Reklama

Wiara

Ze św. Franciszkiem śpiewamy „Pieśń słoneczną”

Pierwszy raz do Asyżu pojechałem autostopem. Był rok 2000, Rok Wielkiego Jubileuszu. Po chłodnej nocy spędzonej w Alpach na przystanku autobusowym złapaliśmy z bratem, którym mi towarzyszył, stopa do Perugii, miasta położonego trzydzieści kilometrów od Asyżu. Z nieba lał się żar. Na zwiedzanie Perugii nie poświęciliśmy więc dużo czasu, gdyż chcieliśmy dotrzeć jak najszybciej do miasta św. Franciszka.

[ TEMATY ]

Św. Franciszek z Asyżu

Fresk Cimabuego. frag.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Asyż zrobił na nas oszałamiające wrażenie. Uliczki, którymi chodził św. Franciszek, nie zmieniły się od wieków. Każdy kąt mówił o szaleńczym porywie serca młodego asyżanina, który zapragnął cały płonąć miłością do Chrystusa: plac, na którym sądzony przez biskupa rozebrał się niemal do naga i oddał ojcu odzienie; podwyższenie, z którego przemawiał na centralnym placu miasta; maleńki kościółek Matki Bożej Anielskiej, przy którym mieszkał w szałasach wraz z braćmi i gdzie przeszedł do życia wiecznego…

Na koniec, przed udaniem się w dalszą drogę do Rzymu, dotarliśmy do kościółka San Damiano. To miejsce, gdzie, można powiedzieć, wszystko się zaczęło. To tu Franciszek usłyszał z krzyża: „Franciszku, odbuduj Mój Kościół” i pełen zapału odpowiedział na to wezwanie. Także tu, naznaczony stygmatami, spędził ostatnie lata życia, które nie należały do łatwych.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Choroba oczu

Od dawna Franciszek chorował na oczy, co potęgowało ból płynący z całego jego ciała, szczególnie z naznaczonych stygmatami rąk, stóp, boku… Choroby oczu nabawił się najprawdopodobniej w czasie swej wyprawy na Bliski Wschód. Osiągnął wtedy wiele: spotkał się z sułtanem, głosił mu Ewangelię, pokazał, że najtrudniejsza misja może być prowadzona bez trzosa, z pustymi rękami, ale pełnym sercem. Imię Franciszka było wówczas na językach wszystkich ważnych osób w Europie. On sam przywiózł ze sobą do Włoch wiele cennych doświadczeń, wspomnień czy nawet wzorców do naśladowania. Na swój sposób podziwiał gorliwość i oddanie pobożnych muzułmanów, którzy na głos muezina pięć razy dziennie przerywali prace i padali na twarz przed Najwyższym. Czy my, chrześcijanie – myślał – wyznawcy prawdziwej religii, nie powinniśmy być równie gorliwi?

Krótko po powrocie oczy Franciszka zaczęły ropieć. Kanaliki łzowe zapychała gęstniejąca substancja, zwiastująca poważną chorobę. Zdecydowano się na zabieg. Kto choć trochę orientuje się w średniowiecznych metodach leczenia, może sobie wyobrazić, co czekało Franciszka. Kanaliki łzowe wypełnione ropą postanowiono przepalić rozgrzanym do czerwoności metalem…

Reklama

Byłby to ból nie do wytrzymania, gdyby nie ogromna miłość Franciszka do brata Ognia. Ogień Franciszek kochał najbardziej ze wszystkich stworzeń, ponieważ jest on obrazem i znakiem Ducha Świętego. Nawet gdy pewnego razu zaczął on trawić habit Franciszka, święty nie chciał go ugasić ze względu na swą wielką cześć i szacunek. Dopiero pod posłuszeństwem, z nakazu przełożonego na to pozwolił.

Pragnienie wychwalania Boga

Po wielu bolesnych kuracjach Franciszek nie widział już praktycznie nic. Co gorsza, każdy promień słońca sprawiał mu fizyczny ból. Większość czasu spędzał w swym ciemnym szałasie. Kiedy wychodził na zewnątrz prowadzony za rękę przez współbrata, słyszał piękny śpiew ptaków i pragnął ze wszystkich sił wraz z nimi wychwalać Pana, który niegdyś przemówił do niego z krzyża.

„Najwyższy, wszechmogący, dobry Panie, Twoja jest sława, chwała i cześć, i wszelkie błogosławieństwo” – zaczynał swą pieśń Franciszek. Pochwałę stworzeń otwiera proklamacja oddania Najwyższemu wszelkiej chwały. On jest dobry, a niewidomy Franciszek tę dobroć dostrzega, czuje, wysławia. W niej się zanurza, jej ofiaruje cierpienie swych oczu, ciała i duszy.

„Pochwalony bądź, Panie, […] z bratem słońcem, […] przez brata księżyc i gwiazdy, […] przez brata wiatr i przez powietrze, […] przez siostrę wodę, […] przez brata ogień, […] przez siostrę naszą matkę ziemię”. Wszystkie żywioły błogosławią Pana! Cały świat mówi Franciszkowi o Bogu. Zaprasza do chwalenia Pana. A Franciszek w jego imieniu wysławia Stwórcę wszechrzeczy. Pod spojrzeniem i w sercu Boga rodzi się niezwykła wspólnota braterstwa. Wszyscy wyszliśmy z Jego ręki, On nas pięknie ukształtował, nieustannie podtrzymuje nas w istnieniu. Już samym istnieniem – my, wszystkie stworzenia – mówimy o Bogu i chwalimy Jego imię. Tak czynią: słońce, księżyc, gwiazdy, wiatr, woda, ogień, ziemia... Także człowiek, który jednak jest powołany do czegoś więcej: tylko on potrafi rozpoznać znaki obecności Boga w stworzeniu i swym językiem wznieść, w imieniu swoim i całego stworzenia, najpiękniejszą pieśń pochwalną.

Reklama

Niezwykła kontemplacja stworzenia

Franciszek „Pieśnią słoneczną” zaprasza nas do niezwykłej drogi kontemplacji. Pięknie pisze o niej Raniero Cantalamessa w swej najnowszej książce Franciszek – kuglarz Boży: „Pierwszym zadaniem rozumnych stworzeń wobec stworzonego świata jest użyczenie mu własnego głosu. Niebo i ziemia – mówi Pismo Święte – są pełne Twojej chwały. Są nią, by tak rzec, nabrzmiałe. Nie mogą jednak same zabrzmieć. Jak brzemienna kobieta potrzebują rąk położnej, by wydać na zewnątrz to, co noszą w sobie. Owymi położnymi chwały Bożej mamy być my, stworzenia uczynione na obraz i podobieństwo Boże”. Człowiek jest więc powołany, by dostrzec w otaczającym go świecie obecność Boga i Jego chwałę oraz ją wypowiedzieć, wyśpiewać, stając się niejako dyrygentem czy nauczycielem śpiewu ogromnego chóru stworzeń. Stworzenia prowadzą człowieka do Boga, a człowiek, zanurzony w Bogu, nadaje stworzeniom ostateczny sens ich istnienia.

Brat stworzeń, ale...

Zastanawiające jest, że w „Pieśni słonecznej” nie pojawiają się zwierzęta. Franciszek przecież bardzo je kochał. Głosił kazanie do ptaków i zachęcał je do chwalenia Stwórcy. Przyjaźnił się z cykadą, która grała na cześć Najwyższego. Nade wszystko kochał owieczki, w których niewinności dostrzegał czystość Bożego Baranka. A nawet ze wzruszeniem zbierał z drogi robaki, by ktoś ich nie rozdeptał, ponieważ przeczytał w Księdze Psalmów słowa odnoszące się do męki Chrystusa: „Ja zaś jestem robak, a nie człowiek”. Miłość Franciszka do zwierząt była motywowana chrystologicznie. Dlaczego jednak nie ma ich w „Pieśni słonecznej”?

Reklama

Być może uważamy Franciszka za większego miłośnika „zwierzątek”, niż był nim w rzeczywistości. Całe jego serce zwracało się ku Chrystusowi, ku Bogu. Kochał stworzenia (także zwierzęta) nie dla nich samych, ale dla chwały Najwyższego, „którego imienia nikt nie jest godzien wymówić”. Był bratem stworzeń, ale w centrum jego życia znajdowała się relacja z Ojcem, od którego wypływa wszelkie istnienie. U kresu życia, bardzo cierpiąc, w „Pieśni słonecznej” sławi Boga za stworzenia, które zadają mu ból – słońce i ogień – oraz niosące ulgę – wodę i wiatr. W ostatnim akordzie pieśni sławi Boga za śmierć, która się zbliża, by być dla niego przejściem do nowej i pełniejszej jedności z Bogiem. Śmierć cielesną Franciszek uważał za siostrę, ponieważ jest wpisana w porządek natury. Zamyka czas pielgrzymowania, cierpienia i trudu, wprowadzając w nowy świat, w świat nowego stworzenia wyzwolonego ostatecznie z lęku i śmierci.

Wyśpiewać braterstwo

Kluczem do dobrego przeżycia tego przejścia, śmierci cielesnej, jest przebaczenie i pojednanie – braterstwo. „Pochwalony bądź, Panie mój, przez tych, którzy przebaczają dla Twej miłości i znoszą słabości i prześladowania”. Przed oczyma Franciszka w tym momencie pojawiał się przebaczający, cierpiący i prześladowany Chrystus, który zapraszał, by pójść za Nim drogą miłości. Nie wyklucza ona bowiem nikogo, obejmuje całe stworzenie, które wyzdycha, „oczekując objawienia się synów Bożych”.

Z San Damiano Franciszek rozesłał braci w różne strony świata, by szli i wielbili Boga, śpiewając „Pieśń słoneczną”, do której muzykę skomponował najprawdopodobniej brat Pacyfik (który jest bohaterem najnowszej książki Raniera Cantalamessy o św. Franciszku). Bracia szli, zwiastując pokój, braterstwo, pojednanie. Zapraszali ludzi i całe stworzenie do chwalenia Boga.

Reklama

Jak za czasów Franciszka

Z San Damiano, spaleni mocnym sierpniowym słońcem, po posiłku spożytym w oliwnym gaju przy śpiewie cykad, ruszyliśmy w dalszą drogę i my (ja z towarzyszącym mi bratem). Skierowaliśmy się, w stronę Rzymu, żebrząc o podwiezienie, by w duchu Franciszka przejść przez Drzwi Święte i wejść w kolejne tysiąclecie doświadczenia ojcostwa Boga.

Brat Maciej Zinkiewicz – kapucyn, doktor filozofii. Dyrektor wydawnictwa „Serafin” i redaktor naczelny „Głosu Ojca Pio”. Wykładowca w Wyższym Seminarium Duchownym Braci Mniejszych Kapucynów w Krakowie.

2021-09-06 13:55

Ocena: +4 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Niezachwiana wierność. Franciszek z Asyżu w Kościele i dla Kościoła

[ TEMATY ]

Św. Franciszek z Asyżu

Archiwum "Głosu Ojca Pio"

Kościół odgrywał fundamentalną rolę dla Franciszka z Asyżu, stąd też w sposób szczególny przeżywał on swą przynależność do niego. Poznajmy, jak to się stało, że dzięki ubogiemu i prostemu człowiekowi nabrał on nowego blasku i został ubogacony świętością.

W średniowieczu Kościół przeżywał okres pozornej stabilności. Liczne klasztory, świątynie i uniwersytety zdawały się stanowić ugruntowaną strukturę. Mimo to owa mocna i jednorodna konstrukcja została poddana próbie. Wewnętrzne i zewnętrzne napięcia wstrząsnęły ówczesnym Kościołem do tego stopnia, że ​​zaczął się on chylić ku upadkowi.

CZYTAJ DALEJ

"Razem niesiemy Chrystusa na krańce świata" - w niedzielę rozpoczyna się Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa

2024-07-19 13:18

[ TEMATY ]

św. Krzysztof

Tydzień św. Krzysztofa

1 grosz za 1 kilometr

Karol Porwich/Niedziela

"Razem niesiemy Chrystusa na krańce świata" - to hasło XXV Ogólnopolskiego Tygodnia św. Krzysztofa, który potrwa od najbliższej niedzieli do 28 lipca. W tym czasie szczególnie promowana jest „Akcja św. Krzysztof 1 gr za 1 km”, dzięki której stowarzyszenie MIVA Polska zbiera fundusze na środki transportu dla misjonarzy.

Ks. Jerzy Kraśnicki, dyrektor MIVA Polska, przypomina, że Tygodniowi Świętego Krzysztofa towarzyszą zawsze dwa ważne aspekty - bezpieczeństwo na drogach i pomoc misjonarzom w zakupie środków transportu w różnych krajach świata. Wyjaśnił, że w zeszłym roku na ten cel udało się przekazać 5 mln. 115 tys. zł.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: Jezus na stadionie Legii?

2024-07-19 14:52

[ TEMATY ]

rekolekcje

Karol Porwich/Niedziela

Trwają zapisy na rekolekcje "Jezus na Stadionie Legii", które odbędą się 7 czerwca 2025 r. w Warszawie - powiedział PAP prezes Fundacji SMS z Nieba ks. Rafał Jarosiewicz. Zaznaczył, że wydarzenie zgromadzi 30 tys. osób.

"Dokładnie w tym czasie, kiedy młodzi ludzie zgromadzą się na polach lednickich, my chcemy zaprosić ich rodziców do modlitwy za młodzież" - powiedział ks. Jarosiewicz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję