Kiedy zakwita pierwszy kwiat, przynosi ze sobą radość płynącą z nadziei na nasze uczestniczenie w odradzającym się życiu. Jest szansą zaczynania "od nowa", zaczynania na sposób lepszy niż w ubiegłym roku.
Zmieniające się kolory budzącego się nieśmiało lasu, odważniejszej w "strojeniu się" łąki, statecznych pól i ukwieconych sadów porywają nas delikatnością barw, ulotnością odcieni, wzrastającą głębią tonów, powiewem pierwszych zapachów. A wszystko to dzieje się za przyczyną nieopisanie ciepłego i delikatnego uśmiechu słońca.
Każdy, kto ma szczęście mieszkać na wsi lub z okien wysokiego bloku podziwiać cud budzenia się życia - przemiany zieleni na łące, coraz wyrazistszego malowania się drzew w krajobrazie, pierwszych mrówczych wysiłków rolnika przy orce, bronowaniu, siewie - nie może nie zadumać się, nie zadziwić nad cudem stworzenia świata. Bezinteresownym przecież cudem Boga Wszechmogącego, darem niezgłębionego Miłosierdzia Bożego.
Każdy z nas, jako osoba ludzka obdarowana wolną wolą i rozumem, jest zobowiązany do roztropnego i w ostatecznym rozrachunku miłującego współdziałania z przyrodą. Ona przecież jest naszą żywicielką, niesie radość, a przez to zbliża do Boga.
I gdy zakwita pierwszy kwiat, nasze serce przepełnione miłością bezwiednie unosi spojrzenie ku błękitowi nieba. A wśród tego błękitu radująca się dusza odszukuje Pana Niebieskiego.