Reklama

Jasnogórska inauguracja posługi nowego prymasa polski

Do wydarzeń sprzed Pałacu Prezydenckiego w Warszawie, gdzie trwa spór o krzyż upamiętniający ofiary katastrofy smoleńskiej, nawiązał 15 sierpnia w homilii na Jasnej Górze prymas Polski abp Józef Kowalczyk. Przewodniczył on Sumie odpustowej na Szczycie Jasnogórskim w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Mówił o swojej pracy jako członka i dziekana korpusu dyplomatycznego. Dziękował Bogu i Matce Bożej za 20 lat swojej posługi na stanowisku nuncjusza apostolskiego w Polsce. Wskazał na najważniejsze, powierzane mu w tym czasie zadania, jak reorganizacja struktur administracyjnych Kościoła, rozmowy z rządem Rzeczypospolitej Polskiej w celu zawarcia konkordatu między Stolicą Apostolską a Polską, co nastąpiło 28 lipca 1993 r. Do ratyfikacji tego dokumentu doszło 25 lutego 1998 r. Abp Józef Kowalczyk zawierzył Maryi swoją posługę prymasa Polski i metropolity gnieźnieńskiego

Niedziela Ogólnopolska 35/2010, str. 12-15

Krzysztof Świertok

15 sierpnia 2010 r. na Jasnej Górze zgromadziło się ok. 100 tys. pielgrzymów

15 sierpnia 2010 r. na Jasnej Górze zgromadziło się ok. 100 tys. pielgrzymów

„Pierwsza po Synu weszłaś w bramy nieba
z duszą i ciałem jaśniejącym troską;
Odtąd się stałaś drogą najpewniejszą
do domu Boga”.
(Hymn z II Nieszporów na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny)

Tak śpiewa dziś z uniesieniem Kościół, kontemplując cudowne wydarzenie Wniebowzięcia Dziewicy. Ta uroczystość, obchodzona w środku lata, stanowi sposobność sprzyjającą medytacji nad rzeczywistością wykraczającą poza ziemską egzystencję.
Gdy kontemplujemy Maryję w chwale niebieskiej, łatwiej uświadamiamy sobie, że codzienne zadania i troski nie powinny pochłonąć nas bez reszty, życie bowiem sięga poza horyzont ziemski. Dlatego też nasze ziemskie działania, jako ludzie wierzący, staramy się odnosić i wiązać przez gesty i czyny z wymiarem pozaziemskim.
Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny nazywane jest także świętem Matki Bożej Zielnej. To właśnie w tym dniu wierni, zgodnie z tradycją sięgającą dalekiej przeszłości, przynoszą na uroczystą liturgię wielorakie zioła, owoc ziemi i pracy rąk ludzkich, aby ofiarować je Bogu. Za wstawiennictwem Matki Bożej Zielnej, Pani Wniebowziętej, chcę dziękować za te owoce i prosić o błogosławieństwo, aby służyły chwale Bożej i pożytkowi każdego człowieka, który zechce z nich korzystać.
Drodzy Bracia i Siostry!
Pielgrzymujemy do Jasnogórskiego sanktuarium, gdzie czcimy Najświętszą Maryję Pannę Wniebowziętą, Matkę Bożą Zielną, aby za Jej pośrednictwem złożyć Bogu owoce ziemi i pracy rąk ludzkich, za nie dziękować i zawierzyć Bogu swoją teraźniejszość i przyszłość w nadziei na otrzymanie błogosławieństwa w dalszym realizowaniu naszego powołania ziemskiego.
W tym roku także ja przynoszę Matce Bożej Zielnej, Wniebowziętej Matce naszego Zbawiciela, mój dar i za Jej pośrednictwem składam go Bogu Wszechmogącemu, Panu Czasu i Wieczności.
Tym darem jest ponad dwadzieścia lat posługi Nuncjusza Apostolskiego w Polsce i wespół z waszymi ziołami i innymi owocami ziemi składam go na eucharystycznym ołtarzu z wiarą i nadzieją, że Bóg Miłosierny przyjmie ten dar i uczyni z niego ofiarę miłą sobie.
Dwadzieścia lat posługi Nuncjusza Apostolskiego w Polsce.
„Stało się to przez Pana” (Ps 118/117, 23).
Bogu niech będą dzięki!
Do tych słów psalmisty odwołałem się na początku mojej misji Nuncjusza Apostolskiego w Polsce podczas Mszy św. odprawionej w archidiecezjalnej katedrze św. Jana w Warszawie w uroczystość Chrystusa Króla, 26 listopada 1989 r. Powiedziałem wtedy: „Umiłowani Bracia i Siostry, te słowa psalmisty cisną się na usta w chwili, kiedy w modlitewnej zadumie staramy się zgłębić znaczenie tych wydarzeń, które stały się udziałem społeczeństwa polskiego i Kościoła w Polsce na przestrzeni ostatnich lat, poczynając od wyboru Papieża Jana Pawła II aż po dzień dzisiejszy, kiedy w wyniku nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską i Stolicą Apostolską w dniu 17 lipca 1989 r. oraz mianowania i wymiany przedstawicieli, staję pośród was jako Nuncjusz Apostolski, aby na sposób stały reprezentować Ojca Świętego wobec Kościoła, który jest w Polsce oraz wobec państwa i wobec władz państwowych”.
Dziś po dwudziestu latach posługi Nuncjusza Apostolskiego w Polsce powtarzam te słowa, patrząc na moją misję już z perspektywy spełnionej misji, jaką zlecił mi sługa Boży Jan Paweł II. Wydaje mi się, że te właśnie słowa wypowiedziane w 1989 r. najlepiej oddają treść i sens tego wszystkiego, czego byliśmy świadkami, tych wielorakich przemian, jakie miały miejsce w Polsce, a w których uczestniczyliśmy na miarę naszych możliwości, kompetencji i powierzonych zadań, zagospodarowywania wolności w demokratycznym państwie, odnajdywania własnej tożsamości w strukturach suwerennych państw w Europie i właściwego miejsca Kościoła w tej nowej rzeczywistości bytowania ludzkiego, realizowania jego zadań ewangelizacyjnych i umiejętnego odpowiadania na wyzwania i znaki czasu na przełomie dwóch tysiącleci, odnajdywanie i wytyczanie właściwej drogi pielgrzymowania w wierze, nadziei i miłości w trzecim tysiącleciu, prowadzenia dialogu ze współczesnym światem zafascynowanym oszałamiającymi osiągnięciami w dziedzinie nauki, techniki, gospodarki, kultury, medycyny, audiowizualnych środków komunikowania się z drugim człowiekiem na całym globie ziemskim, itd.
Przybywając do Polski w charakterze Nuncjusza Apostolskiego i pełniąc tę misję, nosiłem w sobie świadomość tego, „jaka przyszłość i jakie dziedzictwo jest związane z powierzoną mi posługą, świadomość tych wysiłków, jakie Prymas Tysiąclecia, obecny Prymas, Sekretarz Episkopatu i cały Episkopat Polski uczynili w kierunku normalizacji stosunków. Posługę moją pojmowałem przede wszystkim jako posługę kapłańską i kościelną, posługę stałego reprezentanta Biskupa Rzymu w Kościele w Polsce, wobec narodu i wobec władz państwowych. Ma ona być zgodna z nauką Soboru Watykańskiego II i prawem kanonicznym - znakiem jedności Kościoła i troski Ojca Świętego o dobro narodu polskiego, o uwydatnienie suwerenności państwa opartego na pełni suwerennych praw społeczeństwa żyjącego w nim, troska bowiem o zabezpieczenie tych praw stanowi część posługi Kościoła w dzisiejszym świecie” (fragment przemówienia z 23 listopada 1989 r.).
Nuncjusz Apostolski jest stałym, widzialnym znakiem duszpasterskiej troski Biskupa Rzymu o cały Kościół powszechny i o poszczególne Kościoły lokalne, o jedność Kościoła i Kolegium Biskupów, o jedność wiary, sakramentów i dyscypliny, ma być znakiem obecności następcy św. Piotra i oparciem dla biskupów, kapłanów, zakonników, zakonnic i wszystkich wiernych, a jego posługa nie zastępuje władzy biskupów, ani jej nie ogranicza.
Tę misję pełniłem przez ponad dwadzieścia lat realizując wolę i wskazania sługi Bożego Jana Pawła II. A były to zadania niełatwe, zwłaszcza gdy się zważy, że nie było żadnych wzorców odbudowywania i utrwalania misji Nuncjusza w kraju po pięćdziesięciu latach jego nieobecności. Ostatni bowiem Nuncjusz (abp Filip Cortesi) wyjechał z Warszawy 5 września 1939 r.
Dziś dziękuję Bogu za tę wielką łaskę, jakiej doznałem - być Nuncjuszem Apostolskim w Polsce, Ojczyźnie Wielkiego Jana Pawła II, być znakiem Jego duchowej obecności w tym Kościele partykularnym. Dziękuję Bogu za Was, Bracia i Siostry, którzy Polskę stanowicie, za to, że mnie życzliwie przyjęliście i wspomagaliście w realizowaniu powierzonej mi misji. Dziękuję za wspólnie przeżyte lata mozolnej pracy i modlitwy, za solidarność okazywaną mi w chwilach radosnych i smutnych, zwłaszcza w czasie odejścia do domu Ojca sługi Bożego Jana Pawła II, za życzliwe i gościnne przyjęcie Jego następcy Benedykta XVI, za okazany Mu szacunek i przywiązanie podczas jego wizyty apostolskiej w Polsce w dniach 25-28 maja 2006 r. To podziękowanie składam na ołtarzu eucharystycznym, jako wdzięczny dar ofiarny za Was wszystkich - ludzi dobrej woli.
Do tego daru ofiarnego dołączam wszystko to, co zgodnie z wolą Jana Pawła II udało się nam zrealizować.
W tym miejscu wspomnę tylko najważniejsze zadania:
1) Reorganizacja struktur administracyjnych Kościoła, który jest w Polsce, dokonana bullą papieską „Totus Tuus Poloniae populus” z dnia 25 marca 1992 r. To przedsięwzięcie na miarę tysiąclecia, jakie znalazło wyraz we wspomnianej bulli, zostało przygotowane i przedłożone Ojcu Świętemu przez Nuncjaturę Apostolską we współpracy z Konferencją Episkopatu Polski. Nigdy w przeszłości nie było tak całościowej reorganizacji administracji kościelnej w Polsce, jak ta przeprowadzona przez Jana Pawła II.
W miejsce istniejących 5 metropolii powstało 8 nowych, czyli w sumie ustanowiono 13 prowincji kościelnych w Polsce. Dołączyły później jeszcze dwie: metropolia łódzka (24 lutego 2004 r.) i metropolia przemysko-warszawska obrządku greckokatolickiego (24 maja 1996 r.). Mocą tej bulli ustanowiono też 13 nowych diecezji. Później jeszcze powstała diecezja bydgoska i świdnicka (24 lutego 2004 r.) oraz diecezja wrocławsko-gdańska obrządku greckokatolickiego (24 maja 1996 r.).
W tym kontekście należy też przypomnieć przywrócenie ordynariatu polowego Wojska Polskiego (21 stycznia 1991 r.). Obecnie kościelną strukturę administracyjną w Polsce stanowią: 15 metropolii i 44 diecezje (w tym ordynariat polowy).
Jan Paweł II z okazji dziesięciolecia tej restrukturyzacji, na specjalnej audiencji 9 marca 2002 r. wypowiedział słowa uznania i podziękowania za dokonaną pracę. Powiedział wtedy: „Cieszę się wraz z Wami, że nowa struktura administracyjna zaowocowała pięknem nowych katedr, budową seminariów duchownych, domów rekolekcyjnych i ośrodków duszpasterskich. Szczególną jednak radością napawa mnie fakt, że pozwoliła ona na skuteczniejsze działanie kurii biskupich oraz pełniejszą współpracę diecezji ze wspólnotami życia konsekrowanego i rozwojem duszpasterstw specjalistycznych. Jest to dostrzegalny wyraz waszej wiary, świadectwo troski o dobro Kościoła”.
2) Drugim zadaniem powierzonym przez Ojca Świętego były negocjacje z rządem Rzeczypospolitej Polskiej celem zawarcia konkordatu między Stolicą Apostolską i Polską, co nastąpiło 28 lipca 1993 r. Jego ratyfikacja miała miejsce 25 lutego 1998 r. Konkordat ten uważany jest za umowę nowoczesną, sformułowaną przy rozpoznaniu znaków czasu i wyzwań, jakie stają przed współczesnym społeczeństwem w zakresie relacji Państwo-Kościół, gwarantującą prawa i obowiązki ludzi wierzących w strukturach państwa demokratycznego.
Składa się on z 29 artykułów i zawiera prawne sformułowania podstawowych zasad wzajemnych odniesień Kościoła i Państwa w oparciu o zasadę autonomii i niezależności oraz współdziałania dla dobra człowieka w tych dziedzinach, które są im wspólne. Uszczegółowienie tych zasad pozostawione zostało prawodawstwu wewnętrznemu kraju, uchwalonemu przez władzę ustawodawczą, w opraciu o uzgodnienia przedstawicieli Konferencji Episkopatu i Władzy wykonawczej.
Jan Paweł II z wielkim zadowoleniem ratyfikował ten konkordat i dał temu wyraz podczas uroczystej wymiany dokumentów ratyfikacyjnych w Watykanie 25 marca 1998 r.
W tym miejscu trzeba także zauważyć duży wkład pracy Nuncjatury w ustanowieniu sześciu wydziałów teologicznych w strukturach uniwersytetów państwowych oraz przy przekształceniu Akademii Teologii Katolickiej w Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.
3) Kolejnym zadaniem Nuncjusza Apostolskiego i Konferencji Episkopatu Polski było i jest przedstawianie Ojcu Świętemu kandydatów do posługi biskupiej w charakterze biskupa diecezjalnego lub pomocniczego. Obecnie Kościół, który jest w Polsce, ma 133 biskupów: 44 biskupów diecezjalnych (w tym jeden kardynał), 58 biskupów (tytularnych) pomocniczych i 33 biskupów emerytów, czyli seniorów (w tym 4 kardynałów). W okresie minionych 20 lat, w wyniku wspomnianego wyżej przedłożenia, zostało mianowanych 59 biskupów diecezjalnych (8 z nich zmarło, a 13 przeszło na emeryturę) i 45 biskupów pomocniczych.
Całkowicie nowych biskupów na przestrzeni minionych 20 lat mianowano w liczbie 71.
4) Wielkim wyzwaniem dla Nuncjusza Apostolskiego w Polsce była troska o siedzibę Nuncjatury w Warszawie, a więc o odnowę i znaczną rozbudowę budynku nabytego w 1925 r., tak aby był godnym i funkcjonalnym miejscem na przyjęcie Ojca Świętego Jana Pawła II podczas Jego apostolskich pielgrzymek do Ojczyzny, zwłaszcza w roku 1991 i 1999 oraz Jego następcy Benedykta XVI w maju 2006 r., a zarazem, aby ta siedziba w stolicy Polski była symbolicznym znakiem historycznego pontyfikatu Jana Pawła II.
Dzięki życzliwości biskupów polskich i ofiarności ludu Bożego udało się zrealizować to zadanie w 1997 r., a sam budynek pobłogosławił i uświęcił Jan Paweł II swoją obecnością i Mszą św. odprawioną w kaplicy Nuncjatury 11 czerwca 1999 r. - w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa. To dzieło zapewne świadczyć będzie o naszym szacunku dla Jana Pawła II i Stolicy Apostolskiej, o wielkości Jego pontyfikatu, będzie też wymownym znakiem naszego pokolenia, które miało szczęście żyć podczas pontyfikatu Wielkiego Jana Pawła II, i zapewne stanie się wyzwaniem dla przyszłych pokoleń.
5) Wypełniając powierzone mi zadania Nuncjusza, starałem się utrzymywać bezpośredni kontakt z życiem duszpasterskim w Polsce i aktywnie w nim uczestniczyć. Dlatego chętnie korzystałem z zaproszeń księży biskupów czy przełożonych zgromadzeń zakonnych męskich i żeńskich, co pozwoliło mi poznać wszystkie diecezje i ogrom pracy duszpasterskiej, wychowawczej, formacyjnej kapłanów, braci i sióstr zakonnych. To, co było mi dane poznać teoretycznie, uczestnicząc w obradach sesji plenarnych Konferencji Episkopatu i Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich i Żeńskich, mogłem zobaczyć w rzeczywistości i przekonać się, jak wygląda realizacja praktyczna tych przedsięwzięć i decyzji. Wspomnę tu tylko niektóre rodzaje duszpasterstwa, jak np. rodzin, młodzieży, promocji powołań i formacji duchowej w seminariach, duszpasterstwo akademickie, opiekę duszpasterską w więzieniach, szpitalach, wojsku, w szkołach publicznych i prywatnych, itd.
Wspólne przeżywanie liturgii mszalnej i innych nabożeństw ubogacało mnie duchowo i zapisało się głęboko w mojej pamięci.
Taką posługę sakramentalną (chrzest, bierzmowanie, małżeństwo, spowiedź, święcenia kapłańskie, konsekracje nowych biskupów) i duszpasterską (dni skupienia, konferencje, spotkania formacyjne itp.) w strukturach diecezjalnych Kościoła, który jest w Polsce, spełniałem w różnych miejscowościach ponad 650 razy, w strukturach zgromadzeń męskich ok. 210 razy, zaś w strukturach zgromadzeń żeńskich ponad 120 razy. To doświadczenie pomogło mi bardzo w pracy nad statutami Konferencji Episkopatu oraz Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich i Żeńskich w Polsce, lub ich nowelizacją.
6) Całkowicie nowym i ważnym doświadczeniem dla mnie była praca w Korpusie i z Korpusem Dyplomatycznym w Warszawie, czyli oficjalnymi przedstawicielami krajów i rządów, z którymi Polska utrzymuje stosunki dyplomatyczne. W 1989 r. było 65 szefów misji dyplomatycznych rezydujących w Warszawie, a obecnie jest ponad 90. Przez cały czas posługi Nuncjusza byłem dziekanem Korpusu Dyplomatycznego. Ileż było pięknej współpracy, zrozumienia i wspólnej troski o pokój i sprawiedliwość społeczną w świecie, o pozytywne działanie na rzecz każdego człowieka tak, aby mógł godnie żyć w swoim suwerennym kraju, w wolności, poszanowaniu praw osoby oraz społeczności ludzkich, ich kultury i przekonań religijnych. Doświadczyłem w tym środowisku dużo dobrej woli w prowadzeniu dialogu i rozwiązywaniu wielorakich problemów. Ileż zrozumienia i wsparcia można było doznać, jeśli szczerze, z powagą i poszanowaniem godności współrozmówcy przedstawiało się trudne czasem problemy.
Tę pracę pojmowałem jako szczególną moją posługę, poniekąd duszpasterską, zwłaszcza podczas indywidualnych i grupowych spotkań, takich jak święta narodowe, powitania i pożegnania ambasadorów, jakie miały miejsce w Nuncjaturze Apostolskiej ponad 300 razy.
Stało się to przez Pana! Bogu niech będą dzięki!
Wszystkie te zadania można było realizować dzięki życzliwej współpracy i wsparciu Konferencji Episkopatu Polski, Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich i Żeńskich, duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego, wspólnoty ludu Bożego w całej Ojczyźnie, a zwłaszcza rodzin katolickich, młodzieży, środowisk akademickich i twórców kultury, ludzi pracy fizycznej i umysłowej, instytucji państwowych, miejskich i samorządowych, kościołów siostrzanych i wspólnot wyznaniowych skupionych w Polskiej Radzie Ekumenicznej i wszystkich ludzi dobrej woli, którym pokój wewnętrzny kraju i dobro wspólne, oparte na zasadzie wolności religijnej, poszanowaniu godności każdej osoby ludzkiej i wzajemnej współpracy, leżą głęboko na sercu. Dziś tym wszystkim osobom i instytucjom, wymienionym i niewymienionym, składam szczere wyrazy uznania, wdzięczności i podziękowania, także za waszym pośrednictwem. Owoce tej pracy stanowią nasze wspólne dzieło i są żywym pomnikiem, jaki wznieśliśmy słudze Bożemu Janowi Pawłowi II.
Cały ten wspólny dorobek składam dziś za pośrednictwem Matki Bożej Zielnej, Wniebowziętej Królowej Polski, na ołtarzu eucharystycznym, jako dar ofiarny i proszę, aby Bóg miłosierny i sędzia sprawiedliwy przyjął go i uczynił z niego ofiarę miłą sobie.
Drodzy Bracia i Siostry!
Teraz chcę dołączyć do naszej wspólnej dziękczynnej modlitwy jeszcze inne dary. A mianowicie:
- dar beatyfikacji ks. Jerzego Popiełuszki, która miała miejsce kilkanaście tygodni temu w Warszawie.
I dary bolesne:
- klęski powodzi, które dotknęły tysiące ludzi w Polsce, zadając ogromne cierpienia i pozbawiając ich całego dobytku życia.
- i ten najbardziej bolesny dar: tragedii lotniczej pod Smoleńskiem, który chcę złożyć w formie modlitewnego zawierzenia:
Pani Jasnogórska, Królowo Polski, Matko Boża Zielna, kiedy czas mojej posługi w charakterze Nuncjusza Apostolskiego w Polsce zbliżał się do końca, przeżyliśmy wszyscy w Polsce i poza jej granicami ogromną kwietniową tragedię, katastrofę lotniczą pod Smoleńskiem, która pozbawiła życia 96 osób, a wśród nich pana Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego wraz z małżonką Marią, byłego Prezydenta na Uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego i tylu niewinnych ludzi, którzy kierowani myślą upamiętnienia ofiar katyńskich, w drodze do ich mogił, złożyli ofiarę z własnego życia.
Tragedia bolesna, trudna do zrozumienia w wymiarach ludzkiego rozumowania i w kategoriach Opatrzności Bożej.
Z całym zaangażowaniem oddawaliśmy im hołd i uszanowanie w uroczystościach pogrzebowych i w wielkiej żałobie.
Dziś tę ofiarę ich życia w dobrej sprawie włączam także, w duchu wiary i chrześcijańskiej miłości, w bukiet owoców naszej pracy i modlitwy, które przynosimy tu, w uroczystość Matki Bożej Wniebowziętej, Matki Bożej Zielnej i prosimy, aby Bóg Miłosierny, za Jej wstawiennictwem przyjął tę ofiarę, a zmarłym dał udział w chwale Zmartwychwstania.
Proszę zarazem, za wstawiennictwem Matki Bożej Wniebowziętej, Matki Bożej Zielnej, o dar mądrości dla nas wszystkich, abyśmy ten klimat żałoby i budującego wszystkich solidarnego szacunku dla ofiar tragedii, nie zaciemniali i nie przesłonili jakimś dziwnym przetargiem i nieporozumieniem, wykorzystując w tym wszystkim krzyż - znak zbawienia - jako narzędzie przetargu w charakterze jakiegoś „zakładnika”, o czym tak dobitnie wypowiedziało się Prezydium Konferencji Episkopatu Polski w imieniu całej Konferencji Episkopatu.
Matko Najświętsza, uproś dar mądrości, abyśmy obronę krzyża - o co nas tak serdecznie prosił Jan Paweł II - zrozumieli właściwie, tak, jak ją pojmował On - nasz wielki Rodak, Papież, a nie opacznie i tendencyjnie, burząc w ten sposób solidarny klimat żałoby i szacunku dla ofiar tragedii smoleńskiej.

Reklama

Teraz, kiedy moja misja Nuncjusza Apostolskiego dobiegła końca, zwracam się do Was, Bracia i Siostry w człowieczeństwie i wierze, do wszystkich ludzi dobrej woli, którym wolność religijna, godność człowieka i poprawne stosunki między Kościołem i Państwem leżą na sercu, abyście mojego następcę przyjęli życzliwie i wspierali go w wypełnianiu misji, tak jak wspomagaliście mnie.
Was wszystkich zapewniam o mojej stałej, wdzięcznej pamięci w modlitwie, upraszając dla Was obfitość Bożego błogosławieństwa słowami Pisma Świętego:

„Niech Was Pan błogosławi i strzeże.
Niech rozpromieni oblicze swe nad wami,
Niech was obdarzy swą łaską,
Niech zwróci ku wam oblicze swoje
I niech was obdarzy pokojem”
(por. Lb 6, 24-25)

W tę wielką uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny zawierzam Jej, w waszej obecności, moją nową posługę arcybiskupa metropolity gnieźnieńskiego i prymasa Polski, którą przyjąłem w duchu posłuszeństwa, wpatrzony w Jej wzór i posługując się Jej słowami: „Fiat voluntas Tua” - Bądź wola Twoja.
Waszym modlitwom się polecam, abym podołał temu wyzwaniu i tylu zadaniom.
Pani Jasnogórska, Wniebowzięta Matko Boża Zielna, bądź moją przewodniczką, wsparciem i podporą duchową w realizowaniu tego nowego powołania w Kościele, który jest w Polsce. Amen!

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ziemia z grobu gen. Maczka w Słubicach

2021-07-23 12:18

[ TEMATY ]

Panteon Pamięci Żołnierza Polskiego

Archiwum autora

W dniu 22 lipca słubicką parafię pw. Ducha Świętego odwiedziła rodzina Państwa Ewy i Wojciecha Romaniuk, na co dzień mieszkających i pracujących w Belgii.

Razem ze swoimi dziećmi przywieźli do Słubickiego Panteonu Pamięci Żołnierza Polskiego ziemię z mogił żołnierzy Pierwszej Polskiej Dywizji Pancernej, którzy polegli w walkach w czasie II wojny światowej na terenie Królestwa Belgii. Małżeństwo Państwa Romaniuk aktywnie działa przy polskiej parafii oraz w Grupie Rekonstrukcyjnej Pierwszej Polskiej Dywizji Pancernej „Antwerpia” w Balen. Bardzo symbolicznym i wzruszającym momentem wizyty było przekazanie ziemi z Polskiego Wojskowego Cmentarza Honorowego w Bredzie z grobu gen. broni Stanisława Maczka, legendarnego dowódcy 1. Polskiej Dywizji Pancernej oraz Nieznanego Polskiego Żołnierza z cmentarza wojennego z Lommel. Dziękując za pomoc w realizacji słubickiego projektu z wielkim zainteresowaniem uczestnicy spotkania wysłuchali informacji o bogatej działalności Polonii w Królestwie Belgii, kultywującej pamięć i historię naszych żołnierzy, którym Belgowie zawdzięczają wyzwolenie od niemieckiego okupanta. Ziemia z mogił Bohaterów zostanie uroczyście złożona w panteonie z honorami wojskowymi, zgodnie z kalendarzem historycznym. Słubiccy pomysłodawcy panteonu mają nadzieję, że w obecności miłośników i fascynatów historii Oręża Polskiego z Królestwa Belgii.

CZYTAJ DALEJ

Rosja: Cały świat włączył się w nawracanie Syberii

2021-07-23 08:01

[ TEMATY ]

Rosja

Syberia

Karol Porwich

Praca duchownych katolickich na Syberii to praca misyjna, w swojej działalności współpracują z innymi wyznaniami, a wierni i duchowni katoliccy w tym miejscu świata to mieszanka narodowości – mówi PAP proboszcz katedry w Irkucku o. Włodzimierz Siek.

Proboszcz katedry jest zarazem wikariuszem generalnym diecezji św. Józefa – największej terytorialnie diecezji rzymskokatolickiej na świecie. Obejmuje ona obszar blisko 10 mln km2. „Na tak rozległym terenie mamy pięć dekanatów” – mówi o. Siek, ale zastrzega, że dane te są umowne. W diecezji są bowiem dekanaty mające tylko trzy parafie, zamiast pięciu. Parafie istnieją w większych miastach, poza nimi pod opieką duchownych są mniejsze „punkty dojazdowe”.

CZYTAJ DALEJ

„Chodź i zobacz” tematem tegorocznego Exodusu Młodych

2021-07-23 20:58

[ TEMATY ]

młodzi

spotkania

Adobe.Stock

Pod hasłem „Chodź i zobacz” przebiegać będzie tegoroczne, 11. Spotkanie Młodzieży Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej - Exodus Młodych. Ewangelizacyjno-kulturalne wydarzenie odbędzie się w dniach 17-19 sierpnia na terenie parafii Sanktuarium św. Stanisława Biskupa w Górecku Kościelnym. Wśród gości są m.in. ks. Krzysztof Porosło, „Misiek” Koterski oraz zespoły Gospel Rain, Rap Brothers, niemaGotu.

Uczestnicy przez 3 dni biorą udział w nabożeństwach, koncertach, warsztatach, różnych formach rozrywki, oraz spotkaniach z gośćmi, którzy dzielą się świadectwem wiary.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję