Reklama

Na „Czerwonej Wyspie” z siostrą Stanisławą

S. M. Stanisława Kasperczyk
Edycja szczecińsko-kamieńska 49/2010

Na Madagaskar udałam się do mojego brata Tadeusza - jezuity, który pracuje tam od 23 lat i w tym roku obchodził swój srebrny jubileusz kapłaństwa. To, co zobaczyłam i czego doświadczyłam, nie jestem w stanie wyrazić.

Wśród uczuć dominował zachwyt spleciony z bólem. Zachwyt dotyczył piękna stworzonego świata. Ból chwytał za serce na widok wiosek i straszliwej biedy mieszkających tam ludzi. Przemierzyłam wiele tysięcy kilometrów. Madagaskar opleciony jest wokół górami. Jedne góry jawią się, jakby ruiny monumentalnych budowli; inne znów jakby pokryte ogromnym atłasem, poruszającym się na wietrze; a jeszcze inne, strzeliste, ginęły gdzieś w chmurach. Zdawać by się mogło, że niebo styka się tam z ziemią. Drogi najczęściej wiją się serpentynami raz pod górę, to znów w dół po dolinach. Gdy dosięgaliśmy szczytów, ukazywała się naszym oczom nieprzenikniona pustynia, na której nie widać było życia.
Wyspa posiada ogromne bogactwa materialne: złoto żmudnie wydobywane z rzek, szmaragdy odkrywane raz po raz w skałach oraz potężny wachlarz płodów ziemi. Kawa, herbata, wanilia, pieprz, pomarańcze, mandarynki, ananasy rosnące przy drogach i w lasach, cudowne krzewy kwiatowe. Lasy są wyposażone w niezliczone i jeszcze nieokreślone gatunki drzew. Mimo tego bogactwa mieszkańcy kraju żyją w skrajnej nędzy. Myślę o ludziach żyjących w buszu czy w wioskach. Ich mieszkaniem są lepianki z gliny, różnych traw, bambusów i rzadko z cegły, mające 6 m długości i 4 m szerokości. W chatce na podłodze jest rozłożona mata, a w kącie palenisko, na którym przyrządza się posiłek. Na jakikolwiek mebel nie ma już miejsca. Tak żyje większość Malgaszy. Jedynym pożywieniem jest ryż, który rośnie w pobliżu ich domostw. Ponieważ ryż do wzrostu, potrzebuje dużej ilości wody, dlatego osady znajdują się w pobliżu rzek. Woda z rzek służy do przygotowania posiłków, do nawadniania pól ryżowych, a także do higieny i prania odzieży, którą kobiety noszą w wielkich misach na głowach i suszą na trawie tuż przy rzekach. W niektórych rzekach woda nie wydawała się zachęcająca do użycia, gdyż mieszała się ze ściekami i była koloru szarego, co też sprzyja mnożeniu się komarów (a te przenoszą groźną malarię). Patrzyłam na dzieci, które nieumyte i w podartej odzieży radośnie bawiły się przed swoimi domkami, jakby nic im do szczęścia nie brakowało.
I to jest ów ból, który nasuwał mi pytania: co można uczynić, by w tych ludziach obudzić potrzebę innego życia? Dlaczego mimo tak wielkiego bogactwa, tyle rodzin cierpi niedostatek, a nawet nędzę? Zadawałam też sobie inne pytanie: czy ci ludzie, nieposiadający prawie nic - mam na uwadze ludzi z wiosek, gdyż w mieście żyją trochę inaczej - nie są bardziej szczęśliwi niż my, Europejczycy, uganiający się za bogactwem, które nie czyni nas i tak bardziej szczęśliwymi? To wyczytywałam z twarzy ludzi, którzy są najczęściej radośni, życzliwie ustosunkowani do siebie, także do mnie jako masery - siostry. Z podobną życzliwością i otwartością spotkałam się przy zetknięciu z siostrami zakonnymi rodzimego pochodzenia - Malgaszkami.
Podczas pobytu na Madagaskarze zdawałam sobie sprawę, że mój czas jest krótki, dlatego starałam się przyglądać z bliska pracy misjonarzy, zwłaszcza Polaków. Pytałam, co im daje siłę do tej trudnej posługi, gdy - jak sami mówili - nie widzą owoców pracy. Wprawdzie tubylcy cieszą się, gdy przybywa do nich misjonarz, ale o wiele głębiej zakorzenione mają swoje wierzenia i pokoleniowe tradycje. W danym plemieniu wielki wpływ na ludzi ma król i czarownik, a także rodzina, i ona najbardziej się liczy. Ogromne odległości, dzielące poszczególne wioski od kościoła parafialnego, nie pozwalają misjonarzom często odwiedzać swoich parafian. Spotykając chrześcijan, często miałam wrażenie, że oni nie wiedzą, iż np. dziś jest niedziela - dzień Pański. Rodziło to we mnie ogromny ból. Ludzie ci wprawdzie wierzą w jednego Boga, ale dla nich ten Bóg jest odległy i niezainteresowany ich losem. Natomiast według wierzeń, wszystkim kierują przodkowie, dlatego dla nich budują piękne grobowce, a gdy ludzi spotyka nieszczęście, przeżywają to jako karę ich przodków i starają się ich przebłagać. Praca misjonarzy nie jest zatem łatwa. Trzeba wielu lat ewangelizacji, aby uformować nowe pokolenia, którym uda się pokonać lęk zakorzeniony w rodzimej kulturze i tradycji.
Jedno co mnie pozytywnie uderzyło, to ogromna tolerancja ludzi, co do ich wiary. Katolicy, muzułmanie, protestanci czy należący do sekt, a tych jest bardzo dużo, odnoszą się do siebie z wzajemną życzliwością. To „wymieszanie” religii utrudnia jednak dotarcie prawdy Ewangelii - jako jedynej - do ludzkich serc.
Liturgia eucharystyczna szczególnie w niedzielę jest o wiele bardziej rozbudowana niż u nas. Msza św. trwa co najmniej dwie godziny, wypełniona pięknymi śpiewami. Wierni śpiewają na głosy, a przewodzi im kantor.
Jestem przekonana, że misjonarzom potrzeba wielkiej mocy ducha, by się nie zachwiali w nadziei, że kiedyś ich trud zrodzi dobre owoce wiary i zbawienia, toteż potrzebna jest im nasza modlitwa i ofiara, bo „Jeżeli Pańskiej nie macie pomocy, daremne dla was wstawać o północy” (Ps 127). Tylko Bóg jest Tym, który daje wzrost, siłę i rodzi nadzieję, że ziarno zasiane w płaczu, ktoś zbierze w radości w postaci dojrzałych kłosów.

Wysłuchał i opracował ks. Andrzej Suplat

Sandomierz: Uratowane kolejne życie

2019-08-21 10:47

Ks. Wojciech Kania

Wieczorem, 20 sierpnia, w Oknie Życia w Sandomierzu został znaleziony noworodek. O wydarzeniu poinformował Siostry Szarytki, które opiekują się tym miejscem. Jak mówi ks. Bogusław Pitucha: – Chłopca nazwaliśmy Bernard, Maksymilian.

Caritas Diecezji Sandomierskiej
Siostry Miłosierdzia z Bernardem Maksymilianem

Zgodnie z procedurą zostało wezwane pogotowie ratunkowe. Dziecko następnie zostało przebadane w szpitalu miejskim. Nie było przy nim żadnej informacji od osoby, która go zostawiła. Osoba, która zostawiła dziecko w specjalnym oknie, nie naraziła go na niebezpieczeństwo, w związku z tym, pod względem prawnym, nic jej nie grozi. Rodzice mogą wrócić po dziecko, mają na to sześć tygodni. Po tym czasie malec trafi do adopcji.

Okno życia to specjalnie dostosowane miejsce, w którym matka może pozostawić anonimowo swoje nowo narodzone dziecko bez narażania jego życia i zdrowia. W Sandomierzu funkcjonuje ono przy kościele Świętego Ducha. Opiekują się nim Siostry Miłosierdzia (szarytki). W sandomierskim Oknie Życia jest to drugi uratowany noworodek. Dzięki natychmiastowej pomocy ma szansę na życie. Na terenie diecezji sandomierskiej Okna Życia funkcjonują w Tarnobrzegu, Sandomierzu i Ostrowcu Świętokrzyskim.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Inwigilowała ks. Blachnickiego dziś walczy z dyskryminacją

2019-08-22 09:01

Artur Stelmasiak

Internauci rozpoznali niebezpieczną współpracowniczkę komunistycznej służby, która stoi na czele stowarzyszenia współpracującego z warszawskim ratuszem.

Archiwum Główne Ruchu Światło-Życie

Chodzi o TW ps. "Panna", czyli Jolantę Gontarczyk, która na poczatku lat 80. rozpracowywała Solidarność, a później środowisko Polonii w RFN. Wraz z mężem inwigilowała Sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, który po wprowadzeniu stanu wojennego osiadł w Carlsbergu w Niemczech Zachodnich. - Wtedy Gontarczyk grała najbardziej katolicką i najbardziej patriotyczną kobietę w tym polonijnym środowisku - mówi "Niedzieli" Agnieszka Wolska z Kolonii, która od lat przypatruje się działalności TW "Panny".  

W latach 90. Jolanta Gontarczyk stała sie aktywistką feministyczną i ważnym członkiem warszawskiego SLD, gdzie pełniła wiele funkcji rządowych i samorządowych. Została odsunięta, gdy w 2005 roku ujawniono jej mroczną przeszłość, a IPN wszczął śledztwo ws. tajemniczej śmierci ks. Blachnickiego.

Internauci rozpoznali Jolantę Gontarczyk pod zmienionym nazwiskiem, jako Jolantę Lange. Przez kilka lat była ona w prezydium Komisji Dialogu Społecznego ds. Równego Traktowania, gdzie lobbowane są m. in. postulaty aktywistów LGBT. Obecnie jest także prezesem stowarzyszenia zajmującego się programami antydyskryminacyjnymi m. in. na zlecenie warszawskiego ratusza. Zmianę nazwiska z Gontarczyk na Lange potwierdza odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. W zarządzie stowarzyszenia w 2008 r. zmieniło się nazwisko Jolanty, ale numer PESEL kobiety pozostał ten sam.

Jolantę Lange, jako Jolantę Gontarczyk rozpoznaje wiele osób z niemieckiej Polonii. - Mój mąż, jako członek Solidarności wyemigrował do RFN jeszcze przed stanem wojennym. W Carlsbergu poznał ks. Franciszka Blachnickiego i małżeństwo Gontarczyków. Wiele osób doskonale pamięta i rozpoznaje panią Gontarczyk, która znalazła sobie nową niszę dla swojej działalności - mówi Agnieszka Wolska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem