Reklama

Żeby Waldek nie został bezdomny

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 15/2012

Waldemar Klimek przeżył tragedię: w pożarze 29 listopada 2011 r. za jednym zamachem stracił młodszego brata i dom. Jaki ten dom był, to był, ale własny, rodzinny, a brat, wiadomo - najbliższy człowiek, od lat mieszkali razem. To, że Waldek ma gdzie spędzać święta, że ma stół, na którym pieczołowicie rozłoży święcone, zawdzięcza całej wsi, dosłownie. Bo wszyscy jak jeden mąż stanęli do pracy i otworzyli portfele, żeby Klimkowi odbudować dom. „Żeby Waldek nie został bezdomny” - mówią dzisiaj

Od tragedii do mobilizacji

Zgrabny domek prezentuje się optymistycznie w pełnym wiosennym słońcu, w oknach firanki, kwiat na parapecie. Spotykamy się mniej więcej w środku Koczanowa; daleko od Kielc, to już powiat Proszowice, województwo małopolskie, ale nadal obszar diecezji kieleckiej. Waldemar Klimek i grupka mężczyzn najbardziej zaangażowanych w budowę, wciąż na nowo przeżywają tragedię i działania na placu budowy.
Dom braci Klimków był stary i zaniedbany, dawno pamiętający lepsze czasy, mógł mieć nawet ponad sto lat. Była w nim i szkoła, i karczma żydowska, i skup mleka. Cztery pokolenia tutaj przemieszkały.
W tamten fatalny listopadowy wieczór Waldemar oglądał telewizję u sąsiadów, a Henryk prawdopodobnie zasnął, i czy to od papierosa, czy od piecyka - pożar rozprzestrzenił się natychmiast. Ratowali, ale ogień był szybszy, Henryka Klimka nie uratowano, a z domu została kupka popiołu i smutne zwęglone fragmenty. - Nieszczęście i fatalny zbieg okoliczności - mówią dzisiaj. - Ja wtedy nie myślałem, nie oceniałem. Po takiej tragedii nic nie umiałem powiedzieć - dodaje Waldek.
Na drugi dzień szybka narada na pogorzelisku: trzeba coś zrobić, pomóc Waldkowi. Razem wychowywaliśmy się, razem do szkoły, dobre z nich chłopaki, uczciwe… - To zasługa Marka Kaczora i sołtysa Staszka Kukuły - stwierdzają dzisiaj, gdy odbudowa szczęśliwie się udała. Bo wtedy, na tamtym pogorzelisku, zapadła decyzja: odbudowujemy. 3 grudnia zwołali zebranie, na którym zjawiło się 22 mieszkańców. Ustalili po 100 zł z każdego domu. Nie sprzeciwił się nikt.

Na placu budowy

Mieszkańcy Koczanowa są skromni i pracowici. Nie dostrzegają niczego specjalnie wielkiego w tym fakcie, ale „100 zł od numeru” w dobie kryzysu, w czasach zanikania tradycyjnych więzi międzyludzkich, sąsiedzkich - gest musi robić wrażenie.
Klimek zamieszkał u państwa Bieńków, a tymczasem przy ciepłej i pogodnej początkowo zimie - budowa ruszyła (najpierw załatwianie formalności, pozwoleń itp.). Kierował nią Mariusz Gorczyca, doświadczony w branży budowlanej, który był na placu „dzień w dzień, od rana do wieczora, śniadanie jadł razem z obiadem”. Pomagali mu Robert i Tomasz Gorczyca, każdego dnia do budowy stawali inni ludzie tak, aby nie było zastoju. Ot, choćby Józef Majcherczyk - reprezentant starszego pokolenia, 78 lat, założyciel straży pożarnej, a „łopatą śmigał jak młody”.
Zbigniew Kaczmarczyk pochodzi z Krakowa, a stąd, z Koczanowa - jego mama, tutaj ma swój oddziedziczony kawałek miejsca na ziemi, gdzie czuje się o niebo lepiej niż w Jaworzni (tam obecnie mieszka na stałe). Zna tutaj wszystkich jak swoich. Dla Waldka kupił i przywiózł glazurę na posadzkę. Bywa w Koczanowie co 2 tygodnie, więc mógł oceniać szybkie tempo prac i „nadzwyczajne, wzruszające zaangażowanie całej wsi”.
Sołtys Stanisław Kukuła, Marek Kaczor, Rafał Klimek, Zbigniew Kaczmarczyk, Józef Majcherczyk, Wiesław Czarnecki, Roman Szczygieł jeszcze raz w ciepłą marcową sobotę, przy stole wystawionym przed remizę (też sami ją zbudowali, podobnie szkołę), wspominają tamtą mobilizację. Przeglądają zdjęcia, dorzucają kolejne nazwiska zaangażowanych w sprawę: Wiesław Przededwórny, Mariusz Przededwórny, Paweł Przededwórny, Jacek Wieczorek, Hieronim Cichy, Włodzimierz Klaza, Andrzej Bieniek, Paweł Bieniek, Artur Bieniek, Krzysztof Libura i jeszcze inni, których wymienić nie sposób, bo to niemal wszyscy mężczyźni ze wsi. - Pracowaliśmy jak jedna wielka rodzina. Była to okazja dla wszystkich do spełnienia dobrego uczynku - ocenia Marek Kaczor.

Reklama

Społeczny (wy)czyn w statystyce

Sołtys Kukuła sumiennie spisał i obliczył ile, kiedy, kto, co. Razem studiujemy protokół.
W efekcie zbiórki „od każdego numeru” zebrano 5670 zł. Ks. Czesław Parkita, proboszcz z Bobina (Koczanów należy do parafii Bobin), udostępnił puszki i zorganizowano zbiórkę po Mszach św. w jedną z niedziel - zebrano ponad 2 tys. zł. Bank Spółdzielczy w Proszowicach, gmina (opieka społeczna) - kolejne prawie 4 tys. zł. Caritas Kielecka także wsparła odbudowę finansując zakup więźby dachowej i blachy na przykrycie (ponad 4,5 tys. zł). „Prywatni przedsiębiorcy sponsorowali część materiałów budowlanych” - czytamy w sprawozdaniu. To np. okna, drzwi wejściowe z futryną, deski, drut zbrojeniowy, piach. Wśród darczyńców byli mieszkańcy Proszowic, Donatkowic, Bobina, Kazimierzy Wielkiej. Straż pożarna w Koczanowie udostępniła energię na czas budowy. Wartość materiałów dostarczonych przez sponsorów wynosi 7 tys. zł. Całkowity kosztorys budynku zamknął się kwotą 30 tys. 732 zł (na dzień dzisiejszy), a mieszkańcy przepracowali 950 roboczogodzin.

„My Waldka przypilnujemy”

- Waldek, a byłeś ty dzisiaj w kościele? - pyta wprost Wiesław Czarnecki. Jest sobota, więc szybko wyjaśnia, że mają w parafii rekolekcje, a „kto jak to, a Waldek ma chyba za co Bogu dziękować!”. - Jako rodzina wiejska będziemy mu patrzeć na ręce. Nie może dnia spędzać przed telewizorem, który dostał, praca czeka - mówi Marek Kaczor.
Waldek Klimek ma ponad 50 lat, trudno więc o stałą pracę, ale od dawna dobrze sobie radził w robotach sezonowych, rolniczych, gospodarczych, których w okolicy nie brakuje. Na przykład? - Na przykład przy budowie tuneli foliowych. Waldek umie to robić, a gospodarze o nim pamiętają. Czuwa nad nim opieka społeczna i Caritas Kielecka z placówki w Proszowicach, skąd np. przez całą zimę dowożono mu posiłki i gdzie zawsze obowiązkowo może liczyć na miejsce przy wigilijnym stole lub na wielkanocne święcone.
Dzięki wyjątkowej w obecnych realiach społecznych mobilizacji całej wsi, Waldemar Klimek zamieszkał w nowym domku już 25 stycznia 2012 r., tuż przed wielką falą mrozów. Uf, zdążyli; kobiety uszyły firanki, M. Kaczor ofiarował meble, podłączono prąd. Jeszcze do wykończenia jest drugi pokój, będzie też łazienka. Skromnie, bo i Waldek jest skromny - razem 40 m2, ale schludnie, słonecznie. Optymistycznie.
Z czasem Waldek chciałby się ogrodzić na tej swojej ojcowiźnie. - Jestem wdzięczny całej mojej wsi. Niech im Bóg wynagrodzi - mówi.

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wigilia w Stowarzyszeniu „Po prostu żyj”

2019-12-11 21:35

Zofia Białas

Wigilia to dzień szczególny dla tych, którzy prawdziwie przeżyli Adwent. W tym dniu zasiądą rodzinnie przy stole, przeczytają fragment Ewangelii o narodzeniu Pana Jezusa, połamią się opłatkiem, zapalą lampki na choince, zaśpiewają kolędę „Wśród nocnej ciszy” i pójdą jak pasterze reflektować tajemnicę Bożego Narodzenia.

Zofia Białas

Czyniąc zadość tradycji, przy wigilijnym stole spotkali się 11 grudnia członkowie Stowarzyszenia „Po prostu żyj”, ludzie, którzy stworzyli szczególną wspólnotę, wspólnotę ludzi dotkniętych chorobą nowotworową. Razem z nimi przy wigilijnym stole zasiedli przedstawiciele władz samorządowych, członkowie rodzin. Każde takie spotkanie to świadomość, że ci, których dotknęła choroba nie powinni być zostawieni samym sobie. Organizatorem opłatkowego spotkania był zarząd Stowarzyszenia.

Zofia Białas

W spotkaniu uczestniczyli m.in.: ks. prałat Marian Stochniałek – duchowy opiekun Stowarzyszenia „Po prostu żyj”, Marek Kieler - starosta wieluński, Grażyna Ryczyńska – radna Rady Powiatu, przedstawiciel Wieluńskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, Grzegorz Żabicki - działacz ZHP, radny, nauczyciel.

Spotkanie rozpoczęły: wspólnie zaśpiewana kolęda „Wśród nocnej ciszy”, fragment Ewangelii wg św. Łukasza, słowa św. Jana Pawła II i papieża seniora Benedykta XVI pokazujące sens Bożego Narodzenia, słowo ks. Mariana Stochniałka i życzenia prezesa Zarządu Stowarzyszenia „Po prostu żyj”.

Słowa Jana Pawła II zachęciły słuchających do wpatrywania się w Boże Dziecię – Zbawienie świata i do uczenia się od Niego miłości oraz odpowiedzialności za każdego człowieka i za każde ludzkie życie; słowa Benedykta XVI, przypomniały, że Boże Narodzenie stało się świętem darów, abyśmy naśladowali Boga, który dal nam samego siebie. Pozwólmy, powiedział, aby nasze serce, nasza dusza i nasz umysł zostały tą prawdą przesiąknięte! Kupując i przyjmując wiele prezentów, nie zapomnijmy o prawdziwym darze: abyśmy sobie wzajemnie ofiarowali cząstkę nas samych! (…)Wtedy znika niepokój. Wtedy rodzi się radość, wtedy nastaje święto.

Po refleksjach o istocie Bożego Narodzenia przyszedł czas na połamanie się opłatkiem, spożycie wieczerzy i wspólne kolędowanie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem