Reklama

Wiara

#NiezbędnikWielkopostny

Rekolekcje wielkopostne. Przymus czy czas refleksji i przemiany?

Rekolekcje to okazja do modlitwy, refleksji i zbliżenia się do Boga.

[ TEMATY ]

rekolekcje

Wielki Post

#NiezbędnikWielkopostny

Karol Porwich/Niedziela

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Życie każdego chrześcijanina powinno opierać się nie tylko na radościach. Dlatego też Wielki Post, czas umartwienia, jest doskonałą okazją do tego, by zatrzymać bieg życia, by zwolnić i zastanowić się nie tylko nad pamiątką ukrzyżowania Pana Jezusa, ale i nad własnym postępowaniem. Takie chwile sprawiają, że Bóg staje się bliższy, namacalny i bardziej ludzki.

Wiara do końca życia

Pani Stanisława ma ponad 70 lat. W swoim życiu niejedną parę butów zdarła, pokonując drogę do kościoła. Niejednokrotnie wracała do domu po długiej modlitwie przemarznięta do szpiku kości. Dlatego dziś starszej kobiecie ciężko jest zrozumieć młodych.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

- Do kościoła chodzi coraz mniej ludzi, a w czasie rekolekcji jest ich jeszcze mniej - opowiada o swoich spostrzeżeniach. - Dawniej wszyscy pracowaliśmy przy domu, na wsi, więc i do kościoła w tygodniu więcej nas przychodziło. Teraz za pracą wyjeżdża się do miasta, czasem bardzo daleko.

Dzieci na rekolekcje chodziły z rana, a po południu przychodziła kolej na dorosłych. Dziś te rekolekcje są pomieszane. A jak dzieci przychodzą ze starszymi, to nie śpiewają już tak radośnie - wspomina z żalem.

Rekolekcje wielkopostne dla pani Stanisławy to czas obowiązkowy. Kobieta nie zastanawia się nad sensem pytania: przymus czy czas refleksji? Bo jaką wiarę wyniosło się z domu, taką drogą z Bogiem lub obok Niego kroczy się przez resztę życia.

Ważny czas

Pani Krystyna ma niecałe 50 lat, pracuje zawodowo. Jej dzieci wyjechały na studia do Wrocławia, więc w domu została sama z mężem. Oboje po pracy w czasie, kiedy u nich w parafii są rekolekcje, jadą do kościoła, by w ciszy, skupieniu i dzięki wskazówkom księdza przygotować się do najważniejszych dla nich świąt. - Nie wyobrażam sobie, by Wielkanoc nie była poprzedzona rekolekcjami, w których nie wzięłabym czynnego udziału. Te chwile spędzone w kościele, pod przewodnictwem duchowym, zakończone spowiedzią, zwiastują, że nadszedł bardzo ważny okres w życiu mojej rodziny. Kobieta cieszy się, kiedy w tym czasie są w domu jej dzieci i wszyscy siadają w jednej ławce w kościele, by wysłuchać nie tylko słów kapłana, ale i samego Boga.

Reklama

- Ciężko jest pogodzić życie zawodowe z życiem blisko Boga, ale to tylko kwestia umiejętności gospodarowania czasem. Układam sobie tak dzień, by dwa razy do roku w pełni uczestniczyć w rekolekcjach. Żadna wymówka mnie nie przekonuje, bo nie jest wystarczająco przekonująca - kończy.

Ukojenie w ramionach Boga

Trzydziestoletnia Anna ma męża i dwuletnią córeczkę, pracuje w szkole. Z mężem tak dzielą się obowiązkami, by oboje mogli uczestniczyć w rekolekcjach.

- Chodzę z moim uczniami do kościoła i z nimi biorę udział w rekolekcjach. Wielki Post to czas szczególnie dla mnie ważny. Zrozumiałam to, kiedy byłam w ogólniaku i zmarła moja babcia, z którą byłam bardzo mocno związana. Umarła właśnie w Wielkim Poście. Chodząc na Msze św. w tym ciężkim dla mnie okresie życia, pojęłam sens „Gorzkich żali”. Cały swój ból odnalazłam w tekście nabożeństwa. To był przełom, w którym zwróciłam się w stronę Boga. Od tamtego czasu nie opuszczam niedzielnej Eucharystii, świąt, rekolekcji i istotnych momentów w życiu mojej rodziny. Chcę dzielić smutek i radość z Bogiem, dlatego uczestniczę w rekolekcjach, bo chcę być w tych trudnych dla Boga chwilach przy Nim.

Oblicze Chrystusa uleczy zranione serce

Karol ma 26 lat. Nie ma jeszcze rodziny, jednak jego świadectwo i postrzeganie świata jest głęboko zakorzenione w życiu Kościoła katolickiego.

- Rekolekcje wielkopostne zawsze były i pozostaną dla mnie niezwykłym czasem refleksji nad własnym życiem. Spojrzeniem na to, co było dobre i podziękowaniem za wszelkie dobro, którego staliśmy się udziałem. Ale też okazją, by poprosić Jezusa o potrzebną przemianę, uleczenie moich wszystkich słabości, niedociągnięć i o siły potrzebne do tego. Dzisiaj żyje się bardzo szybko, wiele zostawiamy na ostatnią chwilę, w wielu sytuacjach usprawiedliwiamy się, mówiąc: przecież to nie jest złe… inni żyją jeszcze gorzej. To jakże proste zdanie pomaga nam, by móc spokojnie dalej podążać w zwariowanym tempie świata. Ale czy nie jest to dokładnie przyjmowanie takiej postawy jak w przypowieści ewangelicznej, gdzie to dostrzegamy drzazgę w oku naszego brata, który żyje w naszym otoczeniu, a belki w swoim nie widzimy? Aby móc usunąć belkę z naszego oka, musimy się zatrzymać, stanąć, popatrzeć w oblicze Chrystusa, który potrafi uleczyć każde zranione serce. Czas Wielkiego Postu i odbywających się w nim rekolekcji jest zawsze czasem niezwykłej zadumy, refleksji i pogłębieniem naszej więzi z Bogiem.

Reklama

Wiara to nie jest przymus

Ewa jest licealistką. Na religię nie chodzi z przymusu, bo rodzice jej kazali. W zajęciach chętnie uczestniczy, a wyjścia na rekolekcje to nie jest czas wolny od szkoły i nauki, to czas, który ją ubogaca wewnętrznie.

- Może, gdyby moi rówieśnicy wybrali się na rekolekcje w inne miejsce niż kościół, spotkali wartościowych ludzi, poznali ścieżki, jakimi oni kroczą, zrozumieliby, że wiara to nie jest przymus. Z takim podejściem do spraw niedzielnej Mszy św. znacznie łatwiej wychodzi się z domu, siada w ławce, a nie spędza czas na głośnych rozmowach na kościelnym dziedzińcu. Ja to zrozumiałam i teraz nie wstydzę się swojej wiary, nie wstydzę się także modlić. Przemianę przeżyłam właśnie na rekolekcjach, kiedy do naszej parafii przyjechała grupka studentów opowiadających o dorosłym życiu i pokusach, jakie niesie. To oni przybliżyli mi Boga, Tego, do którego mogę się zwrócić nie tylko w chwilach zwątpienia. Dzięki nim poznałam moralność i etykę. Reszta została pozostawiona mi. Myślę, że ten egzamin zdałam. Kiedy pójdę na studia, będę działać w duszpasterstwie, by w ten sposób jeszcze bardziej przybliżyć się do Boga.

Reklama

Kościół daje uczucie lekkości

Basia jest jeszcze przed Pierwszą Komunią św. Na rekolekcje chodzi z rodzicami i z całą szkołą.

- Lubię chodzić do kościoła, a najbardziej, kiedy są rekolekcje. Uczymy się śpiewać nowych piosenek, jest inny ksiądz, który opowiada bardzo ciekawe historie. Dostajemy różne zadania do wykonania, a kiedy wychodzę z kościoła, czuję się taka lżejsza i radośniejsza.

W obiegowej opinii utarło się, że chodzenie do kościoła to przymus. Nic bardziej mylnego. Takie stanowisko prezentują ludzie, którzy stanęli plecami do Pana Boga i nie chcą na Niego spojrzeć. Nie słyszą, co mówi. Czas rekolekcji jest idealnym momentem, by przebudzić się z letargu, by uciec z prozy dnia codziennego, by zwolnić pogoń za pieniądzem i karierą, bo to nie one ważne są w życiu człowieka, najważniejszy jest Bóg. Postarajmy się tym razem nie być głusi na słowo kapłana, a tym samym na Słowo Boże i zacznijmy zmieniać świat, zaczynając od siebie i od prostej refleksji. Później będzie o wiele łatwiej. Wielki Post jest świetną ku temu okazją.

Promuj akcję na swojej stronie internetowej

Wklej kod na swojej stronie internetowej (750px x 200px)

#NiezbędnikWielkopostny2023
<a href="https://www.niedziela.pl/wielkipost"><img src="https://www.niedziela.pl/download/baner-niezbednik-wielkopostny-2023-750x200.jpg" alt="niedziela.pl - #NiezbędnikWielkopostny2023" /></a>

Wklej kod na swojej stronie internetowej (300px x 300px)

#NiezbędnikWielkopostny2023
<a href="https://www.niedziela.pl/wielkipost"><img src="https://www.niedziela.pl/download/baner-niezbednik-wielkopostny-2023-300x300.jpg" alt="niedziela.pl - #NiezbędnikWielkopostny2023" /></a>

Jeżeli potrzebujesz banera o innym rozmiarze lub umieściłeś baner, napisz do nas: internet@niedziela.pl

2023-03-21 21:00

Ocena: +53 -4

Reklama

Wybrane dla Ciebie

#NiezbędnikWielkopostny: Patron dnia- św. Małgorzata z Cortony

W historii św. Małgorzaty występuje wiele elementów z baśni lub fabularnego filmu. Piękna dziewczyna, książęcy zamek, macocha, które nie toleruje przybranej córki, kochanek, który umiera w tajemniczy sposób, a na końcu oczywiście szczęśliwe zakończenie- nawrócenie, które doprowadzi Ją do świętości.

W 1247 r. na świat przychodzi Małgorzata, w wieku 8 lat zostaje osierocona przez matkę, a ojciec żeni się ponownie. Zazdrosna macocha nie toleruje dziewczynki, co objawia się w uprzykrzaniu jej życia. Młoda Małgorzata szuka wolności, w wieku 18 lat zakochuje się w Arseniuszu z Montepulciano, z którym ucieka, myśląc, że ich uczucie zakończy się małżeństwem. Niestety nigdy do tego nie doszło, po mimo przyjścia na świat ich dziecka, gdyż szlachecka rodzina nie zgadza się na ich związek. Małgorzata próbuje wtopić się w życie rodziny swojego ukochanego, hojnie pomagając ubogim.

CZYTAJ DALEJ

Papież opisuje trzy „cnoty synodalne”: myślenie po Bożemu, otwartość, pokorę

2024-06-13 11:40

[ TEMATY ]

papież Franciszek

PAP/EPA/CLAUDIO PERI

Franciszek przyjął dziś na audiencji uczestników dorocznego spotkania z moderatorami stowarzyszeń wiernych, ruchów kościelnych i nowych wspólnot promowanego przez Dykasterię ds. Świeckich, Rodziny i Życia. Z racji tematu synodalności, jaki obrali na obecne wydarzenie, Papież mówił im o trzech „cnotach synodalnych”: myśleniu po Bożemu, przełamywaniu każdego zamknięcia, dbaniu o pokorę. Ich przykłady brał z doświadczeń życia Apostołów z Jezusem zgodnie z opisem Ewangelii wg św. Marka.

Franciszek podkreślał więc konieczność po pierwsze zatrzymania się nad swoimi pomysłami, planami i decyzjami, aby zobaczyć, czy czasem nie płyną one wyłącznie z ludzkiej perspektywy. O wiele bowiem cenniejsze okazuje się bowiem działanie zgodnie z Boskim myśleniem, więc musimy ciągle przechodzić od naszych idei do spojrzenia Najwyższego na sprawy.

CZYTAJ DALEJ

Ostrów Wielkopolski: bp Buzun poświęcił odnowione pomieszczenia służące Hospicjum św. Józefa

Bp Łukasz Buzun poświęcił wyremontowane pomieszczenia magazynowe i biurowe w podziemiach kościoła św. Antoniego w Ostrowie Wielkopolskim służące Towarzystwu Przyjaciół Chorych „Hospicjum św. Józefa”, które powstało 23 lata temu, aby odwiedzać w domach chorych w terminalnym okresie choroby nowotworowej.

Towarzystwo Przyjaciół Chorych „Hospicjum św. Józefa” powstało z inicjatywy trzech ostrowskich lekarek: Marii Owczarek, Beaty Malinowskiej, Marii Tomalik oraz kapłana z klasztoru pasjonistów o. Mariusza Ratajczyka w 2001 r. Pierwszą siedzibą stowarzyszenia był klasztor pasjonistów w Sadowiu koło Ostrowa Wielkopolskiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję