Reklama

Świętość Uśmiechnięta

Niedziela małopolska 13/2010

Śmierć najstarszego w Polsce dominikanina, 97-letniego o. Joachima Badeniego poruszyła cały kraj. Fora internetowe zapełniły się wpisami - w dużej mierze zapewnieniami o modlitwie za Zmarłego. Wciąż wypowiadają się osoby, którym dane było poznać osobiście o. Joachima, ale także ci, którzy znali zakonnika jedynie z opublikowanych wywiadów, książek czy anegdot.

Arystokrata

O. Joachim Badeni urodził się w 1912 r. w Brukseli. Był synem Ludwika Badeniego, radcy poselstwa austriackiego oraz szwedzkiej arystokratki Alicji Ancarcrona, która po śmierci męża ponownie wyszła za mąż za arcyksięcia Karola Olbrachta Habsburga. Imię Kazimierz, którym późniejszy zakonnik został ochrzczony, otrzymał po swoim dziadku, Kazimierzu Badenim, który w latach 1895-97 był premierem Austro-Węgier.
Młody arystokrata studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas II wojny światowej przedostał się do Rumunii, a stamtąd do Francji, gdzie służył w 3. Kompanii Strzeleckiej, potem zaś zaciągnął się do Strzelców Podhalańskich. Brał udział w bitwie pod Narwikiem, pełnił także funkcję sekretarza w misji polskiej na Gibraltarze. Do Zakonu Dominikanów wstąpił przebywając w Anglii. Śluby wieczyste złożył w 1948 r., a jako zakonnik przyjął imię ojca Matki Najświętszej, której był wielkim czcicielem. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 czerwca 1950 r.

Z Niepokalaną

Z Matką Bożą wiąże się pewne ważne wydarzenie w życiu o. Joachima. Jak wspominał w wywiadach, jego powołanie zostało mu wyraźnie potwierdzone przez Matkę Bożą. Jako młodzieniec prowadził dość hulaszczy tryb życia, wierzył w Boga, chodził co niedziela do kościoła, ale nie było w tym głębokiej wiary. 2 lata przed wojną, kiedy przebywał we Lwowie, idąc do nocnego lokalu, przechodził obok figury Matki Bożej z Lourdes. Wtedy - jak sam wspominał w autobiografii - Matka Boża położyła mu rękę na plecach. Wyraźnie odczuł to jako znak, że ma dokądś się udać. W ten sposób trafił do kościoła dominikanów we Lwowie. O. Badeniemu bardzo podobał się dominikański habit i chciał w takim chodzić na co dzień. Początkowo myślał o zostaniu tercjarzem, jednak dominikanin, z którym rozmawiał powiedział mu, że członkowie Trzeciego Zakonu w habicie chowani są tylko w trumnie. Doświadczywszy wizji, że Chrystus go woła, uznał, że w pełnej wolności chce iść za Nim. Plany te nieco pokrzyżowała wojna - jednak Bóg miał swój plan względem młodego arystokraty. Po wojnie został zakonnikiem i kapłanem.

Reklama

Człowiek-legenda

O. Joachima Badeniego otaczała legenda wspaniałego kapłana, kaznodziei, człowieka wielkiej radości i młodego duchem. Po Krakowie krążyło powiedzenie „Tylko Badeni dobrze cię ożeni” - zakonnik znany był bowiem z dobrego kojarzenia par. Zawsze serdecznie usposobiony do płci pięknej, wielbiciel „Władcy Pierścieni” Tolkiena. Jako sędziwy już człowiek - był autorem i współautorem wielu bestsellerów, m.in.: „Kobieta boska tajemnica”, „Fotel z widokiem na pole”, a także „Śmierć? Każdemu polecam!”. Najnowsza publikacja - „O kapłaństwie, celibacie i małżeństwie z rozsądku” otrzymała nominację do tegorocznej edycji Nagrody im. ks. Józefa Tischnera.
Dominikanin był także współtwórcą słynnej krakowskiej „Beczki” oraz opiekunem duchowym Ruchu Odnowy w Duchu Świętym, który w latach 70. przybył do Polski.

Egzekwie

W pogrzebie zmarłego Zakonnika, który odbył się 15 marca, uczestniczyło mnóstwo ludzi - współbracia w zakonie i kapłaństwie, studenci zakonni i świeccy, wielu jego przyjaciół, ale także i nieznajomi, których świadectwo życia o. Joachima oraz posługa kapłańska pociągnęły ku Panu Bogu. Mszy św. pogrzebowej przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz, zaś uroczystościom pogrzebowym na Cmentarzu Rakowickim kard. Franciszek Macharski. W uroczystościach wzięły udział także siostra o. Joachima, Maria Krystyna Habsburg oraz bratanica Marie Christine Habsburg. Bazylika Świętej Trójcy wypełniła się białymi różami, które przynieśli ze sobą wierni uczestniczący w ostatniej drodze o. Joachima.

„Exempla trahunt…”

O. Joachim jako duszpasterz w Poznaniu, Wrocławiu oraz Krakowie wychował kilka pokoleń studentów i kleryków - nie tylko przez bezpośrednie duszpasterstwo czy bycie wychowawcą młodych braci, ale przede wszystkim przez dobre słowo, świadectwo życia i niezwykłą charyzmę. O. Jan Andrzej Kłoczowski, który wygłosił homilię pogrzebową, nazwał Zmarłego „mędrcem”. Wspominał niezwykłe poczucie humoru zakonnika. Przytoczył także ich rozmowę, gdy w czasie trwania kapituły prowincjalnej o. Badeni ofiarował swoje cierpienia w intencji dobrych owoców tego zgromadzenia. Później podzielił się ze współbratem swoim snem, w którym przyśniło mu się, że to on został wybrany prowincjałem. Dopowiedział jednak ze zwykłą sobie radością, że zrezygnował ze względu na wiek. Także przełożony polskiej prowincji dominikanów, o. Krzysztof Popławski OP podkreślił niezwykłe poczucie humoru o. Badeniego oraz „absolutnie cudowny dystans do samego siebie”.
- W ojcu Badenim młodzi odnajdywali odpowiedź na nurtujące ich zasadnicze pytania o sens życia, o wybór właściwej drogi. Zmarły pozostawia po sobie pamięć utrwaloną w ludzkich sercach i na kartach ksiąg - mówił kard. Stanisław Dziwisz.

Reklama

Mnich o mnichu

Przyjaciel o. Joachima, o. Leon Knabit OSB, z którym wspólnie wydali książkę „Sekrety mnichów…”, napisał na swoim blogu: „Wspomnienie należy się św. pamięci Ojcu Joachimowi Badeniemu, prawdziwemu Człowiekowi, któremu tysiące młodych i starszych zawdzięcza solidną formację duchową. Ufam, że jest w radości Światła wiecznego”.
„Teraz w niebie, gdzie Zbawieni mieszka także i Badeni”, to jeden z wpisów na dominikańskim forum internetowym. Wiele osobistych podziękowań i wzruszających wspomnień anonimowych osób pewnie wciąż będzie umieszczanych na forach, wypowiadanych w dyskusjach, w mediach. Niewątpliwie o. Joachim Badeni był i nadal pozostaje autorytetem. Jego głębokie myśli osadzone w prostocie bycia, radość życia, bez której nie istnieją wspomnienia o nim, pozostaną w ludzkich sercach. Wiele mądrych słów zostało utrwalonych na kartach jego książek.
W imieniu wszystkich znających i nieznających Cię, Ojcze Joachimie, dziękuję! Byłeś świadkiem Chrystusa i wierzymy, że spotkałeś się z Nim twarzą w twarz. Nie mogę sobie odmówić przytoczenia jeszcze jednej wypowiedzi Asi, jednej z internautek: „…Dziękując, modląc się za Ciebie ufam, że już pijesz rajską Coca-colę w niebie…”.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wniebowstąpienie Pańskie

Niedziela zamojsko-lubaczowska 22/2006

[ TEMATY ]

wniebowstąpienie

Rafael Santi

Rafael Santi "Przemienienie Pańskie" (1516-1520)

Według tradycji chrześcijańskiej największym wydarzeniem w dziejach świata jest narodzenie Pana Jezusa. Owa data słusznie została wyeksponowana tak dalece, że właśnie od przyjścia na naszą ziemię Jezusa Chrystusa liczy się lata nowej ery. Dla Kościoła Chrystusowego najdonioślejszym znakiem jest Zmartwychwstanie Pana Jezusa, zgodnie ze słowami św. Pawła Apostoła: „A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara” (1 Kor 15, 14). Właśnie przez fakt zmartwychwstania Pan Jezus potwierdził, że był tym, za kogo się podawał.

Dla nieba zaś najważniejsza jest tajemnica Chrystusowego Wniebowstąpienia. Kto bowiem wstępuje? Kto przybywa? Syn Boży! Do swojej włości, do swojego państwa powraca Król! A powrót to tym radośniejszy, że Chrystus Pan zabrał ze sobą również ludzką naturę, w której walczył i zwyciężył. Przyodział się na ziemi dla zbawienia świata w tajemnicy Wcielenia. Teraz powraca do nieba, by się pokazać w ciele swoim uwielbionym, aby w tym ciele odebrać od aniołów hołd czci i poddaństwa: „Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca” (J 16, 28).

Słowo Wcielone po zwyciężeniu śmierci w tajemnicy zmartwychwstania zabiera naturę ludzką w wieczyste posiadanie. Odtąd druga Osoba Boska będzie w tej naturze odbierać chwałę dodatkową. Podkreśla to wyraźnie Kościół w swoim Credo, gdy wiernym swoim nakazuje odmawiać: „Wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Ojca”. Jak jednak słusznie zauważa św. Leon I, w tajemnicy Wniebowstąpienia Pańskiego, jest nie tylko osobisty triumf Chrystusa Pana, ale również i nasze zwycięstwo, najwyższa chwała natury ludzkiej. W uwielbionej naturze Jezusa Chrystusa odbiera chwałę wszystko stworzenie, najwyższą zaś człowiek.
Używamy terminu „wniebowstąpienie”, aby podkreślić, że Chrystus Pan własną mocą wstąpił na niebiosa. Wszystkich nas, którzy sobie na to zasłużymy, zabierze do nieba. Dla nas będzie to tajemnica „wniebowzięcia”. Pan Jezus wstąpił do nieba dnia czterdziestego po swoim zmartwychwstaniu. Kościół obchodzi uroczystość Wniebowstąpienia w niedzielę po tym dniu.

Fakt ten dokonał się jawnie, w biały dzień, na oczach wielu świadków. Dlatego tajemnica chwalebnego Wniebowstąpienia Pana Jezusa może być rozważana przez nas nie tylko jako prawda wiary, ale również jako fakt historyczny, który dokonał się w ściśle określonym czasie i miejscu.
Pan Jezus nie jeden raz mówił, że na ziemię jeszcze powróci. Skoro więc zapowiadał swoje ponowne przyjście na ziemię, to pośrednio mówił także o swoim odejściu do nieba: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie, pełen chwały, i zgromadzą się przed Nim wszystkie narody” (Mt 25, 31-32a). „Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego (…) i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą” (Mt 24, 30).

Przy Ostatniej Wieczerzy Chrystus Pan wprost zapowiada swoje odejście do niebieskiego Ojca. Motywuje nawet konieczność swego odejścia: „Jezus, wiedząc, iż nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował (…) wiedząc, że (…) od Boga wyszedł i do Boga idzie” (J 13, 1.3). Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście, bo jeżeli odejdę, poślę Go do was (…) Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca (J 16, 7.28).
Jak więc widzimy, Pan Jezus żył tajemnicą swojego Wniebowstąpienia na długo przed jej dokonaniem się. Dla Apostołów nie była ona również zaskoczeniem, skoro w tylu miejscach i z takim naciskiem Pan Jezus tę prawdę akcentował.

A oto w jakich słowach przekazali nam Ewangeliści sam fakt wydarzenia. Św. Marek streszcza to jednym zdaniem: „Po rozmowie z nimi (z Apostołami) Pan Jezus został wzięty do nieba” (Mk 16, 19). Św. Łukasz w swojej Ewangelii czyni podobnie: „Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy” (Łk 24, 50-52). Podczas, gdy Marek pisze tylko ogólnie, że Pan Jezus został wzięty do nieba, św. Łukasz dorzuca pewne cenne szczegóły: wydarzenie to miało miejsce koło Betanii, Pan Jezus przed pożegnaniem błogosławił obecnym. W Dziejach Apostolskich tenże św. Łukasz zostawił nam o wiele dokładniejszy opis Wniebowstąpienia Pana Jezusa. „Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi sabatowej” (Dz 1, 9-12).

A więc mamy jasno podane, że miejscem Wniebowstąpienia Pana Jezusa była Góra Oliwna. Z tej góry, gdzie rozpoczęła się męka Chrystusa, wzięła początek także Jego chwała. Aniołowie pocieszają uczniów Chrystusa, że powróci On jeszcze na ziemię. Z wielu ich wypowiedzi możemy wnioskować, iż byli przekonani, że to przyjście nastąpi rychło. Odzwierciedleniem tej tęsknoty są słowa, którymi św. Jan zamyka ostatnią księgę Pisma Świętego: „Zaiste, przyjdę niebawem. Amen. Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 22, 20). Dla Boga czas nie istnieje. To „niebawem” jest dla nas określeniem wzywającym do czujności, ponieważ nie znamy godziny powtórnego przyjścia Pana.

CZYTAJ DALEJ

Małgorzata Manowska - I prezes Sądu Najwyższego (sylwetka)

Prezydent zdecydował o powołaniu Małgorzaty Manowskiej na I prezesa Sądu Najwyższego. Sądem tym pokieruje sędzia z 25-letnim stażem, była wiceminister sprawiedliwości, dotychczasowa dyrektor krajowej szkoły sędziów. Jest drugą kobietą na tym urzędzie w historii SN, po swojej poprzedniczce Małgorzacie Gersdorf.

Jeszcze w sobotę Manowska zapewniała podczas Zgromadzenia Ogólnego Sędziów SN, że sędziowie nie muszą obawiać się z jej strony jakiejkolwiek zemsty i odwetu.

"Chciałabym normalnie pracować, chciałabym zasypać ten dół między nami, a przynajmniej doprowadzić do wzajemnej tolerancji i poprawnej współpracy, dlatego że SN i ludzie na to zasługują" - mówiła wtedy sędzia. Wskazywała, że trzeba dążyć do zapewnienia harmonijnego funkcjonowania SN.

Jak sama siebie określiła jest człowiekiem, "który łączy ludzi w działaniu, a nie dzieli". "Nie jesteśmy żadną nadzwyczajną kastą. Powinniśmy ludziom służyć, a nie być ponad nimi" - mówiła ponadto podczas zgromadzenia SN.

Manowska została wybrana przez prezydenta na sześcioletnią kadencję spośród pięciorga kandydatów wyłonionych w głosowaniu przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów SN. Na Manowską głosowało 25 sędziów. Był to drugi wynik; największym poparciem zgromadzenia SN cieszył się Włodzimierz Wróbel, na którego głos oddało 50 z 95 sędziów biorących udział w głosowaniu.

Nowa I prezes SN posiada ponad 25-letnie doświadczenie sędziowskie zdobyte w sądach wszystkich szczebli. Po zdobyciu uprawnień sędziowskich orzekała w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi. Karierę orzeczniczą kontynuowała następnie w warszawskim sądzie okręgowym. Przez niemal 14 lat orzekała także w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie.

Do Izby Cywilnej Sądu Najwyższego trafiła w październiku 2018 r. Prezydent Andrzej Duda powołał Manowską na sędziego SN po rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa. Z uwagi na - podnoszone przez część środowiska sędziowskiego i polityków - wątpliwości dotyczące prawidłowości powołania sędziowskich członków KRS przez Sejm, skuteczność nominacji Manowskiej do Sądu Najwyższego była kwestionowana.

Podczas sobotnich obrad zgromadzenia SN Manowska była również pytana, czy uważa się za sędziego SN. "Nie, nie uważam się. Ja jestem sędzią SN. Złożyłam ślubowanie przed prezydentem, objęłam obowiązki służbowe" - podkreśliła w odpowiedzi.

Jednocześnie mówiła, że nie podobał się jej "kształt poprzedniej KRS i nie podoba się kształt obecnej". "Moim zdaniem KRS powinna być wybierana w wyborach powszechnych sędziowskich, po to żeby nie było z jednej strony zarzutów, że jest zależna od władzy ustawodawczej, ale z drugiej strony, by nie było zarzutów działania tzw. spółdzielni, a to była powszechna opinia wśród sędziów, że grupy się wybierają" - zaznaczała podczas zgromadzenia SN.

Manowska przez ponad cztery lata - od stycznia 2016 r. - kierowała Krajową Szkołą Sądownictwa i Prokuratury w Krakowie. Jak zapewniła podczas zgromadzenia SN, doświadczenie z zarzadzania tą instytucją zamierza przenieść do Sądu Najwyższego. Podkreśliła przy tym, że umiejętności zarządcze są jej atutem.

Jak mówiła, kiedy rozpoczęła zarządzanie tą szkołą, zderzyła się z mobbingiem. "Ja ten mobbing zlikwidowałam. Dla każdego człowieka, który chciał pracować znalazłam właściwe miejsce w krajowej szkole. Nie ma tu ludzi niepotrzebnych i wykluczonych" - wskazywała. Zwróciła też uwagę, że w czasie, gdy była dyrektorem krakowskiej szkoły, absolwenci tej placówki "wreszcie idą do służby po egzaminie sędziowskim". Do swoich sukcesów zarządczych zaliczyła także pozyskanie na rzecz szkoły dwóch nieruchomości.

W kwietniu, na niespełna miesiąc przed rozpoczęciem procedury wyboru kandydatów na I prezesa SN, media podały, że do internetu wyciekły dane tysięcy sędziów i prokuratorów, które miała w swoich zasobach krakowska szkoła. W sieci pojawiły się prywatne adresy mailowe, adresy zamieszkania, numery telefonów, a także hasła logowania.

Śledztwo w tej sprawie wszczęła lubelska prokuratura regionalna. W konsekwencji śledczy zatrzymali i postawili zarzuty pracownikowi spółki zewnętrznej zarządzającej serwerami szkoły. Manowska komentując tę sprawę mówiła, że prawdopodobne jest, że do wycieku danych osobowych doszło na skutek zaniedbania jednej z firm zarządzających danymi. W sobotę przed zgromadzeniem SN powiedziała, że "nie takim gigantom się to zdarzało". "Czy to był przypadek, to wykaże postępowanie" - dodała.

Manowska ma za sobą także okres pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 2007 r. przez kilka miesięcy pełniła funkcję wiceministra w resorcie sprawiedliwości kierowanym wówczas przez Zbigniewa Ziobrę. Manowska zajmowała się wówczas w ministerstwie sądownictwem powszechnym. Odeszła z resortu po objęciu władzy przez PO-PSL.

Przez uczestników zgromadzenia sędziów wyłaniającego kandydatury na I prezesa SN była pytana - podobnie jak inni kandydaci - o związki z politykami i ich stosunek do polityki. "Miałam takie związki i nie jest to tajemnicą. W 2007 r. przez siedem miesięcy byłam podsekretarzem stanu w MS, ministrem był wtedy Zbigniew Ziobro, a podsekretarzem stanu obecny prezydent Andrzej Duda. (...) Ja się nie zapieram i nie wypieram tych znajomości" - mówiła sędzia Manowska.

Wskazywała jednocześnie, że "przez kilkanaście lat późniejszego orzekania nie wypowiadała się na temat polityki" i nigdy ani jej, ani żadnemu z jej orzeczeń nie został postawiony zarzut upolitycznienia. "Obiecuję, że będę strażnikiem niezawisłości. (...) Nigdy żaden polityk na mnie nie wywierał wpływu w sferze orzecznictwa, nawet nie próbował" - podkreślała.

Nowa I prezes SN jest warszawianką. W stolicy ukończyła też studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Na tej samej uczelni obroniła doktorat, a następnie uzyskała habilitację. Jest profesorem nadzwyczajnym Uczelni Łazarskiego, na której wykłada od 2013 r. Specjalizuje się w cywilnym prawie procesowym.(PAP)

autor: Mateusz Mikowski, Marcin Jabłoński

mm/ mja/ aj/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję