Reklama

„Barabasz” - Wyklęty


Edycja kielecka 35/2011

Za nami sierpień - przed nami wrzesień - a w Polsce przemijają kolejne rocznice: akcji „Burza”, wybuchu II wojny światowej, Powstania Warszawskiego - dobry czas na odświeżanie pamięci o „Żołnierzach Wyklętych”. Coraz szczuplejsze szeregi wiarusów, którzy mogą o sobie powiedzieć: „byłem, widziałem, walczyłem”, coraz częstsze stawianie bohaterów w miejsce katów, coraz dziwniejsza manipulacja historią, czego przykładem jest próba odebrania dobrego imienia Marianowi Sołtysiakowi ps. „Barabasz” na łamach „Tygodnika Powszechnego” (z 3 lipca 2011 r.)

Marian Sołtysiak (1918-95) to dowódca legendarnego na Kielecczyźnie oddziału „Wybranieccy”, pułkownik 4. Pułku Piechoty Legionów Armii Krajowej. „Wybranieccy” wsławili się wieloma zbrojnymi działaniami, uczestniczyli w akcji „Burza”. Sołtysiaka po rozwiązaniu AK aresztowano w 1949 r., skazano w procesie w Kielcach na 7 lat, uwięziono na 5. Po zwolnieniu - szykanowany, pozbawiony możliwości pracy. Po odwilży współpracował m.in. z Radiem „Kielce”, pisał (podlegające cenzurze) artykuły i wspomnienia do miejscowych gazet oraz historię „Wybranieckich”, stawiając sobie za cel upamiętnianie etosu i przebiegu walki zbrojnej oddziału, w warunkach nawet znacznej ingerencji cenzury. Książkę „Chłopcy „Barabasza” wydał w PAX-ie w 1967 r., choć musiał usunąć z niej wiele fragmentów. W 1966 r. został sekretarzem Głównej Komisji Współpracy z Polonią Zagraniczną w Zarządzie Głównym ZBoWiD w Warszawie, gdzie przeniósł się z rodziną. Współpracował wtedy także m.in. z Mieczysławem Moczarem. Zaangażowanie w struktury ZBoWiD umożliwiało mu organizowanie pomocy socjalnej, medycznej, oświatowej i in. dla środowiska akowców. Sołtysiak zmarł w szpitalu w Kielcach w 1995 r. Rehabilitowany dwukrotnie: w 1956 r. i w 1991 r.
Zuzanna Radzik, autorka artykułu w „Tygodniku Powszechnym” pt. „Bohater i Żydzi” zarzuca Barabaszowi nie tyle wolę współpracy z systemem komunistycznym poprzez ZBoWiD, PAX, osobę Moczara itd. (choć to też), ale wytacza znacznie poważniejszy kaliber - zarzut mordowania Żydów podczas II wojny światowej pod przykrywką działań partyzanckich. Radzik wykorzystując fakt tegorocznych czerwcowych „Spotkań z Kulturą Żydowską” w Chmielniku (które krytykuje za, jej zdaniem, jarmarczność i powierzchowność), pisze w swoim artykule głównie o rzekomym znęcaniu się i wykonywaniu wyroków na Żydach z rozkazu „Barabasza”. Pretekstem do zarzutów wobec „Barabasza” jest zakwestionowanie zasadności ufundowania w Chmielniku tablicy pamiątkowej jemu dedykowanej, której odsłonięcie zaplanowano wstępnie na 11 listopada 2011 r. Autorka stawia m.in. pytanie: „Czy można w jednym miasteczku pielęgnować pamięć o zabitych Żydach i odpowiedzialnym za ich śmierć partyzancie?”. Na dowód swoich zarzutów przytacza ustne wypowiedzi Henryka Pawelca - członka oddziału „Wybranieccy” oraz powołuje się na artykuł Aliny Skibińskiej i Joanny Tokarskiej-Bakir „«Barabasz» i Żydzi. Z historii oddziału AK «Wybranieccy»”, który ukaże się w roczniku „Zagłada Żydów” jesienią 2011 r.
Na artykuł Z. Radzik w „Tygodniku Powszechnym” zareagowali członkowie rodziny „Barabasza” i środowisko akowskie. Rodzina śp. M. Sołtysiaka zwróciła się do Delegatury IPN w Kielcach o wszczęcie śledztwa wobec „oszczerstw i szkalowania dobrego imienia” legendarnego dowódcy z Kielecczyzny, a kombatanci - sądem koleżeńskim wobec H. Pawelca - zdecydowali wykluczenie go ze swoich szeregów.
Eksżołnierze zwarli szeregi w poczuciu, jak podkreślają, zagrożenia dobrego imienia nie tylko oddziału i komendanta, ale Armii Krajowej w chwili, gdy żyją wspomnieniem koncentracji na akcję „Burza”. Ich zdaniem, Pawelec z atakiem na swojego dowódcę świadomie doczekał do jego śmierci i dał się wciągnąć w rozgrywki medialno-polityczne o podłożu znacznie głębszym niż li tylko szarża na nieżyjącego „Barabasza”. Już w 2000 r. Koło Pokoleniowe „Rodzina Wybranieckich” opublikowało szereg świadectw żołnierskich z czasów II wojny światowej i emigracji powojennej pt. „W obronie «Barabasza»”, w odpowiedzi na próby szkalowania przez Pawelca dobrego imienia dowódcy.
Jeden z kombatantów - Eugeniusz Jakóbek „Wacek” punktuje np. błędy merytoryczne z historii oddziału, upublicznione w książce - wywiadzie z 1999 r. pt. „Życie - śmierć - życie” autorstwa J. Karolczak i H. Pawelca. Zalicza do nich pomyłkowo podane nazwy miejscowości, w których operowali „Wybranieccy”, czy sugerowanie, że oddział pod tą nazwą w formie zwiadu konnego - istniał jeszcze przed objęciem dowództwa przez Sołtysiaka, a dowodzony był przez Pawelca. „Nie udawaj naiwniaka. Pod Radkowem (miejsce bitwy oddziału, przyp. red.) ryb nie jadłeś, a jeśli tak, to nie w obozie. Bój toczył się bez ciebie, bo rzekomo koń ci się zaparł gdzieś w głębi lasu. A z tym krzyżem żelaznym to chyba coś ci się pomieszało, krzyż zdjął Niemcowi «Modar» (…). Mógłbym ci wyliczyć wiele nieścisłości, nawet i te w Anglii…”, itd., itp. - pisze Roman Karbowiak „Dąb”. Danuta Nowak z Wrocławia, dawna „Danka”, łączniczka z oddziału podkreśla: „Nie dopuścimy do fałszowania historii naszego oddziału. Nie zrobili tego komuniści w PRL-u (…). Nie bazuj na krótkiej pamięci żyjących kolegów, jak również na tym, że wielu z nas odeszło, jak choćby «Barabasz», czy «Wierny»”.
„Dlaczego wymieniasz Radków, a milczysz o Antoniowie, gdzie rozegrała się nasza największa bitwa (…). Podajesz w wątpliwość stopień wojskowy «Barabasza», a jak jest z tobą? Wśród licznych legitymacji nie podajesz udokumentowanego awansu na podporucznika, porucznika?” - pyta Czesław A. Szulc „Czyzio”.
Reasumując, Koło Pokoleniowe „Rodzina Wybranieckich” uważa, że Henryk Pawelec ps. „Andrzej” działa z niskich pobudek, celem wywyższenia swojej roli w działalności „Wybranieckich”, tendencyjnie fałszuje historię powstania oddziału, w sprzeczności z udokumentowanymi faktami.
Środowisko akowskie oraz rodzina Sołtysiaka krytykują także nierzetelność artykułu w „TP”. - Autorka jedzie do Chmielnika, aby pisać o „Spotkaniach z Kulturą Żydowską”, ale spotyka tam niby przypadkiem Pawelca i zajmuje się głównie „Barabaszem”, planowaną tablicą, jemu dedykowaną i, co gorsze - opiera swój duży artykuł prasowy na rozmowie wyłącznie z jednym człowiekiem. Nie sięga nawet do IPN-u, powołuje się wyłącznie na Pawelca i materiał, który ukaże się dopiero jesienią br. w roczniku „Zagłada Żydów” - mówi Pelagia Barwicka, która znała osobiście „Barabasza”. Jej zdaniem, ukazany w pozytywnym świetle bohater artykułu - Pawelec, od dawna mija się z prawdą, budując swoją własną legendę, a szkalując dowódcę. Jan Dubaj ps. „Wróbel”, który nie był w oddziale, ale od lat trudni się dokumentowaniem jego historii i m.in. w grafice artystycznej upamiętnia etos Armii Krajowej, mówi: - W artykule są rzeczy wprost skandaliczne, roi się tam od sformułowań wołających o pomstę do nieba: powoływanie się na proces wytoczony „Barabaszowi” i jego ludziom w 1951 r., sugerowanie wyroków śmierci na Żydach na tle rabunkowym i rasowym, bezpośrednie wypowiedzi Pawelca, np. na pytanie o tablicę w Chmielniku: „to byłaby zbrodnia, bo to był zbrodniarz”.
Rodzina śp. M. Sołtysiaka jest oburzona artykułem w „TP”. - Po zapoznaniu się z dokumentami IPN-u zamierzamy założyć sprawę sądową z powództwa cywilnego wobec Pawelca, który na łamach „TP” rzuca oszczerstwa i szkaluje mojego stryja - zapowiada w imieniu rodziny Małgorzata Sołtysiak.
W piśmie skierowanym 5 lipca do Leszka Bukowskiego - naczelnika delegatury IPN w Kielcach, Sołtysiak pisze m.in.: „W artykule tym żołnierz z oddziału «Barabasza» p. Henryk Pawelec ps. «Andrzej» przytacza informacje, z których jakoby jednoznacznie wynika, że «Wybranieccy» byli organizacją przestępczą, mordującą niewinną ludność pochodzenia żydowskiego, kierując się antysemityzmem i chęcią zysku. Swojego nieżyjącego dowódcę, p. Henryk Pawelec nazywa zbrodniarzem, mordercą, złodziejem. Członkowie rodziny śp. Mariana Sołtysiaka oraz żyjący żołnierze AK są tym stwierdzeniem głęboko wstrząśnięci i traktują jednoznacznie jako próbę odebrania dobrego imienia nie tylko dowódcy oddziału, ale także żołnierzom podziemia niepodległościowego”.
Nikt z rodziny ani z akowców nie chce polemizować z artykułem w „TP”, obawiając się, że tak jak polemika nie ujrzałaby światła dziennego, tak zdrowy rozsądek i prawda historyczna - obronią się. Jeszcze. Bo coraz mniej tych, którzy mogą o sobie powiedzieć: „byłem, widziałem, walczyłem”, bo coraz częściej ofiary stawia się w miejsce katów, a fakty ratowania Żydów przez Polaków - najliczniejsze w świecie - zastępuje się chętnie przypadkami mordów na nich, przesuwając tym samym ciężar odpowiedzialności za Holokaust, którego dokonał wszak kto inny - Niemcy.

* * *

„Wybranieccy” dowodzeni przez „Barabasza” działali z powodzeniem m.in. w Jędrzejowie, Chmielniku, Daleszycach, Kielcach, walczyli pod Radkowem i Zaborowicami, a zwycięska bitwa pod Antoniowem, która uratowała wieś przed pacyfikacją, należy do jednych z najbardziej spektakularnych akcji „Barabasza” i jego ludzi. Uczestniczyli także w akcji „Burza”. Na początku 1943 r. oddział liczył 12 ludzi, ale pod koniec 1944 r. w jego skład wchodziło 300 dobrze uzbrojonych żołnierzy. Główna baza oddziału znajdowała się w lasach cisowskich. W 1944 r.„Wybranieccy” utworzyli 1. kompanię 1. batalionu 4. PP Leg. AK. Marian Sołtysiak został dowódcą 1. kompanii 4. P.P. Leg. AK, zaś w październiku 1944 r. - dowódcą 1. bat. 4. PP Leg. AK. i pełnił tę funkcję do końca działalności Armii Krajowej.

Świeccy franciszkanie na Jasnej Górze: bądźmy apostołami jedności

2019-07-20 17:05

mir/Radio Jasna Góra / Częstochowa (KAI)

Z udziałem ponad 4 tys. osób na Jasnej Górze odbyła się 26. Ogólnopolska Pielgrzymka Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Spotkanie wpisało się w przygotowania do jubileuszu 800. rocznicy powstania wspólnoty świeckich franciszkanów. Do bycia „apostołami jednoczenia” zachęcał ich biskup świdnicki Ignacy Dec.

BPJG

Podczas dwudniowej pielgrzymki rozważano przesłanie z Listu św. Franciszka do wiernych „Poświęceni są ku jedności” - poinformowała Joanna Berłowska, przełożona narodowa Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce. - Jedność jest bardzo ważną sprawą nie tylko u nas, ale w całej Ojczyźnie, w całym Kościele, wszędzie i o to będziemy się modlić – zapewniała świecka franciszkanka.

- By nie wstydzić się jednoczyć wokół Krzyża i Ewangelii - zachęcał zgromadzonych biskup świdnicki Ignacy Dec, przewodniczący Rady ds. Apostolstwa Świeckich.

- Jesteśmy chorzy na brak jedności – diagnozował biskup świdnicki i ubolewał nad pogłębiającym się rozbiciem w narodzie. Zachęcał do bycia na co dzień „apostołem jednoczenia”.

O wielkiej aktualności i sile franciszkańskiego charyzmatu we współczesnym Kościele mówi o. Andrzej Romanowski, narodowy asystent Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. - „Franciszku idź, odbuduj mój Kościół!”. To jest ciągle aktualne, tego bardzo potrzeba na dziś i jutro. To przesłanie, które otrzymał Św. Franciszek jest tak aktualne, tylu ludzi jest zagubionych, tylu poszukujących, zranionych – tłumaczył zakonnik i podkreślił, że potrzeba nie tylko dotrzeć do nich z przesłaniem miłości Jezusa, ale nieść Franciszkowy zapał, entuzjazm, fascynację Chrystusem, gdyż to najbardziej zaraża innych i wpływa na zmianę myślenia.

Franciszkański Zakon Świeckich to wspólnota katolików różnych stanów, dążących do doskonałości chrześcijańskiej poprzez naśladowanie Chrystusa ubogiego, pokornego i posłusznego Ojcu. Nie wymaga ona opuszczenia dotychczasowego środowiska, rezygnacji z małżeństwa czy pełnienia zadań świeckich, umożliwia jednak wielu ludziom realizację powołania zakonnego.

Franciszkański Zakon Świeckich został założony ok. 1221 r. przez św. Franciszka z Asyżu. Powstał on z myślą o ludziach świeckich, którzy pełniąc obowiązki swego stanu – małżeńskie, rodzinne i zawodowe – pragną dążyć do doskonałości chrześcijańskiej. W Polsce zakon liczy obecnie ok. 10 tys. członków.

W Polsce świeckie wspólnoty zakładali franciszkanie po dotarciu do kraju w 1227 roku. W okresie międzywojennym działalność Trzeciego Zakonu bardzo się ożywiła, niestety po drugiej wojnie światowej władze komunistyczne dekretem z 1949 roku zakazały działalności ruchów i stowarzyszeń katolików świeckich. W 1978 roku papież Paweł VI nadał świeckim franciszkanom odnowioną regułę, która wprowadziła istotne zmiany w organizacji i posłudze Trzeciego Zakonu. Została także zmieniona nazwa wspólnoty na Franciszkański Zakon Świeckich, który odtąd stał się wspólnotą autonomiczną pod duchową opieką Pierwszego Zakonu św. Franciszka: Braci Mniejszych, Braci Mniejszych Konwentualnych i Braci Mniejszych Kapucynów.

Patronką Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce jest bł. Aniela Salawa, a tercjarzami, czyli franciszkanami świeckimi byli m.in. św. Sebastian Pelczar biskup, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, Jacek Malczewski - malarz, Józef Haller - legionista, generał Wojska Polskiego oraz sługa Boży kard. Stefan Wyszyński - Prymas Polski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Mazur: świat potrzebuje dziś Chrystusa i Jego Ewangelii

2019-07-20 20:23

rr / Rajgród (KAI)

Prośba o zdrowie, pomyślność dla rodziny i boże błogosławieństwo. Z takimi intencjami pielgrzymowały w sobotę 20 lipca matki, żony i młode dziewczęta do Sanktuarium Maryjnego w Rajgrodzie. Tłumy wiernych uczestniczyły tam w Diecezjalnej Pielgrzymce Kobiet Katolickich do Matki Bożej Królowej Rodzin.

www.facebook.com/pg/krolowarodzin

Od czternastu lat, w trzecią sobotę lipcu, w Rajgrodzie odbywa się Pielgrzymka Kobiet. Co roku, w rajgrodzkim sanktuarium gromadzi się od 1 do 2 tysięcy kobiet, aby zawierzyć siebie i swoje rodziny Rajgrodzkiej Pani. W tym roku przybyło ich ok. 1500. Panie przyjechały indywidualnie czy też w grupach zorganizowanych. Pątniczki z sąsiednich parafii do Rajgrodu przybyły pieszo. Z bazyliki w Augustowie kobiety z kapłanami przyjechały rowerami. Udział wzięły także panie m.in. z Białegostoku, Ełku, Suwałk, Rydzewa, Wieliczek, Jamin, Janówki, Wiśniowa Ełckiego, Pisza, Pruskiej i Cimoch. Często towarzyszyły im rodziny.

Spotkanie otworzył kustosz rajgrodzkiego sanktuarium i zarazem Diecezjalny Duszpasterz Kobiet ks. prał. Hieronim Mojżuk, który zaznaczył w swoim słowie, że na gruncie rodziny toczy się walka o utrzymanie chrześcijańskiej tożsamości i jak duża odpowiedzialność za bliskich, spoczywa na kobietach oraz przybliżył historie powstania rajgrodzkiej parafii.

W tym roku tematem przewodnim Pielgrzymki Kobiet były problemy, przed którymi stoi współczesny świat oraz Kościół, a szczególnie rola kobiet zaangażowanych religijnie i społecznie. Na spotkanie kobiet organizatorzy zaprosili ks. dr Pawła Tarasiewicza, wykładowcę WSD w Ełku, który wygłosił prelekcję pt. „Kościół a gender”. Prelegent wyjaśnił istotę ideologii gender i wskazał na zagrożenia z niej płynące. „Celem ataku tej ideologii jest każdy z nas, również wasze dzieci i wnuki. Propagatorzy ideologii gender nie ukrywają, że chodzi im o zniszczenie rodziny, o seksualizację dzieci i młodzieży, o „genderowe” myślenie społeczeństwa” – mówił ks. Tarasiewicz.

Wskazując na Świętą Rodzinę, kaznodzieja zachęcał do refleksji nad naszymi rodzinami, nad sobą, jakie świadectwo dajemy żyjąc w rodzinie. „Rodzina jest naszym zadaniem. Mężczyzną i kobietą stworzył ich Bóg. To rodzina odpowiada za ewangelizację. To w rodzinie jest przekazywana i umacniania wiara. Poprzez życie w miłości pokazujemy dzieciom jak żyć. W rodzinie prawidłowe relacje z matką i z ojcem, poczucie bezpieczeństwa, ułatwia dziecku rozwój własnej tożsamości. Naszym wsparciem jest sam Bóg i jeśli będziemy dbać o rodzinę, o prawidłowe relacje z Nim, nie mamy się czego obawiać” – tłumaczył prelegent.

Centralnym punktem Pielgrzymki Kobiet do Rajgrodu była uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem bp. Jerzego Mazura, biskupa ełckiego. „Potrzebne jest dzisiaj w rodzinie, społeczeństwie, Kościele, świadectwo kobiety, żony, matki, babci. Dzisiaj świat potrzebuje Chrystusa i Jego Ewangelii. Dawajcie świadectwo o przylgnięciu do Boga, o życiu w Duchu Świętym” – mówił bp Mazur podczas liturgii.

Zachęcał, aby kobiety wpatrywały się w Maryję, Która jest wzorem zawierzenia i wierności Bogu: „Zaufajmy jak Maryja. Dzisiaj nie tylko się módlmy, ale zawierzajmy się Maryi. Zawierzyć, to znaczy zaprosić Maryję do naszej codzienności” – mówił hierarcha.

„Niech to dzisiejsze spotkanie pomoże nam, abyśmy w życiu szli drogą Ewangelii. Wsłuchujcie się w głos Ducha Świętego, aby była w was jeszcze większa świadomość jak pełnić misję w rodzinie i niech On umacnia was na drodze niesienia Chrystusa innym, dawania świadectwa prawdzie chrześcijańskiej w rodzinie, parafii, diecezji, a przez to na całej ziemi” – zaznaczył biskup.

Biskup ełcki zachęcał do modlitwy różańcowej, jako jedynego ratunku na uderzające w nas zagrożenia, ideologie i problemy, oraz przypomniał znaczenie pierwszych sobót miesiąca. „Są szczególnie poświęcone Niepokalanemu Sercu Matki Najświętszej. Maryja wzywa nas do modlitwy różańcowej, pokuty nawracania się. Jesteśmy zachęcani by w Niepokalanym Sercu Maryi znaleźć schronienie i drogę do Boga” – mówił hierarcha. W tracie Mszy św. kobiety dokonały aktu zawierzenia rodzin Pani Rajgrodzkiej.

Spotkanie z Najświętszą Maryją Panną Królową Rodzin kobiety rozpoczęły modlitwą różańcową. Tajemnice światła odmawiane były w intencji godności życia. W rozważania wplecione były fragmenty zaczerpnięte z Ewangelii wg. Św. Marka i Św. Jana. Autorem rozważań był ks. Adrian Sadowski. Bardzo mocno wybrzmiały słowa, w których autor podkreślał, że Kościół w dzisiejszych czasach zmaga się z wieloma przeciwnościami. Jednak dzięki zakorzenieniu w Chrystusie, modlitwie i jedności może się skutecznie im oprzeć.

Po Mszy św. pielgrzymi zostali zaproszeni przez diecezjalnego duszpasterza kobiet i kustosza sanktuarium ks. prał. Hieronima Mojżuka na wspólna agapę. Zakończeniem spotkania było nabożeństwo Drogi Krzyżowej po ścieżkach Kalwarii Rajgrodzkiej.

Sanktuarium Pani Rajgrodzkiej – Królowej Rodzin, gdzie znajduje się słynący łaskami obraz Matki Bożej, jest szczególnym miejscem Jej kultu, a parafia od początku zaistnienia nosi tytuł Narodzenia NMP. W 1999 roku, Papież Jan Paweł II, 8 czerwca podczas Mszy św. w Ełku, pobłogosławił korony i w jubileuszowym 2000 roku wizerunek Matki Bożej Rajgrodzkiej Królowej Rodzin został przyozdobiony koronami papieskimi. Obok kościoła na obszarze 2 ha powstała kalwaria z kamienia. Świątynia cieszy się wciąż rosnącym zainteresowaniem wśród pielgrzymów.

Rajgród jest położony na Szlaku Papieskim „Tajemnice Światła”, nad malowniczym jeziorem Rajgrodzkim, nad którym kilkakrotnie spędzał wakacje ks. Karol Wojtyła późniejszy papież Jan Paweł II. W roku bieżącym rajgrodzka parafia obchodzi 500 lecie istnienia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem