Reklama

Biskupi pomocniczy

Oprac. ks. Zdzisław Wójcik
Edycja częstochowska 44/2000

BISKUP ANTONI ZIMNIAK

bp tytularny Dionysiany, mianowany biskupem 6 VII 1936 r., konsekrowany 18 X 1936 r.

Urodził się 3 stycznia 1878 r. we wsi Niekłań Mały. W 1900 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach, święcenia kapłańskie przyjął 24 września 1905 r. W 1909 r. objął stanowisko kapelana szpitalnego w Dąbrowie Górniczej, a potem był wikariuszem w parafii Włodowice. Następnie pełnił funkcję kapelana przy kopalni "Saturn" w Czeladzi. W Czeladzi pracował przez cały okres I wojny światowej. Jako proboszcz pracował najpierw w parafii Stradów, a potem Sędziszów i Będzin. Z chwilą powstania diecezji częstochowskiej został mianowany sędzią prosynodalnym, konsultorem diecezjalnym. 6 lipca 1936 r. został mianowany pierwszym biskupem pomocniczym diecezji częstochowskiej. Zmarł 26 stycznia 1943 r.

BISKUP STANISŁAW CZAJKA

bp tytularny Centurii w Numidii, mianowany biskupem 5 VIII 1944 r., konsekrowany 28 X 1944.

Reklama

Urodził się 13 listopada 1897 r. we wsi Kamienna w powiecie włocławskim. W 1915 r. wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku, a święcenia kapłańskie otrzymał dnia 13 czerwca 1920 r. W 1927 r. otrzymał pozwolenie od bp. Teodora Kubiny na odbycie studiów specjalistycznych z prawa kanonicznego na KUL. Studia zakończył doktoratem w 1930 r. Po śmierci pierwszego rektora Semanarium Częstochowskiego w Krakowie ks. dr. Karola Makowskiego, bp Kubina powierzył mu to stanowisko. Piastował je do 1944 r., kiedy to papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym w diecezji częstochowskiej. Dwukrotnie sprawował rządy w diecezji częstochowskiej jako wikariusz kapitulny - po śmierci bp. Kubiny oraz po śmierci bp. Golińskiego. Zmarł 4 lipca 1965 r.

BISKUP WOJCIECH TUROWSKI

biskup-nominat koadiutor

Urodził się 21 maja 1894 r. we wsi Uniszewo w parafii Sząbruk na Warmii. Święcenia kapłańskie otrzymał 10 lipca 1921 r. 16 maja 1947 r. został wybrany generałem Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego ( pallotynów). Podczas wizytacji domów Stowarzyszenia w Polsce w dniu 30 czerwca 1950 r. przesłał do biskupów polskich zgromadzonych w Krakowie pismo powiadamiające o swej nominacji na biskupa koadiutora w Częstochowie. Jednakże 9 lipca tego roku opuścił Polskę i złożył na ręce Piusa XII rezygnację z godności biskupa koadiutora częstochowskiego, a 19 listopada 1950 r. zrzekł się także sakry biskupiej. Pracował nadal jako generał Zgromadzenia do końca kadencji w 1953 r. Zmarł 20 grudnia 1959 r.

BISKUP TADEUSZ SZWAGRZYK

bp tytularny Ita, mianowany biskupem 3 XI 1964 r., konsekrowany 7 II 1965 r.

Urodził się 14 listopada 1923 r. we wsi Lgota Wielka w parafii Szreniawa w pow. miechowskim. Do Seminarium Częstochowskiego wstąpił 17 lutego 1945 r. Studia filozoficzne i teologiczne ukończył na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie otrzymał w katedrze częstochowskiej 5 czerwca 1949 r. Po dwóch latach został skierowany na studia specjalistyczne z zakresu prawa kanonicznego na KUL. W roku 1954 ukończył pracę doktorską. Jesienią tego roku zaczął pełnić obowiązki prefekta w Częstochowskim Seminarium Duchownym. 27 marca 1962 r. został mianowany wicerektorem częstochowskiego seminarium. Papież Paweł VI mianował go 3 listopada 1964 r. biskupem pomocniczym w diecezji częstochowskiej. Brał udział w ostatniej sesji Soboru Watykańskiego II. Zmarł 7 grudnia 1992 r.

BISKUP FRANCISZEK MUSIEL

bp tytularny Tamata, mianowany biskupem 12 XI 1965 r., konsekrowany 30 I 1966 r.

Urodził się 14 stycznia 1915 r. we wsi Janiki, par. Krzepice. W 1936 r. wstąpił do Częstochowskiego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 maja 1941 w Krakowie. Od 13 grudnia 1950 r. pełnił funkcję notariusza w Sądzie Biskupim w Częstochowie. Studiował na KUL. Stopień licencjata z zakresu prawa kanonicznego uzyskał w 1956 r. Od 30 lipca 1957 r. pełnił funkcję administratora, a później proboszcza parafii Matki Bożej Zwycięskiej w Częstochowie. Papież Paweł VI 12 listopada 1965 r. mianował go biskupem pomocniczym w diecezji częstochowskiej. Zmarł 2 grudnia 1992 r.

BISKUP MIŁOSŁAW KOŁODZIEJCZYK

bp tytularny Avissy, mianowany biskupem 23 X 1978 r., konsekrowany 31 XII 1978 r.

Urodził się 23 czerwca 1928 r. w Sułoszowej. Po studiach w Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie w 1952 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bp. Stanisława Czajki. W 1956 r., po uzyskaniu licencjatu z teologii, ks. Miłosław Kołodziejczyk został powołany na stanowisko profesora w Częstochowskim Seminarium Duchownym. Jednocześnie pełnił funkcję sekretarza, prefekta studiów i wychowawcy w tym Seminarium. W 1967 r. uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej. W latach 1967-1969 kontynuował studia specjalistyczne w Rzymie. Po powrocie do Polski objął obowiązki prefekta studiów w Częstochowskim Seminarium. 14 sierpnia 1974 r. został powołany na stanowisko rektora Częstochowskiego Seminarium Duchownego w Krakowie, na którym to stanowisku zastała go nominacja na biskupa pomocniczego diecezji częstochowskiej. Zmarł 3 marca 1994 r.

BISKUP ANTONI DŁUGOSZ

bp tytularny Aggar, mianowany biskupem 8 XII 1993 r., konsekrowany 6 I 1994 r.

Urodził się 18 kwietnia 1941 r. w Częstochowie. W 1959 r. wstąpił do Częstochowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, które ukończył w 1965 r. W tym roku - 20 czerwca otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bp. Stefana Bareły w katedrze częstochowskiej. W latach 1968-71 specjalizował się w zakresie biblistyki w ATK w Warszawie. W tej uczelni w latach 1973-76 odbył specjalistyczne studia z katechetyki. W 1976 r. doktoryzował się. Od 1972 r. pracował na Wydziale Katechetycznym Kurii Diecezjalnej w Częstochowie na stanowisku wizytatora katechizacji. Od 1975 r. rozpoczął wykładać katechetykę w Częstochowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. W latach 1977-79 był wykładowcą katechetyki w Krakowskim Metropolitalnym Seminarium Duchownym. Od 1972 r. prowadził wykłady z biblistyki w Studium Katechetycznym w Częstochowie. Pełniąc funkcję wizytatora katechizacji kierował permanentną formacją katechetów poprzez miesięczne dni skupienia, sympozja oraz dwuletnie studium katechetyczne. W 1993 r. został dyrektorem i wykładowcą Kolegium Teologicznego w Częstochowie. Prowadzi także wykłady z katechetyki w Instytucie Teologicznym w Częstochowie. Od 1992 r. prowadzi wykłady katechetyki w Sosnowieckim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie oraz Kolegium Teologicznym w Sosnowcu. Zajmuje się duszpasterstwem dzieci specjalnej troski, uzależnionej młodzieży - kierując rehabilitacyjnym ośrodkiem "Betania".

BISKUP JAN WĄTROBA

bp tytularny Bisica, mianowany biskupem 20 IV 2000 r., konsekrowany 20 V 2000.

Bp Jan Wątroba urodził się 4 grudnia 1953 r. w Wieluniu. W 1972 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Studia filozoficzno-teologiczne przerwane na dwuletnią służbę wojskową. Święcenia kapłańskie przyjął 27 maja 1979 r., a po nich przez dwa lata pracował jako wikariusz w Wieruszowie. Przez następne cztery lata pełnił posługę duszpasterską dla pielgrzymów polskich w Rzymie i jednocześnie studiował na Uniwersytecie Laterańskim, gdzie w 1985 r. uzyskał stopień licencjata teologii. Od roku 1985 pełnił obowiązki sekretarza i kapelana abp. Stanisława Nowaka, będąc jednocześnie sekretarzem Wydziału Duszpasterskiego Kurii Diecezjalnej i jej rzecznikiem prasowym. Pełnił też obowiązki ojca duchownego młodych kapłanów. W 1994 r. został mianowany rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Częstochowskiej. W 1999 r. uzyskał stopień doktora teologii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Należy do Kolegium odpowiedzialnych za formację permanentną kapłanów, do Rady Konsultorów, Rady Kapłańskiej oraz Rady Duszpasterskiej Archidiecezji Częstochowskiej. Święcenia biskupie przyjął w archikatedrze częstochowskiej.

Chodzenie do kościoła wydłuża życie

2016-06-15 21:52

Artur Stelmasiak

Trwające aż 16 lat badania Uniwersytetu Harvarda wskazują, że chodzenie do Kościoła i uczestniczenie w uroczystościach religijnych wydłuża życie aż o 33 proc. Wyniki badań zostały opublikowane przez jedno z najbardziej prestiżowych pism medycznych na świecie.

Małgorzata Młynarska
Uroczystości jubileuszowe w jarosławskiej świątyni pw. Trójcy Przenajświętszej

Naukowcy z Uniwersytetu Harvarda przeanalizowali dane na temat stylu życia 74 534 kobiet, które w latach 1992-2012 brały udział w Nurses' Health Studies. Wszystkie badane kobiety były w roku 1992 wolne od chorób krążenia i nowotworów. Uczestniczki odpowiadały na pytania dotyczące diety i zdrowia, a także dotyczące uczestnictwa w obrzędach religijnych. Okazało się, że u kobiet, które brały udział w obrzędach religijnych, stwierdzono o 33 procent mniejsze ryzyko zgonu.

- Jak się okazuje, największym propagatorem zdrowego trybu życia jest prosty proboszcz parafii, który swoich parafian zachęca do relacji z Jezusem i udziału w nabożeństwach – twierdzi ks. Sławomir Abramowski, proboszcz parafii św. Jana Pawła II w Warszawie, który jest z wykształcenia także lekarzem.

Wynika badań jednoznacznie wskazują, że w ciągu 16 lat trwania badania stwierdzono o 33 procent mniejsze ryzyko zgonu u kobiety uczestniczące w nabożeństwach, w porównaniu z tymi, które do kościoła nie chodziły. Kobiety religijne o wiele rzadziej umierały na choroby układu krążenia i nowotworowe. Badanie pokazało też większy optymizm kobiet uczestniczących w nabożeństwach i mniejszą podatność na depresję.

- Do tej pory wszyscy myśleli, że zachęcając do chodzenia do kościoła zachęcam tylko do życia wiecznego. Teraz jest już medycznie udowodnione, że jestem również po prostu propagatorem zdrowego stylu życia – pisze na profilu facebookowym parafii ks. Abramowski. - Który z lekarzy, moich kolegów po fachu może się pochwalić taką skutecznością w profilaktyce poważnych schorzeń układu krążenia i nowotworów.

To jedne z największych badań tego typu. Spośród 74 534 kobiet w przeciągu 16 lat odnotowano 13 537 zgonów, w tym 2721 zgonów z powodu sercowo-naczyniowych i 4479 zgonów z powodu raka. Po wielu zmiennych i uwzględnieniu głównych czynników ryzyka okazało się, że kobiety uczestniczące w nabożeństwach częściej niż raz w tygodniu wykazały o 33 proc. mniejszą śmiertelność.

Wyniki badań prowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu Harvarda zostały opublikowane w jednym z najbardziej prestiżowych pism medycznych na świecie JAMA Internal Medicine. „Religia i duchowość może być niedoceniana przez medycynę czynnikiem w tym, aby lekarze mogli odpowiednio diagnozować swoich pacjentów” - piszą autorzy badania na stronie The Jama Network.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wspomnienie o Stanisławie Miłaszewskim (1886 - 1944)

2019-06-25 08:25

wikipedia.pl
Stanisław Miklaszewski

W czasie okupacji niemieckiej w Warszawie w dniu 9 października 1942 roku Stanisław Miłaszewski dokonał zapisu dokumentów, dotyczących rodziny Miłaszewskich, na rzecz swojego kuzyna Rafała, urodzonego w lipcu 1942 roku, syna Bohdana i Alicji Marii z Luchtów. Stanisław Miłaszewski z żoną Wandą zginęli w dniu 10 sierpnia 1944 roku w Powstaniu Warszawskim a wraz z nimi uległy zniszczeniu wspomniane dokumenty i inne pamiątki rodzinne. Natomiast zapis ocalał, przechowany przez moich Rodziców. Traktuję go jako testament duchowy Stanisława Miłaszewskiego i staram się ocalić od zapomnienia Jego twórczość i działalność na polu kultury.

Stanisław Miłaszewski urodził się w dniu 28 kwietnia 1886 roku w Warszawie. Wychowanek szkół zaboru rosyjskiego podjął w roku akademickim 1905/1906 studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie w 1906 roku przeniósł się do Lwowa, gdzie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Działał tam w środowisku czasopisma „Nasz Kraj”, w którym w 1907 roku zadebiutował wierszem Sonet.

W latach 1904-1913 podróżował po Europie i kontynuował studia w dziedzinie filozofii i historii sztuki na Uniwersytetach w Liège (1904/1905), Monachium (1909), Rzymie (1910) i Paryżu (1912/1913). W 1911 roku, w wydawnictwie Gebethnera i Wolfa w Warszawie, opublikował swój pierwszy i jedyny tom poezji Gest wewnętrzny, wysoko oceniany przez skamandrytów, Jarosława Iwaszkiewicza, Juliana Tuwima oraz Kazimierza Wierzyńskiego, którzy potrafili z tej lektury wyciągnąć wnioski ważne dla Ich własnej twórczości.

W dniu 23 czerwca 1914 roku w Warszawie Stanisław Miłaszewski wziął ślub z młodą literatką Wandą Jentys, córką Tadeusza Jentysa, plenipotenta Ignacego Jana Paderewskiego. Była Ona autorką kilkunastu popularnych powieści, spośród których trzy, czyli Bogactwo (1950 w Londynie), Zatrzymany Zegar (1992 w Krakowie) oraz Czarna Hańcza (1997 w Suwałkach) zostały wznowione po II Wojnie Światowej.

W latach I Wojny Światowej oraz Wojny Polsko-Bolszewickiej 1920 roku Stanisław Miłaszewski uczestniczył w działaniach ochotniczej armii generała Józefa Hallera.

W dwudziestoleciu międzywojennym Stanisław Miłaszewski był przede wszystkim człowiekiem teatru. W latach 1923-1924 był kierownikiem literackim Warszawskich Teatrów Miejskich, a w latach 1924-1926 pełnił tę funkcję w Teatrze Narodowym. Był także, w latach 1918-1923, referentem teatralnym Ministerstwa Kultury i Sztuki. W latach 1927-1937 napisał dramaty Farys (1927), Don Kiszot (1928) i Bunt Absalona (1937). Dużym powodzeniem u publiczności cieszyły się również Jego farsy, takie jak Bal w obłokach (1930) i Piękne Polki (1931). Największym sukcesem teatralnym Stanisława Miłaszewskiego była inscenizacja Don Juana Tenorio José Zorilli w Jego tłumaczeniu w Teatrze Narodowym w 1924 roku. Stefan Żeromski, w ankiecie „Przeglądu Warszawskiego”, pisał o tym wydarzeniu, że ,,… szły do teatru tłumy nieprzebrane, które znalazły tam zagadnienie zbrodni i kary, sąd nad pewnymi problemami, recytację cudnego wiersza Miłaszewskiego i artystyczną wystawę. Teatr Narodowy powinien być właśnie świątynią dla takich tłumów”.

Stanisław Miłaszewski działał aktywnie w Związku Literatów, PEN-Clubie oraz Zjednoczeniu Polskich Pisarzy Katolickich, którego Prezesem był w latach 1937-1939. W 1935 roku otrzymał Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury, a następnie został, z mianowania, senatorem V kadencji. Jako senator uczestniczył w pracach Komisji Oświatowej.

Dzięki swojej aktywności w okresie międzywojennym Stanisław Miłaszewski był znaną postacią w środowisku literackim stolicy. Wspólnie z żoną Wandą prowadził salon literacki w mieszkaniu przy ul. Ordynackiej 6, a następnie ul. Koszykowej 6. W książce Wspominamy (1939) zebrali Oni swoje wspomnienia o wybitnych postaciach warszawskiego świata artystycznego, które gościli u siebie. Działalność tę kontynuowali Miłaszewscy również w okresie okupacji niemieckiej. Stanisław Miłaszewski działał w podziemnym PEN-Clubie i jako pełnomocnik Delegatury Rządu Polskiego organizował pomoc dla literatów. Pierwsza okupacyjna antologia poezji pt.: Antologia poezji współczesnej, wydana została w Warszawie w 1941 roku. Stanisław Miłaszewski oraz Jan Janiczek, ukrywający się pod wspólnym pseudonimem „Narcyz Kwiatek”, zebrali w niej wiersze autorów przebywających w kraju, w obozach jenieckich i na emigracji. We wrześniu 1944 w Glasgow ukazała się ta antologia w tłumaczeniu na język angielski pt. A Call from Warsaw. An Anthology of Underground Warsaw Poetry.

Stanisław i Wanda Miłaszewscy zginęli w Warszawie w dniu 10 sierpnia 1944 roku w kamienicy przy ul. Focha (obecnie Moliera 4), gdzie mieszkali i gdzie Stanisław Miłaszewski prowadził punkt werbunkowy do Powstania. Zostali pochowani w kwaterze powstańczej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Jako ostatni zetknął się z Nimi Adolf Rudnicki, który pozostawił o Nich wspomnienie w opowiadaniu o podłożu autobiograficznym, zatytułowanym Moja czarna broda, opublikowanym w 1947 roku w tygodniku społeczno-literackim „Kuźnica”. Stanisław Miłaszewski ukazany jest w tym opowiadaniu jako wcielenie niezłomnego patriotyzmu.

Po II Wojnie Światowej, z inicjatywy Związku Literatów Polskich, jedna z ulic na osiedlu Pogodno w Szczecinie otrzymała nazwę Stanisława i Wandy Miłaszewskich.

W 1999 roku, z okazji X-lecia odrodzenia Senatu w III Rzeczypospolitej, Stanisław Miłaszewski został upamiętniony na tablicy poświęconej parlamentarzystom, którzy zginęli podczas II Wojny Światowej.

W 2008 roku Wydawnictwo Literackie w Krakowie, w serii Biblioteka Poezji Młodej Polski, opublikowało Poezje Stanisława Miłaszewskiego, które są pierwszą powojenną publikacją Jego twórczości. We wstępie pani prof. Anna Czabanowska-Wróbel z Uniwersytetu Jagiellońskiego przedstawiła znakomitą analizę twórczości Stanisława Miłaszewskiego. Książka obejmuje całość utworów tomu poezji Gest Wewnętrzny oraz wiersze tłumaczone z literatury francuskiej, rosyjskiej i szwedzkiej.

W latach 30-tych XX wieku Stanisław i Wanda Miłaszewscy często odwiedzali w Podkowie Leśnej swoich krewnych Jana i Marię (z d. Miłaszewską) Płodowskich, właścicieli willi „Znicz” przy ul. Akacjowej oraz fundatorów, w 1936 roku, Kaplicy Matki Boskiej przy kościele św. Krzysztofa. To z Ich inspiracji Stanisław Miłaszewski napisał poetyckie inwokacje, które umieszczono pod postaciami świętych na witrażach, autorstwa Jana Henryka Rosena, w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej. Dzięki przychylności Księdza Proboszcza Wojciecha Osiala, w dniu 20 listopada 2011 roku, z okazji Jubileuszu 60-cio lecia erygowania parafii św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej, Jego Eminencja Kardynał Kazimierz Nycz odsłonił w tym kościele tablicę upamiętniającą Stanisława Miłaszewskiego. W związku z tym warto przypomnieć jedną z inwokacji na witrażach poświęconą św. Julianowi.

Św. Julian Miłosierny - modlitwa pieszego pątnika:
„Jeśli cię na odludziu, w drodze noc zastanie,
A strach o wilczych ślepiach zewsząd cię osaczy,
Pomyśl o miłosiernym świętym - o Julianie,
Oświeci cię, dłoń poda i wyrwie z rozpaczy".

Przypominając dokonania literackie i społeczne Stanisława Miłaszewskiego warto wspomnieć, że 2015 roku powstał Związek Pisarzy Katolickich, który w swojej działalności nawiązuje do tradycji przedwojennego Zjednoczenia Polskich Pisarzy Katolickich. Obecnie Prezesem Związku jest pisarz i dziennikarz Miłosz Kamil Manasterski.

Opracował:
Rafał Miłaszewski
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem