Reklama

Kościół

Kondolencje Prymasa Polski po śmierci kard. Zenona Grocholewskiego

„Żegnamy dzisiaj kapłana, biskupa i kardynała, który całe swoje życie poświęcił Bogu, Krzyżowi, Ewangelii, Kościołowi i jego najwyższym Pasterzom” – napisał w telegramie kondolencyjnym przesłanym na ręce abp. Stanisława Gądeckiego Prymas Polski abp Wojciech Polak.

Publikujemy pełny tekst telegramu metropolity gnieźnieńskiego

Ekscelencjo, Czcigodny Księże Arcybiskupie

Reklama

Na ręce Księdza Arcybiskupa jako Metropolity Poznańskiego pragnę złożyć z głębi serca płynące wyrazy chrześcijańskiego współczucia wszystkim, których dotknęła śmierć śp. Księdza Kardynała Zenona Grocholewskiego – znamienitego syna Kościoła Poznańskiego.

Żegnamy dzisiaj kapłana, biskupa i kardynała, który całe swoje życie poświęcił Bogu, Krzyżowi, Ewangelii, Kościołowi i jego najwyższym Pasterzom – należąc do grona najbliższych współpracowników św. Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka.

Kardynał Zenon Grocholewski od lat siedemdziesiątych pracował w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej obejmując jej kolejne urzędy, zostając jej sekretarzem, a w końcu prefektem. Po zakończeniu posługi w Sygnaturze Apostolskiej został prefektem Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej troszcząc się o całokształt katolickiego systemu oświaty i nauki. Należał do grona najlepszych współczesnych znawców prawa kanonicznego. Był autorem i współautorem licznych publikacji książkowych oraz artykułów w czasopismach kanonicznych i pracach zbiorowych. Uczestniczył w pracach nad nowym Kodeksem Prawa Kanonicznego i nad reformą Kurii Rzymskiej. Brał udział w wielu ważnych wydarzeniach kościelnych, w tym w synodach biskupich i dwóch ostatnich konklawe. Kardynał Grocholewski reprezentował również kolejnych papieży podczas wielu znaczących wydarzeń odbywających się w różnych zakątkach świata. Z wdzięcznością wspominam obecność Księdza Kardynała w Gnieźnie podczas obchodów 400-lecia Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego, kiedy to jako prefekt Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej uświetnił nasze uroczystości jubileuszowe.

Reklama

We wszystkim, co czynił śp. kardynał Zenon Grocholewski, zgodnie z Jego zawołaniem biskupim, On – Chrystus – wzrastał. Jestem głęboko przekonany, że teraz zmartwychwstały Pan wywyższy swego wiernego sługę obdarzając go chwałą nieba.

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj mu wieczne spoczywanie.

† Wojciech Polak

Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński

Prymas Polski

Gniezno, dnia 20 lipca 2020 r.

2020-07-20 13:49

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Miesiąc temu odszedł do Pana kard. Zenon Grocholewski

[ TEMATY ]

kard. Zenon Grocholewski

Włodzimierz Rędzioch

Kard. Zenon Grocholewski żywo interesował się wydarzeniami w kraju i w polskim Kościele

Kard. Zenon Grocholewski żywo interesował się wydarzeniami w kraju
i w polskim Kościele

„Panie Włodku, zapraszam w przyszłym tygodniu” – tym zaproszeniem zakończyła się moja rozmowa telefoniczna z kard. Zenonem Grocholewskim 14 lipca. W ostatnich miesiącach, ze względu na kwarantannę i skutki epidemii, nie mogliśmy się spotykać, jak to robiliśmy od lat.

Prawie co tydzień zanosiłem Kardynałowi egzemplarz „Niedzieli” do jego apartamentu przy ul. Rusticucci, co stawało się okazją do rozmów przy kawie. A do kawy było ciasto domowego wypieku, które przygotowywały siostry sercanki zajmujące się kardynalskim apartamentem. Zawsze było o czym rozmawiać - i o sprawach watykańskich, bo spędziliśmy w Watykanie wiele lat (Kardynał ponad 50, ja ponad 30), ale i o polskich, bo kard. Grocholewski, chociaż tak wiele lat spędził poza Ojczyzną, śledził sytuację w Polsce i żył jej problemami, szczególne od 2015 r., gdy przeszedł na emeryturę.

Zobacz zdjęcia: Kard. Zenon Grocholewski miesiąc temu odszedł do Pana

Tym razem do spotkania nie doszło – 17 lipca rano otrzymałem szokującą wiadomość, że Kardynał zmarł we śnie, w nocy z 16 na 17. Wiedziałem, że miał problemy kardiologiczne, że leczył się, ale nic nie wskazywało na bliską śmierć. Tym bardziej że był pod kontrolą lekarską. Chociaż prawdę mówiąc wizyty lekarskie i robienie badań w czasie kwarantanny było bardzo utrudnione, a czasami wprost niemożliwe.

Poszedłem pożegnać się ze Zmarłym do jego apartamentu. Ciało wystawiono w małej, domowej kaplicy, gdzie kard. Grocholewski odprawiał codzienną Mszę św., trumna była jeszcze otwarta, a nad zwłokami czuwały siostry. To było nasze ostatnie spotkanie przy ul. Rusticucci.

Stając przy trumnie wspominałem naszą znajomość. Poznałem kard. Grocholewskiego, gdy przyjechałem do Rzymu w 1980 r. Pracował już wtedy w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej – sprawował wówczas funkcję kanclerza a następnie, od 1982 r., sekretarza; prefektem Trybunału Jan Paweł II mianował go w 1998 r. W międzyczasie, 6 stycznia 1983 r. przyjął sakrę biskupią (został biskupem tytularnym Agropoli) z rąk samego Papieża, a w 1991 został mianowany arcybiskupem. W okresie pracy w Trybunale Sygnatury mons. Grocholewski mieszkał w Pałacu della Cancelleria czyli Kancelarii. W tym jednym z najpiękniejszych budynków renesansowych Rzymu od samego początku jego powstania znajdowały się urzędy papieskie – dziś jest on własnością Państwa Watykańskiego i w dalszym ciągu mają w nim swą siedzibę urzędy Kurii Rzymskiej, również Trybunał Sygnatury. Abp Grocholewski pracował i mieszkał w tym zabytkowym pałacu przez wiele lat. Jego praca wymagała wielkiej kompetencji, ale również i dyskrecji, dlatego mogło się odnosić wrażenie, że jest osobą mało wylewną, zamkniętą w sobie, chociaż wcale tak nie było. Kiedyś wyznał mi, że brakuje mu bezpośredniego kontaktu z wiernymi, szczególnie z młodzieżą. Z drugiej strony trakował swoją pracę w Kurii Rzymskiej jako specyficzną formę realizacji kapłaństwa. Traktował ją jako pracę wybitnie duszpasterska, podkreślając, że „gdyby było inaczej, jako kapłan nigdy bym się jej nie podjął” .

Od 15 listopada 1999 r. praca kard. Grocholewskiego zmieniła się radykanie – został mianowany prefektem Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego, która zajmuje się seminariami duchownymi, uniwersytetami katolickimi, wydziałami teologicznymi oraz wszelkiego rodzaju szkołami katolickimi, prowadząc również działalność powołaniową. Jako prefekt tej Kongregacji był zarazem Wielkim Kanclerzem Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego, Papieskiego Instytutu Archeologii Chrześcijańskiej oraz Papieskiego Instytutu Studiów Arabskich i Islamistyki. Tak szerokie pole działania tej dykasterii sprawiło, że Kardynał musiał dużo podróżować po całym świecie i spotykać wielką ilość osób. Jego podróże były często związane z przyznawamymi mu doktoratami honoris causa. Praca w Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego sprawiła, że jeszcze bardziej zaczął odczuwać i przeżywać uniwersalność i jedności Kościoła, jeszcze wyraźniej postrzegał swoją pracę jako pomoc Papieżowi w jego misji dla dobra całego Kościoła i Kościołów lokalnych. Kardynał często opowiadał mi o swoich podróżach – szczególnie utkwiła mu w pamięci podróż na Tajwan w 2003 r., gdzie pojechał na zaproszenie Ministerstwa Edukacji i Ministerstwa Spraw Zagranicznych tego kraju. Odwiedził wtedy wszystkie trzy katolickie wyższe uczelnie wyspy, podziwiając ich wyposażenie i wysoki poziom nauczania. Szczególnie uderzył go fakt, że uczelnie te zachowywały swą tożsamość katolicką chociaż katoliccy profesorowie i studenci stanowią tylko znikomy procent.

Kard. Grocholewski był przekonany, że katolickie uniwersytety mają również dziś, na początku XXI wieku, ogromną rolę do spełnienia w perspektywie prawdziwego postępu ludzkości. Jako Prefekt dbał o to, by były one prawdziwymi i solidnymi uniwersytetami, ośrodkami poszukiwania i przekazywania wiedzy, ale jednocześnie miały ciągle na uwadze wartości chrześcijańskie jak i bezinteresowne poszukiwanie prawdy. Podkreślał, że dziś „przeżywamy kryzys samego pojęcia prawdy i zainteresowania nią. Nie szuka się prawdy, lecz raczej dąży się, jak w polityce, do wzajemniej tolerancji różnych opinii. Bez pasji poszukiwania prawdy w odniesieniu do rzeczy istotnych w ludzkim życiu, wszystko sprowadza się do relatywizmu i ma cechy krótkowzroczności”. Kardynał ubolewał, że dziś nie widzi się związku między postępem naukowo-technicznym a etyczno-moralnym, a „prawdziwy postęp jest tam, gdzie rozwojowi technicznemu towarzyszy postęp etyczno-moralny. Trzeba więc ciągle stawiać sobie pytania natury etycznej o sens i cel badań naukowych”. Dlatego uniwersytet katolicki powinien być twórczym interlokutorem świata nauki i kultury.

Kard. Grocholewski kierował Kongregacją ds. Wychowania Katolickiego aż do momentu przejścia na emeryturę w 2015 r. Chociaż prawdę mówiąc był to emerytura wypełniona pracą i nowymi obowiązkami. Ale pomimo ciągle nowych obowiązków Kardynał poświęcał wiele czasu na modlitwę – prawie codziennie można go było spotkać na placu św. Piotra, gdzie modlił się z różancem w ręku.

W ostatnich latach Papież Franciszek poprosił go o współpracę z Kongregacją Nauki Wiary, która troszczy się o czystość nauki chrześcijańskiej od błędów i herezji, zarówno w wymiarze teologicznym jak i morlanym oraz zajmuje się delicta graviora (najcięższymi wykroczeniami kapłanów dotyczącymi sakramentów Euchrystii i Pokuty oraz nadużyć seksualnych nieletnich). Kardynał starał się bardzo solidnie wypełniać to zadanie, co zajmowało mu wiele czasu. Poza tym dawny Prefekt ciągle otrzymywał z całego świata zaproszenia na wykłady, chociaż najętniej jeździł do kraju – szczególnie związany był ze „swoim” Poznaniem. Współpracował też z polskimi czasopismami katolickimi oraz Radiem Maria. I tak było do 17 lipca, kiedy odszedł do Pana pracując i snując plany na przyszłość.

Pogrzeb kard. Grocholewskiego odbył się następnego dnia, w sobotę 18 lipca. Mszy żałobnej w bazylice Św. Piotra przewodniczył prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, wicedziekan Kolegium Kardynalskiego, argenyński kardynał Leonardo Sandri. Z Polski przybył na nią przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski arcybiskup Stanisław Gądecki.

W kazaniu kard. Sandri nazwał śp. kard. Grocholewskiego, współpracownika trzech papieży - Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka - "pielgrzymem wiary i w wierze", który poświęcił życie kapłaństwu i służbie. Mówił o nim jako człowieku serdeczności i uśmiechu, który pełnił "pokorną i troskliwą" posługę w Watykanie. Purpurat odczytał też fragment testamentu duchowego Zmarłego, w którym zawierzył się Bożemu Miłosierdziu, Matce Boskiej Częstochowskiej i wstawiennictwu świętego Jana Pawła II. W testamencie kard. Grocholewski napisał też: "Głęboko przekonany o tym, że jedyną słuszną drogą życia ziemskiego i jedyną prawdziwą wielkością człowieka jest świętość i jednocześnie świadom mych słabości, zaniedbań i grzechów, w pokorze schylam się przed boskim majestatem, zawierzając się jego nieskończonemu miłosierdziu". Obrzędy ostatniego pożegnania poprowadził papież Franciszek.

Po Mszy trumnę ze zwłokami kard. Grocholewskiego przeniesiono do starożytnego kościoła św. Szczepana Abisyńczyków, który znajduje się za absydą bazyliki watykańskiej. Ta zabytkowa świątynia została wybudowana w IX w. i do dziś zachowała swoje surowe wnętrze. Trumnę ustawiono na posacce kościoła, przed ołtarzem z cyborium. W następnych dniach przyjaciele i znajomi mogli pomodlić się przy trumnie Kardynała aż do czasu, gdy doczesne zwłoki Purpurata przewieziono do Poznania.

17 sierpnia, trzydzieści dni od powrotu kard. Grocholewskiego do Pana, za duszę Zmarłego modlono się znowu w bazylice Watykańskiej – Mszę św. o godz. 8 przy grobie św. Jana Pawła II odprawił o. Krzysztof Wieliczko z Fundacji Jana Pawła II, koncelebrował o. Polikarp Nowak OFM i ks. Marcin Puchałka. Na Mszę przyszły głównie polskie siostry zakonne pracujące w Watykanie i w Rzymie.

Ze względu na wymogi sanitarne z powodu pandemii do kaplicy św. Szczepana wpuszono ograniczoną ilość ludzi, a uczestnicy Mszy św. musieli mieć maseczki.

CZYTAJ DALEJ

Franciszek pobłogosławił dzwon „Głos Nienarodzonych”

2020-09-23 14:18

[ TEMATY ]

dzwon

Włodzimierz Rędzioch

Papież Franciszek pobłogosławił w środę podczas audiencji generalnej polski dzwon noszący imię „Głos Nienarodzonych”. Przywiozła go delegacja fundacji Życiu Tak z Podkarpacia. Papież wyraził pragnienie, by głos dzwonu budził sumienia w Polsce i na świecie.

Wprowadzenie dzwonów do kultu chrześcijańskiego tradycyjnie przypisywane jest św. Paulinowi, biskupowi Noli w południowych Włoszech (409-431). Oczywiście instrumenty podobne do naszych dzwonów były używane już w starożytności przez Greków i Rzymian.

Zobacz zdjęcia: Franciszek pobłogosławił dzwon „Głos Nienarodzonych”

Na przykład grecki historyk i podróżnik Strabon pisze o używaniu „tintinnabulum” do ogłaszania otwarcia targu. Począwszy od IV w. używanie dzwonów w chrześcijańskie szybko rozprzestrzeniło się na Zachodzie, głownie w celu zwoływania wiernych. Ale były one używane szczególnie we wspólnotach monastycznych. Pierwsze wczesnośredniowieczne instrumenty dźwiękowe stosowane w liturgii nazywano „signum” i „clocca”, ale także „campana” i „nola”, co jest ewidentnym nawiązaniem do nazwy regionu Kampania i miasta Nola.

Od średniowiecza dzwony wyznaczały czas - nie było wówczas zegarów a niewielu mogło używać klepsydr i zegarów słonecznych. Dźwięk dzwonów wyznaczał rytm pracy w ówczesnych, głównie rolniczych społeczeństwach. Oczywiście dzwony pełniły bardzo ważną funkcję w życiu duchowym ludzi - ich dźwięk, który rozprzestrzeniał się wszędzie, był znakiem obecności sacrum i wzywał wiernych do oddawania czci Bogu. Jednocześnie ludzie uważali, że dzwony odgrywają rolę egzorcyzmów przeciwko wpływom sił zła, burz i innych klęsk żywiołowych. Ich dźwięk informował także o ważnych wydarzeniach: aby zasygnalizować śmierć kogoś ze wspólnoty, obwieścić jakieś wydarzenie zbiorowej radości lub ostrzec przed zbliżającym się niebezpieczeństwem, np. przed najazdem.

Powstała na Podkarpaciu Fundacja „Życiu Tak” im. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny postanowiła wykorzystać dzwon do przypominania ludziom o dramacie aborcji – tylko w 2019 r. na świecie zostało zabitych w łonie matki 42 miliony dzieci. Jego głos ma uwrażliwiać oraz pobudzać społeczeństwa do obrony niezbywalnego prawa do życia dziecka poczętego, dlatego nazwano go „Głos Nienarodzonych”. Dzwon wykonano w istniejącej od 1808 r. pracownii ludwisarskiej Jana Felczyńskiego w Przemyślu.

W manufakturze tej odlewane są najwyższej jakości dzwony, które trafiły już do kościołów na całym świecie. Wśród nich jest ważący 55 ton „Głos Ojca” – uznawany za największy kołysany dzwon na świecie, który znajduje się w brazylijskim Sanktuarium Boga Ojca Przedwiecznego. W ludwisarni rodziny Felczyńskich powstał także „Dzwon Niepodległości”, wykonany dla uczczenia 100. rocznicy odzyskania suwerenności przez Polskę.

Bogdan Romaniuk, założyciel Fundacji i pomysłodawca przedsięwzięcia, osoba związana z ks. Jerzym Popiełuszko często cytuje słowa „męczennika komunizmu”: „Zadaniem Kościoła jest nie tylko teoretyczne głoszenie prawa do życia nienarodzonych, lecz także praktyczna obrona tego prawa”. Również na dzwonie widnieją słowa bł. ks. Jerzego, który był bezkompromisowym obrońcą życia: „Życie dziecka zaczyna się pod sercem matki”; obok umieszczono V przykazanie Boże: „Nie będziesz zabijał”. Jak podkreśla Romaniuk „Głos Nienarodzonych” to inicjatywa, której nadrzędnym celem jest mobilizowanie ludzi do obrony życia ludzkiego, dlatego będzie używany głownie w czasie marszy „pro-life”.

Fundacja zwróciła się do Papieża Franciszka, aby pobłogosławił „Dzwon Nienarodzonych” – Ojciec Święty uczynił to w czasie audiencji ogólnej, 23 września.

Dzwon przywieziono do Watykanu 22 września wieczorem. Ustawiono go na Dziedzincu św. Damazego, gdzie w tym okresie odbywają się papieskie audiencji. Przy dzwonie ustawiono Meleks, który będzie używany do jego transpostu. Dziś, 23 września rano na Dziedzińcu odbyła się papieska audiencja, w czasie której Franciszek pozdrowił pielgrzymów w różnych językach.

Zwracając się do Polaków tak mówił o dzwonie: „Za chwilę pobłogosławię dzwon, noszący imię ‘Głos Nienarodzonych’, wykonany przez Fundację ‘Życiu Tak’. Będzie on towarzyszył wydarzeniom mającym na celu prypominanie o wartości życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci. Niech jego głos budzi sumienia stanowiących prawo i wszystkich ludzi dobrej woli w Polsce i na świecie. Niech Bóg, jedyny i prawdziwy Dawca życia błogosławi Wam i Waszym rodzinom. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”.

Na zakończenie audiencji Franciszek podszedł do dzwonu, przy którym stały osoby zaangażowane w zrealizowanie projektu dzwonu: obok Bogdana Romaniuka, Piotr Olszewski, właściciel firmy ludwisarskiej „Felczyńscy”, wykonawca dzwonu, ks. Lucjan Szumierz, proboszcz kolegiaty kolbuszowskiej, w której będzie przechowywany dzwon, oraz dwójka polskich dzieci, Karolina i Jakub. Franciszek zamienił z nimi kilka zdań i pobłogosławił „Głos Nienarodzonych”.

Następnie dzieci podały Ojcu Świętemu sznur przywiązany do serca dzwonu i mógł on w niego uderzyć - doniosły dzwięk rozszedł się po Dziedzincu św. Damazego. Od dziś dzwięk ten będzie przypominał wszystkim o świętości ludzkiego życia począwszy do jego poczęcia w łonie matki.

CZYTAJ DALEJ

Zaproszenie w czasach niepewności

2020-09-24 23:14

archiwum organizatorów

Już po raz drugi Konferencja Episkopatu Polski w osobie Przewodniczącego Rady d/s Społecznych abp. Józefa Kupnego zaprasza przedsiębiorców z całej Polski na II Ogólnopolską Pielgrzymkę, na Jasną Górę.

„Pielgrzymki Przedsiębiorców” od hasłem „Pod Twoją obronę! Zawierzam Tobie moja firmę”, odbędzie się w niedzielę 4 października. Organizatorzy: Duszpasterstwo Przedsiębiorców i Pracodawców „Talent” oraz Stowarzyszenie Chrześcijańskich Przedsiębiorców i Menadżerów „Nostra Res” napisali: „Zaproszenie kierujemy do wszystkich, którzy prowadzą swoje firmy, bez względu na ich wielkość czy branżę. Zapraszamy także freelancerów i przedstawicieli wolnych zawodów…” Odnosząc się do aktualnej sytuacji, stwierdzają: „Każdemu z nas towarzyszy niepewność jutra i borykamy się z podobnymi problemami. Dodatkowo nasze społeczeństwo mierzy się z nową sytuacją i skutkami zamrożenia gospodarki. Osoby przedsiębiorcze, pracodawcy, ludzie z inicjatywą, odpowiadają nie tylko za własne rodziny, ale często też za pracowników i ich rodziny. Mimo trudnych czasów, w których przyszło im prowadzić swoją działalność, chcą mieć nadzieję i być silni. Wychodząc naprzeciw tym pragnieniom 4 października 2020 r. mogą zawierzyć swoje firmy Bogu przez Niepokalane Serce Maryi.

W spotkaniu, jako goście specjalni, wystąpią : Ks. Wojciech Węgrzyniak i dziennikarz ekonomiczny Jacek Krzemiński. Organizatorzy apelują: „Przedsiębiorcy, bądźmy razem! Jasna Góra to miejsce, gdzie od wieków dzieją się cuda! Zanieśmy tam Bogu wszystkie nasze radości, sukcesy i problemy.”

Więcej szczegółów, w tym rejestracja i szczegółowy program pielgrzymki, na: www.pielgrzymkaprzedsiebiorcow.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję