Reklama

"Bajki" w "Tygodniku Powszechnym"

O. JANUSZ ZBUDNIEWEK - paulin
Niedziela Ogólnopolska 44/2001

Od kilku lat nie czytam Tygodnika Powszechnego z tych samych względów, co większość rodaków mających żal do Redakcji za urabianie negatywnej opinii o narodzie polskim. Wczoraj podano mi jednak ostatni numer Tygodnika, by mnie zdenerwować artykułem redaktora naczelnego - ks. Adama Bonieckiego.
Rzecz dotyka ponownie, zdawałoby się przebrzmiałego już problemu, tzw. rozminowania Jasnej Góry po zakończeniu II wojny światowej ( Niebieski asystent, TP nr 40 z 7 października br). Przypomnijmy relacje w tej sprawie. Najpierw bohaterem opowiadania był lejtnant Alosza Kapustin z Politechniki Leningradzkiej (opinia rzekomego świadka Borysa Polewoja opowiedziana Krystynie Kolińskiej w 1966 r., spopularyzowana następnie przez Stanisława Podlewskiego), potem byli nimi bezimienni bohaterzy Związku Radzieckiego na polecenie marszałka Koniewa (relacja Polewoja dana Stanisławowi Stommie w 1970 r.). W 1972 r. odezwał się sam Polewoj w pełnej fantazji propagandowej książce tłumaczonej także w Polsce (Do Berlina 896 kilometrów, 1978), w której już nie Kapustin był bohaterem ocalenia klasztoru, ale autor wymyślił innego - sierżanta Konstantego Korolkowa, który nie był żadnym studentem Politechniki Leningradzkiej, lecz zwykłym "saperem z łaski Bożej" . Z tą wersją zapoznał nas Tygodnik Powszechny w 1972 r. nr 18, a przedrukowała tekst w zmienionej wersji redakcja Myśli Społecznej. Niespójność relacji między powyższymi opowiadaniami była tak oczywista jakby pochodziła od kilku różnych autorów. Polewoj najwyraźniej zabawiał czytelników wymyślonymi opowiadaniami - m.in. o spijaniu znakomitych nalewek ze staruszkiem - br. Sykstusem, o zainstalowaniu mu specjalnej linii telefonicznej w klasztorze (chociaż telefonu w ogóle jeszcze nie było), o bawieniu go anegdotami i grą na skrzypcach - zamiast ukazać prawdę o samym rozminowaniu. Bajecznie więc brzmi opowiadanie o kopaniu rowów przez braci paulinów pod kierunkiem Korolkowa, choć żaden z żyjących wtedy kleryków w takiej pracy nie brał udziału, jak również o odnalezieniu chemicznego zapalnika podłożonego pod ołtarzem. Prawdą jest natomiast, że Polewoj zachował się awanturniczo w klasztorze, a ktoś z jego otoczenia strzelał nawet z karabinu do wiszącego na krzyżu Chrystusa w jasnogórskim refektarzu. To są fakty możliwe do sprawdzenia nawet dzisiaj, bo żyje jeszcze kilku świadków.
Piszę o tym z powodu ponownego, niestety, naiwnego stwierdzenia ks. red. Adama Bonieckiego i jego niechętnej postawy wobec Prymasa Stefana Wyszyńskiego i Jasnej Góry, z czym Tygodnik ciągle się zdradza. No cóż, wypowiedź ta jest niczym innym, jak tylko dolewaniem oliwy do niechlubnego stanowiska, jakie niektórzy członkowie Redakcji zajmowali kiedyś i nie wyrzekli się go do dzisiaj. Wyjaśniono tymczasem wystarczająco dobrze, kim był fantasta Polewoj i co chciał osiągnąć swoimi felietonami. Próbowałem osobiście nawiązać z nim kontakt, jak też z tymi, którzy na różny sposób propagowali w Polsce jego fantazje. Rozmawiałem także z ks. prał. Andrzejem Bardeckim, którego wykładów słuchałem przez rok z wielką przyjemnością. W kwestii głośnego artykułu na łamach Tygodnika (1972 nr 18) wskazałem mu na naiwne propagandowe opowiadanie, co do którego przyznał mi rację, przyznał nawet słuszność oburzeniu kard. Wyszyńskiego, którego on nie słyszał, podczas gdy ja byłem tego świadkiem. Ks. Bardecki nawiązał do tej sprawy w swojej książce pt. Zawsze jest inaczej, jaskrawo zabarwiając szczegóły, których zza grobu Prymas Wyszyński już nie mógł sprostować i których zresztą nie wypadało zacnemu Prałatowi opowiadać, ale o których mówiliśmy we wzajemnej rozmowie bez osłonek. W każdym razie poświęciłem sprawie tzw. ocalenia Jasnej Góry przez radzieckiego sapera Korolkowa (słowa ks. Bonieckiego) wiele czasu i miejsca w swojej książce (Jasna Góra w latach okupacji hitlerowskiej, 1991).
Odsyłałem już raz Redakcję, by zechciała się z nią zapoznać i nie rozsiewała naiwnych bajek, a dzisiaj zachęcam do niej powtórnie. Zanim ukaże się jej nowe wydanie, w którym zamierzam podać także korespondencję z wydawcami tekstów Polewoja, w tym również z Tygodnikiem, chciałbym zapewnić, że naiwna opinia, jaką arbitralnie wypowiedział ks. red. Boniecki, jakoby "po dłuższych badaniach sprawy okazało się, że jednak starszy sierżant rzeczywiście ocalił Jasną Górę", jest nie tylko nieprawdziwa, ale bardzo szkodliwa z wielu powodów. Komu ma ona dzisiaj służyć, gdy nacisk propagandy nie jest już potrzebny - zostawiam ocenie czytelników Tygodnika. Nie ulega wątpliwości, że na drodze wybielania jednych, a poniżania drugich i fałszowania faktów prawdy się nie osiąga.

Reklama

Polska pod Krzyżem: modlitwa i świadectwa podczas Drogi Krzyżowej

2019-09-15 07:54

ks.an / Włocławek (KAI)

Po godzinie 20 na lotnisku w Kruszynie rozpoczęła się Droga Krzyżowa – kolejny punkt akcji „Polska pod Krzyżem”. Jej niezwykłość polegała nie tylko na tym, że odprawiona została w plenerze – na lotnisku, pośród morza świateł świec trzymanych w dłoniach wiernych, ale także dlatego, że oprócz słów Pisma Świętego zebrani wysłuchali świadectw osób świeckich i duchownych, o ich doświadczeniu krzyża.

B-C-designs/fotolia.com

Pomiędzy sektorami niesiony był drewniany trzymetrowy krzyż, a także duża monstrancja z Najświętszym Sakramentem. Modlitwie przewodniczył biskup włocławski Wiesław Mering.

Przy pierwszej stacji mąż chorej na nowotwór żony, Gabrysi, mówił o kolejnych wyrokach, jakimi były lekarskie orzeczenia o chorobie. Następnie ojciec umierającej dwunastoletniej córki wyznał, że przyszedł pod krzyż, bo jest w tej życiowej sytuacji zupełnie bezradny, a jego córka, jak dwunastoletnia córka ewangelicznego Jaira, czeka na cud. Przy trzeciej stacji mężczyzna, który uległ wypadkowi i nie może chodzić wyznał: „chcę otworzy się na Twój plan Panie – plan, którego do końca nie rozumiem”.

Agnieszka, mężatka z trójką dzieci opowiedziała o doświadczeniu śmierci nienarodzonego czwartego dziecka. „Ból, cierpienie i wtedy zwróciłam się do Maryi, bo któż lepiej zrozumie moje cierpienie niż Maryja. Moje przyjęcie krzyża dało mi siłę. Potem, gdy urodziłam martwe dzieciątko, w zagrożeniu było moje życie. Pytałam się, czy jestem gotowa odejść. I raz jeszcze przytuliłam się do krzyża. Zgoda na krzyż i przylgnięcie do Jezusa przyniosło owoce dla innych” – wyznała.

W kolejnych momentach przytoczone były świadectwa traumatycznych przeżyć mężczyzny po rozwodzie rodziców, które wracały już w dorosłym życiu, kobiety po zdradzie przez męża, która „uciekła pod Krzyż, by umieć przebaczyć i odnaleźć siebie, przeżyć podarowane nowe życie”. Przy siódmej stacji przytoczono doświadczenie tragedii smoleńskiej z 2010 roku. „Zginęli wszyscy, a my osieroceni mężowie, żony, rodzice, dzieci staliśmy przestraszeni i błądzący. Grozę powiększały niewytłumaczalne postępowania władzy, która wykazała tchórzostwo – oddała śledztwo w ręce tych, których było lotnisko. Szukaliśmy pocieszenia w modlitwie i mszach świętych. Od władz doświadczaliśmy pogardy i odrzucenia. Dziś dalej trudno zrozumieć, dlaczego tak się stało. Upadliśmy przed krzyż i uwierzyliśmy, że wiara to jedyna gwarancja spokoju, że spotkamy się z naszymi bliskimi w niebiosach” – mówił jeden z przedstawicieli rodzin smoleńskich.

Następnie świadectwo powiedziała kobieta po dokonanej aborcji i matka, której córka została zamordowana na tle seksualnym. Mężczyzna wykorzystany seksualnie przez księdza mówił o zniszczonym przez to doświadczenie życiu: „byłem szantażowany przez księdza, czułem wstyd, poczucie upodlenia, rozpacz, dalej były narkotyki, autoerotyka, życie z daleka od Boga. Bóg dał łaskę, że znalazłem się na neokatechumenalnej drodze. Odbudowałem życie wiary, krzyż śmierci stał się krzyżem życia. Spotkałem się z tym księdzem i zaniosłem mu przebaczenie. Wiem, że wiele osób skrzywdzonych przez księdza odeszło od Kościoła. Pomóżcie im, nie dziwcie się, bo bez wiary pozostaje tylko nienawiść” – mówił mężczyzna.

Przy jedenastej stacji do drzewa krzyża wbite zostały długie gwoździe. Uczynił to wykonawca drewnianego krzyża – stolarz z Włocławka. Następnie krzyż umieszczony został na specjalnie przygotowanym miejscu, w przeciwległym końcu sektorów dla pielgrzymów. Przy krzyżu umieszczony został Najświętszy Sakrament. W tym czasie świadectwo głosił chłopak, który sprowadzony został na złą drogę, w konsekwencji czego zamordował człowieka. Spojrzenie na krzyż dało mu siłę do wyznania grzechów, wejścia na drogę modlitwy i karmienia się Słowem Bożym.

Przy dwunastej stacji zaległa cisza rozrywana uderzeniami w gong. Biskup włocławski Wiesław Mering odmówił modlitwę: „oto my, Polacy, stajemy przed Tobą, by uznać Twoje panowanie, oddać się Twemu prawu. Uznajemy Twoje panowanie nad Polską i całym naszym narodem rozsianym po całym świecie”. Zawierzył całą Ojczyznę Chrystusowi Królowi.

Na zakończenie wierni odśpiewali uroczyste Te Deum – Ciebie Boga wysławiamy. W stojącej przed monstrancją z Najświętszym Sakramentem dużej kadzielnicy rozpalono kadzidło. Ksiądz Biskup udzielił błogosławieństwa kończącego Drogę Krzyżową. Rozpoczęła się nocna adoracja, która zakończy się Mszą świętą z niedzieli.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Samarytanie Caritas Archidiecezji Wrocławskiej”

2019-09-16 23:57

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

Z okazji 30 – lecia działalności wrocławskiej Caritas zasłużonym pracownikom wręczono honorowe tytuły i statuetki „Samarytanin Caritas Archidiecezji Wrocławskiej” W Małkowicach abp Józef Kupny pogratulował i podziękował pracownikom Caritas za uwiarygodnianie posługi apostolskiej.

Zobacz zdjęcia: Kaplica w Domu św. Józefa w Małkowicach

– Zdaję sobie sprawę, że państwo nie zarabiają wielkich pieniędzy, ale mimo to oddanie spełniają bardzo ważną misję. Wasza praca uwiarygodnia głoszenie Ewangelii. Kościół od swoich początków stał przed tym wyzwaniem, bo Apostołowie, którzy głosili Ewangelię, nie mogli ciągle zajmować się potrzebującymi. Potrzebowali pomocy, ustanowili diakonów. Współcześnie my mamy do pomocy was i za to wasze wsparcie dziękujemy. Uwiarygadniacie głoszone słowo Boże! – mówił metropolita. Honorowy tytuł „Samarytanin Caritas Archidiecezji Wrocławskiej” przysługuje osobom i instytucjom, które propagują idee Caritas.

Statuetki oraz honorowy tytuł „Samarytanin Caritas Archidiecezji Wrocławskiej” nadano osobom tworzącym personel medyczny licznych dzieł na rzecz osób chorych i objętych opieką paliatywną:

1. Panu Adamowi Tomaszewskiemu 2. Panu Adamowi Dziadura 3. Pani Beacie Widziak 4. Pani Danucie Księżopolskiej

Statuetkę oraz honorowy tytuł Samarytanin Caritas Archidiecezji Wrocławskiej zostały nadane osobom zaangażowanym w opiekę nad osobami dotkniętymi niepełnosprawnością.

1. Pani Annie Lewandowskiej 2. Panu Andrzejowi Dudzie 3. Panu Marcinowi Seretnemu 4. Pani Małgorzacie Jesionek

Wyróżnione osoby, które realizują idee dobroczynności wśród osób korzystających z łaźni i jadłodajni Caritas:

1. Siostra Aneta Banyś

2. Pani Agnieszka Furgała

Nagrodzono osoby koordynujące działania i akcje Caritas:

1. Panią Alicję Łozińską

2. Siostrę Agnieszkę Przytarską

3. Pana Roberta Jadwiszczaka

4. Pana Pawła Trawkę

Nagrodzono profesjonalizm w dziedzinie administracji Caritas:

1. Pani Elżbiety Behra

2. Pani Ewy Niewiadomskiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem