Reklama

25 lat pontyfikatu Jana Pawła II

Przez Krew i Krzyż do podtrzymania nadziei

O. Konrad Hejmo OP
Niedziela Ogólnopolska 42/2003


Naznaczony stygmatem cierpienia Ojciec Święty Jan Paweł II ogromną czcią otacza Krzyż Chrystusowy i podąża z nim przez

cały świat.

Przeczytałem „L’Osservatore Romano”, wydanie polskie, jubileuszowe (9/2561/2003) - wszystko o dwudziestopięcioleciu polskiego Pontyfikatu. Zgromadzono tam wiele cennego materiału do refleksji; sporo odkrywczych i ważnych spostrzeżeń. Gdy jednak porównamy to wszystko z 25 latami morderczych wysiłków i zmagań Jana Pawła II, dochodzimy do wniosku, że chyba nie da się wypowiedzieć tego Pontyfikatu słowami. Może właśnie dlatego pojawia się na całym świecie morze jego opracowań. Każde następne jest jakby protestem wobec niedomagań poprzednich, ale okazuje się, że też nie oddaje bogactwa i głębi, a także dramatyzmu 25-letnich zmagań polskiego Papieża na Stolicy Piotrowej.

Krwawy zamach

Wydaje się, że konieczne jest rozpoczynanie podsumowań tego Pontyfikatu od przypomnienia krwawego dramatu na Placu św. Piotra. Ten tragiczny zamach na życie Papieża z 13 maja 1981 r. stał się fundamentem dla wszelkich poczynań papieskich, a także źródłem ich owocności. W zamierzeniu organizatorów zamachu miał to być koniec tak wspaniale zapowiadającego się Pontyfikatu. Okazało się z czasem, że ta krew stała się właściwie dopiero początkiem i była bardzo potrzebna. Bo tylko krew ofiarna zmieszana z Krwią zbawczą Jezusa Chrystusa potrafi nawracać. Słowa, choćby najbardziej wzniosłe, piękne i przekonywające, pozostają tylko słowami i nie zmienią serca człowieka i jego mentalności.
Proroczo pisał o tym Karol Wojtyła - przyszły Papież, w poemacie Stanisław: „Myślał może Stanisław: słowo moje zaboli ciebie i nawróci, przyjdziesz do bram katedry jak pokutnik (mowa o Bolesławie Śmiałym), przyjdziesz postem wycieńczony, prześwietlony wewnętrznym głosem... i dołączysz się do Stołu Pańskiego, jak marnotrawny syn. Słowo nie nawróciło, nawróci krew”.
Po zamachu Papież-Polak nie był już tylko błyskotliwym mówcą, przygotowanym trybunem, kaznodzieją porywającym „masy”, zwłaszcza ludzi młodych. To był świadek, który „dopełniał w swoim ciele braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (por. Kol 1, 24).
Jest w Rzymie chora psychicznie Polka, która stale nosi z sobą jedno z ładniejszych zdjęć Ojca Świętego, stawia je na krześle w pobliżu obelisku na Placu św. Piotra, obok ustawia różę we flakoniku i tak przesiaduje godzinami, od czasu do czasu całując fotografię, głaszcząc i kłaniając się jej. Chora twierdzi, że 13 maja 1981 r. Ojciec Święty został zabity, ale Bóg Ojciec tak ukochał Papieża, że wcielił się w Niego i teraz to już nie jest Jan Paweł II, ale sam Bóg Ojciec, który kieruje Kościołem.
Nie jest to do końca niedorzeczna interpretacja teologiczna. Faktycznie, Ojciec Święty przez swoje cierpienie zapoczątkowane przez zamach tak zespolił się z Chrystusem cierpiącym i zmartwychwstałym, że Ten widocznie i bez przeszkód może działać przez to Narzędzie. Stąd taka skuteczność, taki autorytet, takie oddziaływanie. „Nie nawróciły słowa, ale krew”...

Krzyż źródłem siły

Jest rzeczą znamienną, jak nasz Papież, naznaczony stygmatem cierpienia, ogromną czcią otacza krzyż Chrystusowy. Nie tylko fizycznie wspiera się na tym krzyżu przy różnych celebrach, nie tylko ten krzyż często ze czcią całuje, ale krzyż Chrystusowy jest dla niego źródłem siły. Mówił o tym wiele razy w różnych krajach. Nie tak dawno wypowiedział swoje Credo w Zakopanem pod Wielką Krokwią. „Nauka krzyża, która jest głupstwem dla świata, dla nas jest mocą Bożą (por. 1 Kor 1,18). Rozumieli to dobrze mieszkańcy Podhala. I kiedy kończył się wiek XIX, a rozpoczynał współczesny, ojcowie Wasi na szczycie Giewontu ustawili krzyż. Ten krzyż tam stoi i trwa. Jest niemym, ale wymownym świadkiem naszych czasów. Rzec by można, że ten jubileuszowy krzyż patrzy w stronę Zakopanego i Krakowa. I dalej: w kierunku Warszawy i Gdańska. Ogarnia całą naszą ziemię - od Tatr po Bałtyk”. Podobne słowa, wypowiedziane przez Papieża na końcu uroczystości pod Wielką Krokwią: „Ten krzyż patrzy na całą Polskę od Tatr aż do Bałtyku, i ten krzyż mówi całej Polsce: Sursum corda”, wyryto po łacinie na kilkutonowym głazie z Tatr - miniaturze Giewontu i postawiono w Ogrodach Watykańskich, na wieczną pamiątkę.
Swoje umiłowanie Krzyża Chrystusowego wyraził Papież w sposób szczególny w przemówieniu w mogilskim sanktuarium w Nowej Hucie 9 czerwca 1979 r. Powiedział wtedy: „Wspólnie pielgrzymujemy do Krzyża Pańskiego, od niego bowiem rozpoczął się nowy czas w dziejach człowieka. Jest to czas Łaski, czas Zbawienia. Poprzez Krzyż człowiek zobaczył na nowo perspektywę swojego losu, swego na ziemi bytowania. Zobaczył, jak bardzo go umiłował Bóg. Zobaczył i stale widzi w świetle wiary, jak wielka jest jego własna wartość. Nauczył się człowiek swoją godność mierzyć miarą tej Ofiary, jaką dla jego zbawienia złożył Bóg ze swojego Syna. «Tak Bóg umiłował świat..»”.

Reklama

Znaki nowej ewangelizacji

Warto zauważyć, że w Nowej Hucie przy krzyżu rozpoczął się nowy nurt działania całego Kościoła katolickiego, zwany nową ewangelizacją. Warto ten kontekst przypomnieć. Ojciec Święty mówił wtedy: „Tam, gdzie stawia się krzyż, powstaje znak, że dotarła już Dobra Nowina o zbawieniu człowieka przez Miłość. Tam, gdzie stawia się krzyż, powstaje znak, że rozpoczyna się ewangelizacja (...). Kiedy postawiono nowy, drewniany krzyż, otrzymaliśmy znak, że na progu nowego tysiąclecia - w te nowe czasy i nowe warunki wchodzi na nowo Ewangelia. Że rozpoczyna się nowa ewangelizacja, jak gdyby druga, a przecież ta sama co pierwsza. Krzyż trwa, choć zmienia się świat”. To prorocze sformułowanie o nowej ewangelizacji stało się wielkim programem papieskim, który dziś realizowany jest w całym Kościele.
Kilkunastu alpinistów włoskich, którzy dostrzegli to wielkie umiłowanie Krzyża przez polskiego Papieża, zaniosło w te wakacje krzyż dwumetrowej wysokości, pobłogosławiony przez Jana Pawła II, na Mont Blanc. Jak wiadomo, jest to najwyższy szczyt Europy o wysokości 4807 m, zdobyty pierwszy raz w 1786 r. Grupie alpinistów przewodził ks. prał. Liberio Andreatta, główny dyrektor Dzieła Pielgrzymkowego zwanego Pellegrinaggio Romana. Z jego inicjatywy, z pomocą generała włoskich strzelców alpejskich Antonio Rizzi, podobne krzyże zaniesiono na Wielkanoc 2001 r. na biegun północny, a tego roku na biegun południowy. Również dzięki ich inicjatywie dla uczczenia 25. rocznicy obecnego Pontyfikatu jeden ze szczytów Antarktydy, liczący 1110 m, nazwano imieniem Jana Pawła II. 6 sierpnia zaś biskup Aosty, gdzie Ojciec Święty spędzał w latach ubiegłych lipcowe wakacje, przewodniczył Mszy św. na górze Chetif, położonej naprzeciw Mont Blanc. Władze regionu nadały tej górze nazwę Monte dei Papi - Góra Papieży. W ten sposób oddano hołd dwom papieżom: Piusowi XI, który był alpinistą i chodził tymi szlakami, wszedł także na Mont Blanc w 1890 r., oraz Janowi Pawłowi II z okazji 25. rocznicy Pontyfikatu.
Warto jeszcze przypomnieć, że 1 sierpnia 1998 r. w Alpach włoskich rejonu Adamello, na wysokości 3278 m, ówczesny substytut Sekretariatu Stanu - abp Giovanni Re, obecnie kardynał, poświęcił krzyż granitowy o wadze 3,5 tys. kg dla uczczenia 20-lecia Pontyfikatu Jana Pawła II. Do krzyża przytwierdzono tablicę z brązu z herbem Papieża, a cały szczyt z krzyżem nazwano Górą Krzyża Jana Pawła II. Poprzednio w tym miejscu stał drewniany krzyż, upamiętniający krwawe walki żołnierzy austriackich z włoskimi z I wojny światowej. W lipcu 1984 r. Papież Jan Paweł II modlił się przy tym krzyżu, a cztery lata później, 16 lipca 1988 r., w związku z 25. pielgrzymką alpinistów, Papież poświęcił tu nowo zbudowany ołtarz i odprawił Mszę św. Podczas poświęcenia krzyża abp Re w obecności Polaka, sekretarza Papieskiej Rady ds. Świeckich - bp. Stanisława Ryłki, powiedział w okolicznościowym kazaniu: „U progu trzeciego tysiąclecia Jan Paweł II jawi się na scenie międzynarodowej jako największa osobowość pośród wielkich tego świata. Góruje autorytetem moralnym, świadectwem składanym przez dwadzieścia lat Pontyfikatu, zdolnością trafiania do serca każdego człowieka na wszystkich kontynentach. W ciągu ostatnich dwudziestu lat nikt na świecie nie spotkał się z tyloma ludźmi, co Jan Paweł II. Nie sposób zliczyć wszystkich, którym w tych latach Papież dopomógł, z którymi się modlił i którzy mogli zobaczyć go z bliska. W ciągu swego Pontyfikatu Jan Paweł II przemierzył więcej kilometrów niż wszyscy poprzedni papieże razem wzięci.(...) Jednakże tym, co najbardziej mnie uderza w kontakcie z Ojcem Świętym - kontynuował Kaznodzieja - jest głębia jego modlitwy. Ten Papież, tak dynamiczny i aktywny, jest nade wszystko człowiekiem modlitwy. Na początku Pontyfikatu powiedział, że jego pierwszym zadaniem jest modlitwa za Kościół i rodzinę ludzką”.
To wydarzenie z krzyżem na Adamello jest charakterystyczne dla Pontyfikatu Jana Pawła II. Nie tylko dlatego, że ten granitowy krzyż z herbem papieskim będzie przypominał potomnym Papieża z Polski, ale będzie przypominał również wielkie umiłowanie Krzyża Chrystusowego przez tego Papieża, który musiał tyle cierpieć.

Posłuszny Chrystusowi

Znamienne, że pierwsza encyklika Papieża z Polski, wydana 4 marca 1979 r., dotyczyła Jezusa Chrystusa - Odkupiciela człowieka. Oto jej początek: „Odkupiciel człowieka Jezus Chrystus jest ośrodkiem wszechświata i historii. Do Niego zwraca się moja myśl i moje serce w tej doniosłej godzinie dziejów, w której znajduje się Kościół i cała rodzina współczesnej ludzkości”. I czyni osobiste wyznanie: „Do tego (...) Chrystusa Odkupiciela zwróciły się moje myśli i serce w dniu 16 października, gdy po kanonicznie dokonanym wyborze postawiono mi pytanie: «Czy przyjmujesz?». Odpowiedziałem wówczas: «W posłuszeństwie wiary wobec Chrystusa, mojego Pana, zawierzając Matce Chrystusa i Kościoła - świadom wielkich trudności - przyjmuję». I dzisiaj tę moją odpowiedź jawnie powtarzam, aby była wiadoma wszystkim bez wyjątku i aby tłumaczyła, że posługa, która wraz z przyjęciem wyboru na Biskupa Rzymu i Następcę Apostoła Piotra stała się na tej Stolicy moim szczególnym obowiązkiem, jest związana z tą właśnie pierwszą i podstawową prawdą Wcielenia”.
Kapitalne sformułowanie tej samej prawdy zostawił nam Jan Paweł II w kazaniu na Placu Zwycięstwa, wygłoszonym podczas swej pierwszej podróży do Polski: „Kościół przyniósł Polsce Chrystusa, to znaczy klucz do rozumienia tej wielkiej i podstawowej rzeczywistości, jaką jest człowiek. Człowieka bowiem nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa”. Także Ojczyzny, także miasta Warszawy - jeśli się nie pamięta o Chrystusie ze swoim krzyżem.
Pod Krzyżem zawsze stoi Matka. Nie ulega wątpliwości, że ten iście misyjny zapał Ojca Świętego, żarliwość troski o Kościół Boży, o parafie, sanktuaria, o młodzież i biedne rodziny wypływa ze szczerego przylgnięcia do Jezusa Chrystusa i Jego Matki oraz przeświadczenia, że musi być w Ich rękach coraz doskonalszym narzędziem, dającym umocnienie i nadzieję całej rodzinie ludzkiej.

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zielona Góra: Gala Wolontariatu Caritas

2019-12-10 18:45

Kamil Krasowski

W parafii Ducha Świętego w Zielonej Górze zakończyła się III Diecezjalna Gala Wolontariatu. Znamy zatem najlepszego wolontariusza i najlepszego opiekuna Szkolnych Kół Caritas.

Karolina Krasowska
Wyróżnieni z bp. Tadeuszem Lityńskim, lubuską kurator oświaty Ewą Rawą i dyrektorem diecezjalnej Caritas ks. Stanisławem Podfigórnym

Udział w Gali wziął bp Tadeusz Lityński, który pogratulował młodym wolontariuszom i podziękował ich opiekunom.

- Jest to co prawda trzecia, ale jakże odsłaniająca wiele dobra i piękna Gala Wolontariatu Caritas. Chcę tutaj wyrazić wdzięczność wszystkim wychowawcom, opiekunom  i pogratulować młodym ludziom - mówił bp Lityński. - Jeżeli mówimy Polska to z jednej strony widzimy gdzieś w wyobraźni terytorium naszego kraju na mapie Europy. Wnikając głębiej - pewną historię, czasami dramatyczną. Widzimy dziedzictwo kulturowe,  przemysł i różne obiekty. Ale myślę, że też dostrzegamy ludzi, Polaków. Podobnie jest też, gdy słyszymy i widzimy logo Caritas. To nie tylko to zewnętrzne logo, które przedstawia krzyż i słowo Caritas wpisane w serce, które mieni się barwą czerwieni, ale stołówki, magazyny żywności czy pomieszczenia, w których się udziela się pomocy potrzebującym. Caritas to żywy organizm ludzi wrażliwych i mających serce. I za to chciałbym bardzo serdecznie podziękować - dodał pasterz diecezji.

W czasie uroczystej Gali wręczono 7 statuetek. W kategorii "najlepszy wolontariusz" statuetki otrzymali Sara Gaweł, Alicja Baraniecka, Sara Mazurek, Dominik Mól, Agata Przyborska, Adrianna Bednarz i Lena Tomaszewska.

- W Caritas działam od gimnazjum, czyli już 6 lat, bo w tym roku jestem w klasie maturalnej. Pomagam pani Kamili, robimy razem mnóstwo akcji. Ostatnio u nas w szkole mieliśmy Dzień Wolontariusza. Naprawdę dużo się dzieje. Robię to, bo daje mi to ogromne spełnienie. Wiem, że szczęście, które daje innym wraca do mnie z podwójną siłą. Daje to motywację i podbudowuje człowieka. Wiem, że robię dla kogoś bardzo dobrą sprawę - powiedziała Sara Gaweł z Zespołu Szkół w Drezdenku.


Oprócz wolontariuszy zostali wyróżnieni także ich opiekunowie. W kategorii "najlepszy opiekun" statuetkę otrzymały Kamila Zamerluk oraz Beata Stoińska, opiekunki SKC w Zespole Szkół w Drezdenku.



CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem