Reklama

Miłość ma barwy pamięci

„...jeśli to ty Go stąd wziąłeś, to powiedz mi...”

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 13/2010

Tylko św. Jan opisał tę wzruszającą scenę spotkania kobiety z Jezusem, który pojawił się w postaci Ogrodnika. Kończymy Wielki Post. Za tydzień radosne Alleluja obwieści nam radość Zmartwychwstania. Stąd dzisiaj chciałbym zaprosić Państwa do medytacji nad doliną szczególną - doliną, której głębi cierpienia niewielu doświadcza, a jeszcze mniej ją sobie uświadamia.
Pierwsze moje doświadczenia datuje czas latami dziesięcioma. Nie jest to znajomość ulotna, okazjonalna. Pewnie dlatego miała odwagę przyjść do mnie z tajemnicą swego serca - wołania o mamę. Dziś jest mężatką, wówczas jako panienka przyszła do mnie i zanim wyjawiła swój problem musiałem czekać dobre kilkanaście minut, żeby się wypłakała. Wreszcie wykrztusiła: „Przepraszam, ksiądz mnie prawie nie zna, a ja tu takie sceny. Jestem dzieckiem adoptowanym. Mam wspaniałych rodziców. Ale od pewnego czasu «nosi» mnie tęsknota, niemal przymus poznania matki biologicznej. Wiem, że żyje gdzieś w Warszawie, jest bardzo chora. Chciałabym się dowiedzieć, dlaczego musiała mnie oddać do domu małego dziecka, może była zmuszona sytuacją materialną, okolicznościami… A może dziś w tej chorobie jest samotna i nie ma jej kto pomóc. Byłam już dwa razy w Warszawie. Ludzie, którzy ją znali, znają (?) zachowują się dziwnie. Nie chcą ze mną rozmawiać. Czuję, że ona żyje, że mnie potrzebuje”.
Nie wiem, jak zakończyła się ta szczególna kwerenda. Sam nieraz myślę o tym jedynym spotkaniu, które zapamiętam do końca życia. Ania jest piękną dziewczyną. - Iluż mężczyzn - myślałem - patrzy na nią z podziwem. Jak myli zewnętrzna powłoka, prowokująca złe zachowania. Jak biedne jest jej serce, biedne i wrażliwe.
…jeśli ty Go zabrałeś…
Kasia chodziła do liceum ze swoim bratem. Każde miało inne nazwisko. Kasi „zdarzyło się” tzw. panieńskie dziecko. Mimo tego z chłopakiem, ojcem dziecka skończyli studia. Moje spotkanie z Kasią miało miejsce z okazji ich zbliżającego się wesela. Pamiętam jej radosną i kobiecą tęsknotę: „Wiem, że ksiądz pewnie nie był kontent z tego, co się stało. Trudno, stało się i swoje odcierpiałam w czasie studiów. To wielki wysiłek uczyć się i wychowywać dziecko. Teraz mam wielkie pragnienie - być prawdziwą matką, mamą dziecka z małżeństwa, wychowywanego we wspólnocie z mężem, z błogosławieństwem rodziców”. Ku mojemu zaskoczeniu głos jej się załamał i zaczęła płakać, właściwie szlochać. Poczułem się bezradny, czekałem. Po chwili kontynuowała: „Przepraszam. To z powodu owego błogosławieństwa. Ksiądz wie, że nasz ojciec zostawił nas. Mijały lata i wypaliła się we mnie złość, chciałam, aby przyjechał na mój ślub i pobłogosławił nas na drogę życia. Zaczęłam szukać. Dowiedziałam się, że mieszka we Wrocławiu. Pojechałam. Szukałam go dwa dni. Wreszcie się udało. Radość była krótka - mojego tatę znalazłam na melinie. Był kompletnie pijany, zniszczony alkoholem. Chyba nie wiedział i nie rozumiał, kim jestem, nie mówiąc już o tym, czego od niego pragnę. Niestety nie będzie błogosławieństwa. Ale może Pan Bóg to uczyni za niego, przecież chciałam go znaleźć, chciałam mu przebaczyć”.
…jeśli ty Go zabrałeś…
Ostatni rekolekcjonista ma prawie sześć lat. To rodzinny teolog, który często stawia Panu Bogu trudne pytania. Nierzadko Pan Bóg wyręcza się rodzicami i ci mają wtedy niezły kłopot. Marysia jest dzieckiem, które, jak sama mówi do babci Marysi, ma cztery mamy: mamę, która ją urodziła, mamę, która ją adoptowała, matkę chrzestną i Matką Boską. Mamy są jakby w wystarczającej ilości, ale Marysia ma wielkie pragnienie posiadania siostrzyczki. Zanim jeszcze wiedziała, że jest dzieckiem kochanym i otoczonym troską, modliła się o rodzeństwo. To był zawsze ostatni akord wieczornej modlitwy. Niebo milczało. Któregoś wieczora Marysia, nieco zasmucona, rzekła do mamy: Wiesz, mamo, gdybyś ty mnie tak długo o coś prosiła, to już dawno bym ci to ofiarowała, a Pan Bóg jakoś nas nie słucha. Przyszedł czas, kiedy to rodzice ujawnili Marysi, że mamusia, która ją urodziła, nie mogła jej wychować i dlatego została przyjęta i pokochana właśnie przez nich. „Z pewnością jest jeszcze wiele takich dzieci i dlatego to właśnie spośród nich wybierzemy ci siostrzyczkę”. Nadszedł wieczór, kiedy pojechaliśmy do Łopuszki Małej, do posła Jana Burego po siostrzyczkę dla Marysi. Pana posła nie było jeszcze w domu. Cała gromadka dzieci była akurat w kaplicy. Kończyły się modlitwy. Obserwowałem Marysię, z jaką uwagą śledziła obecne w kaplicy dzieci. Zaproszeni do jadalni, czekając na pana Jana, rozmawialiśmy z jedną z opiekunek. Kiedy Ania, mama Marysi ujawniła cel wizyty, pani wychowawczyni powiedziała, że u nich nie ma takich małych dzieci. I wtedy stała się rzecz okropna. Mała Marysia zaczęła tak rozpaczliwie łkać, szlochać, że wszyscy mieliśmy łzy w oczach. Refleksje snuł każdy na swoją miarę. Na szczęście znalazła się rówieśniczka Marysi, z którą ją pani opiekunka zapoznała i udało się dziecko utulić. Pan Jan z całą serdecznością obiecał ułatwić kontakt z Częstochową, gdzie jest dom małego dziecka i może tam uda się znaleźć Marysi siostrzyczkę.
Temat będziemy kontynuować za tydzień. Nie przewidziałem, że dziś nasi „rekolekcjoniści” zabiorą nam tyle czasu. Ważny to czas. Mam nadzieję, że tekst pomoże w rozmowach o macierzyństwie, w refleksji o wielkim darze rodzeństwa i szczęściu posiadania biologicznej rodziny. Nasza wdzięczność niech będzie towarzyszeniem ludziom, którzy szukają swojej miłości. Oby ją odnalazły te liczne rzesze dzieci odarte z radości bycia kochanymi i pytające często bezgłośnie - kto zabrał nam nasze szczęście, którym mogą się cieszyć nasi rówieśnicy?

Trudne wybory dla katolików

2019-10-10 20:05

Magdalena Korzekwa-Kaliszuk

Za kilka dni wielu katolików stanie przed trudnym dylematem odnośnie wyboru listy i kandydatów, na których oddadzą głos. Dylemat ten może być szczególnie trudny, gdy wśród kandydatów i partii, z list których startują, trudno wybrać osoby jednocześnie kompetentne, uczciwe i nie tylko deklarujące przywiązanie do wiary i wartości ewangelicznych, ale też postępujące zgodnie z nimi. Wybór polityczny dla katolika jest ważny, to wręcz moralny obowiązek, aby troszczyć się o sprawy Ojczyzny i nie ignorować możliwości wpływania na to, kto może podejmować w naszym imieniu ważne decyzje.

Artur Stelmasiak / Niedziela
Magdalena Korzekwa-Kaliszuk

Co radzi Jezus?

Jezus dał nam kilka wskazówek, które mocno odnoszą się do tego, komu warto zaufać, a komu nie jest mądrze powierzać spraw naszego państwa, naszych rodzin i dzieci. <> (Łk, 16, 10). Z tego powodu osobiście nie wyobrażam sobie oddać głosu na polityka, który zachowuje się nieuczciwie wobec męża lub żony, zdradzając małżonka i żyjąc w konkubinacie z inną osobą. Dlaczego ktoś taki miałby być wierny Ojczyźnie i ofiarnie wykonywać służbę dla Polaków, skoro w swojej osobistej sprawie nie jest wierny. Podobnie, nie wyobrażam sobie zagłosowania na polityka, który nie był do tej pory wierny wartościom, które deklarował lub – mając możliwość działania – nie czynił tego.

Stosunek do życia sprawdzianem dla polityka

Politycy mają możliwość decydowania dosłownie o życiu i śmierci innych ludzi. Najbardziej czytelnym przykładem w tym obszarze jest podejście do ludzkiego życia. Prawna możliwość zabijania dzieci przed narodzinami jest wyrazem słabości naszego Państwa. Podobnie jak brak należytego ścigania przestępczości aborcyjnej. W Evangelium Vitae św. Jan Paweł II wprost napisał o obowiązku polityków w tym obszarze. Przypomniał, że do prawa, które dopuszcza zabijanie, nie wolno się nigdy stosować „ani uczestniczyć w kształtowaniu opinii publicznej przychylnej takiemu prawu, ani też okazywać mu poparcia w głosowaniu” (Za: Evangelium Vitae 73, Kongr. Nauki Wiary, Deklaracja z 18 listopada 1974, 22: AAS 66 (1974), 744).

Sprawa ochrony życia dotyczy zarówno ustawy dopuszczającej zabijanie dzieci w oparciu o tzw. ustawowe wyjątki, jak i ustawy o in vitro oraz innych aktów prawnych dopuszczających działania wbrew ludzkiemu życiu, jak rozporządzenie pozwalające na sprzedaż pigułek antyimplantacyjnych, tzw. „dzień po”, które – jeśli doszło do poczęcia dziecka – mają na celu zabicie go.

Nie tylko deklaracje, lecz konkretne czyny

W tym względzie zadaniem katolika jest uważne analizowanie nie tylko deklaracji kandydatów politycznych, sposobu argumentacji swoich postaw, lecz również ich konkretnych czynów. W tym względzie zdecydowanie najprościej jest zweryfikować tych kandydatów, którzy już byli członkami parlamentu. Pomocny może być Katolicki Latarnik Wyborczy (http://latarnik.info/), gdzie łatwo można sprawdzić, jak w sprawach dotyczących aborcji, in vitro oraz innych ważnych spraw, jak np. handel w niedzielę, głosowali posłowie. Warto sprawdzić listę parlamentarzystów, którzy podpisali się pod wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niekonstytucyjności eugenicznej przesłanki aborcyjnej oraz pod apelem o pilne podjęcie prac w tym obszarze. To jednak nie tylko podpisy i głosowania są wyznacznikiem tego, czy konkretny kandydat będzie aktywnie działał na rzecz ochrony życia. Bierne głosowanie czy składanie podpisów to ważne elementy działalności parlamentarnej, lecz do zmiany świata na rzecz bardziej ewangelicznego potrzeba aktywności, inicjatywy i roztropnej odwagi konkretnych ludzi, którzy nie tylko świetnie zrozumieją, że tu i teraz jest czas na walkę o ochronę życia każdego człowieka, ale też poczynią w tym obszarze konkretne kroki. Głęboko wierzę, że nawet mała, lecz bardzo zaangażowana grupa katolików, w tym katolickich polityków, może zmienić bieg historii w tym temacie.

Wśród kandydatów, którzy nie zasiadali jeszcze w parlamencie, zdecydowanie ważnym kryterium dla katolika, są zarówno konkretne deklaracje takich osób w sprawach dotyczących wartości, z których to deklaracji będzie można takie osoby rozliczyć, ale też dotychczasowe działania na rzecz poprawy prawa i opinii publicznej w tych obszarach.

Potrzeba aktywnych wyborców

Tylko roztropne, aczkolwiek stanowcze działania prawne na rzecz pełnej ochrony życia, są skuteczne w tym obszarze. Działania te mogą być stopniowe, lecz odwlekanie ich na nieoznaczoną przyszłość i stawianie innych priorytetów, to postępowanie wbrew Ewangelii. Naturalnie, że działania te wymagają silnego wsparcia poprzez kampanie wpływające na postawy Polaków. Nie ma jednak żadnego moralnego ewangelicznego uzasadnienia dla bierności polityków w kwestii ludzkiego życia, czyli prawnej dopuszczalności aborcji, w tym pigułek antyimplantacyjnych i in vitro.

Niedzielne wybory to zatem ogromny dylemat dla zaangażowanych katolików. Wybór ludzi uczciwych, oddanych Ewangelii, aktywnych w działaniu i mądrych w swoim postępowaniu jest możliwy, ale wymaga zaangażowania także tych, którzy oddają głos. Stałe monitorowanie sytuacji prawnej, społecznej i działań parlamentarzystów oraz ofiarna praca na rzecz naszej Ojczyzny to klucz dla postępowania ewangelicznego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św Teresa od Jezusa - twierdza wewnętrzna Kościoła

2019-10-15 13:12

DK/wikipedia.org

Święta Teresa z Ávili[a], właściwie Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada (ur. 28 marca 1515 w Gotarrendura (Ávila) w Hiszpanii, zm. 4 października 1582 w Alba de Tormes w Hiszpanii) – hiszpańska mistyczka, karmelitanka, pisarka kontrreformacji i teolog życia kontemplacyjnego. Była również reformatorką zakonu karmelitów i wraz ze świętym Janem od Krzyża jest uważana za założycielkę karmelitów bosych.

François Gérard, "Św. Teresa”
Św. Teresa Wielka z Ávila – piękna kobieta, „teolog życia kontemplacyjnego”

W roku 1622, 40 lat po śmierci, została kanonizowana przez papieża Grzegorza XV. 27 września 1970 roku papież Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła nadając jej tytuł „doktora mistycznego”. Jej książki, w tym autobiografia, Księga Życia i jej przełomowe dzieło Twierdza wewnętrzna, są podstawową częścią literatury hiszpańskiego Renesansu, jak również mistycyzmu chrześcijańskiego i chrześcijańskiej medytacji, którą opisuje w swym ważnym dziele Droga Doskonałości. Wspomnienie liturgiczne św. Teresy obchodzone jest w dniu 15 października.

Widzenia

Około roku 1556, przyjaciele Teresy zasugerowali, że jej nowe przejścia są dziełem diabła, a nie pochodzące od Boga. Zaczęła więc stosować praktyki pokutnicze i umartwiać się. Jej spowiednik, jezuita święty Franciszek Borgiasz, jednakże zapewniał ją o boskim pochodzeniu jej doświadczeń. W 1559, w dzień świętego Piotra, Teresa doświadczyła wewnętrznego widzenia Jezusa Chrystusa, który w jej przekonaniu ukazał jej się w postaci cielesnej, choć dla oczu niewidzialny. Nie miała wątpliwości co do prawdziwości tej wizji. Takie widzenia Jezusa Chrystusa trwały w sposób nieprzerwany przez okres ponad dwóch lat. W innej wizji, Serafin wielokrotnie wbił w jej serce rozżarzony do czerwoności czubek złotej lancy, powodując niepojęty duchowo-fizyczny ból. Wizja ta jest zbieżna z wizją świętego Franciszka z Asyżu, opisaną w hymnie Walka miłości.

Teresa tak opisuje tę scenę:

„Zobaczyłam, w jego ręce długą złotą dzidę, zaś jej koniec pokryty żelazem rozżarzony był do czerwoności. Wydawało mi się, że wkuwał ją co pewien czas w moje serce i że przebijał moje wnętrzności. Gdy poruszał swą dzidą wydawało mi się, że porusza i moimi wnętrznościami. Pozostawił mnie całą płonąca wielką miłością do Boga. Ból był tak wielki, że aż zaczęłam jęczeć, a słodkość płynąca z jego nadmiaru była tak zaskakującą, że nie chciałam być go pozbawiona...”

Ta wizja była inspiracją dla jednego z najsławniejszych dzieł Berniniego, Ekstaza świętej Teresy znajdującego się w Kościele Matki Bożej Zwycięskiej w Rzymie.

Pamięć o tym wydarzeniu była dla Teresy inspiracją do końca jej życia i motywowała jej całożyciowe oddanie się naśladowaniu życia i cierpienia Jezusa Chrystusa, które streszczała w słowach: „Panie, pozwól mi cierpieć z Tobą albo umrzeć”.

Dzieła świętej Teresy z Ávili, tworzone dla celów dydaktycznych, są jednymi z najwybitniejszych w literaturze mistycznej Kościoła katolickiego. Jej proza jest naznaczona wpływem łaski, ozdobną schludnością i uroczą siłą wyrazu, Teresa jest w czołówce hiszpańskich prozaików. Jej poezja jest natomiast wyróżniana za czułość i poczucie rytmu myśli.

Twierdza wewnętrzna, napisana w roku 1577, w której porównuje rozwój duszy oddanej kontemplacji do zamku z siedmioma kolejnymi wewnętrznymi komnatami, analogicznie do siedmiu niebios, których przebycie prowadzi do zjednoczenia z Chrystusem. Książka uważana jest za duchowy testament św. Teresy i skarb mistyki katolickiej.

Jan Paweł II „W dniu 4 października roku 1582, który we wprowadzonym później Kalendarzu Gregoriańskim wypadł 15 października, w Alba, w granicach diecezji w Salamance, odeszła do Oblubieńca święta Teresa od Jezusa, osłabiona wiekiem i chorobą, lecz wciąż pełna żaru i płomiennej miłości do Boga i Kościoła. Przebyła długą drogę, opromienioną darem łaski prawdziwą „drogę doskonałości”, na której przez modlitwę otwarła się na służbę miłości przeniknęła w głąb „twierdzy duszy” i doświadczyła tej miłości, która im bardziej kogoś łączy z Bogiem, tym bardziej pobudza go do przejęcia się duchem Kościoła i do poświęcenia się Kościołowi”. Podczas podróży apostolskiej do Hiszpanii 1 listopada 1982 polski papież uczestniczył w Ávili w uroczystościach z okazji 400. rocznicy śmierci św. Teresy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem