Reklama

Jubileusze i nagrody

Mija 30 lat od powrotu „Niedzieli”

Obchodzimy w tym roku 30-lecie wznowionej „Niedzieli”, funkcjonującej na rynku wydawniczym od 1926 r., lecz w 1953 r. zawieszonej na długie 28 lat. Pierwszy numer nowej „Niedzieli” ukazał się z datą 7 czerwca 1981 r.

Niedziela Ogólnopolska 23/2011, str. 8-11

Archiwum „Niedzieli”

Tytułowa strona pierwszego numeru „Niedzieli”, wydanego po 28-letniej przerwie, z datą 7 czerwca 1981 r.

Przypadająca w czerwcu br. 30. rocznica ukazania się pierwszego numeru wznowionej „Niedzieli” jest dla mnie, redaktora prowadzącego pismo przez ten czas, dużym przeżyciem, a jednocześnie okazją do głębokich przemyśleń. Przede wszystkim dziękuję Panu Bogu za dar kapłaństwa i łaskę prowadzenia katolickiego tygodnika.

Starania o wznowienie „Niedzieli”

Był to czas „Solidarności”, zrywu wolnościowego narodu, który pragnął zrzucić z siebie kajdany komunistycznego zniewolenia. W związku z tym ówczesny biskup częstochowski Stefan Bareła podjął starania o reaktywowanie „Niedzieli”, zawieszonej w czasach komunistycznych, w 1953 r., zlecając mi prowadzenie rozmów i konieczną korespondencję w tej sprawie. Starania te osiągnęły swój skutek i 5 marca 1981 r. otrzymaliśmy pismo zezwalające na powrót „Niedzieli” na polski rynek prasowy. Tygodnik miał mieć 100-tysięczny nakład i objętość 8 stron. Wyznaczono też drukarnię - Opolskie Zakłady Graficzne im. J. Łangowskiego, tam też miała się odbywać kontrola cenzorska nad pismem.
Wznowiona „Niedziela” miała na początku tylko tytuł. Nie było ludzi przygotowanych do pracy w katolickim piśmie, nie było zaplecza administracyjnego - nie było nawet archiwum redakcji, bo zostało zniszczone, gdy UB aresztowało ks. Antoniego Marchewkę, mojego poprzednika na stanowisku redaktora naczelnego. Dzięki temu, że przez kilkanaście lat byłem duszpasterzem akademickim i miałem wielu przyjaciół wśród studentów, później inteligencji katolickiej, mogliśmy w małym zespole, niezwykle skromnie, rozpocząć pracę redakcyjną.

Początki odwieszonej „Niedzieli”

Z tą grupką zapaleńców rozpoczęliśmy dynamiczną pracę nad tworzeniem pisma od podstaw i staraniem się o jego jakość. Oczywiście, poważną przeszkodą w tej pracy była cenzura, która analizowała każdy wiersz tekstu i każde słowo. Prawie w każdym tygodniu były jakieś ingerencje cenzury w artykuły przygotowane do druku. Pamiętny był pierwszy numer „Niedzieli”, z datą 7 czerwca 1981 r., w którym przyszło nam obwieścić śmierć kard. Stefana Prymasa Wyszyńskiego. Zamieściliśmy w nim obszerny artykuł o Prymasie Tysiąclecia, przygotowany dla nas przez Stefana Kisielewskiego, słynnego „Kisiela”. Numer ten zawierał również powitanie redakcji przez Biskupa Częstochowskiego, teksty skierowane do nowej redakcji przez zmarłego Księdza Prymasa i Stolicę Apostolską. Zamieściliśmy też zdjęcie Jana Pawła II z kliniki Gemellego po zamachu na jego życie 13 maja 1981 r.
Wkrótce w historii wznowionej już „Niedzieli” pojawiła się kilkumiesięczna przerwa - była ona związana ze stanem wojennym w Polsce, wprowadzonym 13 grudnia 1981 r.
Jakież było wtedy społeczne oczekiwanie na głos Kościoła! Jakże ludzie spragnieni byli słów o wolności, godności ludzkiej i wadze prawdy. Pamiętam jeden z pierwszych tekstów, który był przypomnieniem wypowiedzi Ojca Świętego w Częstochowie: „Tutaj zawsze byliśmy wolni”. Potrzeba wolności i dążenia do prawdy oraz umiłowanie Kościoła i Polski były wtedy niezwykle zauważane.
Po stanie wojennym pracowaliśmy bardzo gorliwie, chociaż ograniczenia ze strony cenzury dawały się we znaki. Jedno było ważne: każda interwencja cenzury była przez nas skrupulatnie zaznaczana, a więc nie pozwoliliśmy udawać władzom państwowym, że wszystko jest w porządku, że nic nie ogranicza naszej wolności słowa i myślenia.

Reklama

Przełom roku 1989

Tak było do 4 czerwca 1989 r., do pierwszych wolnych wyborów. Wtedy to zaczęły następować poważne zmiany. Odchodziła cenzura, wolność słowa stawała się faktem. Pojawiła się jednak trudna sytuacja materialna związana z wolnym rynkiem - rosnące ceny papieru, kompletne załamanie się kolportażu, reforma Balcerowicza i słynny „popiwek”. Nie było szans na rozwój. Kiedy potem cofnięto obostrzenia skarbowe, mogliśmy już swobodniej oddychać i normalniej pracować. Zaczęliśmy budować nowe struktury administracji i kolportażu, można było zwiększyć objętość pisma.
Z bp. Adamem Lepą z Łodzi obmyśliliśmy też wtedy plan wydawania edycji diecezjalnych „Niedzieli”. Wśród ówczesnych biskupów zapanował ogromny entuzjazm, każdy chciał mieć swój dodatek diecezjalny. Wiadomo, że każda diecezja ma swoją specyfikę, dlatego uznaliśmy, że redakcją lokalną powinien kierować ktoś z danego terenu, kto zna te szczegóły i ma możliwość dotarcia do parafii oraz różnych miejsc w diecezji. Edycje diecezjalne liczyły na początku 4 strony - „Niedzielę” ogólnopolską wydawaliśmy w tamtym czasie na 8 stronach. Pomysł, by przedstawiać Kościół diecezjalny, okazał się trafiony. Edycja diecezjalna jest bowiem nośnikiem informacji dla biskupa i kapłanów, a wierni, którzy czytają „Niedzielę”, uzyskują podstawowe wiadomości o swoim Kościele lokalnym oraz mają satysfakcję, że jest to ich pismo. Zaczęliśmy otrzymywać korespondencję, w której czytelnicy wskazywali na przywiązanie i miłość do swojej edycji, a duszpasterze dzielili się z nami tym, że warto zachęcać do czytania „Niedzieli”.
W latach 90. zaproponowaliśmy diecezjom takie nakłady edycji, żeby 1 egzemplarz tygodnika przypadał na 100 mieszkańców. Nakład „Niedzieli” szybko wzrastał i staliśmy się pismem samowystarczalnym. Nigdy zresztą nie otrzymałem od nikogo jakiejś zapomogi finansowej - na przestrzeni 30 lat jeden raz pomógł nam tylko śp. ks. Kazimierz Szwarlik, proboszcz parafii Trójcy Świętej w Będzinie.
Potem nastąpiły pewne kłopotliwe dla nas sytuacje, bo niektóre redakcje katolickie zaczęły wchodzić ze swoimi lokalnymi propozycjami na tereny objęte umową z „Niedzielą” i spokojna wspólna praca z diecezjami została zaburzona. Szkoda, bo zawsze podejmowaliśmy współpracę z diecezją ze świadomością służby wobec niej - w myśl słów założyciela „Niedzieli”, bp. Teodora Kubiny, który chciał, by „Niedziela” była dodatkowym wikarym dla proboszcza i sufraganem dla biskupa. I nasz tygodnik w swej edycji diecezjalnej rzeczywiście służy diecezji, opisuje jej życie, a w przyszłości będzie stanowić jej piękną kartę historyczną. Tak było już m.in. w Płocku, kiedy - jeszcze za rządów bp. Stanisława Wielgusa - obchodziliśmy 10-lecie „Niedzieli Płockiej” i historyk z tej diecezji na podstawie edycji lokalnej przedstawił dzieje diecezji płockiej na przestrzeni 10 lat funkcjonowania tygodnika. Niestety, następca bp. Wielgusa usunął „Niedzielę” z diecezji, choć zarówno współpraca, jak i czytelnictwo „Niedzieli” miały się tam bardzo dobrze.

W świecie mediów katolickich

Dzisiaj znajdujemy się w szerokim obszarze medialnym Kościoła polskiego i często, zwłaszcza księża, dokonują rozmaitych porównań pism katolickich. Oczywiście, z tytułami katolickimi jest tak, jak pisze św. Paweł w odniesieniu do mistycznego Ciała Chrystusa: „Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Jeśliby noga powiedziała: «Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała» - czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała?” (por. 1 Kor 12, 14 nn.). „Niedziela” nie jest „Gościem Niedzielnym”, „Przewodnikiem Katolickim” czy „Tygodnikiem Powszechnym”. Odpowiada jednak na konkretne zainteresowania czytelnika, dotyczące wiary, pobożności i orientacji katolika w życiu społecznym i stara się je pogłębiać. Prawdą jest, że ludzie obecnie mniej czytają wersje papierowe gazety i książki, że bardziej pociągają ich dzisiaj urządzenia elektroniczne. Ale myślę, że prawdziwa kultura będzie zachowana tam, gdzie ludzie czytają.
W tym duchu i w poczuciu odpowiedzialności staramy się też o jakość naszej „Niedzieli”. Nasze pismo może się poszczycić dobrymi tekstami, dlatego nie są one zbyt krótkie, pocięte i nazbyt „wyczyszczone”. Chcemy dać autorom możliwość przedstawienia w sposób pogłębiony tematów, w których są kompetentni. Oczywiście, w przypadkach tekstów szczególnych, obszernych i wykraczających poza możliwości redakcyjne korzystamy z internetu - dłuższe teksty zamieszczamy na portalu internetowym „Niedzieli”.

Pismo z misją

W „Niedzieli” jest dużo do czytania, bo uważamy, że po to jest tygodnik, zwłaszcza katolicki, żeby spokojnie zapoznać się z nim i analizować poruszane problemy dotyczące Kościoła, kultury, rodziny, wychowania, życia społecznego. Mamy wielu swoich dziennikarzy, ale współpracuje z nami ok. tysiąca innych autorów. Nie jesteśmy pismem z rodzaju tych krzyczących czy tzw. kolorowych - nie chcemy też naśladować innych. Pragniemy pozostać sobą. I nie jest najważniejsze, żeby rosły nam „słupki” czytelnictwa, na które wielu zwraca dziś uwagę. Najważniejsza jest jakość pisma i jego przyleganie do Kościoła i ojczyzny. Od hasła: „Bóg - Honor - Ojczyzna” nie chcielibyśmy nigdy odejść, zwłaszcza że mamy za patronkę i główną redaktorkę „Niedzieli” Najświętszą Maryję Pannę Królową Polski, u stóp której pracuje nasza redakcja.
„Niedziela” jest także w wielorakiej postaci obecna w internecie, m.in. w audycjach radiowych i telewizyjnych. To również blisko 300 tytułów książek naszego wydawnictwa - Biblioteki „Niedzieli”.

Reklama

Podsumowania

Na 30-lecie „Niedzieli” możemy się więc pochwalić pewnym dorobkiem, który przynosi chlubę zarówno nam, jak i Kościołowi Częstochowskiemu. Dopracowaliśmy się bowiem liczącego się w katolickiej opinii publicznej obszernego pisma tygodniowego z wieloma jego segmentami. Od ponad 18 lat wydajemy również dwumiesięcznik „Moje Pismo Tęcza” - dla dzieci od 4. do 8. roku życia. Wspomnę też całą „okołoredakcyjną” działalność „Niedzieli” na rzecz szerokiego upowszechniania kultury chrześcijańskiej. To jest dzieło „Niedzieli” i ono powinno trwać. Moim wielkim marzeniem jest, żeby księża, starsi i młodsi, sięgali po „Niedzielę” i ją czytali. Nie wystarczy położyć tygodnik na biurku - on wymaga przeczytania, przestudiowania i z pewnością stanie się pomocą do pogłębionej pracy duszpasterskiej. Wtedy nasze życie parafialne nabierze rumieńców, wypełni się nowymi treściami. A zachęcając do czytelnictwa „Niedzieli” przez parafian, będziemy mieli do czynienia z ludźmi świadomymi Kościoła, jego miejsca i misji w świecie. Poza tym - nie wolno niszczyć dzieł, które z tak wielkim trudem i mozołem zostały wypracowane i które mają do spełnienia tak ważną misję.
Wierzę, że Matka Boża Częstochowska będzie strzec tego dzieła, bo jest ono świadectwem Kościoła cierpiącego, prześladowanego, ale i tego, który okazywał się często niezłomny. Chciałbym, żeby na tej niezłomności „Niedziela” budowała przyszłość swoich Czytelników. Jak kiedyś wobec komunistów, tak teraz wobec wszystkich, którzy chcieliby zniszczyć królowanie Chrystusa w sercach ludzi. Temu Chrystusowi - Panu dziejów i wieków - pragnie służyć nasza „Niedziela”.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Prezydent: nie brakuje pieniędzy na realizację programów socjalnych i wierzę w to, że nie zabraknie

2020-07-06 21:28

[ TEMATY ]

wybory

Andrzej Duda

wybory 2020

TVP Info

Sytuacja jest dobra i śmiało mogę powiedzieć, że jest ona pod kontrolą. Pieniędzy na realizację programów socjalnych nie brakuje i wierzę w to, że nie zabraknie - powiedział podczas debaty w Końskich prezydent Andrzej Duda.

Podczas debaty TVP w Końskich prezydent został zapytany jakie będzie źródło finansowania obecnie wypłacanych programów socjalnych.

Prezydent podkreślił, że sytuacja gospodarcza Polski mimo kryzysu spowodowanego epidemią koronawirusa jest "całkiem niezła". Przypomniał, że Polska znajduje się na drugim miejscu UE pod względem najniższego bezrobocia. "Można powiedzieć, że pod tym względem te działania, które podjąłem z rządem Zjednoczonej Prawicy po to, by zapobiegać pandemii koronawirusa pod względem gospodarczym, by ratować polską gospodarkę są działaniami skutecznymi" - powiedział Duda.

Podkreślił, że wprowadzenie programów socjalnych było możliwe dzięki przeprowadzeniu "bardzo dobrych reform podatkowych" i uszczelnieniu systemu poboru podatków. "Ogromną część udało nam się odzyskać VAT-u. W okresie rządów Platformy Obywatelskiej 50 mld VAT-u rocznie wypływało gdzieś, znikało, nie trafiało do polskiego budżetu. My uszczelniliśmy tę lukę w takim stopniu, że kilkadziesiąt miliardów VAT-u zaczęło trafiać do budżetu i to umożliwiło realizację wszystkich programów takich jak 500 plus, 300 plus, 13. emerytura" - mówił.

"Sytuacja jest dobra i śmiało mogę powiedzieć, że jest ona pod kontrolą. Pieniędzy na realizację tych elementów nie brakuje i wierzę w to, że nie braknie" - dodał prezydent.

Obok mównicy Andrzeja Dudy ustawiano pustą mównicę z nazwiskiem Rafała Trzaskowskiego.(PAP)

autorzy: Aleksandra Rebelińska, Rafał Białkowski

reb/ rbk/ pko/

CZYTAJ DALEJ

Chrześcijańskie kryterium wyborów

2020-07-07 18:03

[ TEMATY ]

wybory 2020

pierwbozydarlelutko/fotolia.com

Wybór jest egzystencjalną sprawą naszej ludzkiej egzystencji. Tkwi nawet w naszej podświadomości. Przygotowując śniadanie wybieramy chleb razowy a nie pszenny, który bardziej służy dziadkowi. Wybieramy buty, by były wygodne i nie uciskały stopy. Wybieramy owoce, najzdrowsze, świeże. Nadgnite zostawiamy, gdyż będą dalej gniły i się psuły. Wybieramy szkołę i zawód, młodzieniec ogląda się za swoją przyszłą żoną. Nie mnóżmy przykłady, skoro wybór jest sprawą codzienną.

Zły wybór, lub nieprzemyślany, może mieć fatalne skutki.

Jako przykład służy wybór prarodziców w raju. Był to wybór pomiędzy dobrem i złem. Po dziś dzień przeżywamy skutki tego złego wyboru. Nazywamy je grzechem pierworodnym.

Nasza Ojczyzna, Polska, liczy 39 mln obywateli. W tym większość to ochrzczeni, czyli chrześcijanie z przewagą katolików. Właściwie „ochrzczono” nas. Rodzice na wskroś katoliccy zdawali sobie sprawę ze zgubnych skutków rozwoju swojego dziecka nieochrzczonego.

Niby od 18 roku życia człowiek staje się „samodzielny”. Statystyka ujawnia, że rzadko ktoś z młodzieży przeklina swoich rodziców i księdza, że go ochrzcili. Stąd to w świecie cywilizowanym Polska słynie jako „Polonia semper fidelis”.

Bóg stworzył człowieka na obraz i swoje podobieństwo. Obdarzył nas wolną wolą i rozumem po to, byśmy byli „wolni” – w wyborze dobra a nie zła, które się od czasów Adama i Ewy panoszy w świecie, do tego stopnia, że autor biblijny pisze: „I żałował Bóg, że stworzył człowieka”. Czuł się jednak odpowiedzialny za swoją ikonę, gdyż stworzył ją dla nieba a nie dla piekła. Szczytem i sprawą nie do pojęcia jest zesłanie swojego własnego Syna, by nas odkupił i to okrutną, haniebną śmiercią na krzyżu. Mamy do wyboru uszanowanie tego aktu miłości i miłosierdzia, albo go ignorować a co gorsza z niego kpić, obrażając miliony Polaków, którzy żyją uczciwie i po to by móc spokojnie umrzeć i powstać na sądzie po śmierci. Już starożytni ostrzegali przed brakiem odpowiedzialności za swoje życie. „Quidquid agis prudenter agas et respice finem – Cokolwiek czynisz, czyń mądrze i zawsze myśl o końcu”.

Warto sobie przypomnieć bohatera, kpiarza ze wszelkich świętości, z czasów rewolucji francuskiej, Woltera. Oto jego propagandowe hasło: „Rzuć błotem w ściany Kościoła, a zawsze coś z niego się przyklei”. Gdy Wolter umierał prosił swoich kompanów o księdza. A oni. Jak to! Wtedy my musimy pakować i zmienić nasze życie.

Wolter umarł bez księdza. Nie od nas zależy wydawać wyroków, ale warto ostrzec naszych współczesnych Wolterów. Nie każdy może doznać łaski nawrócenia jak np. generał Wojciech Jaruzelski. Poprosił o księdza i umarł zaopatrzony świętymi sakramentami. Jaruzelski jednak za życia nie kpił z tego co dla nas katolików – Polaków jest święte.

Słowa stanowiące tytuł naszych rozważań to słowa samego Jezusa. Warto je sobie przeczytać w całości, gdyż ujawniają co trzeba zrobić ze zgniłymi owocami a raczej z samym drzewem, które na nim urosły: „Każde drzewo które nie wyda dobrych owoców będzie wycięte i w ogień rzucone” (Mt 7, 19).

Tego rodzaju wybór można nazwać absolutny. Wybieramy między złem a dobrem. Jezus podsumowuje: „Nie można bowiem służyć Bogu i mamonie” (w sensie zła i grzechu) (Mt 6, 24).

Jest też rodzaj wyboru względnego. Także przedstawiony przez Jezusa na przykładzie przypowieści o Marii i Marcie. „Maria lepszą cząstkę wybrała...”

Z tych słów wynika, że praca jest dobrą sprawą, owszem konieczną, ale nie może ona ani zaćmić wyższej rangi modlitwy, ani ją zaniedbać. Św. Benedykt podkreśla w swojej regule te wartości w odpowiednim zestawie: „Ora et labora – Módl się i pracuj”, a nie „Ora aut labora” – Módl się albo pracuj.

Za kilka dni druga tura wyborów na Prezydenta naszej Ojczyzny.

Chrześcijanin – Polak otrzymał od samego Jezusa kryterium wyborcze.

Patrzmy na owoce z ostatnich pięciu lat. W grudniu przypadają moje urodziny – 90 lat życia. Jeszcze nigdy nie przeżyłem takiego rozkwitu, dobrobytu, wolności religijnej jak w tym okresie, właściwej demokracji. Skoro mnie proszono z różnych stron, bym przedstawił jako kapłan (65 lat) ale i naukowiec, swoją wizję na wybory, to powtarzam: dobre owoce, sprawdzone, gwarantujące dalsze owocowanie i rozkwit, z których wszyscy korzystamy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję