Reklama

Aktualności

Franciszek na dzień migranta: dostrzeżmy w przesiedleńcach wewnętrznych Jezusa zmuszonego do ucieczki

O dostrzeżenie w przesiedleńcach wewnętrznych Jezusa zmuszonego do ucieczki zaapelował Ojciec Święty w orędziu na obchodzony w roku bieżącym 27 września po raz 106. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy.

[ TEMATY ]

uchodźcy

migranci

Franciszek

Avvenire/facebook.com

  • Trzeba znać, żeby zrozumieć. Poznanie jest niezbędnym krokiem wiodącym do zrozumienia drugiego
  • Kryzys, z którym się zmagamy, nie powinien sprawić, byśmy zapominali o wielu innych sytuacjach kryzysowych, które niosą ze sobą cierpienie wielu osób
  • Trzeba się dzielić, żeby się rozwijać. Jednym z fundamentalnych elementów pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej było dzielenie się: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne” (Dz 4, 32)

Franciszek przypomniał, że właśnie problemowi tych osób poświęcone są opracowane przez Sekcję ds. Migrantów i Uchodźców Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka „Wytyczne duszpasterskie na temat osób przesiedlonych wewnętrznie”. Zostały one opublikowane 5 maja b.r.

Oto tekst dokumentu w tłumaczeniu na język polski:

Reklama

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO

na 106. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy

27 września 2020 r.

Reklama

Jak Jezus Chrystus, zmuszeni do ucieczki.

Przyjąć, chronić, promować i integrować przesiedleńców wewnętrznych

Na początku tego roku, w moim przemówieniu do członków Korpusu Dyplomatycznego akredytowanego przy Stolicy Apostolskiej, do wyzwań współczesnego świata zaliczyłem dramat przesiedleńców wewnętrznych: „Konflikty i kryzysy humanitarne, zaostrzane przez zawirowania klimatyczne, powiększają liczbę przesiedleńców i oddziałują na osoby, które już żyją w poważnym ubóstwie. W wielu krajach dotkniętych tymi sytuacjami brakuje odpowiednich struktur, które pozwoliłby zaspokoić potrzeby wysiedlonych” (9 stycznia 2020 r.).

Sekcja ds. Migrantów i Uchodźców Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka opublikowała „Wytyczne duszpasterskie na temat osób przesiedlonych wewnętrznie” (Watykan, 5 maja 2020 r.), dokument, który ma na celu inspirowanie i animowanie działań duszpasterskich Kościoła w tym szczególnym obszarze.

Z tych powodów postanowiłem poświęcić niniejsze orędzie dramatowi osób przesiedlonych wewnętrznie, dramatowi często niedostrzeganemu, zaostrzonemu przez światowy kryzys spowodowany pandemią COVID-19. Kryzys ten, ze względu na swoją gwałtowność, powagę i zasięg geograficzny, nadał nowe wymiary wielu innym kryzysom humanitarnym, które dotykają milionów ludzi, odsuwając inicjatywy i pomoc międzynarodową, niezbędną i pilną dla ratowania życia, na dalszy plan krajowych programów politycznych. Ale „nie jest to czas na zapominanie. Kryzys, z którym się zmagamy, nie powinien sprawić, byśmy zapominali o wielu innych sytuacjach kryzysowych, które niosą ze sobą cierpienie wielu osób” (Orędzie Urbi et Orbi, 12 kwietnia 2020 r.).

W świetle tragicznych wydarzeń, które naznaczyły rok 2020, obejmuję tym orędziem, poświęconym osobom przesiedlonym wewnętrznie, także tych wszystkich, którzy przeżywają i nadal doświadczają niepewności, opuszczenia, marginalizacji i odrzucenia z powodu COVID-19.

Zacznę od obrazu, który pobudził papieża Piusa XII do opracowania Konstytucji Apostolskiej Exsul Familia (1 sierpnia 1952 r.). Podczas ucieczki do Egiptu Dzieciątko Jezus doświadczyło wraz z rodzicami tragicznego stanu bycia wysiedlonym i uchodźcą, „naznaczonego lękiem, niepewnością, trudnościami” (por. Mt 2, 13-15.19-23). Niestety, w naszych czasach miliony rodzin mogą rozpoznać siebie w tej rzeczywistości. „Prawie każdego dnia telewizja i gazety informują o uchodźcach, uciekających przed głodem, wojną i innymi poważnymi zagrożeniami, w poszukiwaniu bezpieczeństwa i godnego życia dla siebie i swoich rodzin” (Anioł Pański, 29 grudnia 2013). W każdym z nich jest obecny Jezus zmuszony, jak w czasach Heroda, do ucieczki, aby siebie ocalić. Jesteśmy wezwani, by w ich twarzach rozpoznać oblicze Chrystusa głodnego, spragnionego, nagiego, chorego, obcego i więźnia, który jest dla nas wyzwaniem (por. Mt 25, 31-46). Jeśli Go rozpoznamy, to my będziemy Mu dziękować za to, że mogliśmy Go spotkać, miłować i służyć Mu.

Osoby przesiedlone dają nam tę możliwość spotkania z Panem, „choć naszym oczom niełatwo jest Go rozpoznać – w podartym ubraniu, z brudnymi stopami, z twarzą zniekształconą, z ciałem poranionym, nieumiejącego mówić naszym językiem...” (Homilia, 15 lutego 2019). Chodzi o wyzwanie duszpasterskie, na które winniśmy odpowiedzieć czterema czasownikami, jakie wskazałem w moim orędziu na tenże dzień w 2018 roku: przyjmować, chronić, promować i integrować. Chciałbym teraz do nich dodać sześć par czasowników, które odpowiadają bardzo konkretnym działaniom, połączonych ze sobą w związku przyczynowo-skutkowym.

Trzeba znać, żeby zrozumieć. Poznanie jest niezbędnym krokiem wiodącym do zrozumienia drugiego. Sam Jezus naucza tego w wydarzeniu z uczniami z Emaus: „Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali” (Łk 24, 15-16). Kiedy mówimy o migrantach i wysiedlonych, zbyt często zatrzymujemy się na liczbach. A tu nie chodzi o liczby, tylko o osoby! Jeśli się z nimi spotkamy, to dojdziemy do ich poznania. I znając ich historie, będziemy w stanie ich zrozumieć. Będziemy mogli na przykład zrozumieć, że niepewność, jakiej doświadczyliśmy w związku z cierpieniem w wyniku pandemii, jest stałym elementem w życiu osób przesiedlonych.

Trzeba zbliżyć się, aby służyć. Wydaje się to oczywiste, ale często tak nie jest. „Pewien zaś Samarytanin, będąc w podróży, przechodził również obok niego. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go” (Łk 10, 33-34). Lęki i uprzedzenia – bardzo wiele uprzedzeń – sprawiają, że trzymamy się z dala od innych i często uniemożliwiają nam „zbliżenie się” i służenie im z miłością. Podejście do bliźniego często oznacza gotowość do podejmowania ryzyka, czego nauczyło nas w ostatnich miesiącach wielu lekarzy i pielęgniarek. Ta bliskość w służbie wykracza poza czyste poczucie obowiązku; najwspanialszy wzór tej postawy pozostawił nam Jezus, kiedy umywał nogi swoim uczniom: zdjął szatę, ukląkł i pobrudził sobie ręce (por. J 13, 1-15).

Trzeba słuchać, żeby się pojednać. Uczy nas tego sam Bóg, który, posyłając swego Syna na świat, zechciał słuchać jęku ludzkości ludzkimi uszami: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, [...] by świat został przez Niego zbawiony”(J 3, 16-17). Miłość, która jedna i zbawia, zaczyna się od słuchania. W dzisiejszym świecie mnożą się przesłania, ale zatraca się postawa słuchania. A tylko przez pokorne i uważne słuchanie możemy naprawdę się pojednać. W roku 2020 na naszych ulicach tygodniami panowało milczenie. Było to milczenie dramatyczne i niepokojące, ale dało nam ono możliwość usłyszenia krzyku najbardziej bezbronnych, osób wysiedlonych i naszej poważnie chorej planety. A słuchając, mamy szansę na pojednanie się z bliźnim, z jakże wieloma odrzuconymi, z samymi sobą i z Bogiem, który niestrudzenie obdarza nas swoim miłosierdziem.

Trzeba się dzielić, żeby się rozwijać. Jednym z fundamentalnych elementów pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej było dzielenie się: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne” (Dz 4, 32).

Bóg nie chciał, aby zasoby naszej planety przynosiły korzyści tylko niektórym. Nie, tego nie chciał Pan! Musimy nauczyć się dzielić, aby razem się rozwijać, nie pomijając nikogo. Pandemia przypomniała nam, że wszyscy jesteśmy w tej samej łodzi. Zadnie sobie sprawy, że mamy wspólne troski i obawy, ukazało nam po raz kolejny, że nikt nie może ocalić się sam. Aby naprawdę się rozwijać, musimy rozwijać się razem, dzieląc się tym, co posiadamy, jak ten chłopiec, który ofiarował Jezusowi pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby... I to wystarczyło dla pięciu tysięcy osób (por. J 6, 1-15)!

Trzeba angażować, żeby promować. Tak właśnie uczynił Jezus z Samarytanką (por. J 4, 1-30). Pan zbliża się do niej, słucha jej, mówi do jej serca, aby następnie doprowadzić ją do prawdy i przemienić w zwiastunkę Dobrej Nowiny: „Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?” (w. 29). Czasami zapał, by służyć innym nie pozwala nam dostrzec ich bogactwa. Jeśli naprawdę chcemy promować osoby, którym oferujemy pomoc, musimy je zaangażować i sprawić, aby odgrywały pierwszoplanową rolę w swoim wybawieniu. Pandemia przypomniała nam jak ważna jest współodpowiedzialność, i że tylko przy udziale wszystkich – także tych, którzy są często niedoceniani – możemy stawić czoło kryzysowi. Musimy „odnaleźć odwagę do otwarcia przestrzeni, gdzie wszyscy mogą się poczuć powołani i zezwolić na nowe formy gościnności, braterstwa i solidarności” (Rozważanie na Placu św. Piotra, 27 marca 2020).

By budować trzeba współpracować. Właśnie to zaleca św. Paweł Apostoł wspólnocie w Koryncie: „przeto upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście byli zgodni, i by nie było wśród was rozłamów; byście byli jednego ducha i jednej myśli” (1 Kor 1, 10). Budowanie królestwa Bożego jest zaangażowaniem wspólnym dla wszystkich chrześcijan i dlatego trzeba, abyśmy nauczyli się współpracować, nie ulegając pokusie zazdrości, niezgody i podziałów. A w aktualnym kontekście należy powtórzyć: „Nie jest to czas na egoizmy, ponieważ wyzwanie, przed którym stajemy, jest wspólne dla nas wszystkich i nie czyni różnic między ludźmi” (Orędzie Urbi et Orbi, 12 kwietnia 2020 r.). Aby chronić wspólny dom i sprawić, by coraz bardziej przystawał do pierwotnego planu Boga, musimy starać się o zapewnienie współpracy międzynarodowej, globalnej solidarności i lokalnego zaangażowania, nikogo nie pomijając.

Chciałbym zakończyć modlitwą zainspirowaną przykładem św. Józefa, zwłaszcza gdy musiał uciekać do Egiptu, aby ocalić Dzieciątko Jezus:

Ojcze, powierzyłeś świętemu Józefowi to, co miałeś najdroższego: Dzieciątko Jezus i jego Matkę, aby ich chronił przed niebezpieczeństwami i groźbami nikczemnych.

Daj nam również doświadczyć jego ochrony i pomocy. Spraw, aby ten, który doświadczył cierpienia osób uciekających z powodu nienawiści możnych, pocieszył i chronił wszystkich tych braci i siostry, którzy z powodu wojny, ubóstwa i potrzeb opuszczają swoje domy i swoją ziemię, aby wyruszyć jako uchodźcy w miejsca bezpieczniejsze.

Pomóż im, za jego wstawiennictwem, aby mieli siłę iść naprzód, pociechę w smutku, męstwo w trudnym doświadczeniu.

Daj tym, którzy ich przyjmują nieco czułości tego sprawiedliwego i mądrego ojca, który miłował Jezusa jak prawdziwego syna i wspierał Maryję w drodze.

Niech ten, który zarabiał na chleb pracą rąk własnych, zapewni tym, którym życie odebrało wszystko, godność pracy i niezakłócony spokój domu.

Prosimy Cię o to przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, którego święty Józef ocalił uciekając do Egiptu, i przez wstawiennictwo Dziewicy Maryi, którą zgodnie z Twoją wolą miłował jako wierny oblubieniec. Amen.

Rzym, u św. Jana na Lateranie, 13 maja 2020 r., Wspomnienie Matki Bożej Fatimskiej.

2020-09-21 09:45

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Papież wspiera uchodźców z Wenezueli

2020-10-21 14:31

[ TEMATY ]

uchodźcy

Franciszek

kantsmith/pixabay.com

Nie słabnie papieska pomoc dla ludzi najbardziej dotkniętych kryzysem wywołanym pandemią. Są wśród nich m.in. migranci i uchodźcy. Kolejna transza wsparcia żywnościowego i medycznego dotarła właśnie do Kolumbii.

Paczki przeznaczone są dla uchodźców z Wenezueli, którzy wcześniej całymi miesiącami koczowali na granicy z Kolumbią, a kiedy udało im się dostać na teren tego kraju, idą w karawanie, poszukując lepszego życia zarówno w Kolumbii, jak i innych krajach tego regionu.

Ich sytuacja jest tragiczna. Bez wsparcia z zewnątrz nie są w stanie przetrwać. Pomoc niesie m.in. przygraniczna diecezja Cúcuta z pomocą pracowników i wolontariuszy Diecezjalnego Banku Żywności. W najbliższych dniach rozprowadzonych zostanie 3300 paczek z podstawową żywnością oraz drugie tyle z lekami, środkami higieny i dezynfekcji. Pomoc już po raz trzeci finansuje Papieska Fundacja Populorum Progressio, która niesie wsparcie w krajach Ameryki Łacińskiej i Karaibów. Jest to konkretna odpowiedź na wezwanie Papieża Franciszka do przyjęcia, ochrony, promowania i integrowania naszych braci w potrzebie.

Sytuacja w Wenezueli była dramatyczna jeszcze przed wybuchem pandemii. Kraj ten boryka się z jednym z największych kryzysów społeczno-gospodarczych w swej historii, głód stał się codziennością jego mieszkańców. Koronawirus jeszcze pogłębił ten kryzys, a większość Wenezuelczyków pozostaje bezbronna wobec nowego zagrożenia.

CZYTAJ DALEJ

Watykan: Papież mianuje 13 nowych kardynałów

2020-10-25 13:33

[ TEMATY ]

kardynał

Watykan

Grzegorz Gałązka

Papież Franciszek zapowiedział na 28 listopada konsystorz, na którym włączy do Kolegium Kardynalskiego 13 nowych członków 9 z prawem głosu w ewentualnym konklawe oraz czterech powyżej 80 roku życiu, nie posiadających tego prawa.

Kardynałowie kurialni

Abp Mario Grech z Malty, sekretarz generalny Synodu Biskupów;

Abp Marcello Semeraro, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, bp Marcello Semeraro;

Kardynałowie-nominaci biskupi diecezjalni

Abp Antoine Kambanda, arcybiskup Kigali w Rwandzie;

Abp Wilton Gregory, arcybiskup Waszyngtonu w USA;

Abp Jose Fuerte Advincula, arcybiskup Capiz na Filipinach;

Abp Celestino Aós Braco, arcybiskup stolicy Chile Santiago;

Bp Cornelius Sim, wikariusz apostolski w Brunei;

Abp Augusto Paolo Lojudice, arcybiskup Sieny we Włoszech;

O. Mauro Gambetti, kustosz franciszkańskiego klasztoru w Asyżu we Włoszech;

Kardynałowie-nieelektorzy

Abp Felipe Arizmendi Esquivel, arcybiskup senior San Cristóbal de Las Casas w Meksyku

Abp Silvano Tomasi, nuncjusz apostolski i wieloletni przedstawiciel Watykanu przy ONZ w Genewie;

O. Raniero Cantalamessa OFMCap., kaznodzieja Domu Papieskiego;

Ks. Enrico Feroci, proboszcz parafii Santa Maria del Divino Amore w Castel di Leva.

W sobotę 28 listopada odbędzie się konsystorz, na którym Franciszek wyniesie do godności kardynalskiej 13 arcybiskupów, biskupów i innych – 9 czynnych i 4 emerytowanych. Po tych nominacjach Kolegium Kardynalskie będzie liczyło 232 członków, w tym 127 elektorów, z prawem udziału w przyszłym konklawe.

Nowi kardynałowie-nominaci – biogramy
Kardynałowie kurialni

1. Sekretarz generalny Synodu Biskupów. Abp Mario Grech urodził się w Qala na wyspie Gozo na Malcie 20 lutego 1957 r., ale dorastał w Kercem, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej. Po ukończeniu nauki w liceum w Rabacie podjął w 1977 r. studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym diecezji Gozo. 26 maja 1984 r. został wyświęcony na kapłana przez swojego biskupa, Nikola Josepha Cauchi. Kontynuował studia podyplomowe uzyskując licencjat kanoniczny na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie oraz doktorat z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza w Rzymie (Angelicum”. Był wikariuszem w katedrze Gozo i Narodowym Sanktuarium Ta 'Pinu, zanim został proboszczem parafii Kercem. Pełnił także szereg innych obowiązków w diecezji, w tym urzędnika kurialnego i członka kolegium konsultorów. 26 listopada 2005 r. Benedykt XVI mianował go biskupem Gozo. Sakrę przyjął 22 stycznia 2006 r. z rąk swego poprzednika, bp. Nikola Josepha Cauchi w katedrze Gozo. Jako przewodniczący Konferencji Episkopatu Malty (od września 2013 r.) uczestniczył III Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym Synodu Biskupów nt. rodziny gdzie wygłosił przemówienie 8 października 2014 r. Papież Franciszek pogratulował mu wówczas wystąpienia. W październiku 2015 r. uczestniczył XIV Zwyczajnym Zgromadzeniu Synodu Biskupów poświęconemu rodzinie. 2 października 2019 Ojciec Święty mianował go pro-sekretarzem generalnym, 15 września bieżącego roku sekretarzem generalnym Synodu Biskupów.

2. Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Bp Marcello Semeraro urodził się 22 grudnia 1947 w Monteroni di Lecce w Apulii. Święcenia kapłańskie otrzymał 8 września 1971 i został włączony do prezbiterium archidiecezji Lecce. Uzyskał doktorat z teologii na papieskim Uniwersytecie Laterańskim. Był wicerektorem seminarium swej rodzinnej diecezji. Był także m.in. wykładowcą w Molfetcie oraz wikariuszem biskupim ds. duchowieństwa i synodu diecezjalnego. Wykładał też eklezjoligię na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim. 25 lipca 1998 papież Jan Paweł II mianował go ordynariuszem diecezji Oria. Sakry biskupiej udzielił mu 29 września 1998 arcybiskup Lecce, Cosmo Francesco Ruppi. 1 października 2004 został mianowany ordynariuszem diecezji Albano. W roku 2001 Jan Paweł II mianował go sekretarzem specjalnym X Zgromadzenia Zwyczajnego Ogólnego Synodu Biskupów obradującego na temat: „Posługa biskupów we współczesnym Kościele i świecie”. 13 kwietnia 2013 papież Franciszek mianował go sekretarzem Rady Kardynałów. 15 października b.r. prefektem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Jest konsultorem Kongregacji dla Kościołów Wschodnich i członkiem Dykasterii ds. Komunikacji.

Kardynałowie-nominaci biskupi diecezjalni i inni

1. Arcybiskup stolicy Rwandy Kigali. Antoine Kambanda urodził się 10 listopada 1958 r. na terenie archidiecezji Kigali. Należy do grupy etnicznej Tutsi. Wszyscy członkowie jego rodziny zginęli podczas wojny domowej w 1994 r., za wyjątkiem brata, który obecnie mieszka we Włoszech. Uczęszczał do szkół podstawowych w Burundi i Ugandzie, kończąc szkoły średnie w Kenii. Wrócił do Rwandy po ukończeniu filozofii i dwóch latach teologii. Ukończył studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Nyakibandzie (diecezja Butare). Został wyświęcony na kapłana 8 września 1990 r. przez św. Jana Pawła II, gdy odbywał on wizytę apostolską w Rwandzie. Po święceniach był w latach 1990-1993 wykładowcą i prefektem Niższego Seminarium Ndera (Kigali); zaś w latach 1993-1999 odbywał studia na Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z teologii moralnej. W latach 1999-2005 był dyrektorem Caritas w Kigali, dyrektorem diecezjalnej Komisji Sprawiedliwości i Pokoju, profesorem teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Nyakibandzie i ojcem duchownym w Wyższym Seminarium w Rutongo. W latach 2005-2006 był rektorem Głównego Seminarium Filozoficznego w Kabgayi, a od 2006 r. rektorem Wyższego Seminarium Duchownego św. Karola w Nyakibandzie. 7 maja 2013 r. papież Franciszek mianował go biskupem diecezji Kibungo. Sakrę ks. Kambanda przyjął 20 czerwca tego roku z rąk abp. Ntihinyurwy. 18 listopada 2018 Franciszek mianował go arcybiskupem Kigali.

2. Arcybiskup Waszyngtonu (USA). Wilton D. Gregory urodził się 7 grudnia 1947 roku w Chicago. Po rozwodzie rodziców wychowywała go matka i babcia. Uczęszczał do szkoły katolickiej i tam już w wieku 11 lat poczuł powołanie do kapłaństwa. Ponieważ nie był katolikiem, przyjął chrzest, pierwszą Komunię św. i bierzmowanie w 1959 roku. 9 maja 1973 roku przyjął święcenia kapłańskie i został włączony do kleru archidiecezji chicagowskiej. W 1976 roku podjął studia na Papieskim Instytucie Liturgicznym Anselmianum w Rzymie, zwieńczone w 1980 roku doktoratem. Był wykładowcą liturgiki a także ceremoniarzem kardynałów Johna Cody’ego i Josepha Bernardina. 18 października 1983 roku św. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji chicagowskiej i przydzielił stolicę tytularną Oliva. Sakrę biskupią przyjął 13 grudnia 1983 roku. 10 lat później 29 grudnia 1993 roku ten sam papież mianował go biskupem diecezji Belleville w stanie Illinois, a 9 grudnia 2004 roku arcybiskupem Atlanty w stanie Georgia. 4 kwietnia 2019 roku papież Franciszek mianował go, jako pierwszego Afroamerykanina arcybiskupem stolicy USA – Waszyngtonu.

W latach 2001-2004 abp Gregory był przewodniczącym Konferencji Biskupów Stanów Zjednoczonych, a przez kolejne trzy lata, 2004-2007, jej wiceprzewodniczącym. Pod jego kierownictwem biskupi USA przyjęli i wprowadzili w życie Kartę Ochrony Dzieci i Ludzi Młodych.

3. Arcybiskup Capiz na Filipinach. Jose F. Advincula urodził się w Dumalag, w archidiecezji Capiz, 30 marca 1952 roku. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Dumalag, przeniósł się do Liceum Ogólnokształcącego i Seminarium Św. Piusa X w Roxas City, gdzie pozostał również na studiach filozoficznych. Następnie uczęszczał na kursy teologiczne na Uniwersytecie Świętego Tomasza w Manili.

Został wyświęcony na kapłana dla archidiecezji Capiz 14 kwietnia 1976 roku. Następnie mianowano go ojcem duchownym Seminarium Duchownego św. Piusa X, gdzie pełnił również funkcje profesora i dziekana studiów. Podjął też studia specjalistyczne, najpierw psychologii na Uniwersytecie De la Salle w Manili, a następnie prawa kanonicznego, najpierw na Uniwersytecie Świętego Tomasz w Manili, a następnie na Papieskim Uniwersytecie Angelicum w Rzymie, uzyskując licencjat kanoniczny z prawa kanonicznego. Po powrocie do ojczyzny pełnił posługę w Seminarium Duchownym w Vigan, Nueva Segovia, a następnie w regionalnym Seminarium Duchownym w Jaro. W 1995 roku został mianowany rektorem Seminarium Św. Piusa X w Capiz, zostając jednocześnie obrońcą węzła małżeńskiego, promotorem sprawiedliwości i wreszcie wikariuszem sądowym w Capiz. W 1999 roku został proboszczem parafii św. Tomasza z Vilanueva w Tao.

15 lipca 2001 r. św. Jan Paweł II mianował go biskupem diecezji San Carlos. zaś 9 listopada 2011 r. Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolią Capiz, w środkowo-wschodniej części wyspy Panay w regionie Western Visayas. Był członkiem Komisji Nauki Wiary i Komisji do spraw Ludów Tubylczych filipińskiego episkopatu.

4. Arcybiskup Santiago de Chile. Celestino Aós Braco pochodzi z Pampeluny w Hiszpanii, gdzie urodził się 6 kwietnia 1945 r. W swej ojczyźnie odbył studia filozoficzne, teologiczne i psychologiczne. Wstąpił do zakonu kapucynów, w którym w 1968 r. przyjął święcenia kapłańskie. Był wikariuszem parafialnym i wykładowcą.

W 1983 r. został wysłany do Chile, gdzie w różnych miejscowościach pełnił funkcje wikariusza parafialnego, przełożonego wspólnoty zakonnej, proboszcza, wikariusza biskupiego ds. życia konsekrowanego w diecezji Valparaíso, ekonoma prowincjalnego kapucynów, promotora sprawiedliwości (prokuratora) i sędziego w sądach biskupich.

W 2014 r. został biskupem diecezji Copiapó. 23 marca br. Franciszek mianował go administratorem apostolskim archidiecezji Santiago de Chile po przejściu na emeryturę kard. Riccardo Ezzatiego Andrello SDB, pod którego adresem kierowano oskarżenia o ukrywanie nadużyć seksualnych w Kościele. 27 grudnia 2019 roku Ojciec Święty mianował go arcybiskupem-metropolitą Santiago de Chile.

5. Wikariusz apostolski Brunei. Cornelius Sim urodził się 16 września 1951 r. w brunejskiej miejscowości Seria. Ukończył studia inżynierskie w Szkocji, po czym pracował w spółce naftowej Shella. Wtedy też zetknął się z chrześcijaństwem. Na uniwersytecie franciszkańskim w Steubenville (USA) uzyskał magisterium z teologii, po czym 26 listopada 1989 przyjął święcenia kapłańskie. Po powrocie do kraju pracował duszpastersko w różnych parafiach. W 1995 został mianowany wikariuszem generalnym diecezji Miri dla Brunei, a gdy 21 listopada 1997 papież utworzył oddzielną prefekturę apostolską na tym terenie, został jej pierwszym przełożonym. 20 października 2004 św. Jan Paweł II mianował go pierwszym wikariuszem apostolskim Brunei, wynosząc go jednocześnie do godności biskupa tytularnego Puzia di Numidia.

6. Arcybiskup Sieny-Colle Val d’Elsa-Montalcino. Augusto Paolo Lojudice urodził się w Rzymie 1 lipca 1964 roku. Po maturze w liceum klasycznym, uzyskanej w 1983 roku w Liceo San Benedetto da Norcia, przygotowywał się do kapłaństwa w Papieskim Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Rzymskiej i w latach 1983-1988 uczestniczył w kursach filozofii i teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Uzyskał licencjat kanoniczy ze specjalizacją w dziedzinie teologii fundamentalnej. Został wyświęcony na kapłana 6 maja 1989 r. dla diecezji rzymskiej.

Po święceniach kapłańskich pracował w duszpasterstwie parafialnym, zaś w latach 2005-2014 był ojcem duchownym w Papieskim Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Rzymskiej. W latach 2014-2015 był proboszczem parafii San Luca al Prenestino.

6 marca 2015 r. papież Franciszek mianował go biskupem pomocniczym diecezji rzymskiej, przydzielając stolicę tytularną Alba Marittima. 6 maja 2019 został mianowany arcybiskupem archidiecezji Siena-Colle Val d’Elsa-Montalcino. Jest sekretarzem Komisji Episkopatu Włoch ds. Migracji.

7. Przeor klasztoru św. Franciszka w Asyżu (Sacro Convrento). Mauro Gambetto urodził się 27 października 1965 r. w Castel San Pietro Terme, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Bolonia. Po ukończeniu szkoły średniej studiował budowę maszyn na politechnice w Bolonii, a następnie odbywał służbę wojskową. Do postulatu w Asyżu wstąpił 19 września 1992 roku. Następnie po roku nowicjatu, spędzonym w Osimo, 29 sierpnia 1995 roku złożył profesję czasową. Kontynuował studia filozoficzne i teologiczne w Asyżu (Instytut Teologiczny) i specjalizował się w antropologii teologicznej na Wydziale Teologicznym Środkowych Włoch we Florencji uzyskując licencjat kanoniczny. Profesję uroczystą profesję złożył 20 września 1998 roku, a święcenia kapłańskie otrzymał 8 stycznia 2000 roku.

Powierzono mu pracę w zakresie krzewienia powołań dla prowincji franciszkanów konwentualnych w Bolonii. W latach 2001-2009 był radnym prowincjalnym; w latach 2005-2009 gwardianem wspólnoty sanktuarium Świętego Krzyża z Longiano. W roku 2009 został wybrany na prowincjała prowincji bolońskiej, a w 2013 r., kustoszem generalnym Sacro Convento w Asyżu w 2013 r

Kardynałowie-nieelektorzy

1.Arcybiskup senior San Cristóbal de Las Casas w Meksyku. Felipe Arizmendi Esquivel urodził się 1 maja 1940 w mieście Chilteppec w stanie Meksyk (w owym czasie była to archidiecezja Miasta Meksyku, obecnie diecezja Tenancingo). Odbył studia humanistyczne i filozoficzne w seminarium duchownym w Toluce, które powołał do istnienia. W latach 1959-63 kształcił się w zakresie teologii dogmatycznej i liturgii na Uniwersytecie Papieskim w Salamance (Hiszpania). Po powrocie do kraju przyjął 25 sierpnia 1963 w Toluce święcenia kapłańskie, po czym rozpoczął posługę proboszcza w trzech parafiach: miejskiej, wiejskiej i górniczej. W latach 1963-90 (z przerwą w latach 1967-69) był profesorem w swym dawnym seminarium w Toluce, z czego 10 lat piastował urząd rektora tej placówki. Pełnił też szereg ważnych stanowisk w swej diecezji, zajmując się sprawami duszpasterstwa młodzieży i środków przekazu oraz na szczeblu krajowym, działając w duszpasterstwie powołań. W latach 1986-89 stał na czele Organizacji Seminariów Ameryki Łacińskiej i był ekspertem wydziału powołań Latynoamerykańskiej Rady Biskupiej (CELAM).

7 lutego 1991 św. Jan Paweł II mianował go biskupem diecezji Tapachula i równo w miesiąc później nominat przyjął sakrę biskupią. W tym okresie był także sekretarzem generalnym CELAM-u. 31 marca 2000 papież przeniósł go na stolicę biskupią San Cristóbal de Las Casas jako 37. ordynariusza tej diecezji, powstałej 19 marca 1539 (jako piątej z kolei na ziemi meksykańskiej, pod obecną nazwą istniejącej od 1965). Z urzędu ustąpił 3 listopada 2017. Jako biskup diecezji, zamieszkanej w większości przez tubylczą ludność indiańską, był i jest bardzo zaangażowany w tematykę społeczną, której poświęcił wiele artykułów (także teologicznych) i rozważań duchowych, zamieszczanych w różnych mediach z internetem na czele.

2. Emerytowany nuncjusz apostolski i wieloletni przedstawiciel Watykanu przy ONZ w Genewie. Silvano Maria Tomasi CS urodził się 12 października 1940 w Casoni di Mussolente (diec. Treviso w płn.-wsch. Włoszech). Kształcił się we Włoszech i w Stanach Zjednoczonych, gdzie 31 maja 1965 przyjął święcenia kapłańskie w Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola Boromeusza (skalabrynianów; CS). Uzyskał doktorat w zakresie socjologii Uniwersytetu Fordham (stan Nowy Jork; USA). Interesował się wówczas historią i dziedzictwem parafii imigrantów włoskich w tym stanie i napisał książkę na ten temat. W latach 1970-74 wykładał socjologię na Uniwersytecie Miasta Nowego Jorku i w tamtejszej Nowej Szkole Badań Społecznych. W tym czasie założył i kierował Ośrodkiem Badań nad Migracją oraz był dyrektorem międzynarodowego kwartalnika, poświęconego tej tematyce. W latach 1983-87 był pierwszym dyrektorem Biura Duszpasterstwa Migrantów i Uchodźców w ramach episkopatu USA.

Pod koniec 1989 Jan Paweł II mianował go sekretarzem Papieskiej Rady Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących, skąd dokładnie 7 lat później ks. Tomasi przeszedł do służby dyplomatycznej jako arcybiskup i nuncjusz apostolski w Etiopii i Erytrei oraz stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy Unii Afrykańskiej (sakrę przyjął 17 sierpnia 1996), a 23 grudnia 2000 doszło do tego jeszcze stanowisko nuncjusza w Dżibuti.

10 czerwca 2003 abp Tomasi został powołany na stałego obserwatora Stolicy Apostolskiej przy Biurze NZ i Agencji Wyspecjalizowanych w Genewie. Był to bodaj najważniejszy a zarazem bardzo trudny okres w jego życiu kapłańskim i w służbie dyplomatycznej, gdyż na wielką skalę wybuchł wówczas skandal przestępstw seksualnych w Kościele. We wrześniu 2009 skrytykowano go za przemówienie o osiągnięciach Kościoła w walce z tymi wynaturzeniami na tle innych instytucji, które - jak powiedział arcybiskup - też mogłyby postępować podobnie. Arcybiskup miał na swym koncie szereg innych wypowiedzi, które wywoływały sprzeciwy szczególnie środowisk lewicowych i pacyfistycznych. W 2015 działania dżihadystów islamskich nazwał ludobójstwem i wezwał społeczność międzynarodową do powstrzymania ich.

Ustąpił z urzędu 13 lutego 2016, a 9 kwietnia tegoż roku Franciszek mianował go członkiem ówczesnej Papieskiej Rady „Iustitia et Pax“ (obecnie Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Ludzkiego).

3. Kaznodzieja Domu Papieskiego. Raniero Cantalamessa urodził się 22 lipca 1934 w Colli del Tronto (środkowo-wschodnie Włochy). Już w wieku 12 lat wstąpił do niższego seminarium duchownego zakonu braci mniejszych kapucynów (OFMCap). Ukończył teologię na uniwersytecie we Fryburgu (Szwajcaria) oraz języki i literatury klasyczne na Uniwersytecie Katolickim w Mediolanie. Święcenia kapłańskie przyjął 19 października 1958. Jako duszpasterz posługiwał początkowo w bazylice w Loreto, ale szybko rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną – wykładał dzieje początków chrześcijaństwa i był dyrektorem Wydziału Nauk Religijnych Uniwersytetu Najświętszego Serca (Sacro Cuore) w Mediolanie. W latach 1975-81 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej i przez 12 lat członkiem delegacji katolickiej w Komisji ds. Dialogu z Kościołami Zielonoświątkowymi.

W 1979 zaprzestał działalności naukowej na rzecz głoszenia Słowa Bożego. W 1980 św. Jan Paweł II powołał go na stanowisko kaznodziei Domu Papieskiego, co potwierdził wkrótce po swym wyborze w 2005 Benedykt XVI i 18 lipca 2013 Franciszek. W tym charakterze o. Cantalamessa co tydzień w czasie Adwentu i Wielkiego Tygodnia głosi rozważania dla papieża, kardynałów, biskupów, przełożonych zakonnych i innych duchownych Kurii Rzymskiej. Jako kaznodzieję zapraszają go także Kościoły lokalne w różnych krajach (m.in. był w tym charakterze także w Polsce), a nawet chrześcijanie innych wyznań. Jest doktorem honoris causa w dziedzinie prawa Uniwersytetu Notre Dame z South Bend (stan Indiana w USA) oraz w zakresie komunikacji Uniwersytetu w Maceracie i z teologii Uniwersytetu Franciszkańskiego w Steubenville (stan Ohio, USA).

Od 1982 wygłasza komentarze do Ewangelii na 1. kanale włoskiej telewizji RAI, a w latach 1995-2009 (z dwiema przerwami rocznymi) prowadził tam dział „Powody nadziei“ w ramach programu „Na Jego obraz“, tworząc w ten sposób wielomilionową wspólnotę odbiorców, którą nazwano „największą parafią włoską“, i całą sieć korespondentów, także z zagranicy. Swe programy zawsze kończy z uśmiechem i franciszkańskim pozdrowieniem „Pokój i dobro“.

Napisał wiele książek i artykułów nt. początków chrześcijaństwa, chrystologii Ojców Kościoła, dziejów obchodów Wielkanocy w starożytności, duchowości oraz zbiorów swych kazań; przetłumaczono je na ok. 20 języków.

4. Proboszcz parafii Najświętszej Maryi Panny Miłości Bożej w Castel di Leva. Enrico Feroci urodził się 27 sierpnia 1940 a Pizzoli (region Abruzów w środkowych Włoszech). Już w wieku 11 lat rozpoczął naukę w Niższym Papieskim Seminarium Rzymskim, skąd po zdaniu matury przeszedł do Rzymskiego Seminarium Wyższego. Święcenia kapłańskie przyjął 13 marca 1965, po czym przez rok pomagał w swym dawnym seminarium niższym a w latach 1966-68 był wicerektorem seminarium niższego, by w 1968 powrócić do niższego jako jego wicerektor. W 1976 pozostawił te obowiązki, przechodząc do pracy duszpasterskiej w parafii św. Frumencjusza w Prati Fiscali, najpierw jako wikary (1976-80) a następnie jako proboszcz tej parafii (1980-2004).

Równolegle do tego pełnił szereg funkcji w diecezji rzymskiej, uczestniczył m.in. w synodzie diecezjalnym (1987-92), działał w radzie prefektów i kapłańskiej, ds. Gospodarczych, brał udział w misji miejskiej przed Rokiem Świętym 2000. 13 października 1995 został mianowany kapelanem Jego Świątobliwości (prałatem).

1 lipca 2004 został powołany na proboszcza par. św. Hipolita, skąd 1 września 2009 kardynał wikariusz Rzymu przeniósł go ma stanowisko dyrektora diecezjalnej Caritas i w tym charakterze stanął także na czel Fundacji “Caritas Roma” i Fundacji walki z lichwą “Salus Popoli Romani”. Jest również konsultorem Papieskiej Rady Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących.

10 listopada 2017 papieski wikariusz dla diecezji rzymskiej mianował ks. Ferociego przewodniczącym Publicznego Stowarzyszenia Kapłańskiego Oblatów Synów Maryi Miłości Bożej, powierzając mu obowiązki rektora Sanktuarium Miłości Bożej i 1 września 2018 – rektora seminarium Maryi Miłości Bożej. Mianował go ponadto kanonikiem kamerlingiem papieskiej bazyliki Najświętszego Zbawiciela oraz Świętych Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty na Lateranie i kanonikiem. 1 września 2019 został powołany na proboszcza parafii Najświętszej Maryi Panny Miłości Bożej w Castel di Leva w południowo-wschodniej części Rzymu.

CZYTAJ DALEJ

Światło nadziei

– Jestem dumna, że mieliśmy tak wielkiego Polaka – św. Jana Pawła II. Uważam, że nasz naród został ogromnie wyróżniony. To światło nadziei dla nas, Polaków, i nie możemy o tym nigdy zapomnieć – powiedziała Niedzieli Ida Tamara Zagórska w Częstochowie.

Idźmy naprzód z nadzieją – pod takim hasłem odbył się 25 października koncert Idy Tamary Zagórskiej (sopran), przy fortepianie Natalia Chekanowska, w parafii św. Wojciecha BM w Częstochowie. Gromadzeni na koncercie poświęconym św. Janowi Pawłowi II usłyszeli m.in. pieśni, takie jak: Santa Lucia, Prząśniczka, scena weselna z musicalu Skrzypek na dachu To świt, to zmrok, Góralu, czy ci nie żal.

Na zaproszenie proboszcza ks. Ryszarda Umańskiego koncert zorganizowała Wspólnota Gaude Mater. Odbył się w ramach III Święta Muzyki im. Krzysztofa Pośpiecha z zachowaniem zasad reżimu sanitarnego; był dofinansowany ze środków otrzymanych z budżetu Samorządu Województwa Śląskiego.

Tego dnia wspólnota parafialna w 35. rocznicę konsekracji kościoła dziękowała za dar świątyni, modliła się w intencji budowniczych i ofiarodawców zarówno żywych, jak i zmarłych, a w sposób szczególny pierwszych proboszczów – ks. inf. Józefa Słomiana (zmarł w 2016 r.) i ks. prał. Stanisława Iłczyka (2020 r). 20 października 2019 r. abp Wacław Depo przewodniczył Mszy św. w jubileusz 50-lecia istnienia parafii.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję