Reklama

Świat

Sekretarz Caritas Internationalis w Libanie

Choć libańska Caritas poniosła poważne straty na skutek eksplozji, która w sierpniu zniszczyła portową dzielnicę Bejrutu, to jednak ta kościelna organizacja charytatywna nie przestaje spieszyć z pomocą potrzebującym. Na co dzień współpracuje z nią 800 młodych wolontariuszy. Każdego dnia wydawanych jest 10 tys. posiłków, chorzy otrzymują najbardziej niezbędne lekarstwa. Pracownicy Caritas pomagają też bejruckim rodzinom w uprzątnięciu i remoncie mieszkań uszkodzonych na skutek eksplozji w porcie.

2020-09-16 15:32

[ TEMATY ]

Liban

Caritas

Caritas Polska

W Libanie przebywa w tych dniach sekretarz generalny Caritas Internationalis John Aloysius. Jego wizyta to kolejny przejaw bliskości Kościoła powszechnego z tym ciężko doświadczonym krajem. 4 września był tam jako papieski wysłannik watykański sekretarz stanu kard. Pietro Parolin. Tego też dnia z inicjatywy Franciszka w całym Kościele przeżywano dzień modlitwy i postu w intencji Libanu.

Reklama

John Aloysius spotkał się w Libanie z przedstawicielami władz, miejscowego Kościoła oraz oczywiście lokalnej Caritas. Chodzi o jak najlepszą koordynację kościelnej pomocy dla Libanu, która napływa dziś z całego świata. Potrzeby są jednak ogromne. Jak najszybciej trzeba przystąpić do odbudowy. W wyniku eksplozji uszkodzonych zostało między innymi 140 szkół. Powszechna jest też bieda. Jeszcze przed wybuchem Liban zmagał się z poważnym kryzysem gospodarczym, spowodowanym między innymi przez liczną obecność migrantów. Już wtedy 70 proc. mieszkańców zdanych było na stałą pomoc humanitarną.

Caritas Internationalis podkreśla jednak, że odbudowa Libanu nie może być dziełem samych tylko organizacji pozarządowych. Potrzebne jest też zaangażowanie wspólnoty międzynarodowej. Jednym z najpilniejszych kroków jest zniesienie sankcji na Syrię, które pośrednio uderzają też w Liban.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Liban prosi Kościół o solidarność

2020-09-18 14:59

[ TEMATY ]

Liban

Adobe Stock

„Tym, o co dzisiaj Liban prosi Kościół, jest solidarność” – powiedział przebywający w Bejrucie sekretarz generalny Caritas Internationalis. Celem wizyty jest wymiana informacji i koordynacja akcji pomocowej z działaniami lokalnych organizacji religijnych, a także okazanie wsparcia ze strony Kościoła dla pokrzywdzonych mieszkańców libańskiej stolicy.

Aloysius John określił sytuację w kraju cedrów jako tragiczną. „Liban przeżywa głęboki kryzys, zarówno polityczny jak i społeczny. Dramatyczną sytuację gospodarczą pogłębia pandemia koronawirusa. Bezrobocie jest rekordowe, podobnie jak inflacja. Kryzys doprowadził do załamania infrastruktury i usług socjalnych, przez co większość Libańczyków potrzebuje pomocy humanitarnej” – wyliczał sekretarz generalny Caritas Internationalis. Zaznaczył jednak, że obecna sytuacja ma swoje plusy – może stać się szansą na zmianę systemu i nadzieją na lepsze jutro.

„Około 300 tys. osób znajduje się w bardzo trudnej sytuacji. Większość z nich straciła swoje domy albo ich stan nie pozwala do ponownego zamieszkania. Niektórzy są wyrzucani przez właścicieli, którzy nie podejmują się remontów z obawy, że nie otrzymają wypłat ubezpieczeń. Celem mojego pobytu w Bejrucie jest więc okazanie bliskości Kościoła z pokrzywdzonymi, a także koordynacja działań lokalnego Caritasu we współpracy z miejscowymi przywódcami religijnymi. Spotkałem się też z wieloma rodzinami, które bezpośrednio ucierpiały w wybuchu, aby ocenić ich potrzeby – powiedział Aloysius John. – W tej trudnej sytuacji Caritas codziennie rozdaje 10 tys. paczek żywnościowych, a nasi wolontariusze są na miejscu od pierwszego dnia oferując również bardzo potrzebne wsparcie psychologiczne. I wszystko to dzieje się w sytuacji braku rządu, ubezpieczeń społecznych i pomocy socjalnej”.

Sekretarz generalny Caritas Internationalis zaznaczył, że w związku ze zbliżającą się zimą istnieje pilna potrzeba zapewnienia wszystkim osobom, które straciły domy i mieszkania, dachu nad głową, ciepłych koców i ubrań. Wiele osób obawia się, że nie przetrwa zimy. Zauważył także, że na kryzys w Libanie wpłynęły sankcje nałożone na Syrię przez Stany Zjednoczone. „Ludzie liczą na to, że nowy rząd opanuje sytuację. Mówią o tym, że Liban upadał tysiąc razy i tysiąc razy się podnosił i że teraz będzie podobnie” – powiedział Aloysius John.

CZYTAJ DALEJ

A. Tornielli: chorzy pozwalają zrozumieć, co znaczy kochać

2020-09-22 13:13

[ TEMATY ]

Watykan

Artur Stelmasiak

Andrea Tornielli, włoski pisarz, dziennikarz "La Stampy" i portalu "Vatican Insider", autor wielu książek

Andrea Tornielli, włoski pisarz, dziennikarz

„Nie do uleczenia nie jest nigdy synonimem nie do zatroszczenia się”: oto jest klucz do lektury listu Kongregacji Nauki Wiary „Samaritanus bonus” – „Dobry Samarytanin”, który podejmuje temat „troski o osoby w krytycznej i terminalnej fazie życia”. Dokument, w obliczu zagubienia zbiorowego sumienia odnośnie wartości życia oraz publicznych debat, czasami zbyt uwarunkowanych pojedynczymi przypadkami przewlekłych chorób, przypomina z jasnością, że „najwyższa wartość życia jest prawdą wypływającą z naturalnego prawa moralnego oraz stanowi zasadniczy fundament porządku prawnego”.

Publikujemy tekst komentarza dyrektora programowego mediów watykańskich, Andrea Torniellego.

List jasno podkreśla, że „nie można podejmować bezpośredniego zamachu przeciwko życiu jakiegokolwiek istnienia ludzkiego, również jeśli człowiek o to prosi”. Z tego punktu widzenia nauczanie przedstawione w „Samaritanus bonus” nie zawiera nowości: magisterium wiele razy wyrażało stanowcze „nie” wobec wszelkiej formy eutanazji i wspomaganego samobójstwa, oraz tłumaczyło, że odżywianie oraz nawadnianie są życiowymi podstawami, które należy zabezpieczyć choremu. Magisterium wypowiadało się także przeciwko tzw. „uporczywej terapii”, ponieważ w bliskości nieuchronnej śmierci „właściwym jest podjęcie decyzji o zaniechaniu zabiegów, które prowadziłby jedynie do tymczasowego i bolesnego przedłużania życia”.

List podejmujący nauczanie ostatnich Papieży uznał za potrzebne przypomnienie go, szczególnie w obliczu coraz bardziej permisywnych ustawodawstw dotyczących tych tematów. Jego nowymi elementami są akcenty duszpasterskie, które dotyczą towarzyszenia i troski o chorych znajdujących się na końcowym etapie swojego życia: podjęcie opieki nad tymi osobami nie może być ograniczone jedynie do perspektywy medycznej. Potrzeba zespołowej obecności, aby towarzyszyć z miłością, obecnością, z odpowiednim i zrównoważonym leczeniem, oraz wsparciem duchowym. Znaczące są odniesienia do rodziny, która „potrzebuje pomocy oraz właściwych środków”. Trzeba, aby państwa uznawały pierwszoplanową oraz podstawową funkcję społeczną rodziny „jej niezastąpioną rolę, także w tym obszarze, zabezpieczając odpowiednie środki i struktury, aby ją wspierać”, czytamy w dokumencie. Papież Franciszek przypomina nam, że rodzina „była od zawsze najbliższym szpitalem”. Również dzisiaj, w wielu częściach świata, szpital jest przywilejem dla niewielu, i często znajduje się daleko.

„Samaritanus bonus” oprócz tego, że przywołuje dramat wielu trudnych przypadków, dyskutowanych w mediach, pomaga nam spojrzeć na świadectwa tych, którzy cierpią i tych, którzy się opiekują, na ogrom świadectw miłości, ofiary, poświęcenia dla chorych w stanie terminalnym oraz dla osób z uporczywą utratą świadomości, wspieranych przez matki, ojców, dzieci i wnuków. To są doświadczenia przeżywane na co dzień w milczeniu, często pośród tysięcy trudności. W swojej autobiografii, kard. Angelo Scola opowiedział o historii, która wydarzyła się wiele lat temu: „Podczas jednej z wizytacji duszpasterskich w Wenecji, pewnego dnia, kiedy wychodziłem z domu jednego z chorych, proboszcz parafii wskazał mi na pewnego pana, mniej więcej w moim wieku, który zajmował bardzo dyskretne miejsce. Trzy tygodnie wcześniej umarł jego syn, poważnie upośledzony, który nie mógł mówić ani chodzić, a którym opiekował się on z miłością przez ponad trzydzieści lat, wspierając go w dzień i w nocy oraz umacniając swoją stałą obecnością. Jedynym momentem, w którym oddalał się był niedzielny poranek, kiedy chodził na Mszę. Wobec tej osoby poczułem pewne zakłopotanie, ale jak to często bywa z nami księżmi poczułem przymus powiedzenia czegoś. Bóg to panu wynagrodzi, wybąknąłem trochę nierozważnie. A on mi odpowiedział szerokim uśmiechem: Proszę patriarchy, ja otrzymałem już wszystko od Pana, ponieważ pozwolił mi zrozumieć, co to znaczy kochać”.

CZYTAJ DALEJ

Niebo daje znak! Małe cuda Ojca Pio

2020-09-23 08:20

Archiwum Karoliny Szybiak

Ojciec Pio to nie tylko surowy zakonnik. To pomocnik i święty z poczuciem humoru.

Ojciec Pio to święty bliski mojej rodzinie. Już w czasach mojego dzieciństwa obraz włoskiego zakonnika z groźnym spojrzeniem wisiał na ścianie. Patrzył złowrogo, ale nie bałam się go. Mama powtarzała, że był to ciepły człowiek, a pod jego szorstkim sposobem bycia miało się ukrywać dużo miłości i czułości. Wtedy do końca to do mnie nie docierało.

Pierwszą znaczną pomoc od Ojca Pio otrzymał mój młodszy brat, Mateusz. Podczas jego pobytu na misjach w Brazylii Mateusz musiał dostarczyć do urzędu dokument, którego nie wystawiała strona polska. Brat zaczął modlić się do świętego zakonnika, aby ten wstawiał się w tej sprawie. Kontynuowanie misji i pomocy najuboższym mieszkańcom Brazylii stało pod znakiem zapytania. Zbliżał się termin wręczenia dokumentów – a Mateusz dalej miał puste ręce. W końcu w wyznaczonym dniu brat wstawił się w odpowiednim okienku i przedstawił jedynie to, co miał. Urzędnik odpowiedział: „Dziękuję, mam już wszystko”. Niebo dało znak!

Moja relacja ze świętym rozpoczęła się podczas narodowej kwarantanny spowodowanej koronawirusem. Zamknięta na wszystkie spusty w moim mieszkaniu, trafiłam na stronę z żartami Ojca Pio. W tych trudnych, mrocznych dniach epidemii, to było jak promyk jasnego światła. Pomyślałam – ale przeuroczy człowiek! Pomodliłam się. Zapytałam, czy zostanie moim przyjacielem, szczególnym orędownikiem, opiekunem.

Następnego dnia – pomimo nowych rygorów i limitów w kościołach – postanowiłam pójść na Mszę św. i przypieczętować naszą przyjaźń. W drodze na Eucharystię zatrzymała mnie kobieta i zaproponowała zakup kwiatów. Odpowiedziałam, że nie mam pieniędzy, a wtedy ona... wręczyła mi 13 białych róż. Później przeczytałam, że 13 róż jest symbolem i zaproszeniem do… dozgonnej przyjaźni.

Dziś idziemy przez życie razem. Często powierzam mu moje radości i kłopoty. Towarzyszy mi na co dzień. Mój nowy przyjaciel. Ojciec Pio.

Karolina Szybiak

Karolina Szybiak

Róże od Ojca Pio

Róże od Ojca Pio
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję