Reklama

Żywy pomnik Papieżowi

Milena Kindziuk
Edycja warszawska (st.) 42/2002

Nagle świat stanął przed nimi otworem. Marzenia zaczęły się urzeczywistniać: komputery, książki, farby i ołówki - jak się okazało, są także dla nich. Dzięki Fundacji Nowego Tysiąclecia pięć wybitnie zdolnych uczennic z gimnazjum w Jadowie otrzymało stypendia. - Pragniemy, by ułatwiło im to życiowy start - mówi Piotr Gaweł, przewodniczący Zarządu Fundacji.

Jadów, niewielka miejscowość pod Warszawą. Teren przede wszystkim rolniczy. - Tym, którzy utrzymują się tylko z gospodarstwa rolnego naprawdę jest bardzo ciężko - mówi miejscowy proboszcz, ks. prałat Marian Marczewski. Dawniej ludzie dojeżdżali do pracy w mieście. Teraz ją utracili. Muszą żyć bardzo oszczędnie. Dobrze, jak ktoś ma babcię z rentą albo dziadka z emeryturą. To dla rodziny ogromna pomoc. Stały dochód co miesiąc.
W centrum Jadowa, nieopodal kościoła, jest szkoła. Szary, piętrowy budynek, bardzo stary, jeszcze z początku XX w. Ale otoczony parkanem, obrośnięty drzewami, dość dobrze się prezentuje. Wewnątrz zadbany, ściany bialutkie, podłoga jak lustro. Gdy wchodzi się do środka, rzuca się w oczy ogromny napis - słowa Jana Pawła II: "Człowiek jest wielki nie przez to, co ma, lecz przez to, kim jest i czym dzieli się z innymi".

Realizm do bólu

Kiedy do uczennic tej szkoły dotarła wiadomość, że otrzymają stypendia, były bardzo zdziwione. - Jest przecież tyle zdolniejszych ode mnie - przyznaje skromnie Ewa, uczennica drugiej klasy gimnazjum. Ona "tylko" pisze wiersze. Cytuje mi jeden z nich: "Bóg nas z grzechów nie rozliczy/ My sami znamy swoje winy/ Ranimy ludzi bliskich nam/ Choć sami bólu się boimy/ Rozrywamy blizny zastygłych ran/ Stojąc nad grobem, milczymy...". Lubi też czytać innych: Miłosza czy Szymborską.
Ewa ma też talent plastyczny. Maluje pastelami, ołówkiem, węglem drzewnym. - Zobaczyłam kiedyś w książce reprodukcję dziewczynki Wyspiańskiego. Potem ubłagałam brata, by mi kupił pastele. I sama zaczęłam malować. Tak się wszystko zaczęło - wyznaje. Zamyśla się. Pokazuje nieśmiało dwie swoje prace, które wiszą na ścianie szkolnego korytarza. Po chwili dodaje z pasją: - Pastele to trudne narzędzie do rysowania. Prace muszą być duże, mniej zwraca się uwagę na szczegóły. Dlatego maluję przeważnie martwą naturę.
Głównie na przybory do rysowania dziewczynka przeznaczyła swój fundusz stypendialny: kupiła specjalistyczny zestaw ołówków, inny do każdego rodzaju rysunku, do tego specjalny papier. - A że jestem molem książkowym, kupiłam też kilka książek. I do pomocy w nauce Słownik wyrazów obcych.
Ewa nie ma sprecyzowanych planów na przyszłość. Na pewno wie tylko jedno: że kolejne pieniądze, jakie otrzyma z funduszu stypendialnego, będzie zbierać na kupno komputera. - Jest to duża pomoc, dzisiaj trudno się uczyć bez komputera - mówi. I dodaje: - Jestem realistką. Wiem, że z malowania ani z pisania się nie utrzymam.
Inna ze stypendystek, Agata, również jest zaskoczona funduszem stypendialnym. W pierwszej klasie miała średnią 4,5. - Lubię się uczyć, poza tym wiem, że to konieczne. Nie chcę być głupkiem - przyznaje ze śmiechem. Już w podstawówce każdą klasę kończyła z samymi piątkami na świadectwie. - Stypendium przydało mi się na pomoce naukowe - mówi. Kupiła Encyklopedię biologiczną, słowniki, książki z dziedziny chemii i fizyki. - Z samych podręczników nie można się wszystkiego nauczyć, trzeba rozszerzać wiedzę - tłumaczy. - Dlatego bardzo się ucieszyłam z tego stypendium, nigdy nie myślałam, że ktoś może sponsorować moją naukę.
Agata też bardzo ładnie maluje i rysuje. Plany na przyszłość? Jeszcze niesprecyzowane. W przeciwieństwie do trzech pozostałych stypendystek.
Karolina, uczennica II klasy, oznajmia, że chciałaby zostać prawnikiem. - Lubię rozmawiać z ludźmi, jestem dociekliwa. Całe stypendium przeznaczę na książki, które przygotują mnie do takich studiów.
Ola i Małgosia, przyjaciółki jeszcze z jednej ławki w szkole podstawowej, też mają już konkretne plany życiowe: jedna z nich chce zostać aktorką, druga nauczycielką. Na razie jednak, jak twierdzą, muszą się dużo uczyć. Stypendium przeznaczyły głównie na książki. - Za otrzymane pieniądze kupiłam też ubranie, m.in. spodnie, które mam na sobie - pokazuje niebieskie dżinsy Ola.

Reklama

Wycieczka albo buty na zimę

Trudna sytuacja rodzinna w myślach uczennic z pewnością powraca. Ale nie chcą obarczać nikogo ciężarem swojego nieszczęścia. Są uśmiechnięte, pogodne, mówią jedynie o swoich pasjach, o tym, co chciałyby w życiu osiągnąć. W ich oczach widać ogromną wdzięczność za okazaną pomoc. Choć w sercach, gdzieś może na samym dnie, kryją się zranienia. Tylko czasami dają upust swoim odczuciom: - Nieważne są potrawy na stole, lecz miłość i ciepło domowego ogniska. Nawet cukierek może być gorzki, gdy jest wypominany. Myślę, że wiele jest takich dzieci, jak ja, które marzą o rzeczach prostych, a tak ważnych. Tak ważnych jak spokój, miłość i poczucie bezpieczeństwa we własnym domu.
Małgorzata Łoń, dyrektor szkoły, bardzo się ucieszyła, gdy ze strony Kościoła - bo Fundacja jest powołana przez Episkopat - pojawiła się możliwość przyznania zdolnym uczniom stypendiów. Choć przyznaje, że wybór pięciu uczniów nie był to łatwy, bo kryterium stanowił też niski status materialny rodziny. A większość rodzin, z których pochodzą dzieci, żyje raczej biednie. Z roku na rok coraz biedniej. W trudnych warunkach, często bez własnego kąta dla dzieci, bez miejsca do odrabiania lekcji. O komputerze czy dostępie do internetu nie ma nawet mowy.
Dla wielu barierą nie do przekroczenia jest kupno odzieży, żywności czy lekarstw. Nie mówiąc już o takich wydatkach, jak zakup kompletu podręczników, gdy trzeba wyjąć z kieszeni średnio 400 zł. Podobnie z opłacaniem obiadów w szkole. Stąd ponad siedemdziesięciu uczniów - na 380 - korzysta z dożywiania. Za drugie danie w szkolnej stołówce płacą jedynie półtora złotego. A zdarza się, że jest to jedyny posiłek dziecka w ciągu dnia. Zwłaszcza, jeśli chodzi o rodziny wielodzietne albo dotknięte problemem bezrobocia czy dzieci wychowywane tylko przez matkę. A takich jest sporo. O wycieczkach szkolnych w zasadzie w ogóle nie ma mowy. Gdy pojawia się taka propozycja, rodzice rozkładają bezradnie ręce: - Wycieczka albo buty na zimę!
Kiedy powołano komisję orzekającą o przyznaniu stypendium (dyrektor szkoły, wychowawca, katecheta, proboszcz i przedstawiciel rodziców) szybko okazało się, że w wielu przypadkach dochód na rodzinę wynosił o... złotówkę za dużo, by przyznać komuś stypendium.
Pani dyrektor: - Granica była tu bardzo wąska, stąd nasze dylematy przy kwalifikacji uczniów.
Ksiądz Proboszcz: - Mieliśmy naprawdę trudne zadanie, nie chcieliśmy, by ktoś poczuł się skrzywdzony.
W całej Polsce jest obecnie tysiąc stypendystów. Członkowie Fundacji Nowego Tysiąclecia liczą, że po tegorocznej zbiórce pieniędzy, zorganizowanej w Dzień Papieski, liczba ta się zwiększy. W ubiegłym roku zebrano 2,7 mln zł i zdecydowana większość została wykorzystana na pomoc stypendialną.
- I to właśnie jest budowanie żywego pomnika Papieżowi - mówi abp Tadeusz Gocłowski, Piotr Gaweł dodaje: - To element realnego dzielenia się miłością.
Bez stypendium z Fundacji część dzieci nie miałyby szansy, aby w ogóle się uczyć.

Kanada: w parlamencie Quebecu usunięto ze ściany krzyż

2019-07-14 16:14

vaticannews.va / Quebec (KAI)

W sali obrad zgromadzenia parlamentarnego Quebecu usunięto ze ściany krzyż. Jest to jeden ze skutków przyjętego w marcu nowego prawa o świeckości państwa. Krzyż nie zniknie jednak z parlamentu. Ze względu na rolę chrześcijaństwa w historii tej francuskojęzycznej prowincji Kanady, krucyfiks trafi do muzealnej gabloty.

Joanna Adamik | Archidiecezja Krakowska

Głównym celem kontrowersyjnego prawa były muzułmańskie nakrycia głowy. Wraz z nimi zakazano też innych symboli religijnych. Nie mogą ich nosić niektóre kategorie pracowników państwowych, w tym sędziowie, policjanci, adwokaci czy nauczyciele. Nowe prawo o świeckości nie przewiduje natomiast wycofania się państwa z finansowania kościelnego szkolnictwa.

Na zagrożenia wypływające z nowych rozporządzeń wskazywali kanadyjscy biskupi. Ich zdaniem zakaz noszenia symboli religijnych nie przyczyni się do budowania pokoju społecznego. Wręcz przeciwnie może zachęcać do nietolerancji i lęku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czemu nie uwierzyć w siebie?

2019-07-15 21:42

Anna Majowicz

O przyczajonych tygrysach, dwóch stronach medalu i mocnej relacji z Bogiem – Sylwia Jaśkowiec poruszyła serca uczestników 26. Salwatoriańskiego Forum Młodych w Dobroszycach.

Anna Majowicz
Sylwia Jaśkowiec

- Od szkolnych lat uprawiam sport, a moją wiodącą dyscypliną są biegi narciarskie. W 2010 roku pojechałam na swoje pierwsze Zimowe Igrzyska Olimpijskie do Vancouver. One otworzyły mi drzwi do świata sportu. Miałam potencjał, ludzie mówili o dużym talencie, uzyskiwałam dobre wyniki sportowe. I nagle w moim życiu wydarzyło się coś niesamowitego. Po powrocie z sezonu zimowego do akademika w Katowicach, gdzie studiowałam na Akademii Wychowania Fizycznego, przydzielono mi pokój z dziewczynami, które na co dzień formowały się we Wspólnocie Przymierza Rodzin ,,Mamre”. Dziewczyny namówiły mnie na wyjazd na Mszę św. o uzdrowienie do Częstochowy. I tu muszę wspomnieć, że po powrocie z igrzysk miałam dobry moment sportowy, ale psychicznie czułam, że coś się kończyło, bo dążyłam do tego, aby zakończyć współpracę z trenerem, z którym bardzo dużo osiągnęłam. Wiedziałam, że nasza dalsza współpraca nie podniesie mojego sportowego poziomu, że mnie nie rozwinie. Człowiek miał w sobie ogromne sportowe ambicje, a przede wszystkim marzył nie tylko o igrzyskach, ale i o medalu mistrzostw świata i medalu olimpijskim. Te moje marzenia powodowały, że muszę iść dalej, wziąć sprawy w swoje ręce. Na tej Mszy św. stało się coś niesamowitego - pierwszy raz w życiu doświadczyłam żywego Pana Boga. Ten żywy Bóg powiedział mi ostre słowa.

Mała retrospekcja z dzieciństwa. W mojej rodzinie nie działo się dobrze. Nie doświadczyłam ojcowskiej miłości, tata nadużywał alkoholu. Moje serce było podziurawione, poranione, a braki miłości odcisnęły na mnie piętno. Byłam pogubiona, wrażliwa i nie potrafiłam poradzić sobie z emocjami. Dzisiaj mówimy o tym, czemu nie uwierzyć w siebie? Ja tej pewności siebie, wysokiej samooceny i poczucia własnej wartości nie zdobyłam w domu. Ale dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Bóg dał mi sport jako narzędzie, w którym rozpoczęłam budowanie swojej samooceny.

Mój sportowy potencjał objawił się we wczesnych latach szkoły podstawowej. Chwała Bogu za człowieka, którego postawił na mej drodze – wuefistę Stanisława Gubałę. To był człowiek ogromnej pasji, ogromnego serca, a przede wszystkim ogromnej miłości. Od pierwszych zawodów do kolejnych okazało się, że jestem dobrą biegaczką i potrafię dobrze grać w zespołach drużynowych. Moje serce podbiły biegi narciarskie. Ten sport faktycznie dawał mi poczucie spełnienia, ale przede wszystkim motywował mnie do tego, że jest to moja szansa w życiu na bycie kimś, żeby uwierzyć w siebie, swoje możliwości i na wydobycie z siebie tego, co we mnie najlepsze. Wymagało to ode mnie ciężkiej pracy, wytrwałości, niezłomności, częstych upadków, ale i powstawania z tych upadków. Sport stał się dla mnie najważniejszą rzeczą w życiu. Niestety, przez emocjonalne braki w miłości rzuciłam się całkowicie w wir pracy. To był mój mechanizm obronny. To było kosztem wielu wyrzeczeń, ale i też niestety kosztem niezdrowej ambicji sportowej. Doszłam do poziomu, gdzie zaczęłam gardzić słabszymi ode mnie. Wygrywałam z rówieśnikami z dużą przewagą, co powodowało, że rosła we mnie wartość samej siebie. Wiedziałam, że dochodzę do tego własną pracą, własną siłą, własnym psychicznym zaangażowaniem, upartością i niezłomnością. Jak możecie zauważyć nie było w tym wszystkim Boga, bo byłam ja. Moje budowanie wartości opierało się tylko i wyłącznie na tym, że to jest efekt mojej ciężkiej pracy. To było coś, co później Pan Bóg w sposób sobie właściwy wyciągnął, uświadomił mi, że moje serce było przepełnione pychą i egoizmem.

Kiedy dochodzi się do szczytu sportu wyczynowego, kiedy startuje się w mistrzostwach świata i igrzyskach olimpijskich, to ma się świadomość, że jest się obserwowanym, ale i ty cały czas obserwujesz to, jak wygląda konkurencja, jaki poziom prezentuje, jak się odżywia, itd. Cały czas byliśmy jak takie przyczajone tygrysy, obserwujące się nawzajem. To prowadziło do skrajności. Bo w sporcie niestety występuje doping, anoreksja, bulimia – tylko dlatego, by być doskonałym w tym co się robi. To ciemne strony sportu, ale tak to już jest w życiu, że są dwie strony medalu. Wybór należy do nas. Ja niestety, w tym pierwszym okresie dążenia do perfekcji wycięłam z życia Pana Boga.

Punktem zwrotnym w moim życiu był wyjazd do Częstochowy. Pojechałam na Mszę św. i moje serce zostało zalane Bożą miłością. Usłyszałam, że może nie było ze mną ziemskiego ojca, ale Pan Bóg był cały czas obecny w moim życiu, że Jego obecność była nieustanna i On się cały czas o mnie troszczył. Usłyszałam od Boga, że wszyscy mogą o mnie zapomnieć, ale nie On, bo oddał za mnie życie na krzyżu.

Przyjęłam do swojego życia Pana i Zbawiciela i to jest cudowne. To był najważniejszy wybór w moim życiu. Wybór, który obrócił moje życie do góry nogami!

Posłuchaj całego wystąpienia:

https://drive.google.com/file/d/1Q333Es_IerOrY9adtMYx4V-A89ww6hMN/view?usp=sharing

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem