogram edukacyjny skierowany do szkół. Prowadzimy zajęcia dla młodzieży oraz spotkania informacyjne dla rodziców na temat objawów uzależnienia. I apelujemy, żeby nie bagatelizować edukacji, aby nie okazało się później, że w sposób nieodwracalny zaniedbaliśmy własne dziecko – podkreśla Monika Chrupek.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Papieski” Harley sprzedany

2019-10-21 20:16

ts / Stafford (KAI)

Biały motocykl - „papieski” Harley-Davidson został sprzedany 20 października na aukcji w brytyjskim Stafford za 48 300 funtów (niemal 250 tys. zł). Poinformował o tym na swojej stronie internetowej dom aukcyjny Bonhams.

pixabay.com

Pobłogosławiony i sygnowany przez papieża Franciszka w Rzymie motocykl, przygotowany specjalnie dla niego, jest darem grupy motocyklistów „Jesus Biker International” z siedzibą w Schaafheimie w niemieckiej Hesji. Ten wyjątkowy egzemplarz przekazał papieżowi w maju dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych w Austrii ks. Karl Wallner. Dochód ze sprzedaży Harleya jest przeznaczony na pomoc dla prowadzonego przez austriacką „Missio” domu sierot w Ugandzie.

Wystawiając „papieskiego” Harleya na aukcję „Jesus Biker” oczekiwali, że przyniesie to co najmniej 300 tys. euro – tyle bowiem potrzeba na budowę planowanego domu sierot. Teraz fani Harleya są „bardzo rozczarowani”, napisała lokalna gazeta niemiecka „Main-Post”.

Papież już wcześniej, bo w czerwcu 2013 r., otrzymał innego Harleya - od producenta. Maszyna, opatrzona zdaniem „Niegdyś własność Jego Świątobliwości Papieża Franciszka” z imieniem „Francisco” na baku została sprzedana na aukcji w Paryżu za 241 500 euro, a zysk ze sprzedaży przeznaczono na schronisko Caritas dla bezdomnych na rzymskim dworcu głównym Termini.

Harley od motocyklistów dla Franciszka nawiązuje do Ameryki Południowej – rodzinnych stron papieża. Jest to maszyna w stylu „chicano”, a więc z wysoko ustawioną kierownicą i szerokim błotnikiem na tylnych kołach. Na błotniku jest widoczny krzyż. Motocykl jest utrzymany w kolorze łamanej bieli i – według ofiarodawców – zawiera wiele specyficznych szczegółów. Samo tylko wykonanie siodełka zajęło około miesiąca.

„Jesus Biker” w Würzburgu istnieje od 2014 r., obecnie liczy około 40 kobiet i mężczyzn różnych wyznań chrześcijańskich, którzy regularnie angażują się w akcje pomocowe. Pragną na nowo uwrażliwić ludzi na wiarę w Boga i pokazać, że miłość do jazdy motocyklami oraz do pokojowego przesłania Jezusa nie muszą się wykluczać, podkreślił założyciel grupy „Jesus Biker” Thomas Draxler.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem