Reklama

Nie gaście ducha Ojca Maksymiliana

Agnieszka Lorek
Edycja sosnowiecka 32/2011

Kończy się ogłoszony przez Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych w Polsce Rok Kolbiański. Jego czas wyznaczały daty: 14 sierpnia 2010 r. - 15 sierpnia 2011 r. Motywem tej inicjatywy była przypadająca na niedzielę 14 sierpnia 2011 r. 70. rocznica męczeńskiej śmierci o. Maksymiliana. Rok Kolbiański stał się także odpowiedzią na wezwanie sł. Bożego Stefana Kardynała Wyszyńskiego: „Nie gaście ducha Ojca Maksymiliana!”

Zachęta, by nie gasić ducha św. Ojca Maksymiliana zachowuje swoją aktualność i znaczenie, gdyż jego postać jest źródłem inspirującym i nieustannie wskazuje drogę. Co do tego wątpliwości nie ma proboszcz parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Łazach, ks. Jarosław Piekarz, który uważa, że w tym wyjątkowym czasie św. Maksymilian tak pokierował myślami, sercami i umysłami ludzkimi, że po 23 latach od erygowania łazowskiej wspólnoty nareszcie drgnęła sprawa budowy kościoła. Zamysł o budowie nowego domu Bożego istnieje tu od samego początku; wybudowana kaplica miała służyć jedynie jako tymczasowa i tymczasową pozostała do dziś, choć już niedługo parafia obchodzić będzie srebrny jubileusz istnienia.
„Parafie, które utworzone zostały w tym samym czasie, co nasza, mają już swoje kościoły, domy parafialne, zostały konsekrowane, w pełni funkcjonują. Tutaj sprawa ciągnie się latami. Jestem jednak pełen wiary i nadziei, że na poświęconym w czerwcu br. przez ordynariusza naszej diecezji, bp. Grzegorza Kaszaka placu pod budowę nowej świątyni niedługo rozpocznie się prawdziwy budowlany ruch” - optymistycznie nastraja Ksiądz Proboszcz, który od roku przewodzi łazowskiej wspólnocie. Być może fakt, że ks. Jarosław zna się na budownictwie wpłynie na fakt, że rychło zobaczymy rosnące mury świątyni? „Oj, żeby to ode mnie zależało…, ale może ten zawód trochę dopomoże, bo ogólne poglądy na sprawy budowlane posiadam” - uśmiecha się ks. Piekarz.

Milowy krok

Najważniejsze jednak jest to, że temat budowy nowego kościoła nie jest tylko tematem do rozmów, ale podjęte inicjatywy to prawdziwy milowy krok w drodze do wznoszenia świątyni. Ostatni rok był intensywny jeśli chodzi o wszelkie sprawy formalno-prawne. Niemała w tym zasługa burmistrza miasta i gminy Łazy, Macieja Kaczyńskiego oraz miejscowych radnych, którzy uwzględnili w planie zagospodarowania przestrzennego miasta grunt pod cele kultu. Działka pod budowę kościoła została zakupiona za symboliczną kwotę w ub.r. Jej powierzchnia to 4 tys. m kw., teren byłych ogródków działkowych przy ul. Częstochowskiej. Wydaje się, że to bardzo dobra lokalizacja jeśli chodzi o dostęp wiernych, ponieważ przyszły kościół usytuowany będzie w bezpośrednim sąsiedztwie bloków mieszkalnych. „Nowa świątynia, według projektu architekta Włodzimierza Cichonia z Kielc, będzie 3-nawowa, o powierzchni użytkowej ok. 400 m kw.” - uchyla rąbka tajemnicy Proboszcz parafii, który nie marnował czasu i przy licznych obowiązkach związanych z nową parafią wystarał się także o opracowanie architektoniczne nowego kościoła, którego na razie strzeże jak oka w głowie. „W odpowiednim czasie parafianie zobaczą projekt nowego kościoła; czekali tyle lat, poczekają i kilka tygodni, zanim wszystko dopięte zostanie na ostatni guzik, zanim projekt zostanie ostatecznie zatwierdzony przez diecezjalną komisję ds. budowy i konserwacji kościołów” - mówi ks. Jarosław. Choć ruch na placu kościelnym trwa już od kilku miesięcy - bo trzeba było uporządkować teren, ogrodzić go, przygotować do poświęcenia - to sprzęt ciężki wjedzie tu najprawdopodobniej wiosną 2012 r., by rozpocząć wykopy pod fundamenty.

Prastare Łazy

Łazy zamieszkuje obecnie ok. 7 tys. osób. Przez obszar miasta przebiega linia kolejowa Katowice - Warszawa obudowana stacją rozrządową. Pas terenów kolejowych przecina miasto na dwie części, które powiązane są jedynie tunelowym przejazdem drogowym oraz kładką dla pieszych. Pospolicie mówi się o starych i nowych Łazach. To właśnie w tych ostatnich w latach 60. XX wieku powstało nowe osiedle „Podlesie”, które w czasach PRL-u przemianowano na osiedle ZMS. W latach 1968-69 oddano osiem bloków, a następne w latach 70., 80., i 90. Liczba mieszkańców tej części Łaz wzrosła wówczas do 3 tys. osób. To z kolei stało się inspiracją do utworzenia w tej części miasta odrębnej placówki duszpasterskiej. Biskup częstochowski Stanisław Nowak 1 lipca 1987 r. powołał do życia nową parafię pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego.
Sięgając do początków miejscowości warto nadmienić, że po raz pierwszy wzmiankowana jest w źródłach pisanych w 1442-43 r., w dokumencie sprzedaży Księstwa Siewierskiego przez bp. Zbigniewa Oleśnickiego. Kolejne wzmianki dotyczące miejscowości pochodzą z dokumentu króla Kazimierza Jagiellończyka datowanego na 1456 r. Łazy wymienione są także w „Liber Beneficiorum” Jana Długosza z lat 1470-80.
Rozwój miejscowości związany jest z budową warszawsko-wiedeńskiej linii kolejowej w latach 1845-48 oraz rozwojem przemysłu w rejonie Zagłębia Dąbrowskiego. Przed powstaniem parafii św. Michała Archanioła w Łazach wierni należeli do parafii św. Jakuba w Ciągowicach. 25 listopada 1920 r. parafię w Łazach erygował biskup kielecki Augustyn Łosiński. Z niej zrodziła się wspólnota św. Maksymiliana, w której historię wpisało się na trwałe pięciu duszpasterzy, którzy animowali jej życie duchowe oraz wznosili kościół materialny. Wymienić w tym miejscu należy pierwszego proboszcza, ks. Juliana Oleksego, budowniczego tymczasowej kaplicy, służącej do dziś jako miejsce spotkań liturgicznych, nieżyjącego już śp. ks. Jana Maja, który wybudował plebanię oraz ks. Jerzego Małotę, ks. Zygmunta Skipirzepę - kontynuatorów dzieł duchowych i materialnych swoich poprzedników, oraz obecnego proboszcza, ks. Jarosława Piekarza.

Reklama

Wyczekiwanie

Obecnie parafia liczy niespełna ok. 2500 tys. mieszkańców. Część z nich to rodowici mieszkańcy Łaz, druga to przybysze, którzy zwłaszcza weekendy spędzają u swoich najbliższych, poza miastem. Rezultat jest taki, że po prostu nie ma ich w kościele na coniedzielnej Mszy św. Może właśnie dlatego nie czują zbyt wielkiej przynależności do nowej wspólnoty. „Troską moich poprzedników było skonsolidowanie parafii. I ja tego pragnę, aby wierni tej wspólnoty poczuli się jak w rodzinie, aby zespolili się z problemami i radościami, które tutaj się dzieją” - mówi Ksiądz Proboszcz. Z pewnością w realizacji tych pragnień pomocna będzie świątynia z prawdziwego zdarzenia, dom parafialny, który stanie się ośrodkiem kultury dla dzieci i młodzieży. Planów jest wiele” - zaznacza Ksiądz Proboszcz.
Tymczasem w parafii trwa wielkie wyczekiwanie, co z tego wszystkiego wyniknie? Czy się uda? „Wielu parafianom zależy na nowym kościele, nie brakuje jednak tych, którzy powątpiewają. Jedno jest pewne, że osiedle zubożało. Ludzie stracili optymizm, bo stracili też pracę. Pamiętam czasy, kiedy odwiedzałam tę parafię, kiedy byłem wikariuszem w Ogrodzieńcu, jeszcze za ks. Maja, kaplica wówczas była pełna, dziś zaledwie 17 proc. uczestniczy w życiu wspólnotowym” - mówi ks. Jarosław Piekarz.

Wszystko jest możliwe

Miniony rok dla Maksymilianowej wspólnoty był przełomowy, ponieważ na przestrzeni lat mieszkańcy nie bardzo wierzyli już w poderwanie się do wznoszenia kościoła. Trzeba czasu, aby niektórzy przekonali się, że to jest możliwe, że wszystko jest możliwe, jeśli tylko jest zapał, chęci i zaangażowanie. Powstał parafialny komitet budowy kościoła w Łazach, który wspomaga Proboszcza, a także podejmuje decyzje w sprawach finansowych. Proboszcz parafii podziwia i jest ogromnie wdzięczny wszystkim tym, którzy widzą w sens, którzy wspierają rozpoczynające się dzieło modlitwą i ofiarami. Tu ukłon w kierunku parafian, a także władz miasta, którzy łaskawym okiem patrzą na rodzące się dzieło pod patronatem św. Maksymiliana.
Zapewne wspaniały Patron, który fascynuje swoją osobowością i postawą, a który jest autorem utworzenia wielkiego, słynnego w całym świecie ośrodka w Niepokalanowie, nie zostawi samych wiernych tej wspólnoty. „Pewnie nasze sprawy są mu szczególnie znane i bliskie, ogromnie w to wierzę, a myśl ta jest bardzo motywująca na przyszłość” - stwierdza ks. Jarosław Piekarz.

Siła modlitwy

2019-10-01 13:55

Beata Pieczykura
Niedziela Ogólnopolska 40/2019, str. 10-11

Ma moc większą od bomby atomowej. Jest najpotężniejszą bronią znaną ludziom wszystkich czasów, także w XXI wieku. To nie slogan – mówią ci, którzy doświadczyli siły modlitwy różańcowej. Dzięki niej niektórzy wciąż żyją

stock.adobe.com

Chwycili za różaniec, a sam Bóg uczynił cud we właściwym czasie. Zaufali, są pewni, że On wie, co robi. Wojownicy Maryi opowiadają o cudownej ingerencji Boga w swoim życiu.

Ocalony i nawrócony

Wielkiej siły modlitwy różańcowej, która ratuje od samobójstwa i kompletnie zmienia życie, doświadczył Marcin. Przez 15 lat pił i zrobił w życiu wiele złych rzeczy. Któregoś dnia, w 1. rocznicę śmierci swojej ukochanej babci, postanowił pójść trzeźwy na jej grób. Pamiętał, że babcia przez całe życie odmawiała Różaniec, głównie w jego intencji, więc zabrał ze sobą ten sznurek paciorków.

– W drodze na cmentarz próbowałem odmawiać Różaniec, choć właściwie nie wiedziałem jak, bo zapomniałem po I Komunii św. – opowiada Marcin. – Miałem omamy, jakbym widział diabła, który namawiał mnie, żebym się powiesił. W tym amoku zwątpiłem we wszystko i poszedłem na pole. Wiedziałem, że tam jest takie miejsce, gdzie są schowane sznury. Szukałem gorączkowo powroza, ale nie mogłem go znaleźć. To mi uświadomiło, że ta modlitwa ma wielką moc. Jestem pewny, że dzięki Różańcowi nie odebrałem sobie życia. Oszołomiony wróciłem na cmentarz i modliłem się, jak umiałem. Wtedy postanowiłem świadomie i dobrowolnie iść na terapię odwykową. Najpierw przez 3 miesiące byłem na oddziale detoksykacyjnym, a potem na oddziale odwykowym. Tam, po 15 latach, przystąpiłem do spowiedzi generalnej. Spowiednik powiedział mi, jak odmawiać Różaniec. Po powrocie do normalnego życia było mi ciężko, ale najważniejsze było to, aby „nie popłynąć”. Moją siłą i pomocą stał się Różaniec. Tak pozostało do dziś. Otrzymałem tyle łask – nie piję już 10 lat, a od 2 lat odmawiam Nowennę Pompejańską, jedną za drugą, zwłaszcza za kapłanów. Wierzę, że we współczesnym świecie najskuteczniejszą bronią jest Różaniec.

54 dni do szczęścia

Niełatwe życie odebrało jej radość i pokój serca, wszystko przestało mieć sens. Pracowała po 12 godzin dziennie, także w soboty i niedziele. Zaczęło jej szwankować zdrowie, pojawiły się konflikty w niedawno zawartym małżeństwie. Nie miała czasu dla przyjaciół, więc powoli ich traciła. Nie widziała wyjścia z tej sytuacji, a z całego serca pragnęła zmiany. – Wtedy przyjaciółka powiedziała mi, że Różaniec ma moc zmienić to wszystko – wspomina Magdalena. – Pomyślałam sobie: czemu nie, i postanowiłam spróbować. Byłam tak zdesperowana, że zdecydowałam się odmawiać Nowennę Pompejańską – każdego dnia przez 54 dni nie rozstawałam się z różańcem. Walczyłam ze sobą, z czasem, ze zniechęceniem. Wytrwałam. Dziś wiem jedno – niezależnie od tego, co by się działo, Bóg zawsze wyciągnie rękę, bo nie odmawia Matce Jezusa. Jestem szczęśliwa, wszystko powoli wraca do normy. Różaniec totalnie odmienił moje życie.

Potężniejszy od kul

Zenon różaniec otrzymał w dniu I Komunii św. i nie rozstaje się z nim do dziś. Od wielu lat modli się na nim codziennie. O trudnych dniach i modlitwie wbrew nadziei tak dziś mówi:

– Pamiętam, jak wiosną 1945 r. pijany radziecki żołnierz chciał rozstrzelać mojego ojca Jana. Mama klęczała na podwórku, na śniegu, przy ul. Paderewskiego w Grudziądzu, płakała i głośno odmawiała Różaniec, a my, dzieci, razem z nią. Baliśmy się. Po chwili przyszedł pułkownik, przełożony żołnierza, który trzymał ojca pod bronią, i zażądał dokumentów. Wtedy okazało się, że ojciec nie jest Niemcem. Pułkownik oddał ojcu dokumenty i powiedział mu, że jest niewinny. Potem znowu rosyjscy żołnierze zabrali ojca na przesłuchanie i uwięzili w piwnicach jednego z domów w Owczarkach k. Grudziądza. Długo nie wracał. Mama i ja poszliśmy tam. Cudownym trafem ojca właśnie zwolnili. Po wyzwoleniu Grudziądza całą rodziną wróciliśmy do domu – był zniszczony, ale stał. Jestem pewny, że codzienna modlitwa różańcowa naszej wieloosobowej rodziny ocaliła ojca od czerwonego zniewolenia i śmierci. Dlatego pytam młodych: Czy odmówiłeś Różaniec choć jeden raz? Może teraz weźmiesz go do ręki i będziesz się na nim modlić... To piękna przygoda spotkać Boga w tajemnicach rozważanych we wspólnocie Kościoła lub osobiście w domu, szpitalu, drodze, gdziekolwiek jesteście...

* * *

Powiedzieli o Różańcu

„Czepił się chłop Różańca jak tonący liny. Ale czegóż dzisiaj uchwycić się można, kiedy wszystko tak szybko się zmienia, przemija? Czegóż uchwycić się można w tym świecie, gdzie tempo przemian i zmian oszałamia, onieśmiela, ogłupia? Różańca babci, matki, swojego Różańca. Tego samego Różańca, co wczoraj, dziś i jutro. Najprostszego, jak prosta jest miłość. Uchwycić jego rytm, wejść w ten rytm, żyć tym rytmem – to uratować i ocalić siebie” – o. Jan Góra OP

„Nie ma w życiu problemu, którego by nie można rozwiązać z pomocą Różańca” – s. Łucja z Fatimy

„Różaniec jest modlitwą maluczkich i pokornych, ale też modlitwą najwznioślejszych duchów w Kościele; jest modlitwą teologów, doktorów, myślicieli i świętych” – kard. Stefan Wyszyński

„Jesteśmy szczęściarzami. Bo mamy Różaniec. Bo się możemy uczepić tajemnic, które dokonały największych rewolucji w dziejach świata. Bo się możemy dać wciągnąć w te tajemnice. Zresztą, czy nie są to też nasze tajemnice? Pełne radości i bólu, światła i chwały. Może dlatego modlitwa różańcem staje się wciąż, tak jak niegdyś, początkiem wielu rewolucji, w naszym życiu i życiu całej ludzkości” – ks. Rafał J. Sorkowicz SChr

„Różaniec to nie wypracowanie teologiczne. Odmawiany w chorobie, w trudnej podróży, w oczekiwaniu na wyniki badań, przed drzwiami egzaminatora – jest najmądrzejszą modlitwą” – anonim z internetu

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Częstochowa: Zapalają ogień w świecie

2019-10-18 21:54

Beata Pieczykura

– Wkraczamy z ufnością w nowy rok akademicki 2019/2020. Ośmielamy się śmiałością nie ludzką, ale pochodzącą od Ducha Świętego podjąć studia teologiczne, którym towarzyszy formacja do dojrzałego życia chrześcijańskiego i podjęcie różnych form ewangelizacji we współczesnym święcie – mówił ks. dr Mikołaj Węgrzyn, dyrektor Wyższego Instytutu Teologicznego im. Najświętszej Maryi Panny Stolicy Mądrości w Częstochowie podczas inauguracji nowego roku akademickiego w murach tej uczelni.

Beata Pieczykura/Niedziela

Uroczystość inauguracji nowego roku akademickiego 2019/2020 w Wyższym Instytucie Teologicznym w Częstochowie odbyła się 18 października br. Z tej okazji Mszy św. w kaplicy seminaryjnej pw. Zesłania Ducha Świętego przewodniczył i homilię głosił abp Wacław Depo. Do zebranych, czyli „uczestników zmagań o komplementarność wiary i rozumu”, Ksiądz Arcybiskup powiedział: – Prośmy Ducha Świętego o pogłębienie naszej wiary i ludzkiej współpracy w tym dziele, którym jest Uniwersytet i nasz Instytut.

Zobacz zdjęcia: Częstochowa: Zapalają ogień w świecie

Po uroczystej immatrykulacji studentów I roku oraz wręczeniu dyplomów magisterskich, dyplomów i świadectw Studium Liturgii i Muzyki Kościelnej wykład inauguracyjny „Teologiczne recepty na kryzys Kościoła w Polsce” wygłosił ks. dr hab. Damian Wąsek.

W ub. r. akademickim w Instytucie studiowało 125 studentów na studiach magisterskich i podyplomowych. W warsztatach biblijnych uczestniczyło 59 osób. Stopień magistra teologii Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie (ponieważ Wyższy Instytut Teologiczny w Częstochowie jest związany umową z Uniwersytetem Papieskim Jana Pawła II w Krakowie) uzyskało 9 osób, a studia podyplomowe ukończyło 7 osób.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem