Reklama

Padre Andre, czyli nasz misjonarz w Brazylii

Z ks. Jackiem Golombkiem rozmawia Katarzyna Jaskólska
Edycja zielonogórsko-gorzowska (Aspekty) 30/2012

KATARZYNA JASKÓLSKA: - Nie tak łatwo spotkać Księdza w Polsce.

KS. JACEK GOLOMBEK: - Raz na dwa lata mam urlop i wtedy się pojawiam.

- A misjonarzem jest Ksiądz już siedem lat.

- Zrodziła się we mnie taka potrzeba. Każdy z nas jest do czegoś powołany. Ja zawsze chciałem być misjonarzem, jeszcze zanim poszedłem do seminarium. Chciałem nieść ludziom Chrystusa i pomagać im zmieniać ich życie.

- Długo trwały przygotowania?

- Rok uczyłem się języka portugalskiego, studiując w Centrum Formacji Misyjnej. Potem pojechałem do Brazylii, do miejscowości Salvador, gdzie przebywałem trzy miesiące. Potem przez ponad rok przyglądałem się tamtejszej pracy duszpasterskiej, poznawałem zwyczaje i wreszcie rozpocząłem samodzielną pracę.
Te przygotowania wcale nie były takie proste. Przez rok prawie nie rozmawiałem po portugalsku, bo jakoś się bałem. Nawet do sklepu zawsze chodziłem z kimś.

- I obecnie pracuje Ksiądz w...

-...Corumba de Goias, w Brazyli Centralnej, ok. 120 km od stolicy. Jestem proboszczem parafii liczącej ponad 10 tys. mieszkańców i pracuję tam sam. Terytorium jest ogromne, do niektórych wspólnot mam 50 km. Wcześniej pracowałem w parafii w Anápolis, która miała 25 tys. mieszkańców, i też byłem tam jedynym księdzem, tylko w weekendy pomagali mi dwaj klerycy.
Moja obecna parafia liczy ponad 170 lat. Ma 15 wspólnot (coś takiego jak nasze filie). Trudno to moje proboszczowanie porównywać do pracy księdza w Polsce, różnice są bardzo duże.

- Skoro parafia ma ponad 170 lat, to znaczy, że nie budował ksiądz Kościoła na tym terenie od zera. Dlaczego w takim razie musiał tam przyjechać misjonarz? Brakuje brazylijskich księży?

- Rzeczywiście, nie wystarcza ich, chociaż wiernych nie brakuje. Misjonarz zostaje przydzielony do konkretnej diecezji i to już sama diecezja decyduje, gdzie go posłać. W Anápolis pracowałem przez 5 lat i tam tworzyłem parafię. Pewnego dnia tamtejszy biskup poprosił mnie na rozmowę i zapytał, czy chciałbym przejść do Corumba de Goias i zająć się tamtą parafią. Ucieszyłem się, również dlatego, że znajduje się tam katolicka szkoła podstawowa, której - jako proboszcz - jestem dyrektorem.

- A więc duszpastersko może Ksiądz pracować z dziećmi dzięki katolickiej szkole. A co z młodzieżą?

- Młodzież niestety ucieka do dużych miast. Kontakt z nimi mogę nawiązać tylko w soboty i niedziele. Ale to nie znaczy, że w ogóle nie ma tu duszpasterstwa młodzieżowego. Na terenie mojej parafii działa ruch złożony z młodych animatorów, którzy działają na rzecz swoich rówieśników, np. organizując rekolekcje i spotkania w ciągu roku. Można to porównać do oaz w Polsce.

- Jakie są te różnice między pracą kapłana w Polsce i w Brazylii, o których Ksiądz wspomniał?

- Chociażby to, że pracą duszpasterską zajmuję się głównie wieczorami. W ciągu dnia wszyscy pracują, więc szans na spotkania raczej nie ma. A poza tym tamtejsze wspólnoty są w pewnym sensie samowystarczalne, bo nie potrzebują obecności księdza, żeby działać, i to działać prężnie. Dobrze, że tak się dzieje, bo przecież sam nie byłbym w stanie zająć się tyloma ludźmi. U nas, w Polsce, jest takie wyobrażenie, że ksiądz zawsze musi stać na czele i prowadzić. W Brazylii ksiądz przede wszystkim sprawuje Eucharystię, spowiada, odwiedza chorych i udziela indywidualnych porad. Ja jeszcze dodatkowo odwiedzam osoby starsze, bo parafia prowadzi też dom starców. Ostatnio mam najwięcej spotkań indywidualnych.

- Ludzie mają tak wiele problemów?

- Potrzebują porad duszpasterskich, zwłaszcza w kwestii związków. Obyczajowość Brazylijczyków jest taka, że pobierają się bardzo szybko i równie szybko się rozwodzą. Stąd ogromna liczba procesów o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Więc ludzie przychodzą do mnie i pytają. Nie można ich oceniać z perspektywy naszej kultury. To są ludzie bardzo pobożni, jeśli już decydują się na bycie katolikami, to podchodzą do tego naprawdę poważnie. Jednak obyczajowość jest taka, że życie seksualne rozpoczyna się tam bardzo wcześnie. Są dziewczynki 11-letnie, które już są matkami. Wpływ na to ma również fakt, że ludzie tam wcześniej dojrzewają i wcześniej się starzeją. Nikogo nie dziwi, że pobierają się w wieku 16 lat, mając już dwoje dzieci, przy czym nie zawsze są to dzieci pana młodego. Więc muszę im pomagać w znajdywaniu właściwej drogi.

- Podobno w Brazylii ma Ksiądz inne imię?

- Jacek przetłumaczone na portugalski brzmi jak zwrot stosowany przy kondolencjach. Jakoś nie pasowała mi ta gra słów, więc używam tam mojego drugiego imienia - Andrzej. Zatem parafianie mówią do mnie: Padre Andre.

- I nie chce Ksiądz wracać do Polski?

- Są dni, kiedy mam wielką ochotę wrócić, ale po nich są całe miesiące, kiedy nie wyobrażam sobie wyjazdu stamtąd. Wiadomo, że tęsknota zawsze będzie. Myślę, że mi jest łatwiej, ponieważ oboje moi rodzice nie żyją. Kiedy przyjeżdżam do Polski, zawsze przebywam u mojego brata w Gdyni. O ile nie jeżdżę po diecezji i nie załatwiam różnych spraw. Np. głoszę kazania w parafiach i ludzie wspierają moją działalność misyjną. Czuję wsparcie i zainteresowanie ze strony naszej diecezji, szczególnie od Biskupa Pawła. Ponieważ Ksiądz Biskup odwiedzał już moich kolegów misjonarzy w Argentynie, mam nadzieję, że do mnie też kiedyś przyjedzie.

Zakopane: Betlejemskie Światło Pokoju dotarło do Polski

2019-12-15 12:00

md / Krzeptówki (KAI)

Polscy harcerze odebrali z rąk słowackich skautów w sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach Betlejemskie Światło Pokoju. - W pojedynkę nie zmienimy świata, ale suma naszych czynów, tych nawet niewielkich płomyków nadziei, może zmienić wiele – przekonywał harcerzy bp Damian Muskus OFM, który przewodniczył Eucharystii.

Bożena Sztajner/Niedziela

Msza św. w sanktuarium na Krzeptówkach była najważniejszym punktem Betlejemskiego Zlotu, który odbył się w Zakopanem. W wydarzeniu uczestniczyło ok. 4 tys. polskich harcerzy z całego kraju. W tym roku przekazaniu światła towarzyszy hasło „Światło, które daje moc”.

Bp Muskus mówił w homilii, że siła tego światła tkwi z jego źródle, bo to sam Bóg narodzony w betlejemskiej grocie rozprasza ciemności świata. - Zwróćmy uwagę na to, że Pan nie wypala zła wielkimi płomieniami ognia, ale rozświetla nam drogę pośród ciemności. Jeden płomyk światła sprawia, że przestajemy błądzić, czujemy się bezpieczniej, widzimy więcej – zauważył. Jego zdaniem, uczniowie Jezusa nie mają stawać do walki z ciemnością, ale są powołani do wejścia w nią „z płomykami dobra, nadziei, pokoju, zapalonymi od Bożego światła”.

Siła tego maleńkiego płomienia tkwi także w tym, że jest dzielony. Odpalamy świecę od świecy, dzięki czemu świat staje się jaśniejszy. Tak dzieje się z dobrem, pokojem, miłością. Dzielone z innymi, pomnażają się, sprawiają, że nasze życie staje się piękniejsze, że rodzi się nadzieja. Dlatego warto przywiązywać wagę do małych czynów dobra – przekonywał.

Biskup prosił, by spojrzeć na „te przestrzenie w naszej ojczyźnie, w Kościele, w naszych parafiach, wspólnotach i rodzinach, które potrzebują, by je rozświetlić” i zastanowić się nad tym, „jaki konkretnie płomyk dobra możemy tam wnieść”. - Co możemy zrobić, by rozproszyły się mroki zniechęcenia, frustracji, a nawet zgorszenia czy zepsucia i zapanowała Jezusowa miłość? – pytał.

W czasie Mszy św. naczelniczka ZHP odebrała z rąk słowackich skautów Betlejemskie Światło Pokoju. – Będziemy się nim dalej dzielić. Dzięki temu to światło będzie dawało moc nie tylko nam harcerzom, ale tym wszystkim, do których je zaniesiemy – mówiła hm. Anna Nowosad. – Cieszymy się, że ta tradycja trwa i z roku na rok jest nas coraz więcej – dodała.

Przedstawiciele poszczególnych środowisk i regionów harcerskich z całej Polski odpalili światło, aby zawieźć je do swoich miejscowości i podzielić się nim z lokalna społecznością.

Betlejemskie Światło Pokoju co roku odpalane jest z Groty Narodzenia Pańskiego w Betlejem. W 29-letniej historii Betlejemskiego Światła Pokoju, w zmieniających się warunkach politycznych, nigdy nie zdarzyło się by Światło nie wyruszyło z Betlejem w swoją drogę. To czyni ze Światła znak pokoju, poświadczenie wzajemnego zrozumienia i symbol pojednania między narodami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Adwentowa rozmowa z Maryją

2019-12-15 21:52

Agnieszka Bugała

pixabay

Myjemy okna, układamy rzeczy na półkach. Zamówiłyśmy pranie dywanów, może nowe zasłony? Wydatki zaplanowane, albo też nie, bo pensja jest tak malutka, że z góry wiadomo, iż nie na wszystko, co potrzebne wystarczy. No właśnie, kompleksy pustych portfeli, nie do końca suto zastawionych stołów i nie najdroższych prezentów wpychają się do naszych głów. I zaczynamy szukać rozwiązań: a może kredyt?

Zanim zaczniemy pożyczać, spróbujmy, choć może zabrzmi to bardzo mistycznie i nierealnie, usiąść z kartką papieru przed Maryją. Możemy zapalić świecę i w milczeniu, z sercem ściśniętym od braków, zaryzykować, że Ona zrozumie: dwie kobiety przy stole. Wyjmijmy nasz pusty portfel, długą listę zakupów i spytajmy Ją w zaufaniu, zawierzeniu i bezradności kobiety, co zrobić, skoro z próżnego to i Salomon...

Znam kobietę, która tak właśnie robi. Ona i jej bliscy znają też smak wigilii, gdzie na stole z 12 obowiązkowych dań było tylko jedno – w naszych czasach, nie wojennej zawieruchy. Jednak to jej zawierzenie i siadanie z Maryją do przygotowania świąt sprawia, że bieda nie podzieliła domowników, nie zasiała w sercach poczucia, że są gorsi. Byli razem. Byli blisko przy jednej zupie grzybowej i opłatku. I tak jest do dziś, choć ich materialna sytuacja nieco się poprawiła.

Może się zdarzyć, że zabraknie na wszystko. I usiądziemy skołowane, przerażone, bo jednak święta. Może się zdarzyć, że mąż, który zagląda do kieliszka zabierze i tę małą sumę, która miała wystarczyć. Czy wtedy Pan Jezus też przyjdzie?

Planowanie z Maryją – spróbujmy. Może się wtedy okaże, że nie potrzebujemy aż tak wiele? A jeśli dla nas wystarczy, to innym uda się pomóc? Warto, aby na liście prezentów – świątecznych podarunków, znalazła się blacha ciasta, np. dla ludzi w schronisku dla bezdomnych. Sprawdźmy, jest jeszcze na to czas, może przyda się tam nasza pomoc?

Boże Narodzenie, do którego się przygotowujemy, to chwila w dziejach świata, w którym Miłość zaryzykowała wszystko i oddała się ludziom. Trzeba, aby i nasza mała zdolność kochania ryzykowała wyznanie tej miłości innym ludziom. Zanim postawimy na stole pusty talerz – symbol otwartości na nieznanego wędrowca, poszukajmy potrzebujących. Bo symbol jeszcze nikogo nie nakarmił, nikomu nie pomógł, a do drzwi w wigilijny wieczór chyba nikt już znienacka nie puka, bo strach przed tym, że nikt nie otworzy jest zbyt wielki, aby go unieść tego wieczoru.

Usiądźmy z Maryją, Niepokalanie Poczętą. Ona najlepiej wie, jak czekać na Syna i jak Go powitać.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem