Reklama

Święta Joanna dzisiaj

Ewa Polak-Pałkiewicz
Niedziela Ogólnopolska 12/2009, str. 27


Ewa Polak-Pałkiewicz
Publicystka, autorka wywiadu rzeki z Janem Olszewskim pt. „Prosto w oczy” oraz tomu publicystyki „Kobieta z twarzą”

Joanna d’Arc to niewygodna święta. Jej życie uwiera zarówno władców, jak i poprawnych politycznie mentorów. Wszystkich wiernych marksistowskiemu sloganowi, że siłą napędową wydarzeń jest „konieczność historyczna”. Pojedynczy człowiek nie ma nic do powiedzenia. Zwłaszcza gdy jest niepiśmienną wiejską dziewczyną, pasającą na co dzień bydło. Joanna jest niewygodna dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek. Bardziej niż wtedy, gdy wskutek spisku politycznego - wciągając w niego ludzi Kościoła - spalono ją na stosie. Bo przecież gdyby było inaczej, podręczniki do historii - choćby tylko polskie i francuskie, dwóch narodów, które niegdyś przewodziły chrześcijańskiej Europie - nie przemilczałyby tak całkowicie tej postaci. Osiemnastolatki - wodza armii, która obroniła swój kraj przed najeźdźcami, którzy przyszli doszczętnie go złupić. Byłaby o niej choćby mała wzmianka. Również panie feministki, trąbiące o tym, jak doceniają rolę kobiety w świecie, wzięłyby ją za swoją patronkę. Nastolatka, która w 1429 r. obcięła włosy, przywdziała męską zbroję, chwyciła miecz i poprowadziła żołnierzy, posłusznych wszystkim jej rozkazom, nawet gdy buntował się ich zdrowy rozsądek, przeciw obcej armii. Zdumienie, niedowierzanie i złość nie były dobrymi doradcami najeźdźców; klęska Anglików była druzgocąca. Joanna doprowadziła do tego, że Francja - która już właściwie pogodziła się z obcą okupacją, nie znajdowała w sobie sił duchowych, by po pięćdziesięciu latach ustawicznych klęsk zmierzyć się z agresorami - uwierzyła, że możliwe jest zwycięstwo. Uwierzył w to jako pierwszy delfin Karol VII, przez poprzednie lata pogrążony w neurastenii, marzący o koronie, lecz lękający się nawet o tym głośno mówić. Desperacja dyktowała jeden wielki jęk, którego echo słychać w całym kraju: „Francję uratować może jedynie Bóg”. I oto Joanna d’Arc, posłuszna woli Bożej aż do końca - za co Kościół ogłosił ją świętą - przybyła do króla prosto ze swojej rodzinnej wioski, Domrémy-la-Pucelle, po to, by upewnić go, że jako prawowity władca musi koronować się i odbudować wiarę rodaków w królestwo Francji. I choć wszystko to wyglądało na histerię pomieszaną z megalomanią, w najlepszym wypadku na fantazje „całkowicie odrealnionej” nastolatki, „wszyscy wnet ujrzeli, jak smutny młody król bez korony i bez królestwa odzyskuje energię i radość życia...” - pisze o. Antonio Maria Sicari, współczesny biograf św. Joanny d’Arc. Po roku Francja była wolna.
Ta zapomniana postać przypomina się mimo woli, gdy z ekranów i z łamów gazet dobiega głos osoby jeszcze młodszej od św. Joanny - dwunastolatki z Kanady. Wykorzystując szkolny konkurs, oznajmiła publicznie, że tzw. wolny wybór pozbawienia życia nienarodzonych dzieci jest najbardziej bezwzględnym - ze wszystkich zbrodni dokonywanych na ziemi - pogwałceniem wszelkich przyjętych przez człowieka praw. I potrafiła przedstawić nieodparte - także dla ateistów - argumenty. O dziwo, ta dziewczynka - która nie marzyła jedynie o nagrodzie w konkursie, lecz sięgnęła po cel daleko wyższy, obudzenie sumień ludzi wśród których żyje - jest słuchana. Bo uwierzyła, że nie wszystko jest stracone, bitwa o życie nie jest jeszcze przegrana. Jej dziecięcy, lecz pełen determinacji głos przedostał się do mediów. Niczym podpalony lont przebiega od człowieka do człowieka. Dlaczego nie wyłączono tego głosu? Może dwunastolatka mówiąca z taką powagą wydała się komuś atrakcyjna. Przez dziecięcą naiwność, śmieszną determinację kogoś, kto nie zna mechanizmów świata. Nie wie, że wszystko już dawno zostało zaplanowane i postanowione. Nie rozumie, że o tych sprawach nie mówi się wprost, że tu trzeba polityki... I jakoś nie pomyślano - bo skąd niby dziś taka myśl? - że może ta dziewczynka, jak i św. Joanna, jest wybranym narzędziem historii, narzędziem Boga, ma bowiem absolutny słuch na to, co mówi i czego żąda od niej Bóg.
Jeśli „ty, królu Anglii, i wy, książę Bedfort (oraz pozostali przywódcy wojskowi Anglii - E.P.P.), nie oddacie kluczy wszystkich miast, które zajęliście i uciskacie we Francji - groziła Joanna d’Arc w dyktowanym przez siebie liście - jestem wojownikiem, który w nieoczekiwanym miejscu zaatakuje waszych ludzi i sprawię, że będą musieli odejść, czy tego chcą, czy nie”. Zapowiadała, że jeśli nie usłuchają, wszyscy zginą, albowiem - wyjaśniała - jest ona „posłana od Boga, Pana nieba, z duszą i ciałem, aby wypędzić was z całej Francji”.
Tym, w co - wydaje się - dobrze potrafił wpędzić nas dzisiejszy czas, jest milczące wtulenie głowy w ramiona i zatkanie uszu. Żeby tylko nie usłyszeć do czego jesteśmy wezwani. Konformizm jest powszechną religią ludzkości. Mała Kanadyjka, podobnie jak francuska święta, nie zatkała sobie uszu. Dlatego potrafiła odezwać się tak, jak trzeba i jak wypada - z dziecięcą prostotą, ale i z ewangeliczną mocą. Ku zdziwieniu wszystkich - które przypomina owo pukanie się w czoło i niewybredne żarty, z jakimi pięć wieków wcześniej przyjmowano oświadczenie Joanny, że musi wypełnić misję zleconą jej przez Boga - jest słuchana.

Książkę o. Antonio M. Sicariego pt. „Nowe portrety Świętych” wydały Siostry Loretanki (Warszawa 2008)

Reklama

Sakrament obecności

2019-06-12 09:01

Ks. Łukasz Janowski
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 12-13

Eucharystia jest sakramentem obecności, to znaczy, że najważniejszą prawdą o Eucharystii jest rzeczywista obecność Ciała i Krwi Chrystusa pod postaciami chleba i wina

Bożena Sztajner/Niedziela

Ciało i Krew Chrystusa stanowią istotę Eucharystii i podstawę całej rzeczywistości, która pod tym pojęciem się zawiera. Jezus jest obecny „prawdziwie”, nie tylko w obrazie czy figurze; jest obecny „rzeczywiście”, nie tylko subiektywnie przez wiarę wierzących; jest obecny „substancjalnie”, to znaczy według swojej głębokiej rzeczywistości – która jest niewidzialna dla zmysłów – a nie według zewnętrznych przejawów.

Obecność Chrystusa w Eucharystii opiera się na słowach, którymi Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy ustanowił ten sakrament: „A gdy jedli, Jezus wziął chleb, odmówił modlitwę uwielbienia, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie i jedzcie. To jest ciało moje». Następnie wziął kielich, odmówił modlitwę dziękczynną i powiedział: «Pijcie z niego wszyscy. To jest bowiem moja krew przymierza, która za wielu jest wylewana na odpuszczenie grzechów” (Mt 26, 26-28).

Wcześniej dwa wielkie cuda wyprzedziły obietnicę sakramentu ołtarza: cudowne rozmnożenie chleba i kroczenie Jezusa po jeziorze. Przez te cuda Jezus okazał swą moc nad chlebem, wodą i własnym ciałem. Nazajutrz, gdy naucza w synagodze w Kafarnaum, obiecuje sakrament, w którym chce ciało swoje pod postacią chleba dać na pokarm: „Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata. Wtedy Żydzi zaczęli się sprzeczać między sobą, pytając: «Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?». Jezus więc oświadczył: «Uroczyście zapewniam was: Jeśli nie będziecie spożywali ciała Syna Człowieczego i pili Jego krwi, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne, a ja wskrzeszę go w dniu ostatecznym. Bo moje ciało naprawdę jest pokarmem, a moja krew naprawdę jest napojem. Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, pozostaje we Mnie, a Ja w nim. Podobnie jak Mnie posłał Ojciec, który żyje, i jak Ja żyję dzięki Ojcu, tak również ten, kto Mnie spożywa, będzie żył dzięki Mnie” (J 6, 51-57).

Istnieje ryzyko popadnięcia w niebezpieczeństwo przesadnego realizmu, tak jakby Ciało i Krew Chrystusa były obecne na ołtarzu „zmysłowo”, naprawdę dotykane i łamane rękami kapłana czy gryzione zębami wiernych. Ratunkiem na to niebezpieczeństwo jest sama Tradycja. Św. Augustyn uczył, że obecność Jezusa w Eucharystii dokonuje się „w sakramencie”, to znaczy, że nie jest to obecność fizyczna, ale sakramentalna, za pośrednictwem znaków: chleba i wina. Znak nie wyklucza przecież rzeczywistości, ale czyni ją obecną w jedyny sposób.

Prawda, że sakramenty, począwszy od Eucharystii, są znakami – inicjatywy i działania Boga, który chce zbawić człowieka – nie oznacza wcale, że znajdują się poza rzeczywistością, ale że stanowią rzeczywistość najgłębszą. Jaka jest relacja znaku (znaczenia) do rzeczywistości i odwrotnie? Wiara istnieje zawsze w sferze znaczeń. Tajemnica eucharystyczna oznacza, że Chrystus daje się jako pokarm, aby nas z Nim zjednoczyć i zjednoczyć nas między sobą. Owa jednocząca siła zakłada Jego realną obecność. Między znakiem a rzeczywistością nie ma więc sprzeczności.

Gdy zadamy dziecku pytanie: Co to jest uścisk dłoni?, nie powie ono, że jest to wydatkowanie pewnej ilości energii mięśniowej, spowodowane naciskiem jednego wnętrza dłoni na drugie. Powie po prostu: to znak powitania, porozumienia, przyjaźni. Rzeczywistością uścisku dłoni jest więc znak. Kiedy zapytamy: Co to jest czerwone światło?, dziecko nie powie, że jest to lampa świecąca spoza czerwonej szybki – odpowie po prostu, że jest to zakaz przechodzenia przez pasy, zakaz przejazdu, tak więc rzeczywistością czerwonego światła jest również znak. Dzięki tym elementarnym przykładom rozumiemy, że znak nie jest czymś zewnętrznym w stosunku do rzeczywistości, ale jest samą rzeczywistością, w jej najgłębszej naturze. Podobnie obecność Chrystusa w sakramencie Eucharystii jest obecnością rzeczywistą.

Musimy jednak pamiętać, że Jezus jest obecny w Eucharystii w sposób jedyny i wyjątkowy. Żaden przymiotnik sam w sobie nie jest wystarczający do opisania tej obecności, nawet „rzeczywisty”. „Rzeczywisty” oznacza: na sposób rzeczy czy przedmiotu. Jezus jednak jest obecny w Eucharystii nie jako rzecz czy przedmiot, ale jako Osoba. Obecność Jego Ciała i Krwi w tym sakramencie „można pojąć nie zmysłami, lecz jedynie przez wiarę, która opiera się na autorytecie Bożym” (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1381). Przyjęcie z wiarą tej prawdy nie podważa jednak jej realności i prawdziwości, gdyż wiara jest spotkaniem z osobowym Bogiem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Głódź: Kościół mówi "non possumus" recydywie neobolszewii

2019-06-20 13:01

lk / Gdańsk (KAI)

W ubiegłym wieku Kościół katolicki postawił tamę agresywnemu komunizmowi. Dziś także mówi "non possumus" recydywie swoistej neobolszewii, która zamiast czerwonej gwiazdy na czapkach wymachuje emblematami z napisem „tolerancja” i „wolność” - mówił abp Sławoj Leszek Głódź podczas gdańskich obchodów Bożego Ciała.

Bożena Sztajner

Metropolita gdański wygłosił homilię przy ostatnim ołtarzu przed Bazyliką św. Brygidy, gdzie z Bazyliki Mariackiej ulicami Starego Miasta dotarła uroczysta procesja z Najświętszym Sakramentem.

Abp Głódź podziękował najpierw za "wspólne, modlitewne przeżywanie tego podniosłego dnia", w tym za świąteczny nastrój i tradycyjne udekorowanie domów kwiatami.

Nawiązując do zawartego w Ewangelii wg św. Łukasza opisu cudownego rozmnożenia pożywienia przez Chrystusa, kaznodzieja podkreślił: "I my, katolicka wspólnoto miasta Gdańska i gdańskiej archidiecezji, jesteśmy uczestnikami tej uczty. Jezus nas na nią zaprasza do Stołu Pańskiego, pełnego, obficie zastawionego".

"Na ten dar Nieba mamy otworzyć swe serca i zgiąć z pokorą kolana przed Eucharystią, która jest wielkim darem Chrystusa zmartwychwstałego. To zmartwychwstały Pan – Chleb Żywy – przemierza dziś ulice Gdańska" - mówił abp Głódź.

Poprosił też o modlitwę w intencji kapłanów gdańskiej archidiecezji. - Nie różnicujcie wedle klucza i gradacji zajmowanych przez nich stanowisk w diecezjalnej strukturze, pełnionych obowiązków, znajomości, sympatii. Nie preferujcie tych, którzy wyrastają wzwyż przymiotami swego kapłaństwa. Nie pomijajcie tych, którzy odstają, borykają się z problemami swego życia i ludzkimi przywarami. Ofiarujcie swą modlitwę w intencji wszystkich - zaapelował metropolita.

Następnie wyjaśnił, że w uroczystość ku czci Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej "mocniej niż każdego powszedniego dnia rozumiemy, że Kościół, którego cząstką jesteśmy, nie jest przygodnym bytem, jakich wiele znały dzieje ludzkości".

- Nie jest anachronicznym spadkiem po przeszłych epokach, rzeczywistością jedynie o wymiarze historycznym, którą możemy rozpoznawać przy użyciu narzędzi socjologicznych, politycznych, filozoficznych. Jest rzeczywistością Bożą, nadprzyrodzoną, sakramentem świata, którego nie zwyciężą moce piekielne - mówił hierarcha.

"Trzeba pytać szczególnie dziś, kiedy Kościół staje pod pręgierzem laickich, libertyńskich, kosmopolitycznych środowisk, gdzie byłabyś Polsko, gdyby nie Kościół, w którym naród znajdował przestrzeń wolności dla swoich aspiracji? Gdzie byś była, a raczej czy byś była?" - pytał abp Głódź.

"Wielu z naszych braci zdaje się już na dobre zapomniało - mówił dalej - że w ubiegłym wieku Kościół katolicki postawił tamę agresywnemu komunizmowi, który chciał tu stworzyć nowy typ człowieka, bez Boga i duchowości".

Abp Głódź przypomniał, że Kościół mówił wtedy non possumus – "wszelkiego rodzaju uzurpacjom, które naruszają ład sumień, zasady chrześcijańskiej moralności i etyki, stanowią obrazę Chrystusa, Jego Krzyża, Jego Ewangelii". - Dziś także mówi non possumus recydywie swoistej neobolszewii, która zamiast czerwonej gwiazdy na czapkach wymachuje emblematami z napisem „tolerancja”, „wolność” - dodał hierarcha.

Zwrócił uwagę, że tolerancja w tym rozumieniu oznacza przyzwolenie dla wszelkiego moralnego nihilizmu, a wolność jest wolnością o szczególnym obliczu - taką, której cechą jest wrogość do Kościoła, zasad chrześcijańskiego życia i ewangelicznych wzorców moralnych.

Jak podkreślał, Kościół znalazł się pod ostrzałem nihilistycznych ideologii, obdzierany jest z autorytetu, społecznego szacunku i godności, a "w przekazie o nim dominuje jedna barwa: ciemna, mroczna, nienawistna, z gruntu niesprawiedliwa".

"W polu opinii publicznej znalazła się kwestia nadużyć seksualnych wśród duchownych - przypomniał abp Głódź. - Podjął ten problem Papież, Stolica Apostolska, podejmują krajowe episkopaty. Trwa uczciwe rozpoznawanie skali tych zagrożeń, niesiona jest pomoc dla ofiar" - dodał metropolita gdański.

Jak stwierdził, "trwa droga oczyszczania, która – wiele jest tego przykładów – przyniesie owce, rozwiąże problemy". - Bowiem Kościół jest na tym świecie sakramentem zbawienia, znakiem wspólnoty Boga i ludzi, (...) rzeczywistością Bożą, której nie pokona grzech i moce piekielne. Nie zejdzie ze swej drogi i misji przewodzenia ludziom na drogach zbawienia - powiedział abp Głódź.

Poinformował też, że podczas ostatniego zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski biskupi podjęli decyzję, aby w najbliższą niedzielę 23 czerwca w świątyniach, po każdej Mszy św., odśpiewać suplikację: "Święty Boże, Święty Mocny". - Jako wyraz przebłagania Boga za popełnione świętokradztwa, bluźnierstwa, akty profanacji, których widownią była w ostatnim czasie nasza Ojczyzna - dodał abp Głódź.

Na zakończenie przypomniał, że niedawno przeszły przez ulice wielu miast Marsze dla życia i rodziny, "aby ukazać wartość rodziny – podstawową wartość dla dziś i jutra narodu". - Bo w rodzinach Polska trwa i wiara trwa - dodał.

Podkreślił ponadto, że wreszcie w naszej ojczyźnie rodzina staje się istotnym priorytetem polityki społecznej. - I to w szerokim wymiarze pomocy materialnej, osłony socjalnej. To niezbywalna wartość ostatnich lat - zaznaczył metropolita gdański, apelując o modlitwę za polskie rodziny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem