Reklama

Żywy pomnik Papieżowi

Milena Kindziuk
Edycja warszawska (st.) 42/2002

Nagle świat stanął przed nimi otworem. Marzenia zaczęły się urzeczywistniać: komputery, książki, farby i ołówki - jak się okazało, są także dla nich. Dzięki Fundacji Nowego Tysiąclecia pięć wybitnie zdolnych uczennic z gimnazjum w Jadowie otrzymało stypendia. - Pragniemy, by ułatwiło im to życiowy start - mówi Piotr Gaweł, przewodniczący Zarządu Fundacji.

Jadów, niewielka miejscowość pod Warszawą. Teren przede wszystkim rolniczy. - Tym, którzy utrzymują się tylko z gospodarstwa rolnego naprawdę jest bardzo ciężko - mówi miejscowy proboszcz, ks. prałat Marian Marczewski. Dawniej ludzie dojeżdżali do pracy w mieście. Teraz ją utracili. Muszą żyć bardzo oszczędnie. Dobrze, jak ktoś ma babcię z rentą albo dziadka z emeryturą. To dla rodziny ogromna pomoc. Stały dochód co miesiąc.
W centrum Jadowa, nieopodal kościoła, jest szkoła. Szary, piętrowy budynek, bardzo stary, jeszcze z początku XX w. Ale otoczony parkanem, obrośnięty drzewami, dość dobrze się prezentuje. Wewnątrz zadbany, ściany bialutkie, podłoga jak lustro. Gdy wchodzi się do środka, rzuca się w oczy ogromny napis - słowa Jana Pawła II: "Człowiek jest wielki nie przez to, co ma, lecz przez to, kim jest i czym dzieli się z innymi".

Realizm do bólu

Kiedy do uczennic tej szkoły dotarła wiadomość, że otrzymają stypendia, były bardzo zdziwione. - Jest przecież tyle zdolniejszych ode mnie - przyznaje skromnie Ewa, uczennica drugiej klasy gimnazjum. Ona "tylko" pisze wiersze. Cytuje mi jeden z nich: "Bóg nas z grzechów nie rozliczy/ My sami znamy swoje winy/ Ranimy ludzi bliskich nam/ Choć sami bólu się boimy/ Rozrywamy blizny zastygłych ran/ Stojąc nad grobem, milczymy...". Lubi też czytać innych: Miłosza czy Szymborską.
Ewa ma też talent plastyczny. Maluje pastelami, ołówkiem, węglem drzewnym. - Zobaczyłam kiedyś w książce reprodukcję dziewczynki Wyspiańskiego. Potem ubłagałam brata, by mi kupił pastele. I sama zaczęłam malować. Tak się wszystko zaczęło - wyznaje. Zamyśla się. Pokazuje nieśmiało dwie swoje prace, które wiszą na ścianie szkolnego korytarza. Po chwili dodaje z pasją: - Pastele to trudne narzędzie do rysowania. Prace muszą być duże, mniej zwraca się uwagę na szczegóły. Dlatego maluję przeważnie martwą naturę.
Głównie na przybory do rysowania dziewczynka przeznaczyła swój fundusz stypendialny: kupiła specjalistyczny zestaw ołówków, inny do każdego rodzaju rysunku, do tego specjalny papier. - A że jestem molem książkowym, kupiłam też kilka książek. I do pomocy w nauce Słownik wyrazów obcych.
Ewa nie ma sprecyzowanych planów na przyszłość. Na pewno wie tylko jedno: że kolejne pieniądze, jakie otrzyma z funduszu stypendialnego, będzie zbierać na kupno komputera. - Jest to duża pomoc, dzisiaj trudno się uczyć bez komputera - mówi. I dodaje: - Jestem realistką. Wiem, że z malowania ani z pisania się nie utrzymam.
Inna ze stypendystek, Agata, również jest zaskoczona funduszem stypendialnym. W pierwszej klasie miała średnią 4,5. - Lubię się uczyć, poza tym wiem, że to konieczne. Nie chcę być głupkiem - przyznaje ze śmiechem. Już w podstawówce każdą klasę kończyła z samymi piątkami na świadectwie. - Stypendium przydało mi się na pomoce naukowe - mówi. Kupiła Encyklopedię biologiczną, słowniki, książki z dziedziny chemii i fizyki. - Z samych podręczników nie można się wszystkiego nauczyć, trzeba rozszerzać wiedzę - tłumaczy. - Dlatego bardzo się ucieszyłam z tego stypendium, nigdy nie myślałam, że ktoś może sponsorować moją naukę.
Agata też bardzo ładnie maluje i rysuje. Plany na przyszłość? Jeszcze niesprecyzowane. W przeciwieństwie do trzech pozostałych stypendystek.
Karolina, uczennica II klasy, oznajmia, że chciałaby zostać prawnikiem. - Lubię rozmawiać z ludźmi, jestem dociekliwa. Całe stypendium przeznaczę na książki, które przygotują mnie do takich studiów.
Ola i Małgosia, przyjaciółki jeszcze z jednej ławki w szkole podstawowej, też mają już konkretne plany życiowe: jedna z nich chce zostać aktorką, druga nauczycielką. Na razie jednak, jak twierdzą, muszą się dużo uczyć. Stypendium przeznaczyły głównie na książki. - Za otrzymane pieniądze kupiłam też ubranie, m.in. spodnie, które mam na sobie - pokazuje niebieskie dżinsy Ola.

Reklama

Wycieczka albo buty na zimę

Trudna sytuacja rodzinna w myślach uczennic z pewnością powraca. Ale nie chcą obarczać nikogo ciężarem swojego nieszczęścia. Są uśmiechnięte, pogodne, mówią jedynie o swoich pasjach, o tym, co chciałyby w życiu osiągnąć. W ich oczach widać ogromną wdzięczność za okazaną pomoc. Choć w sercach, gdzieś może na samym dnie, kryją się zranienia. Tylko czasami dają upust swoim odczuciom: - Nieważne są potrawy na stole, lecz miłość i ciepło domowego ogniska. Nawet cukierek może być gorzki, gdy jest wypominany. Myślę, że wiele jest takich dzieci, jak ja, które marzą o rzeczach prostych, a tak ważnych. Tak ważnych jak spokój, miłość i poczucie bezpieczeństwa we własnym domu.
Małgorzata Łoń, dyrektor szkoły, bardzo się ucieszyła, gdy ze strony Kościoła - bo Fundacja jest powołana przez Episkopat - pojawiła się możliwość przyznania zdolnym uczniom stypendiów. Choć przyznaje, że wybór pięciu uczniów nie był to łatwy, bo kryterium stanowił też niski status materialny rodziny. A większość rodzin, z których pochodzą dzieci, żyje raczej biednie. Z roku na rok coraz biedniej. W trudnych warunkach, często bez własnego kąta dla dzieci, bez miejsca do odrabiania lekcji. O komputerze czy dostępie do internetu nie ma nawet mowy.
Dla wielu barierą nie do przekroczenia jest kupno odzieży, żywności czy lekarstw. Nie mówiąc już o takich wydatkach, jak zakup kompletu podręczników, gdy trzeba wyjąć z kieszeni średnio 400 zł. Podobnie z opłacaniem obiadów w szkole. Stąd ponad siedemdziesięciu uczniów - na 380 - korzysta z dożywiania. Za drugie danie w szkolnej stołówce płacą jedynie półtora złotego. A zdarza się, że jest to jedyny posiłek dziecka w ciągu dnia. Zwłaszcza, jeśli chodzi o rodziny wielodzietne albo dotknięte problemem bezrobocia czy dzieci wychowywane tylko przez matkę. A takich jest sporo. O wycieczkach szkolnych w zasadzie w ogóle nie ma mowy. Gdy pojawia się taka propozycja, rodzice rozkładają bezradnie ręce: - Wycieczka albo buty na zimę!
Kiedy powołano komisję orzekającą o przyznaniu stypendium (dyrektor szkoły, wychowawca, katecheta, proboszcz i przedstawiciel rodziców) szybko okazało się, że w wielu przypadkach dochód na rodzinę wynosił o... złotówkę za dużo, by przyznać komuś stypendium.
Pani dyrektor: - Granica była tu bardzo wąska, stąd nasze dylematy przy kwalifikacji uczniów.
Ksiądz Proboszcz: - Mieliśmy naprawdę trudne zadanie, nie chcieliśmy, by ktoś poczuł się skrzywdzony.
W całej Polsce jest obecnie tysiąc stypendystów. Członkowie Fundacji Nowego Tysiąclecia liczą, że po tegorocznej zbiórce pieniędzy, zorganizowanej w Dzień Papieski, liczba ta się zwiększy. W ubiegłym roku zebrano 2,7 mln zł i zdecydowana większość została wykorzystana na pomoc stypendialną.
- I to właśnie jest budowanie żywego pomnika Papieżowi - mówi abp Tadeusz Gocłowski, Piotr Gaweł dodaje: - To element realnego dzielenia się miłością.
Bez stypendium z Fundacji część dzieci nie miałyby szansy, aby w ogóle się uczyć.

Inwigilowała ks. Blachnickiego dziś walczy z dyskryminacją

2019-08-22 09:01

Artur Stelmasiak

Internauci rozpoznali niebezpieczną współpracowniczkę komunistycznej służby, która stoi na czele stowarzyszenia współpracującego z warszawskim ratuszem.

Archiwum Główne Ruchu Światło-Życie

Chodzi o TW ps. "Panna", czyli Jolantę Gontarczyk, która na poczatku lat 80. rozpracowywała Solidarność, a później środowisko Polonii w RFN. Wraz z mężem inwigilowała Sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, który po wprowadzeniu stanu wojennego osiadł w Carlsbergu w Niemczech Zachodnich. - Wtedy Gontarczyk grała najbardziej katolicką i najbardziej patriotyczną kobietę w tym polonijnym środowisku - mówi "Niedzieli" Agnieszka Wolska z Kolonii, która od lat przypatruje się działalności TW "Panny".  

W latach 90. Jolanta Gontarczyk stała sie aktywistką feministyczną i ważnym członkiem warszawskiego SLD, gdzie pełniła wiele funkcji rządowych i samorządowych. Została odsunięta, gdy w 2005 roku ujawniono jej mroczną przeszłość, a IPN wszczął śledztwo ws. tajemniczej śmierci ks. Blachnickiego.

Internauci rozpoznali Jolantę Gontarczyk pod zmienionym nazwiskiem, jako Jolantę Lange. Przez kilka lat była ona w prezydium Komisji Dialogu Społecznego ds. Równego Traktowania, gdzie lobbowane są m. in. postulaty aktywistów LGBT. Obecnie jest także prezesem stowarzyszenia zajmującego się programami antydyskryminacyjnymi m. in. na zlecenie warszawskiego ratusza. Zmianę nazwiska z Gontarczyk na Lange potwierdza odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. W zarządzie stowarzyszenia w 2008 r. zmieniło się nazwisko Jolanty, ale numer PESEL kobiety pozostał ten sam.

Jolantę Lange, jako Jolantę Gontarczyk rozpoznaje wiele osób z niemieckiej Polonii. - Mój mąż, jako członek Solidarności wyemigrował do RFN jeszcze przed stanem wojennym. W Carlsbergu poznał ks. Franciszka Blachnickiego i małżeństwo Gontarczyków. Wiele osób doskonale pamięta i rozpoznaje panią Gontarczyk, która znalazła sobie nową niszę dla swojej działalności - mówi Agnieszka Wolska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Między niewolą niemiecką i sowiecką

2019-08-22 21:45

Łukasz Krzysztofka

W przeddzień Europejskiego Dnia Pamięci Ofiar Stalinizmu i Nazizmu, który obchodzony jest 23 sierpnia, na pl. Piłsudskiego w Warszawie otwarto plenerową wystawę pt. „Ściany Totalitaryzmów. Polska 1939-1945”.

Łukasz Krzysztofka

Wystawa ma formę instalacji inspirowanej dwoma ścianami, oznaczającymi dwa totalitaryzmy - III Rzeszę i Rosję Sowiecką. Teksty na wystawie można przeczytać w języku polskim, angielskim, rosyjskim i niemieckim. Osią narracji jest wybuch II wojny światowej, jego tragiczne konsekwencje oraz walka Polaków o wolność z dwoma okupantami. W dramatyczne realia wojny wprowadzają teksty kuratorskie i fotografie, umieszczone na zewnętrznych ścianach instalacji.

W uroczystym otwarciu wystawy uczestniczyli ambasadorzy Litwy, Łotwy, Niemiec, Ukrainy, Portugalii, przedstawiciele ambasady Estonii i Węgier, duchowni, posłowie i samorządowcy. List do uczestników uroczystości skierował premier Mateusz Morawiecki, który podkreślił, że wystawa jest ważnym wyrazem troski o prawdę historyczną i rozwijanie wiedzy o losach Polski czasów wojny. Szef polskiego rządu zaznaczył, że dzięki umieszczeniu ekspozycji w jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc stolicy, na pl. Józefa Piłsudskiego, zwiedzający z całego świata będą mogli bliżej poznać ważne karty naszych dziejów. „Wojna rozpętana przez dwa totalitaryzmy odebrała życie ponad sześciu milionów polskich obywateli. Dziś już w silnej i niepodległej Polsce wspominamy ich imiona, czcimy pamięć tych, którzy pozostawili nam w spadku wielki skarb - niepodległą i wolną ojczyznę. Wierzę, że dzięki tej wystawie dzieje Polski walczącej z nazizmem i komunizmem utrwalą się w narodowej pamięci” – napisał premier.

Otwierając wystawę dr Jarosław Szarek, prezes IPN-u zwrócił uwagę na fakt, że pakt Ribbentrop-Mołotow, zwany paktem Hitler-Stalin, dla Polski był czwartym rozbiorem. - W tajnym protokole znalazł się zapis, że interesy obu stron w przyszłości zadecydują, czy istnienie niepodległej Polski jest pożądane. Historia pokazała, że nie było. Porozumienie podpisane ponad narodami, które miało służyć złu przetrwało wiele lat. Niestety znaleźli się później przywódcy już wolnego świata, którzy poszli tym tropem. Bo II wojna dla narodów tej części Europy nie kończyła się wolnością – powiedział prezes IPN-u.

Ambasador Litwy Eduardas Borisovas podkreślił, że 80 lat temu dobiegł kresu porządek światowy ustanowiony na mocy traktatu wersalskiego. - Świat nie zdawał sobie sprawy, że odliczamy ostatnie minuty do wybuchu jednej z największych katastrof w historii ludzkości - II wojny światowej. Los Polski, Litwy, Łotwy i Estonii został tym samym przypieczętowany. Później Europa, a za nią cały świat, znalazły się na skraju przepaści. Oparty na nieludzkim prawie haniebny porządek ustanowiony na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow zastąpił stary porządek – zwrócił uwagę ambasador Litwy.

Na ścianie wystawy poświęconej okupacji niemieckiej zaprezentowano: terror wobec ludności cywilnej, Polskie Państwo Podziemne, w tym ruch oporu w obozach koncentracyjnych i raport Pileckiego, stosunki polsko-żydowskie - Żegotę, w tym misję Jana Karskiego i powstanie w getcie warszawskim, Powstanie Warszawskie, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie - Bitwę o Monte Cassino, Bitwę o Anglię, 1. Dywizję Pancerną gen. Maczka, Cichociemnych i wywiad.

Na ścianie poświęconej okupacji sowieckiej przedstawiono: wywózki, Katyń, łagry i epopeję Armii Andersa, jak również ustalenia jałtańskie, które usankcjonowały instalowanie reżimu komunistycznego w Polsce.

Na wewnętrznych płaszczyznach ścian umieszczone są cytaty ze wspomnień z czasów wojny i fotografie odwołujące się do życia codziennego podczas okupacji, naznaczonego represjami i zbrodniami. Efektem takiego rozwiązania jest pokazanie, że okupacyjna rzeczywistość była dla obywateli polskich ciągłą walką o byt, w warunkach wszechobecnego terroru. Poprzez zbudowanie atmosfery oddziałującej na emocje zwiedzający odwołają się do uniwersalnego doświadczenia tragedii II wojny światowej.

Wystawę IPN-u, którą honorowym patronatem objął prezydent RP Andrzej Duda, oglądać można do 30 września.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem