Reklama

Sam jeszcze nie wiem, co ze mnie wyrośnie

Anna Maślana
Edycja warszawska 22/2010

Kulfon, Kulfon, co z ciebie wyrośnie?! Martwię się już od tygodnia - tak przed laty śpiewaliśmy w jednej z piosenek dla dzieci. I choć dziś coraz mniej osób ją pamięta, to jednak pytania i troska o przyszłość naszych pociech wciąż są takie same

Emilka Karkowska ma dopiero cztery latka. Podobnie jak jej starsza siostra służy w parafii Chrystusa Króla jako bielanka. Lubi zakładać białą sukienkę, pelerynkę, koronę i sypać kwiatki przed Panem Jezusem w procesji. A jednak ten, kto myśli, że Emilka w przyszłości chce zostać królewną, jest w błędzie. Ta mała dziewczynka, choć nieco zawstydzona, odważnie deklaruje: - W przyszłości chcę być mamą albo dżokejką. Dlaczego? - Bo lubię konie i je zbieram.

Kto jest wzorem małej Emilki? Mama, podobnie zresztą jak dla jej starszej siostry Karoliny. - Chcę zostać piosenkarką, bo bardzo lubię śpiewać - mówi „Niedzieli” dziewięcioletnia Karolina - wzorem jest dla mnie mama, bo bardzo ładnie śpiewa.
Myśląc o planach dzieci, często posługujemy się stereotypami: dziewczynki chcą być księżniczkami, chłopcy superbohaterami. Nie podejrzewamy często, że nasi milusińscy mogą mieć bardzo poważne i przemyślane plany na przyszłość.
Arek Nurzyński w porównaniu z Emilką jest niemal dorosły, w porównaniu jednak z dorosłymi - to wciąż dziecko - ma 13 lat. Mimo swego młodego wieku zaskakuje tym, jak planuje swoją przyszłość. - Chcę zostać inżynierem - mówi - lubię majsterkować, skręcać różne rzeczy. Pamiętam, jak kiedyś rozleciała się mamie szafka; co miałem zrobić, poskręcałem ją. Moim wzorem jest Ernest Malinowski. Kierował on budową kolei w Andach, jest to najwyżej położona kolej jak do tej pory.
Wzorów do naśladowania dzieci szukają w świecie, który je otacza. Dziewięcioletnia Klaudia Bastar znalazła go w swojej szkole. - W przyszłości chciałabym zostać nauczycielką, bo ten zawód mi się podoba. Moja pani wychowawczyni bardzo dobrze uczy i chciałabym być taka jak ona - mówi Klaudia, a oczy jej się śmieją. Z kolei jej młodsza koleżanka, sześcioletnia Ola Maciejewska, chce zostać fryzjerką. Mówi: - Lubię obcinać włosy i już ćwiczę na lalkach. Kto jest wzorem dla Oli? - Mama - odpowiada. Trudno jej powiedzieć dlaczego, po prostu mama jest najlepsza. Z kolei dla siedmioletniej Weroniki Baster wzorem jest tata. - Chcę zostać gitarzystką, bo lubię grać na gitarze. Pomaga mi w tym tata, który mi gra i dużo mówi o tym instrumencie - dodaje. Rodzice jako wzór do naśladowania powracają także w wypowiedzi innej sześciolatki - Karoliny Klugman. Karolinie w rodzicach najbardziej podoba się to - jak chodzą, rozmawiają, jak się z nią bawią. Karolina jeszcze nie wie, kim zostanie, ma wiele pomysłów, w czasie naszej krótkiej rozmowy mówi i o zawodzie piosenkarki, i o byciu fryzjerką, a nawet o pracy w restauracji. Jednak zapytana o wzór - rodziców podała bez chwili wahania.
Inspiracją dla dzieci często jest także starsze rodzeństwo. Dla Magdy Wyrobek, która niedawno obchodziła 10. urodziny, wzorem jest starsza siostra. - Chcę zostać projektantką mody, bo lubię przymierzać różne ubrania. Moim wzorem jest siostra, ma fajny styl ubierania się i czesania - mówi przyszła Ewa Minge. Na panteon idolów współczesnych dzieci udało się dostać także ciociom i wujkom, a to za sprawą dziesięcioletniego Mateusza Marszałka. Mateusz chciałby w przyszłości zostać kierowcą Formuły 1 - uwielbiam samochody i motory, bardzo lubię nimi jeździć, zwłaszcza motorem wujka - mówi. Po chwili udaje mi się dowiedzieć, że Mateusz lubi podpatrywać Kubicę na wyścigach, a jeździ czym się da - rowerem, hulajnogą, na deskorolce.
O tym, że dzieci fascynuje to, co robią ich rodzice, wiemy doskonale. Wystarczy nasze pociechy na chwilę spuścić z oka, a już zakładają ubrania rodziców, szpilki mamy, malują się i golą. Bawią się w dom, gotują jak mama, są silni jak tata, jeżdżą samochodem, wykonują w zabawie te same zawody co rodzice. Choć zdarza nam się o tym zapominać, to jednak nasz wpływ na przyszłość dzieci jest większy niż sądzimy. Podczas rozmowy z ministrantami parafii Chrystusa Króla, gdy zadałam im pytanie o plany na przyszłość, część z nich zaczęła żartować - będę pijakiem, jak mój ojciec. Znam tych chłopców, więc wiem, że w ich rodzinach problem alkoholu się nie pojawia, ale zwrócili oni moją uwagę na to, że dzieci chłoną wszystko - nie tylko dobre wzorce, ale i te patologiczne. Stąd chyba jeszcze większa odpowiedzialność spływa na nas, dorosłych, z którymi spotykają się dzieci, czy to w pracy, czy przy różnych spotkaniach. Odpowiedzialność, która rośnie w zastraszającym tempie, gdy stajemy się osobami publicznymi.
Dla dziewięcioletniej Klaudii Nowickiej wzorem jest Ewa Farna. - Chciałabym zostać piosenkarką, bo lubię śpiewać. Moja ulubiona piosenka to „Cicho”, a mój wzór to Ewa Farna, bo śpiewa ładnie i śpiewa ładne piosenki - mówi. Klaudia jest bardzo mądrą dziewczynką, bo patrzy na piosenkarkę będącą dla niej wzorem nie tylko z uwagi na to, jak wygląda, ale i co reprezentuje. Ile dzieci nie potrafi spojrzeć tak głęboko jak ta uczennica szkoły podstawowej, i naśladuje piosenkarki, które zbyt wiele sobą nie reprezentują? Przeciwwagę dla znanych piosenkarek i aktorek u dziewcząt stanowią sportowcy u panów. Janek Matuszny, podobnie jak wspominany Arek, ma 13 lat i równie poważne plany na przyszłość, a mierzy wysoko. - W przyszłości marzę o zawodzie koszykarza, najlepiej w NBA. Bardzo lubię ten sport i trenuję kosza w szkole. Mój idol to Kobe Bryant, najlepszy koszykarz - informuje mnie. - Jest niski, ale robi fantastyczne wsady do kosza - dodaje, a ja próbuję udawać, że wiem, o czym mówi.
Plany naszych dzieci dotyczące ich przyszłości z pewnością nie raz ulegną zmianie, ale tym, co mnie zachwyca, jest to, że podchodzą do tematu poważnie. Za ich decyzjami stoją konkretni ludzie, konkretne wzorce. Jak w tej rzeczywistości powinien odnaleźć się dorosły? Chyba najlepiej będzie, jeśli stanie się „trenerem”. Wysłucha i pomoże wybrać najlepsze elementy treningu. Podpowie, jaki kierunek obrać, przedyskutuje z dzieckiem koncepcję, doradzi, ale pozwoli uczyć się na własnych błędach. Pozwoli, by dziecko decydowało, co chce robić, zamiast narzucać mu swoje pomysły dotyczące, bądź co bądź, jego życia. Jacek Pulikowski często powtarza, że bycie ojcem to największa kariera mężczyzny. Cóż, ma rację, a mnie nie pozostaje nic innego, jak naszym pociechom z okazji Dnia Dziecka życzyć spełnienia planów na przyszłość.

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież dzwonił do matki Vincenta Lamberta

2019-07-19 17:57

pb (KAI/I.Media/vaticannews.va/lifesitenews.com) / Reims

Papież dzwonił do matki Vincenta Lamberta, Viviane, aby udzielić jej wsparcia, kiedy walczyła o życie swego syna. Franciszek się nie dodzwonił, zostawił więc wiadomość. Sprawę ujawniła sama Viviane Lambert w wywiadzie dla portalu LifeSiteNews, opublikowanym 18 lipca.

peddhapati / Foter.com / CC BY

Pośrednikiem między papieżem a matką Lamberta był arcybiskup Lyonu kard. Philippe Barbarin. To on poinformował Viviane Lambert, że widział się z papieżem i że poprosił Franciszka o skontaktowanie się z nią.

- Powiedział, żebym przejrzała ostatnie wiadomości [w telefonie]. Nie czytałam wszystkich, bo było ich tak wiele. I rzeczywiście była tam wiadomość po włosku, którą przetłumaczono dla mnie na francuski. Poruszające i bardzo osobiste przesłanie - wyznała Viviane Lambert.

Vincent Lambert po wypadku w 2008 r. był sparaliżowany i żył w stanie minimalnej świadomości. Na wniosek żony i lekarzy, wbrew prośbom rodziców, którzy chcieli go przenieść do ośrodka opieki, francuski wymiar sprawiedliwości wydał zgodę na jego uśmiercenie. Lambert marł 11 lipca, dziewięć dni po tym, jak został odłączony od sztucznego nawodnienia i odżywiania.

Po śmierci 42-letniego mężczyzny papież napisał na swym koncie na Twitterze: „Niech Bóg Ojciec przyjmie w swe objęcia Vicenta Lamberta. Nie budujmy cywilizacji, w której eliminowane są osoby, których życie nie wydaje się nam dość godne, by dalej mogły żyć. Każde życie ma wartość, zawsze”.

Opowiadając o swych przeżyciach w rozmowie z portalem LifeSiteNews Viviane Lambert przyznaje, że wciąż jest w szoku po zbrodni, którą popełniono na jej synu. „Na szczęście – dodaje – zachowałam swoją wiarę, inaczej byłabym nie tylko smutna, ale też zrozpaczona”. Przyznaje, że jest pełna nadziei, cieszy się, że Vincent nie należy już do katów, lecz do Boga. Podobnie jak prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów kard. Robert Sarah jest ona przekonana, że jej syn zmarł jako męczennik współczesnego społeczeństwa. Teraz będzie się wstawiał za Francję, która nie zasługuje na taki los – dodaje matka zmarłego 11 lipca mężczyzny.

Ona sama apeluje natomiast o modlitwę w intencji doktora Vincenta Sancheza, który zawyrokował o śmierci jej syna. Przyznaje, że sama próbuje to robić, choć czasem jej serce się buntuje. Podkreśla, że trzeba się modlić, mając na względzie dobro innych pacjentów, a także los tego człowieka po śmierci. Nawrócenia się zdarzają – przypomina Viviane Lambert.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem