Reklama

Komu potrzebna nowelizacja?

Andrzej Kołakowski
Niedziela Ogólnopolska 13/2010, str. 34

Dyskusja wokół nowelizacji Ustawy o przemocy w rodzinie przybiera na sile. Można jednak odnieść wrażenie, że gdyby nie głosy sprzeciwu, które pojawiły się w środowiskach konserwatywnych, akt prawny silnie uderzający w autonomię rodziny przeszedłby bez echa. Większość Polaków nie zdawałaby sobie sprawy, że państwo zyskało nowy instrument ingerowania w życie obywateli.
Powołane przez nowelę zespoły interdyscyplinarne w założeniu mają przyczynić się do efektywnego zwalczania przemocy. Obligatoryjne spotkania miałyby przyspieszyć działania pomocowe oraz sprawić, że forma udzielonej pomocy będzie optymalna. Zwróćmy uwagę, że sąd wydając postanowienie, opiera się na opinii kuratora, diagnozie pogotowia opiekuńczego, a często na Rodzinnym Ośrodku Diagnostyczno-Konsultacyjnym, a żadna z tych instytucji nie potrzebuje uprawnień specjalnych. Dlaczego zatem zespół ma mieć prawo gromadzenia i przetwarzania danych bez zgody i wiedzy zainteresowanych? Nie kwestionując idei współpracy między poszczególnymi instytucjami, tworzenie specjalnego ciała raczej spowolni procedury. Ogrom spraw, obligatoryjne spotkania, brak środków finansowych, wykonywanie zadań w ramach dotychczasowych obowiązków zawodowych nie mogą poprawić jakości. Nie wiem, jak zorganizują sobie pracę członkowie zespołu. Czy lekarz, który pracuje w szpitalu lub przychodni, pozostawi swoich pacjentów, czy policjant nie pójdzie na patrol, czy sędzia odwoła posiedzenia?
Wśród uprawnień zespołów najwięcej kontrowersji budzi zapis o możliwości gromadzenia i przetwarzania danych o rodzinach stosujących przemoc oraz zagrożonych zjawiskiem przemocy bez wiedzy i zgody zainteresowanych. W opinii projektodawców, połowa Polaków stosuje przemoc. Jeśli dodać do tego rodziny „zagrożone”, to kto wie, może wszyscy mamy szanse znaleźć się na celowniku służb socjalnych... Wydaje się, że nawet gdy dojdzie do przemocy, można poprosić ofiarę o udzielenie niezbędnych dla sprawy informacji. Projektodawcy zmierzają zatem do uprzedmiotowienia osób i relacji. Instytucja, która ma udzielić pomocy, wysyła do wspomaganego komunikat: twoje zdanie w tej sprawie w ogóle nas nie interesuje.
Jeszcze gorzej wygląda sytuacja w przypadku, rodzin „zagrożonych przemocą”. Kto i według jakich kryteriów będzie je wyodrębniał? Nie wiadomo. Zostać sprawcą nie jest trudno. Zakazując np. dziecku udziału w koncercie Nergala, stajemy się sprawcami przemocy psychicznej. Po pierwsze, dziecko mogło się poczuć poniżone faktem, że jego koledzy mogą, a ono nie; po drugie, ograniczyliśmy mu kontakty społeczne, a jeśli dodatkowo uzasadniliśmy nasz zakaz przekonaniami religijnymi (my jesteśmy katolikami, a wspomniany Nergal satanistą), narzuciliśmy mu swoje poglądy. Jednym zakazem zastosowaliśmy zatem aż trzy formy przemocy psychicznej, a jakby się przyjrzeć, to i więcej (por. definicja przemocy, „Poradnik pracownika socjalnego”). Gdyby ten „akt przemocy” został oficjalnie potwierdzony „niebieską kartą”, jako obywatele staniemy się bezbronni. Wszak w przypadku zespołów interdyscyplinarnych nie ma instancji odwoławczych jak w przypadku sądu. Powie ktoś, że przecież jest jeszcze zdrowy rozsądek, zgoda, ale rzeczywistość pokazuje co innego. Jedna z polskich dziennikarek zamieszkujących w Szwecji relacjonowała słowa córki powracającej z przedszkola: „… a wiesz, mamusiu, że jak mnie uderzysz, to mogę cię podać na policję?”. Okazuje się, że wprowadzając odpowiedni program „edukacyjny”, wszystkiego można dokonać. Szkolenia tego typu zasiewają wątpliwość, uczą, że rodzic to nie jest ktoś, kto kocha, komu można w pełni zaufać. Może skrzywdzić, a wtedy jedynym obrońcą jest państwo. Tymczasem to nieprawda - państwo nie kocha. Co ważne, w programach tych uczestniczą wszystkie dzieci, zatem nieufność do rodziców rozbudza się nawet w tych rodzinach, gdzie wszystko jest w porządku.
Wprowadzając zakaz stosowania kar cielesnych (na dobrą sprawę wszelkich kar, bo każda może być uznana za poniżającą), nowela zrównuje rodziny patologiczne, w których maltretuje się dzieci, z rodzinami zdrowymi, w których za przewinienie wymierza się karę, a zachowania pożądane nagradza. Ciekawe, że prawo do zastosowania przymusu bezpośredniego przysługuje funkcjonariuszom państwa, a odmawia się go rodzicom. Państwo zobowiązując rodziców do wychowania dzieci, odbiera im jednocześnie wszelkie narzędzia. Nie mogąc karać, muszą ponosić pełną odpowiedzialność za postępowanie swoich dzieci.
Redaktor naczelny szwedzkiego pisma „Nyliberalen” H. Bejke mówi, że w Szwecji rodzina stała się przedmiotem ataku socjaldemokratów, ponieważ ze swej natury stanowi alternatywę wobec państwa, tworzy wokół człowieka siatkę ochronną. Jeśli człowiek znajdzie się w tarapatach, może zwrócić się o pomoc do krewnych. Państwo chciałoby zerwać te więzi, doprowadzić do sytuacji, w której obywatel byłby całkowicie uzależniony od niego. Socjalizm, który poniósł sromotną klęskę na polu gospodarczym, stara się zawłaszczyć sobie sferę obyczajową, narzucić swój model myślenia o rodzinie, system wartości, którego skutki będą odczuwalne za kilka lat. Rodzina stanie się wówczas grupą jednostek, w której prawo miłości zostanie zastąpione prawem do własnego zdania, do tajemnicy, do osobistego życia, do godnej śmierci, do zdrowia seksualnego itp., na których straży będzie stało socliberalne „państwo”. Niedawno rozmawiałem z wicekonsulem Rosji, który wyznał, że w Polsce najbardziej podoba mu się rodzina, zwracał uwagę na jej mocne więzi, ciepłe relacje, nieudawaną radość widoczną podczas spotkań. Uznał też, że tę wyjątkowość zawdzięcza polska rodzina… religii. Czasem z dystansu widać lepiej, nie dajmy sobie zatem odebrać tego skarbu. q

Sutanna, w której zginął ks. Jerzy Popiełuszko ma zostać udostępniona wiernym

2019-07-16 16:26

Informacja prasowa

W Parafii Świętego Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu znajdują się bezcenne przedmioty będące świadkami dramatycznych wydarzeń sprzed blisko 35 lat. Sutanna, którą w dniu śmierci miał na sobie ksiądz Jerzy Popiełuszko, koloratka, koszula i inne przedmioty, dzięki wparciu Ministerstwa Kultury oraz Polskiej Fundacji Narodowej poddane zostały konserwacji. Na 35. Rocznicę śmierci męczennika czasu komunizmu, będą one umieszczone w specjalnych gablotach, aby w ważnych momentach mogły być udostępniane wiernym.

Informacja prasowa

Przedmioty, o których mowa noszą ślady dramatycznych wydarzeń z 19 października 1984 roku, kiedy agenci służby bezpieczeństwa uprowadzili, a następnie w bestialski sposób zamordowali kapelana Solidarności. Tkaniny wciąż są poszarpane, pobrudzone, ze śladami błota. Przedmioty te po zakończeniu śledztwa i procesu toruńskiego zostały ostatecznie przekazane Archidiecezji Warszawskiej i dziś znajdują się w Sanktuarium Błogosławionego Księdza Jerzego Popiełuszki mieszczącym się w Parafii Świętego Stanisława Kostki. Ich konserwacja została dokonana tak, żeby zachować wszelkie ślady dramatu. Działanie to przeprowadziła konserwatorka Joanna Sielska, współpracująca z Muzeum Auschwitz i z Muzeum Powstania Warszawskiego. Kiedy badając tkaniny napotykałam na ślady dramatu, zdawałam sobie sprawę, z jak niezwykłymi przedmiotami mam kontakt. Była to trudna praca – powiedziała specjalistka. Są to relikwie a kontakt z nimi jest wstrząsający, powinny przypominać dzisiejszym pokoleniom o odpowiedzialności za bliźnich i o aktualności sporu dobra ze złem – powiedział ksiądz Marcin Brzeziński, proboszcz Parafii Świętego Stanisława Kostki.

Specjalistyczne gabloty będą odporne na uszkodzenia fizyczne, niepalne oraz regulujące temperaturę i wilgotność. Koszt ich wykonania to 60 tys. zł. Z założenia nie chcemy aby zakup finansował zewnętrzny sponsor. Zwracamy się z prośbą do zwykłych ludzi – jeśli jest to dla nich ważne – projekt zostanie ukończony – powiedział Paweł Kęska z działającego w Sanktuarium i Muzeum księdza Jerzego Popiełuszki.

Więcej informacji o projekcie na stronie: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Święta szata

2019-07-16 20:50

Beata Pieczykura

W klasztorze pw. Miłosierdzia Bożego w Częstochowie w uroczystość Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, 16 lipca, Mszy św. przewodniczył oraz homilię wygłosił bp Andrzej Przybylski.

Beata Pieczykura/Niedziela
Zobacz zdjęcia: Święta szata

Do licznie zebranych powiedział: – Czas ucieka, a szkaplerz niesie nas ku wieczności. Do nieba prowadzi nas m.in. wielki znak szkaplerza świętego. Razem ze siostrami my, tu zgromadzeni w Karmelu w Częstochowie, chcemy odnowić przywiązanie do szkaplerza, wiarę w ten święty znak i to wszystko, co on oznacza. Ksiądz Biskup przypomniał, że szkaplerz jest świętą szatą, która oznacza przyobleczenie się w Chrystusa, czyli decyzję przemiany życia, by każdego dnia stylem życia naśladować Jezusa i Jego Matkę. Tym, którzy zdecydowali się przyjąć szkaplerz, przedstawił obowiązki (takie jak współpracować z łaską, często spowiadać się, odmawiać znaczoną w dniu przyjęcia modlitwę, czynić dobrze bliźnim), a przede wszystkim obietnice, że znajdują się pod szczególną opieką Matki Bożej w trudach i niebezpieczeństwach życia ziemskiego, zostaną zachowani od wiecznego potępienia, a Matka Jezusa już w pierwszą sobotę po ich śmierci uwolni z czyśćca.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem