Reklama

Autobiografia Jana Pawła II do słuchania

Mówi ks. prof. Jan Machniak - dyrektor Katedry Teologii Duchowości Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II
Niedziela Ogólnopolska 19/2011, str. 20


„Jan Paweł II. Autobiografia”, audiobook. Wybrała i ułożyła Justyna Kiliańczyk-Zięba, czyta Krzysztof Gosztyła

18 maja 1920 r. o dziewiątej rano nie było mnie jeszcze na świecie. Jak mi później powiedziano, urodziłem się po południu, między piątą a szóstą. Mniej więcej w tym samym czasie, między piątą a szóstą, tyle że pięćdziesiąt osiem lat później, zostałem wybrany na papieża.

Tak rozpoczyna się „Autobiografia” Jana Pawła II, jeden z największych bestsellerów wydawniczych ostatnich lat, który rozszedł się w nakładzie 300 tys. egzemplarzy. W roku beatyfikacji Wydawnictwo Literackie wydało „Autobiografię” jako audiobook do rodzinnego słuchania, w podróży i w takich chwilach, gdy łatwiej nam słuchać niż czytać. Teksty Jana Pawła II interpretuje Krzysztof Gosztyła. W „Autobiografii” mamy jeszcze raz okazję spojrzeć wstecz na życie Karola Wojtyły i wszystko, co ukształtowało jego niezwykłą przyszłość, bowiem teksty, z których pochodzą wypowiedzi Ojca Świętego - zwłaszcza z przemówień, kazań i wspomnień - w wyborze Justyny Kiliańczyk-Zięby, zostały ułożone tak, że tworzą osobistą wypowiedź Jana Pawła II.

- Jak odbiera Ksiądz Profesor edycję audiobooka w oparciu o wcześniej wydany bestseller, który rozszedł się w nakładzie 300 tys. egzemplarzy?

- „Autobiografia” Jana Pawła II przychodzi dzisiaj do nas w nowej formie - w formie audiobooka, czyli książki, której możemy słuchać w domu i w gronie rodzinnym. Możemy też włączyć płytę z nagraniem np. jadąc samochodem. Głosu użycza Papieżowi aktor Krzysztof Gosztyła. Książka słuchana w nowy sposób odkrywa przed nami postać Jana Pawła II i pozwala się z nim na nowo zaprzyjaźnić.

- Co wyróżnia tę książkę spośród innych opracowań o Janie Pawle II?

- „Autobiografia” Jana Pawła II wydana przez Wydawnictwo Literackie w Krakowie zawiera wypowiedzi Papieża o jego dzieciństwie, młodości, studiach, dojrzewaniu w czasie II wojny światowej. Wydawnictwu udało się zebrać teksty rozsiane po różnych książkach, bardziej czy mniej biograficznych, mówiących o życiu Ojca Świętego, i zestawić je w całość, która daje pełny obraz życia Jana Pawła II.

- Dużą część tych wspomnień stanowią refleksje związane z ukochanym Krakowem…

- Karola Wojtyłę spotykamy na Plantach w Krakowie, gdy jako student zmierza do „Gołębnika”, czyli do Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego oczyma patrzymy na wojnę i na okupację, na te czasy, które były na pewno dramatycznym przeżyciem dla całego pokolenia. Karol Wojtyła odnajdywał w czasie II wojny światowej swoją tożsamość. Wydawało się, że zostanie poetą. Bardzo dużo pisał. Tworzył też sztuki dramaturgiczne. Potem przyszedł taki moment, kiedy jako robotnik Solvayu czytał traktat Ludwika Marii Grignion de Montfort „O doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny” i dzieła św. Jana od Krzyża. Spotykał się z Janem Tyranowskim i z ludźmi, którzy w parafii na Dębnikach podobnie jak on czytali Świętego Doktora Karmelu. W 1944 r. wchodzi w mury Kurii Biskupiej, by zostać księdzem. Tam spędził ostatnie miesiące wojny.

- „Autobiografia” pozwala także na przypomnienie najtrudniejszej wojennej i powojennej historii Kościoła krakowskiego i historii Polski…

- W „Autobiografii” jest też Kościół, który był podporą dla społeczeństwa w czasie wojny i któremu przewodził książę Adam Stefan Sapieha, arcybiskup krakowski. Jest Polska. Papież wspomina tamte czasy - czasy wojny, okupacji i te wszystkie przemiany, jakie dokonywały się po wojnie w Polsce razem z przyjściem komunizmu.
Opowiada o swoim życiu, o środowisku, o tym, jak odnajdywał się jako duszpasterz w parafii św. Floriana w Krakowie. W latach pięćdziesiątych młodzi ludzie gromadzili się wokół Wujka, bo tak go wtedy nazywali w środowisku studenckim. Razem wyruszali w góry i odkrywali piękno Tatr i Beskidów. Latem jechali nad jeziora i poznawali cudowne krajobrazy Mazur. Kiedy zaczyna mówić o swojej fascynacji górami, to tak, jakbyśmy uczestniczyli w tym jego zachwycie, w roztopieniu się w naturze.

- W czym należy upatrywać tajemnicy popularności Jana Pawła II?

- Papież Jan Paweł II niewątpliwie należy do najwybitniejszych myślicieli XX i XXI wieku, ale kiedy mówi o sobie - mówi bardzo prosto i myślę, że to, co jest takie uderzające w jego pontyfikacie, to, co pociąga do dziś, to jego gesty, jego zachowania, jego przytulenie się do małego dziecka czy wywijanie laską, która służyła mu, kiedy był już chory i zmęczony. To wszystko jest nam tak bliskie, że z radością sięgamy do tych tekstów, bo wyczuwamy w nich osobę, która niosła w sobie bardzo wiele ciepła, bardzo wiele swojskości i tę swojskość odkrywali nie tylko Polacy, ale też ludzie innych kultur i innych religii. On sam powiedział o sobie: „Często ciągną mnie za sutannę, bo chcą nawiązać ze mną kontakt” - i rzeczywiście zatrzymywał się przed ludźmi, stawał, rozmawiał, podawał rękę.
Szedł inną drogą niż jego poprzednicy, noszeni zwykle na „sedia gestatoria”. Kroczył zamaszystym krokiem przez Plac św. Piotra i dotykał ludzi. Może dlatego, że jest taki prosty, wciąż pragniemy go słuchać.

Rozmawiała Bogusława Stanowska-Cichoń

Reklama

Trwają uroczystości pogrzebowe śp. prof. Jana Szyszki

2019-10-16 07:13

W środę 16 października, o godz. 11:00 rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe prof. Jana Szyszko, byłego ministra środowiska i wieloletniego posła. W wydarzeniu zaplanowano udział najwyższych rangą urzędników państwowych.

Krzysztof Sitkowski/KPRP
MK

Ceremonia rozpoczęła się o godz. 11.00 Mszą św. w Parafii Rzymskokatolickiej Najświętszego Serca Pana Jezusa (Warszawa - Stara Miłosna, ul. Borkowska 1). Następnie zaplanowany jest przemarsz konduktu żałobnego na Cmentarz Rzymskokatolicki (ul. Gościniec 2, Warszawa - Stara Miłosna) gdzie odbędzie się ceremonia pogrzebowa. Prosimy o przybycie na uroczystości pogrzebowe do godz. 10.30.


Krzysztof Sitkowki/KPPR
MK

MK
MK
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Proponowane w Polsce standardy edukacji seksualnej WHO

2019-10-17 11:44

Marcin Przeciszewski / Warszawa (KAI)

W związku z toczącą się obecnie dyskusją, przypominamy materiał o standardach edukacji seksualnej WHO, które wedle woli licznych środowisk i samorządów powinny być prezentowane dzieciom i młodziezy w polskich szkołach na zajęciach prowadzonych przez tzw. edukatorów seksualnych. W poniższej analizie prezentujemy ich główne założenia.

candy1812/fotolia.com
Rodzice mają prawo do informacji dotyczącej tego, co się dzieje na terenie szkoły, do której uczęszczają ich dzieci, a także tego, co propagują organizacje pozarządowe

Wytyczne te zostały przedstawione w dokumencie „Standardy edukacji seksualnej w Europie”, będącym wspólną publikacją Biura Regionalnego Światowej Organizacji Zdrowia dla Europy i niemieckiego Federalnego Biura ds. Edukacji Zdrowotnej. Publikacja ta, wydana w 2010 r., zawiera zalecenia dla osób i instytucji odpowiedzialnych za zdrowie i edukację seksualną. Jej polskie tłumaczenie zostało wydane w dwa lata później.

Dokument ten - jak czytamy we wstępie - opiera się na tzw. podejściu "holistycznym" do seksualności człowieka i ma za cel „pomóc dzieciom i młodym osobom w rozwinięciu podstawowych umiejętności umożliwiających im samookreślenie ich seksualności i związków na różnych etapach rozwoju, (...) w przeżywaniu swojej seksualności oraz partnerstwa w sposób satysfakcjonujący i odpowiedzialny”.

Autorzy dokumentu zaznaczają, że podejście „holistyczne” ma zastąpić modele edukacji seksualnej obowiązujące dotąd w wielu krajach. Informują, że pierwsza ich grupa – promowana szczególnie silnie przez Republikanów w USA – bazowała na zapoznaniu dzieci i młodzieży z biologicznymi kwestiami dotyczącymi płci i życia seksualnego, co jednak było połączone z promocją wstrzemięźliwości seksualnej do momentu zawarcia związku małżeńskiego. Druga grupa programów, realizowanych dotąd w większości krajów europejskich, abstynencję seksualną traktuje jako zachowanie opcjonalne, a obok niej przedstawiane są zasady antykoncepcji i tzw. bezpiecznego seksu.

Natomiast program WHO ma charakter znacznie bardziej liberalny, uwzględnia również orientację homoseksualną, a płeć – zgodnie z teoriami gender - traktuje jako zjawisko bardziej społeczne niż biologiczne. Na równi z małżeństwem definiowanym jako związek mężczyzny i kobiety, stawia na równym poziomie inne rodzaje związków.

Konkretne propozycje w zakresie edukacji

Dokument „Standardy edukacji seksualnej w Europie WHO” prezentuje „Matrycę” która stanowi przegląd tematów, które powinny zostać omówione w poszczególnych grupach wiekowych: 0–4 lata, 4–6 lat, 6–9 lat, 9–12 lat i 12-15 lat. Zakłada się, że zajęcia te powinny być obowiązkowe (niezależnie od woli rodziców) już od wieku przedszkolnego, a powinni je prowadzić różni specjaliści, niekoniecznie wychowawcy czy nauczyciele. Przewiduje się zatem możliwość prowadzenia edukacji seksualnej przez organizacje pozarządowe mające taki zapis w statutach, a szkoła pełniłaby rolę koordynacyjną.

0–4 lata

Program przewiduje, że szkolni seksedukatorzy powinni przekazywać dzieciom w wieku poniżej 4 lat podstawową wiedzę o ludzkim ciele i narządach płciowych, o różnicach płciowych oraz pochodzeniu dzieci, czyli ciąży i porodzie.

Ma być również kształtowane „pozytywne nastawienie do własnej płci biologicznej, jak i społeczno-kulturowej” oraz wiedza, że związki natury seksualnej mogą być różnorodne, a tej różnorodności powinna towarzyszyć akceptacja.

Niezależnie od tego mają być przekazywane takie treści jak „radość i przyjemność z dotykania własnego ciała” czy wiedza o „masturbacji w okresie wczesnego dzieciństwa”.

4–6 lat

Dzieci w wieku od 4 do 6 lat mają dalej zgłębiać tę tematykę, włącznie z pozytywnym podejściem do masturbacji pojmowanej jako „radość i przyjemność”.

Zarazem mają być omawiane różnorodne emocje, w tym „pierwsza miłość” jako rodzaj zauroczenia, a także przygotowywanie do radzenia sobie w sytuacji, w której uczucie nie zostaje odwzajemnione.

Dziecko w tym okresie ma być również zapoznawane ze „związkami osób tej samej płci” oraz kształtowane w pozytywnym podejściu do własnej tożsamości płciowej. Kształtowana być winna postawa, że „moje ciało należy do mnie”, więc mam określone prawa z tym związane. Towarzyszyć temu ma świadomość, że są osoby, które „mogą posunąć się do przemocy oraz, że muszę nauczyć się jak należy się przed nimi chronić”.

6–9 lat

U dzieci w wieku od 6 do 9 lat ma być pogłębiana wiedza o rozwoju fizjologicznym, z uwzględnieniem miesiączkowania, ejakulacji itp. Duży nacisk ma być położony na antykoncepcję. Jest ona proponowana jako jedyna możliwość planowania rodziny. Prezentowane mają być także różnorodne techniki współżycia płciowego. Zaznacza się tylko, że „akceptowalne współżycie/seks, winien być odbywany za zgodą obu osób, ma być on dobrowolny, równy i stosowny do wieku i kontekstu, zapewniający szacunek do samego siebie”. Żadne inne etyczne normy i zasady dotyczące podejmowania współżycia seksualnego nie są proponowane. Za to ma być uświadamiany „pozytywny wpływ seksualności na zdrowie i dobre samopoczucie”.

Prezentowane mają być również „prawa seksualne”, rozumiane jako prawo do informacji i edukacji seksualnej, jak i cielesnej integralności.

Podobnie jak na poprzednich etapach – wobec dzieci w wieku 6–9 lat - proponowana jest masturbacja i autostymulacja seksualna. Mowa ma być również o „seksie w mediach” (włącznie z internetem), oraz o „radzeniu sobie z obrazem seksu w mediach”. Nie pojawia się w tym kontekście pojęcie pornografii jako zjawiska mającego negatywny wpływ na rozwój człowieka.

Jest też mowa o małżeństwie, ale pojęcie to pojawia się wyłącznie w kontekście możliwości rozwodu. Prezentowane mają być także „różne związki rodzinne” w kontekście umiejętności „negocjowania kompromisów, wykazywania tolerancji i empatii”.

9–12 lat

Na etapie od 9 do 12 lat przedmiotem nauczania ma być szczegółowe poznanie różnych (skutecznych i nieskutecznych) metod antykoncepcji oraz „zrozumienie, że antykoncepcja to odpowiedzialność obu płci”. Wiele ma być mowy o przeżywaniu ciąży i poszczególnych jej etapów, włącznie z ciążą „w związkach między osobami tej samej płci”.

Uczniowie mają być również uświadamiani z zakresie niebezpieczeństwa przemocy seksualnej i konieczności obrony przed nią.

Prezentowane mają być różne orientacje seksualne oraz „miłość wobec osób tej samej płci”. Tym dzieciom, które odkryły swą odmienność seksualną - proponowany ma być «coming out», czyli publiczne ogłoszenie tego faktu jeszcze przed ukończeniem 12. roku życia. Zgodnie z teorią gender ma być przekazywane także przekonanie o „różnicach między tożsamością płciową i płcią biologiczną”.

Cel edukacji ma być osiągnięty wraz z ukończeniem 15. roku życia, kiedy młody człowiek powinien już osiągnąć pełną „akceptację, szacunek i rozumienie różnorodności dotyczącej seksualności i orientacji seksualnych”. Nigdzie natomiast nie ma mowy o potrzebie opanowywania popędu seksualnego, nie pojawia się więc pojęcie wstrzemięźliwości. Nie istnieje pojęcie „uczyć wyższych” rozumianych jako rozwój miłości, którym powinny być podporządkowane „uczucia niższe”, w postaci pożycia seksualnego.

Zaznaczyć należy, że tak zarysowany program edukacji seksualnej pozostaje w diametralnej sprzeczności nie tylko z chrześcijańską koncepcją rozwoju osoby ludzkiej, ale także z „integralną wizją ludzkiej seksualności” zawartą w obowiązującej w Polsce podstawie programowej, wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 14 lutego 2017.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem