Reklama

Oczarowani kulturą i ciekawością świata

Ks. Sylwester Marcula, Iwona Borkowska
Edycja szczecińsko-kamieńska 19/2011

Wszystko zaczęło się jakieś dwa miesiące temu od spotkania w kamieńskim Ratuszu. Dzięki współpracy Radia PLUS Gryfice z gminą byliśmy obecni na spotkaniu dyrektorów szkół. Tam mogliśmy opowiedzieć o pomysłach na wspólne działania z gminą i szkołami. Rozdaliśmy wizytówki i poprosiliśmy, aby dzwonić do nas, gdyby jakaś szkoła chciała zorganizować spotkanie młodzieży z radiowcami.
Tydzień temu otrzymałem telefon z Publicznego Gimnazjum im. Noblistów Polskich w Kamieniu Pomorskim z prośbą o odwiedzenie uczniów i przeprowadzenie warsztatów dziennikarskich. Zapakowaliśmy zatem z Iwoną projektor multimedialny, laptopa, mikrofony i rekordery do naszego służbowego auta i pojechaliśmy do Kamienia. Na miejscu okazało się, że czeka na nas kilkunastoosobowa grupka gimnazjalistów. Byliśmy bardzo zdziwieni, że młodzież chciała po rekolekcjach przyjść do szkoły i poświęcić swój wolny czas, aby dokształcać się dziennikarsko. Ale było warto! Czas, jaki tam spędziliśmy, będziemy mile wspominali. Iwona tak opowiada o tym spotkaniu: „I tym razem dwie godziny minęły jak chwila. Zapytacie Państwo, czego można się nauczyć w ciągu tak krótkiego czasu? Jeśli obie strony potraktują to poważnie, to naprawdę dużo. Zaczęliśmy od kilku słów na temat naszego radia i pracy dziennikarza. Zachęciliśmy uczniów do zabawy w autoprezentację. Poradzili sobie świetnie i w ten sposób poznali jedną z zasad przygotowania do wywiadu. Musieli przełamać kilka barier, choćby tremy czy umiejętności zainteresowania sobą grupy. A to ważne w naszej pracy. Przestali też być anonimowi. Dzięki temu ich zainteresowanie zajęciami było i dla nas satysfakcjonujące. W wielkim skrócie opowiedzieliśmy, jakimi programami się posługujemy, na jakim sprzęcie pracujemy i jak przebiega montaż materiałów”.
Grupa zapalonych kandydatów na dziennikarzy okazała się bardzo chętna do współpracy i angażowania się we wszystkie zaproponowane zadania. Po krótkiej teorii zaproponowaliśmy trochę praktyki: pokazaliśmy, jak „rozgrzewa się aparat gębowy”. Początkowo uczniowie patrzyli zdziwieni, jak ksiądz dyrektor wykrzywia twarz, robiąc głupawe miny, ale w pewnym momencie lody puściły i wszyscy gruchnęli gromkim śmiechem. Rozpisaliśmy zatem kolejne ćwiczenie na tablicy, zestawiając ze sobą spółgłoski twarde z miękkimi i proponując zamianę samogłosek: da-ta, za-sa, dza-ca, na-la. Proponuję każdemu spróbować i przekonać się, że to nie takie proste, np. de-te, ze-se… di-ti, zi… dę-tę… do… (y, ą).
Iwona tak podsumowuje nasze łamańce językowe: „Łamanie języka dla nas wszystkich okazało się nie lada wyczynem. W tej części spotkania chcieliśmy dać młodzieży jasny komunikat - nawet jeśli macie wadę wymowy, to po pierwsze, możecie nad tym popracować i poprawić defekt. Po drugie - to nie odbiera wam szansy na pracę w radiu”.
Wybrani uczniowie przeprowadzili ze sobą miniwywiad, który posłużył nam jako materiał ćwiczeniowy. Ustaliliśmy, czego unikać, a co warto naśladować w rozmowie z zaproszonym gościem. Podaliśmy podstawowe zwroty grzecznościowe, jakie stosujemy podczas rozmowy, zwracając uwagę na tytuły: pan burmistrz, pan wójt, pani dyrektor itd. Potem był czas na obróbkę komputerową przykładowego materiału. Skracaliśmy i wycinaliśmy potknięcia językowe, prezentując gładką wypowiedź gościa. Przestrzegaliśmy jednak przed manipulacją wypowiedziami, przypominając o autoryzacji wypowiedzi. Okazało się, że dużym problemem dla większości z nas, jest tendencja do tzw. y-ania, czyli do przeplatania swoich wypowiedzi długim „yyyyyyyy” - nie ma lekko, trzeba nad tym pracować. Znaleźli się jednak tacy, którzy ładnym głosem, z nienaganną dykcją budowali swoje wypowiedzi, np. Radek - gratulacje!
Iwonka tak zachwyciła się wypowiedziami naszych młodych przyjaciół: „Fantastycznie! Naprawdę dobrze! Nie ukrywam, że chciałabym was zaangażować i widzę was w roli korespondentów”.
Jeden z chłopaków konkretnie wyraził swoje pragnienia: „Interesuję się sportem i chciałbym opowiedzieć na antenie, co wydarzyło się na boiskach podczas weekendu, czy mógłbym?”. „Dlaczego nie! Do odważnych świat należy” - odpowiedziała Iwona. „A kiedy do nas jeszcze przyjedziecie?” - zainteresowała się Ania. „Zawsze, kiedy nas zaprosicie!”.
Nasze spotkanie warsztatowe zakończyliśmy dyskusją na temat rzetelności mediów, tendencji do kreowania rzeczywistości, pogoni za sensacją tylko po to, by zwiększyć słuchalność i finanse.
Wracaliśmy pozytywnie „naładowani”. Kolejny udany wyjazd. Poznaliśmy sympatycznych młodych ludzi, którzy oczarowali nas swoją kulturą i ciekawością świata. Utwierdzili nas w przekonaniu, że nasza praca to ciągłe wyzwania, którym warto stawiać czoła.

Fala nienawiści wobec chrześcijan po próbie zamordowania księdza. Ordo Iuris zawiadamia prokuraturę

2019-06-19 14:49

Fotolia.com

Po brutalnym ataku na księdza we Wrocławiu, w Internecie pojawiło się wiele komentarzy pochwalających to przestępstwo i nawołujących do nienawiści ze względu na wyznanie. Nie spotkały się one z żadną reakcją administracji stron, na których zostały zamieszczone, m.in. portali „Gazety Wyborczej” i „Gazety Wrocławskiej” oraz Facebooka i Twittera. Instytut Ordo Iuris zawiadomił w tej sprawie Prokuraturę Okręgową we Wrocławiu.

Ks. dr Ireneusz Bakalarczyk został ugodzony nożem rano 10 czerwca w drodze na Mszę w kościele na wrocławskim Piasku. Po tym wydarzeniu na portalach internetowych „Gazety Wyborczej” i „Gazety Wrocławskiej”, a także na Facebooku i Twitterze pojawiły się komentarze naruszające prawo, w tym pochwalające popełnioną zbrodnię, co stanowi przestępstwo z art. 255 § 3 Kodeksu karnego. Mowa m.in. o agresywnych komentarzach takich jak: „szkoda ze ten klecha nie zdechl”, „jak padnie to pójdzie do bozi, więc i społeczeństwo wygrywa i koleś w sukience”, „klecha, tłusty pasożyt dostał kosą” oraz „Dobry s... to martwy s…” (pisownia oryginalna).

Pojawiły się również inne komentarze nawołujące do nienawiści ze względu na wyznawaną religię katolicką, co wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 256 K.k. We wpisach znieważano także chrześcijan. Stanowi to przestępstwo z art. 257 k.k. Ponadto komentujący dopuszczali się wielokrotnej obrazy uczuć religijnych zakazanej w świetle art. 196 k.k. Istotne jest, że łamiące prawo wpisy pojawiły się na portalach, gdzie istnieje nadzór ze strony administratora.

Komentarze pochwalające czyny zabronione i nawołujące do nich nie wpisują się w zakres wypowiedzi chronionych wolnością wyrażania poglądów. W ramach europejskiego systemu praw człowieka, art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz orzekający na jego podstawie Europejski Trybunał Praw Człowieka przyznają zakres ochrony wolności wypowiedzi, który nie może naruszać godności osoby ludzkiej oraz innych gwarantowanych w prawie międzynarodowych wolności, w tym wolności sumienia i wyznania. W podobny sposób granice wolności wyrażania poglądów określił również polski Trybunał Konstytucyjny, m.in. w wyroku z 6 października 2015 r.

„Komentarze po ataku na księdza to przykłady przestępstw z nienawiści wobec chrześcijan. W ostatnim czasie w Polsce odnotowaliśmy wiele tego typu przypadków, a liczba zgłoszeń od osób pokrzywdzonych do Instytutu systematycznie wzrasta. Jesteśmy przekonani, że zdecydowana reakcja prokuratury oraz Policji pozwoli ustalić i ukarać sprawców tych niedopuszczalnych wpisów umieszczonych w Internecie z nienawiści” – skomentował adw. dr Bartosz Lewandowski, Dyrektor Centrum Interwencji Procesowej Ordo Iuris.

„Należy z całą stanowczością wyciągnąć konsekwencje wobec osób łamiących prawo poprzez pochwalanie przestępstw i nawoływanie do nich. Tolerowanie i akceptacja wypowiedzi jednoznacznie nawołujących do nienawiści i pochwalających przestępstwa buduje atmosferę przyzwolenia dla aktów przemocy” – zaznaczył dr Tymoteusz Zych, Wiceprezes Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowa publikacja Towarzystwa Naukowego KUL

2019-06-19 20:00

Łukasz Krzysztofka

W Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski zaprezentowano książkę „Konkordaty Polskie. Historia i teraźniejszość”, pod redakcją ks. prof. Józefa Krukowskiego.

Łukasz Krzysztofka

Publikacja poświęcona jest kwestiom regulacji stosunków między państwem polskim a Kościołem katolickim przy użyciu konkordatu, czyli dwustronnej umowy pomiędzy Stolicą Apostolską a najwyższymi organami władzy państwa, która rodzi skutki prawne dla obu stron. Jej głównym celem jest całościowe ujęcie problematyki w aspekcie historycznym i współczesnym. Książka jest nowością na rynku wydawniczym.

- Napawa mnie ogromną radością fakt, że prezentacja tej wyjątkowej książki odbywa się w roku jubileuszu stulecia nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Watykanem oraz bliskości zakończonego niedawno świętowania setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości – powiedział bp Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski.

Publikacja składa się z rozdziału wstępnego, wyjaśniającego pojęcie i rodzaje konkordatów – i dwóch części odpowiadających informacjom zawartym w tytule: historia i teraźniejszość.

W spotkaniu, które prowadził ks. dr Jarosław Mrówczyński, zastępca sekretarza generalnego KEP, uczestniczyli także ks. prof. Józef Krukowski z KUL, redaktor książki ks. prof. Wojciech Góralski z UKSW, współautor publikacji oraz ks. prof. Augustyn Eckmann, prezes Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Ks. prof. Góralski wyjaśnił czemu ma służyć konkordat. – Ta instytucja służy ułożeniu poprawnych, a czasem przyjaznych wręcz wzajemnych relacji między Stolicą Apostolską a konkretnym państwem – mówił kanonista. Ks. prof. Góralski naświetlił kwestie genezy i historii konkordatów. Zwrócił też uwagę na podział konkordatów na całościowe i parcjalne, czyli poświęcone tylko pewnym obszarom. – Zawierane są także konkordaty częściowe pod nazwą „Protokół z przeprowadzonych rozmów”, „Konwencja”, m.in. „Protokół do układu Stolicy Apostolskiej z Republiką Austrii” z 1972 r. – podkreślił wykładowca UKSW.

O historii i teraźniejszości konkordatów opowiedział ks. prof. Józef Krukowski. Pierwsza część książki zawiera analizę regulacji stosunków między państwem polskim a Stolicą Apostolską od Mieszka I do czasów współczesnych. Rozdział pierwszy zatytułowany „Dagome iudex prototypem konkordatu”, autorstwa ks. dr. hab. Krzysztofa Burczaka, zawiera analizę dokumentu wskazującego na fakt nawiązania stosunków ze Stolica Apostolską. Na mocy tego dokumentu Mieszko I powierzył całe swoje państwo pod opiekę Stolicy Apostolskiej, wskazując zarazem kierunek jego dalszego rozwoju we wspólnocie chrześcijańskich państw Europy. Rozdział drugi – „Konkordaty nienazwane i nazwane w Polsce przedrozbiorowej” – autorstwa prof. Wacława Uruszczuka zawiera pierwsze całościowe opracowanie wielu umów zawartych między państwem polskim a Kościołem Katolickim od X wieku do drugiej połowy XVIII wieku – okresu rozbiorów. Tylko jedna, zawarta w XVIII wieku, umowa była konkordatem w ścisłym tego słowa znaczeniu. Na zaliczenie do konkordatów wcześniejszych umów wskazuje zatwierdzenie ich przez papieży w formie bulli. Rozdział trzeci zawiera opracowanie „Konkordatu polskiego z 1925 r.” autorstwa ks. prof. Wojciecha Góralskiego. Przedmiotem analizy jest konkordat zawarty przez państwo polskie po odzyskaniu niepodległości.

Jest to konkordat w ścisłym tego słowa znaczeniu, regulujący całokształt stosunków między państwem a kościołem. Autor omówił w nim genezę zawarcia tego konkordatu oraz przeprowadził systematyzację zawartych w nich norm z uwzględnieniem gwarancji, jakie uzyskał Kościół katolicki ze strony państwa oraz państwo ze strony Kościoła. Autorem czwartego rozdziału – „Porozumienia między przedstawicielami Episkopatu Polski i Rządu komunistycznego z 1950 i 1956 r.” – jest ks. prof. Józef Krukowski. Przedmiotem analizy są umowy zawarte, po zerwaniu w 1945 r. konkordatu, pomiędzy przedstawicielami Episkopatu Polski a Rządem komunistycznym. Przy braku stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską Episkopat Polski podejmował próby zawarcia „modus vivendi” z Rządem komunistycznym w celu uzyskania gwarancji pełnienia przez Kościół swojej misji. Porozumienia te nie były konkordatami, jednak Stolica Apostolska nigdy ich nie zanegowała. Druga część zawiera wyjaśnienie genezy i obszerny komentarz norm zawartych w obowiązującym Konkordacie.

W opracowaniu genezy Konkordatu zostały uwzględnione informacje zawarte w monografii abpa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce i przewodniczącego delegacji Stolicy Apostolskiej, która z upoważnienia papieża Jana Pawła II wynegocjowała Konkordat. Konkordat ten jako umowa międzynarodowa ratyfikowana za zgodą parlamentu, wyrażona w formie ustawy, jednocześnie stanowi integralny element dwóch systemów prawa: systemu prawa III Rzeczypospolitej i systemu prawa kanonicznego Kościoła katolickiego. W zakończeniu autor stawia tezę, że zawarcie tego Konkordatu oznacza zerwanie z modelem wrogiej separacji – narzuconym przez reżim komunistyczny – i realizację modelu państwa świeckiego, opartego na zasadzie przyjaznego rozdziału i współdziałania między państwem a Kościołem dla dobra wspólnego.

Wydawcą książki jest Towarzystwo Naukowe KUL, które powstało w 1934 r. z inicjatywy ks. Antoniego Szymańskiego. Obecnie liczy ponad 700 członków czynnych, korespondentów i współpracowników ze wszystkich ośrodków naukowych w Polsce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem