Reklama

Kuranty na wieży legnickiej katedry

Ks. Piotr Nowosielski
Edycja legnicka 44/2002

5 października br. zapisuje nie tylko w historii miasta Legnicy, ale i w historii diecezji, jako dzień, w którym na nowo z wieży legnickiej katedry zabrzmiały kuranty. Tego dnia wieczorem została odprawiona przez proboszcza katedry, ks. inf. Władysława Bochnaka, Msza św. w intencji ofiarodawców niezwykłego instrumentu. Wziął w niej udział wraz ze swymi przyjaciółmi p. Gerhard Simon - fundator tego dzieła z Niemiec.

Trochę historii

Kuranty (zwane też carillonem) w legnickim kościele pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła zostały zamontowane w wieży południowej kościoła w 1893 r. Fundatorem ich był stolarz Konrad, który zmarł w 1883 r., ale w testamencie przeznaczył na ten cel odpowiednią sumę pieniędzy. Kuranty zostały wykonane w Apoldzie, w Niemczech, przez firmę Franza Schillinga. Składały się z 19 dzwonów, a ich łączna waga wynosiła wtedy 3 500 kg. Carillon podłączony był do zegara i wydzwaniał co godzinę od godz. 6.00 do 22.00 melodię pieśni religijnej. W sumie były to 3 melodie związane z określoną porą dnia.
Od chwili ich zamontowania kuranty stały się wielką atrakcją Legnicy, znaną nie tylko na Dolnym Śląsku, ale i poza jego obszarem.

Czas wojny

W czasie II wojny światowej w 1944 r. kuranty zostały nakazem władz hitlerowskich zdemontowane, a następnie wywiezione do Hamburga i przetopione dla celów militarnych. Tym samym podzieliły los wielu innych tego typu instrumentów. Od tej pory w Legnicy głos kurantów zamilkł.

Nowa historia

Dwa lata temu doszło do opatrznościowego spotkania - jak wspomina ten moment ks. inf. Władysław Bochnak, proboszcz katedry - z panem Gerhardem Simonem, prezesem założonej przez niego Fundacji "Erika - Simon - Stiftung", która powstała na cześć jego zmarłej żony Eriki. Podczas rozmowy okazało się, że pan Simon pochodzi z okolic Wałbrzycha, a jako młodzieniec przebywał wielokrotnie w Legnicy i zachwycał się pięknem melodii kurantów. Teraz ze zdziwieniem stwierdził, że kurantów już nie ma. W wyniku podjętych rozmów zrodziła się myśl ich odtworzenia. Ks. Infułat od początku zaznaczał, że w tej chwili katedra przygotowuje się do podjęcia remontu 110-letniego dachu świątyni, więc nie będzie mogła ponieść kosztów zakupu kurantów. Zaproponował przy tej okazji przeznaczenie ewentualnej darowizny na cel remontu, ale pan Simon od początku uważał, że wymiana pokrycia dachowego katedry jest sprawą społeczności lokalnej, natomiast on może uczynić coś w sprawie kurantów.
Po długich rozmowach i ustaleniach podjętych przez Proboszcza Katedry z Fundatorem, pan Simon postanowił dla upamiętnienia imienia swojej żony śp. Eriki, jak również swojej Fundacji, pokryć koszta wyprodukowania nowych kurantów dla katedry. Parafia katedralna musiała natomiast zorganizować transport, opłacić montaż i podciągnięcie linii telefonicznej, wykorzystywanej do zdalnego sterowania i diagnozowania stanu kurantów.

Reklama

Kuranty dzisiaj

Ostatecznie nowe kuranty zostały odlane i z całą automatyką komputerową wyprodukowane w Holandii. Składają się z 18 dzwonów, z największym ważącym 350 kg. To swoiste połączenie tradycji z nowoczesną technologią. Sterowane za pomocą komputera, będą mogły wygrywać 60 melodii pieśni religijnych, związanych z przeżywanymi okresami kościelnego roku liturgicznego. Odtąd usłyszymy ich dźwięki codziennie o godz. 9.00, 12.00, 15.00, 18.30 i 21.00.
Jest to drugi (po Gdańsku) tego rodzaju instrument w Polsce. Stanowi on też niezwykłe i cenne dzieło pod względem artystycznym i muzycznym.
"Od tej pory - jak mówi ks. inf. Władysław Bochnak - zamontowane w legnickiej katedrze kuranty staną się dla obecnych i następnych pokoleniach dowodem naszego braterstwa, pojednania i chrześcijańskiej jedności".

Uroczystość

Chociaż kuranty pojawiły się w Legnicy już w czasie wakacji, jednak na uroczystą ich inaugurację wybrano dzień 5 października, aby mógł w niej wziąć udział fundator. Gerhard Simon z racji swojego wieku (ur. 1914 r.) ma już trochę ograniczone możliwości odbywania dalekich podróży.
Ksiądz Infułat w wygłoszonym słowie przypomniał historię legnickich kurantów i wyraził swą radość i wdzięczność. Fundator otrzymał z rąk Księdza Infułata pamiątkowy dyplom.
"Z wielką radością i wewnętrznym poruszeniem przekazuję dzisiaj miastu i kościołowi katedralnemu w Legnicy nowe kuranty, które w 1944 r. zostały zniszczone, a obecnie odlane w Holandii trafiają tu jako dar mojej Fundacji" - mówił wzruszony p. Simon. "Niech dźwięk tych kurantów nam - Niemcom i Polakom - każdego dnia przypomina o potrzebie tolerancji, wzajemnej akceptacji i miłości. Niech towarzyszą nam one w naszej przyszłości i na tę drogę proszę razem z Wami o Boże błogosławieństwo".
Poświęcenia kurantów dokonał biskup legnicki Tadeusz Rybak, który przybył do katedry po odbywanej tego dnia wizytacji kanonicznej. W swoim słowie stwierdził: "Miejsce, w którym się znajdujemy, jest wyrazem wiary ludzi, którzy zawierzyli Chrystusowi. Jest także miejscem chrześcijańskiej kultury tego miasta i chrześcijańskiej Europy. Pragnę wyrazić wdzięczność Ofiarodawcom, że ta wspaniała świątynia ma nowy znak głoszący wiarę w Chrystusa. Jest to - jak słyszeliśmy w słowie Księdza Infułata - powrót do tego, co było dawniej. Niech ten głos dzwonów i kurantów ciągle nam przypomina, że Chrystus jest naszym Zbawicielem, że wiara jest pięknym darem, który powinniśmy pielęgnować i rozwijać. Módlmy się więc o Boże błogosławieństwo, by Europa budowała swoją przyszłość w oparciu o największe wartości, które przekazuje nam Ewangelia Chrystusa"
Na zakończenie uroczystości odbył się krótki koncert nowych kurantów. W czasie prezentacji wykonano kilka utworów: "Te Deum", "Wszystkie nasze dzienne sprawy", jedną z niemieckich popularnych pieśni religijnych, "Bogurodzicę" oraz fragment kantaty "Tu es Petrus", napisanej specjalnie dla miasta Legnicy z okazji wizyty Ojca Świętego w 1997 r.
Odtąd kuranty wpisują się na trwałe w krajobraz biskupiego miasta.

Reklama

Tajemnice chwalebne

Ks. Robert Strus
Edycja zamojsko-lubaczowska 43/2003

Bożena Sztajner/Niedziela

1. Tajemnica Zmartwychwstania Chrystusa

„Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa - jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: «Niewiasto, czemu płaczesz?». Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa…” (J 20, 11-14).
Chrystus zmartwychwstał i przez swoje zmartwychwstanie zwyciężył grzech, śmierć, smutek, rozpacz; przywrócił światu radość i nadzieję. Czy my, jako chrześcijanie, jesteśmy ludźmi nadziei i radości paschalnej? Czy nie za bardzo koncentrujemy się na tym, co jest negatywne, złe, co jest „grobem”?. Abyśmy mogli kosztować owoców zmartwychwstania, musimy jak Maria Magdalena odwrócić się od grobu i zobaczyć Zmartwychwstałego.

2. Tajemnica Wniebowstąpienia Pańskiego

„Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem” (J 14, 1-3).
Pan Jezus wstąpił do nieba, gdzie dla każdego z nas przygotował miejsce, wieczne mieszkanie w domu Ojca. Słowo „dom” wyraża to, co jest najpiękniejsze w naszym życiu; dom to miłości, pokój, poczucie bezpieczeństwa; do domu się powraca, za domem się tęskni. Dlatego nasze życie to tak naprawdę wędrówka do domu Ojca w niebie.

3. Tajemnica Zesłania Ducha Świętego

„Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: «Dokąd idziesz?» Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. Jednakże mówię wam prawdę; pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go do was” (J 16, 5-7).
Chrystus po swoim wniebowstąpieniu posłał wierzącym w Niego Ducha Świętego. Dzięki Duchowi Świętemu nasz Zbawiciel jest obecny i działa w Kościele. Duch Święty daje nam to, czego świat dać nam nie może. Jeżeli otworzymy się na Jego działanie, doświadczymy w naszym życiu: miłości, radości, pokoju, cierpliwości… - owoców działania Pocieszyciela.

4. Tajemnica Wniebowzięcia Matki Bożej

„Wtedy Maryja rzekła: «Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo ujrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny»” (Łk 1, 46-55).
Maryja doświadczyła wiele „wielkich rzeczy” od Wszechmocnego. Jedną z nich jest to, że została z duszą i ciałem wzięta do nieba. Jako pierwsza z ludzi cieszy się tym, co jest przygotowane dla każdego z nas. Pamiętajmy jednak, jaka była droga Maryi do wniebowzięcia. Była to droga wiary, służby, miłości i ofiary. My też mamy podążać tą drogą, jeżeli chcemy jak Maryja znaleźć się w niebie.

5. Tajemnica Ukoronowania Matki Bożej w niebie

„Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno (…). I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. (…) Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę Moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata” (J 17, 20-24).
Tajemnica ukoronowania Maryi to symbol chwały, jakiej doświadcza Maryja w niebie. Korona symbolizuje władzę, panowanie, ale też bogactwo, szczęście, radość. Fakt ukoronowania Matki Bożej na królową wyraża również prawdę, jak wielkiego szczęścia doświadcza Maryja w niebie. Tego szczęścia my też doświadczymy, jeżeli poprzez wiarę i miłość zespolimy się w jedno z Chrystusem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ewa Gawin - 30 lat miłości na misjach

2019-10-21 12:18

ks. Krzysztof Czermak / Tarnów (KAI)

Do tej miłości przygotowywała się od dziecka – wtedy zobaczyła film o misyjnej pracy sióstr w Mozambiku, siedząc u taty na kolanach. Z okazji trwającego Nadzwyczajnego Tygodnia Misyjnego publikujemy sylwetkę Ewy Gawin, świeckiej misjonarki z diecezji tarnowskiej.

www.dzieciafryki.com

Misyjna rekordzistka

Otwiera długą, bo 35-osobową listę świeckich, których na afrykański ląd posłał biskup tarnowski. Jest rekordzistką, bo w styczniu 2020 r. będzie obchodzić trzydziestolecie pracy w Kamerunie. To wielka radość, gdy po 30 latach można zweryfikować miłość do ludzi, których pokochało się wcześniej. Dzisiaj pani Ewa z dumą patrzy na tę oddaną Kameruńczykom miłość, która kiełkowała i rozwijała się od lat. Zaczyna się już wtedy, gdy siedząc na kolanach u taty oglądała filmy o pracy sióstr w Mozambiku. Potem było zaangażowanie oddanej misjom dziewczyny, które sięga końca lat siedemdziesiątych, kiedy wraz z klerykami przy tarnowskiej katedrze organizowała i wysyłała paczki do tarnowskich misjonarzy pracujących już od kilku lat w Ludowej Republice Konga. Były też trudne chwile, bo nie doszły do skutku podpisane kontrakty. Ale potem konkret: dwa lata spędzone w Castel Gandolfo, gdzie z całego świata przybywały kobiety (zwłaszcza w habicie), by studiując Catechesi missionaria przygotować się intelektualnie do zadań, które były mocno osadzone na horyzoncie marzeń.

Ziemia obiecana

Wreszcie „przypadkowy” Paryż, gdzie pani Ewa dowiedziała się, że czeka na nią Kamerun, że to ten kraj, a nie Ludowa Republika Konga będzie jej „ziemią obiecaną”. W swoim pierwszym liście z Kamerunu pisała o dniu przybycia: „Jest 26ºC, godz. 9.00. Czy ja naprawdę jestem w Kamerunie, mojej ziemi obiecanej?”. W Kamerunie, zwłaszcza w diecezji Bertoua, wszyscy ją znają, wszyscy ją kochają, wielu korzysta z jej dobroci. Są też, niestety, tacy, którzy tę dobroć wykorzystują i zadają rany jej sercu... Co może robić osoba świecka, zdana na samą siebie, w Afryce? Na to pytanie dzisiaj łatwo znajdujemy odpowiedź, bo możemy pokazać, co zrobiła, podążając trzema drogami miłości.

Dla mniej sprawnych

Niepełnosprawność dzieci to jedna z dróg miłości, po której kroczy pani Ewa, a dzięki niej także „jej” dzieci. Są to dzieci z krzywymi nóżkami czy stopkami. Są to dzieci, które były ukrywane w domach, żeby świat ich nie zobaczył i nie oskarżył rodziny o czary, które w mentalności afrykańskiej są przyczyną podobnych nieszczęść. Te dzieci pani Ewa diagnozuje i zawozi na oddziały chirurgii. Ponad 500 osób przeszło mniej czy bardziej poważne operacje, a trzy razy tyle zostało poddanych reedukacji czy różnym badaniom. Tych, którzy otrzymali aparaty ortopedyczne, jest około 800, a kilkadziesiąt osób cieszy się stałymi protezami, czyli nowym życiem z „kończynami”. Pani Ewa zajmuje się też zakupem wózków inwalidzkich. W tym przedsięwzięciu jej rodzima diecezja uczestniczy w 90% wydatków.

Dla uwięzionych

Druga droga, na której nie wyczerpuje się miłość pani Ewy, to posługa więźniom w ogromnym więzieniu w Bertoua, w którym przebywa około 700 osób. „Więźniów odwiedzać” – to znany nam i chyba rzadko praktykowany dobry uczynek wobec innych ludzi. Pani Ewa więźniów nie odwiedza, ona im posługuje. Troszczy się o ich życie i przeżycie kupując leki, żywność i inne konieczne produkty. Myśli też o sferze duchowej więźniów, którzy są chrześcijanami. Dzięki środkom ze swojej rodzimej diecezji wyremontowała więzienną kaplicę, łatając pokaźną dziurę w dachu, przemalowała ściany i wymieniła dach, by mogli spokojnie się modlić. Dzięki ofiarom z Dzieła Ad Gentes wyremontowała dwa pomieszczenia, w których chorzy więźniowie będą mogli spać na czystej podłodze. Uwięzionym współwyznawcom starają się pomagać muzułmanie, protestanci i przedstawiciele innych Kościołów i sekt. Pani Ewa natomiast pomaga wszystkim.

Dla głuchoniemych

W ostatnich latach jest szczególnie znana ze swego serca, które oddaje dzieciom głuchoniemym. Te dotknięte kalectwem słuchu i mowy dzieci pochodzą z całego Kamerunu, przybywają nawet z odległości 400 kilometrów. Są wyznawcami różnych religii, pochodzą z różnych plemion. Te przybywające z daleka umieszczane są w tzw. internacie rodzinnym, czyli w rodzinach, które już mają swoje dzieci i przyjmują za opłatą również te ze szkoły. Diecezja tarnowska finansuje pobyt owych dzieci w takich domach. Szkoła powstała w 2006 roku i miała bardzo skromne pomieszczenia. Odwiedzając ją, widziałem, jakie kiepskie, choć schludne mieli warunki. Najbliższa o tej specjalności szkoła jest w Yaounde, oddalonym od Bertoua o 350 km. Chcąc wybudować dzieciom nową, z prawdziwego zdarzenia szkołę, pani Ewa zwróciła się z prośbą o jej sfinansowanie do kolędników diecezji tarnowskiej.

Serce dla wszystkich

Podaje także pomocną dłoń wielu dzieciom szkolnym, by miały za co kupić podstawowe przybory szkolne i by nie chodziły głodne do szkoły. Kilka lat temu rozpoczęła wielkie przedsięwzięcie – pozyskania dla dzieci ich aktów urodzenia, bez których w miarę normalna przyszłość dziecka w wielu dziedzinach życia, zwłaszcza edukacyjnej i zdrowotnej, jest niemożliwa.

„Ziemia obiecana” pani Ewy wcale nie jest mlekiem i miodem płynąca. Kameruńską ziemią płynie to, co ona swym sercem przetwarza na mleko i miód. Płynie czas, którego ona nie liczy, a on swym nurtem zabiera ze sobą wszystko, co stanowi życie pani Ewy. On niesie radość, spełnienie i świadomość nieużytecznego sługi. Ale jeśli niesie wszystko, to łzy także. Ale to są łzy „ziemi obiecanej”.

Doceniona

Jej ofiarna praca została dostrzeżona. 30 grudnia 2016 r. prezydent Andrzej Duda przyznał pani Ewie Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz osób potrzebujących pomocy.

„Ja ten krzyż symbolicznie dzielę na małe okruszki, które przekazuję także innym misjonarzom, którzy już odeszli do Pana, którzy jeszcze pracują. Chcę się nim podzielić także z tymi, którzy misje otaczają swoją modlitwą i swoim cierpieniem” - mówiła Ewa Gawin, przyjmując order w sierpniu 2017 r., podczas Pieszej Pielgrzymki Tarnowskiej na Jasną Górę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem