Reklama

60. rocznica męczeńskiej śmierci ks. kan. Michała Serafina

Ks. Zenon Glicner
Edycja płocka 42/2002

18 września przypadła 60. rocznica śmierci ks. kan. Michała Serafina, proboszcza i dziekana wyszogrodzkiego w latach 1931-42. Poniżej publikujemy obszerne fragmenty wspomnienia autorstwa ks. kan. Zenona Glicnera, obecnego proboszcza i dziekana w Wyszogrodzie. Wspomnienie zostało wygłoszone w całości 15 września br. podczas wszystkich Mszy św. w kościele parafialnym w Wyszogrodzie. Tego dnia odprawiono także Mszę św. za zmarłego kapłana-męczennika.

Ks. Michał Serafin pochodził z diecezji sandomierskiej z miasteczka Przysucha. Rodzice jego przenieśli się do Radomia i tu mały Michał uczęszczał do szkoły powszechnej, do gimnazjum zaś w Sandomierzu. O dwa lata starszy brat Franciszek był także kapłanem i pracował w diecezji kieleckiej. Michał Serafin zgłosił się do Seminarium Duchownego w Płocku. Powołanie do kapłaństwa zrodziło się w duszy Michała, gdy codziennie służył do Mszy św.
Święcenia kapłańskie otrzymał 22 czerwca 1913 r. wraz z 8 kolegami, spośród których 4 zostało zamordowanych w obozach hitlerowskich.
22 lipca 1913 r. ks. Michał Serafin został mianowany wikariuszem i prefektem parafii Lipno. Po 6 latach pracy duszpasterskiej w Lipnie, 11 lipca 1919 r., przeszedł na urząd prefekta do Ostrowi Mazowieckiej, zaś 26 kwietnia 1924 r. otrzymał stanowisko proboszcza w parafii Naruszewo i administrację parafii Radzymin. 18 lipca 1931 r. ks. Michał został proboszczem i dziekanem w Wyszogrodzie. Mimo pasterzowania w dwóch parafiach: wyszogrodzkiej i rębowskiej, oraz obowiązków dziekańskich, ks. Serafin znalazł czas i siły na nauczanie religii w szkole w wymiarze etatu prefekta.
Podczas okupacji rzadko opuszczał swą parafię. Dwa razy odwiedził biskupów podczas ich internowania w Słupnie. Gdy dwukrotnie aresztowano i wywieziono do obozu w Działdowie księży z Płocka i z powiatu płockiego, do którego należał również Wyszogród, ks. Serafin szczęśliwie uniknął wywiezienia. Podtrzymywał parafian na duchu w rozmowach prywatnych, a w kościele, wspólnie z organistą, dobierał pieśni religijne o treści, która stwarzała atmosferę wiary w sprawiedliwość dziejową i nadzieję lepszego jutra. Trwało to aż do wywiezienia organisty, który pierwszy padł ofiarą prześladowań; później przyszła kolej na proboszcza, który "był mocny duchem i patriotyzmem" - zeznaje p. Sekunda, mieszkający wtedy w Wyszogrodzie.
Ks. Michała Serafina aresztowano w nocy z soboty na niedzielę 20 kwietnia 1942 r. pod zarzutem należenia do organizacji walki podziemnej z najeźdźcą. Było to bardzo na rękę miejscowemu komisarzowi niemieckiemu Schweigertowi, który niechętnym okiem patrzył na to, że tuż obok Magistratu jest otwarty kościół, odprawia się nabożeństwa, ludzie na nie uczęszczają - nie tylko w niedzielę, lecz codziennie odwiedzają proboszcza. Ludzie zaś przychodzili często i licznie, ponieważ po wywiezieniu księży z 5 parafii zza Wisły do Działdowa, ks. Serafinowi powierzono opiekę religijną i prowadzenie akt stanu cywilnego tych parafii powiatu sochaczewskiego, należących do gminy Iłów, którą Niemcy przyłączyli do powiatu płockiego. Zwracali się więc do proboszcza wyszogrodzkiego i nawiedzali kościół nie tylko miejscowi parafianie, lecz również wierni zza Wisły - z parafii: Brzozów, Giżyce, Kamion, Młodzieszyn i Iłów.
Po wywiezieniu ks. Michała Serafina kościół w Wyszogrodzie zaraz zamknięto. W październiku 1942 r., przed świętem Chrystusa Króla zamieniono go na spichrz zbożowy, w którym pracował jako buchalter p. Sekunda. Gdy wszedł on w towarzystwie dyr. Rossola do kościoła w Wyszogrodzie od strony zakrystii, spostrzegł, że koloniści niemieccy zrabowali bieliznę kościelną, kap i ornatów użyli na obicie foteli, zaś chorągwie i sztandary połamali. W zakrystii znalazł kluczyk od tabernakulum. Otworzył je i zabrał Najświętszy Sakrament do swego mieszkania, a stąd zawiózł do kościoła w Czerwińsku. Wszystko, co jeszcze ocalało, p. Sekunda wraz z robotnikami ukrył. Prosił ich o sekret, aby nikomu, nawet w domu nie mówili, gdzie są ukryte naczynia, kielichy i lichtarze. Robotnicy aż do wyzwolenia dochowali sekretu i przy otwarciu kościoła w drugiej połowie stycznia 1945 r. p. Sekunda wraz z kluczem od zakrystii przekazał ks. Krawczyńskiemu według spisu wszystko, co ocalało.
Parafianie wyszogrodzcy byli przerażeni wywiezieniem swego proboszcza. Nikt nie wiedział, dokąd go wywieziono. Dopiero miejscowy pastor Nargang powiedział, że ks. Serafin jest w płockim więzieniu. To samo powtórzyli później koloniści niemieccy.
Według zeznań świadków, w więzieniu ks. Serafin mimo terroru i bicia podczas badań, zorganizował codzienną wspólną modlitwę i spowiadał. "Spotkałem ks. Serafina u felczera - zeznaje więzień, p. Gorzelany. - Prosiłem go o spowiedź. Ryzyko było wielkie, a jednak ks. Serafin wysłuchał mojej spowiedzi". W tym samym czasie siedział w płockim więzieniu, w gorszych jeszcze warunkach, ks. Tadeusz Trzciński z Mławy. Oddał on więźniom wielkie usługi. Nawet najbardziej oporni pod jego wpływem wracali do wiary i sakramentu pokuty. Gdy zabiegano o wiadomości o tych dwóch księżach, gestapowiec powiedział w zaufaniu pewnej siostrze zakonnej i księdzu w Płocku, że bardziej jest zagrożony ks. Serafin, niż ks. Trzciński. "Ks. Serafin był bardzo bity, będzie powieszony, ale... to bohater".
Okazało się, że była to informacja odpowiadająca prawdzie. W piątek rano, 18 września 1942 r., rozeszła się po mieście wieść, że na placu synagogalnym (dzisiaj Placu 13 Straconych) w Płocku stawiają szubienicę. Po południu o godz. 15.00 porozstawiana na rogach ulic policja wpuszczała przechodniów jedynie na plac synagogalny. Zebrało się dużo ludzi, tym bardziej, że wszystkim pracującym w sklepach, firmach i instytucjach niemieckich polecono asystować przy egzekucji. Przeważała jednak większość niemiecka, zwłaszcza Niemki z dziećmi na wózkach; zachowywały się one podczas i po egzekucji jak w cyrku lub w kinie - śmiały się.
Około godz. 16.00 podjechało auto ciężarowe, wioząc 13 więźniów od ul. Szerokiej. Podobno na dwa dni przed egzekucją wszyscy więźniowie skazani już na powieszenie byli trzymani jeszcze przez SS w gmachu Seminarium "na badaniach".
Na placu synagogalnym pośrodku i po bokach leżeli na ziemi trzej gestapowcy; karabiny maszynowe były zwrócone w kierunku tłumu i więźniów. Gdy odjęto klapę samochodu, więźniowie skupili się wokół wysokiego więźnia, który im coś szeptał... może udzielał rozgrzeszenia. "Więźniowie wyglądali jak cienie - pisze w swoim dzienniczku świadek Antoni Szpiek (dzisiaj kapłan). - Mieli związane ręce poza plecami tak silnie, że drut wrzynał się im w ciało. Krawiec Weber, tłumacz gestapowski, odczytał przy szubienicy wyrok po niemiecku i po polsku. Zrobiła się cisza. Polki poklękały na placu, szlochając i modląc się. Stojącym na desce pod szubienicą włożono pętlice. Wśród ogólnej ciszy wszyscy usłyszeli okrzyk wieszanych, do którego inicjatywę dał ks. Serafin: "Niech żyje Polska". Drugi raz podnieśli ten sam głos, lecz już nie dokończyli, ponieważ szybko wysunięto stołki, czy też deskę, na której stali i wszyscy zawiśli na szubienicy związani drutem za ręce i nogi. Najdłużej żył ks. Serafin. Gdy inni już skonali, on jeszcze się poruszał. Po egzekucji Polacy odchodzili z bólem, Niemki wracały roześmiane, jak z wesołego widowiska".
Długo spoczywały zwłoki powieszonych, zakopane we wspólnej mogile przez Niemców pod parkanem żydowskiego cmentarza w Płocku.
4 maja 1945 r. ekshumowano ciała 13 Straconych. Wszystkich poznawano tylko po ubraniu, nastąpił już rozkład zwłok, zachowały się tylko szczątki. Jedynie ciało ks. Serafina było w na tyle dobrym stanie, że włożono go do oddzielnej trumny. (...)
Parafianie wyszogrodzcy i rębowscy przyjechali zabrać zwłoki swego Proboszcza do Rębowa, gdzie zostało odprawione nabożeństwo przy udziale licznych parafian i uczniów. Stąd przewieziono trumnę do Wyszogrodu i tu, po odprawieniu Mszy św. żałobnej w kościele złożono ciało w nowej, dębowej trumnie na miejscowym cmentarzu. W pogrzebie wzięło udział siedmiu księży, straż ogniowa z Wyszogrodu i Rębowa, szkoły obydwu parafii oraz tłumy wiernych. Wszyscy składali hołd ukochanemu Proboszczowi, który nawet w oczach wroga wyrósł na bohatera.

Rekolekcje adwentowe z ks. Pawlukiewiczem

2019-12-02 15:38

Salve NET

Tam, gdzie jest wolność, tam, gdzie jest możliwość rozwijania swojej twórczości, tam jest dużo Światła. Obyśmy byli dziećmi Światła, synami Światła, takimi księżycami Światła, które będą odbijać Jego blask w sercach innych ludzi - mówi ks. Piotr Pawlukiewicz

youtube.com

ODCINEK DRUGI



ODCINEK PIERWSZY

Zapraszamy na pierwszy odcinek rekolekcji ks. Piotra, kolejne będą ukazywały się w każdy poniedziałek adwentu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Mastalski o związkach niesakramentalnych: nie znaczy, że gorsi

2019-12-09 21:33

BPAK / Kraków (KAI)

Nawet jeśli nie żyjemy w związku sakramentalnym, to nie znaczy, że jesteśmy gorsi, że nie jesteśmy przyjaciółmi Jezusa. To nie oznacza, że jesteśmy zwolnieni z podążania za Nim – mówił bp Janusz Mastalski podczas adwentowego dnia skupienia Duszpasterstwa Niesakramentalnych Związków Małżeńskich w archidiecezji krakowskiej.

Joanna Adamik

Spotkanie adwentowe odbyło się 7 grudnia w kościele pw. Miłosierdzia Bożego na Wzgórzach Krzesławickich. Rozpoczęło się Mszą św., której przewodniczył bp Janusz Mastalski. W homilii wyjaśnił, iż zawarte w Ewangelii polecenie Jezusa „Idźcie i głoście” jest skierowane do każdego z nas. – Nawet jeśli jesteśmy ludźmi, którzy nie mają do końca łączności z Jezusem, ponieważ nie mogą przystępować do komunii św., nawet jeśli gdzieś te nasze drogi się poplątały, często nie z własnej winy, to na pewno nadal możemy być świadkami i pokazywać, ze Bóg, Kościół jest dla mnie ważny – powiedział biskup i zaznaczył, że powyższe słowa Jezusa są wskazaniem, jak być świadkiem.

Jak tłumaczył, słowo „idźcie” zawiera w sobie trzy konkretne elementy: kierunek, cel oraz wysiłek. – To, że nie przystąpię do komunii św., lecz do komunii duchowej, nie oznacza, że nie idę za Jezusem. To nie oznacza, że On nie jest dla mnie ważny. Znać kierunek, to znaczy iść za Jezusem, a nie obok albo przed Nim. Znać kierunek, to likwidować wszystko, co przysłania Jezusa – wymieniał. – Dzielenie się doświadczeniem wiary, głoszenie Ewangelii jest poleceniem, które Pan daje całemu Kościołowi, także tobie. Jest to nakaz, który nie wynika jednak z woli panowania czy władzy, ale z miłości, z faktu, że Jezus pierwszy przyszedł do nas i dał nam całego siebie. Jezus nie traktuje nas jako niewolników, lecz ludzi wolnych, przyjaciół, braci. Nawet jeśli nie żyjemy w związku sakramentalnym, to nie znaczy że jesteśmy gorsi, że nie jesteśmy przyjaciółmi Jezusa. To nie oznacza, że jesteśmy zwolnieni z podążania za Nim – podkreślił bp Mastalski.

Następnie wskazał, że do celu, jakim jest zbawienie, świadectwo i realizacja powołania prowadzi angażowanie się w duszpasterstwo, a poprzez to coraz większe przybliżanie się do Boga i drugiego człowieka, a także pokazywanie Go innym, gdyż „Pan poszukuje wszystkich, pragnie, aby wszyscy poczuli ciepło Jego miłosierdzia i Jego miłości”.

Decyzja o wyruszeniu w konkretnym kierunku i do określonego celu wiąże się także z wysiłkiem. Bycie dobrym mężem, dobrą żoną, dobrym rodzicem, to zgoda na ofiarę. – To zgoda na to, aby walczyć, kiedy już nie mam siły. Jak ważne jest to, żebyście poprzez swoją miłość ciągle zapraszali Jezusa do swojej rodziny i do swojego domu. I mówili: „Panie, może nie mogę przyjąć komunii, ale mogę się modlić, przekraczać siebie, bo Cię kocham, bo jestem zdecydowany na ofiarę” – mówił biskup. Na koniec przytoczył wypowiedź papieża Franciszka, która zawiera zapewnienie Jezusa, iż On „nigdy nikogo nie zostawia samym, zawsze nam towarzyszy”.

Po komunii św. została odczytana modlitwa komunii duchowej, zaś później nastąpiło indywidulane błogosławieństwo. Po Eucharystii wszyscy zebrani udali się do salki na konferencję dotyczącą małżeństwa. Bp Mastalski podzielił się dziewięcioma zasadami, które odgrywają ważną rolę w małżeństwie, związku i rodzinie.

Jedną z nich jest zasada przebaczenia. Zakłada ona dawanie drugiej szansy, ale również świadomość doznanych krzywd. Przebaczenie wymaga dojrzałości, która umożliwia pokonanie siebie i zachowanie dystansu, by móc powiedzieć „Wybaczam, ale im częściej będzie się to zdarzało, tym trudniej będzie ci przebaczyć”. – Nie ma normalnego związku bez zasady przebaczenia. To jest wpisane w naszą wiarę, bo przecież Bóg jest przebaczający, miłosierny, a nie taki, który chodzi i się mści. Może właśnie w Adwencie warto zastanowić się nad tym, czego jeszcze nie przebaczyłem albo komu nie przebaczyłem – zachęcał biskup.

– Ale to, że trudno przebaczyć nie oznacza, że łatwo powiedzieć „przepraszam”. I tutaj jest kolejna kwestia, ponieważ „przepraszam” oznacza: pomyliłem się albo zrobiłem coś z premedytacją, albo nie wiedziałem, że to tak wyjdzie. Ale zawsze będzie to przekaz „Tak, skrzywdziłem cię”. Dlatego nie jest łatwo powiedzieć „przepraszam”, szczególnie kiedy ma się dogmat o nieomylności i generalnie zawsze ma się rację. Jaki jest piękny człowiek, kiedy potrafi powiedzieć „przepraszam”. To słowo ma weryfikować moje postępowanie. Nie chodzi o takie „dla świętego spokoju”; to „przepraszam” nic nie da, nie o takie nam chodzi – podkreślił bp Mastalski.

Duszpasterstwo Niesakramentalnych Związków Małżeńskich zostało założone przez ks. dr. Jana Abrahamowicza w 2000 r. przy kościele św. Krzyża w Krakowie. Od 2010 r. działa ono w parafii Miłosierdzia Bożego. Jego celem jest towarzyszenie osobom, które żyją w niesakramentalnych związkach małżeńskich, w dorastaniu do dojrzałej wiary i w szukaniu dróg do Jezusa. – Przyznam się, że początkową trudnością, na jaką uskarżali się przychodzący na spotkania, było to, że czuli się odrzucani przez Kościół. A tymczasem słyszą tutaj, że są w Kościele, więcej - jako ochrzczeni mają określone obowiązki i możliwości. Owszem, nie mogą korzystać ze wszystkich sakramentów, ale klucz do problemu leży w ich rękach. Można tak pokierować swoim życiem, żeby to, co dziś niemożliwe, w końcu stało się możliwe – wyjaśniał ks. Abrahamowicz. – Niektórzy z duszpasterstwa mogą już przyjmować komunię św. sakramentalną; spełnili wszystkie warunki, które są konieczne i uznali Chrystusa za wartość najważniejszą – dodał duszpasterz. Spotkania odbywają się w trzeci piątek miesiąca o godz. 18. Na formację składają się również wyjazdy, które umożliwiają wspólne przeżywanie wiary i doświadczenie wspólnoty.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem