Reklama

Mija 30 lat od powrotu „Niedzieli”

Ks. Ireneusz Skubiś
Niedziela Ogólnopolska 23/2011, str. 8-11

Archiwum „Niedzieli”
Tytułowa strona pierwszego numeru „Niedzieli”, wydanego po 28-letniej przerwie, z datą 7 czerwca 1981 r.

Obchodzimy w tym roku 30-lecie wznowionej „Niedzieli”, funkcjonującej na rynku wydawniczym od 1926 r., lecz w 1953 r. zawieszonej na długie 28 lat. Pierwszy numer nowej „Niedzieli” ukazał się z datą 7 czerwca 1981 r.

Przypadająca w czerwcu br. 30. rocznica ukazania się pierwszego numeru wznowionej „Niedzieli” jest dla mnie, redaktora prowadzącego pismo przez ten czas, dużym przeżyciem, a jednocześnie okazją do głębokich przemyśleń. Przede wszystkim dziękuję Panu Bogu za dar kapłaństwa i łaskę prowadzenia katolickiego tygodnika.

Starania o wznowienie „Niedzieli”

Był to czas „Solidarności”, zrywu wolnościowego narodu, który pragnął zrzucić z siebie kajdany komunistycznego zniewolenia. W związku z tym ówczesny biskup częstochowski Stefan Bareła podjął starania o reaktywowanie „Niedzieli”, zawieszonej w czasach komunistycznych, w 1953 r., zlecając mi prowadzenie rozmów i konieczną korespondencję w tej sprawie. Starania te osiągnęły swój skutek i 5 marca 1981 r. otrzymaliśmy pismo zezwalające na powrót „Niedzieli” na polski rynek prasowy. Tygodnik miał mieć 100-tysięczny nakład i objętość 8 stron. Wyznaczono też drukarnię - Opolskie Zakłady Graficzne im. J. Łangowskiego, tam też miała się odbywać kontrola cenzorska nad pismem.
Wznowiona „Niedziela” miała na początku tylko tytuł. Nie było ludzi przygotowanych do pracy w katolickim piśmie, nie było zaplecza administracyjnego - nie było nawet archiwum redakcji, bo zostało zniszczone, gdy UB aresztowało ks. Antoniego Marchewkę, mojego poprzednika na stanowisku redaktora naczelnego. Dzięki temu, że przez kilkanaście lat byłem duszpasterzem akademickim i miałem wielu przyjaciół wśród studentów, później inteligencji katolickiej, mogliśmy w małym zespole, niezwykle skromnie, rozpocząć pracę redakcyjną.

Początki odwieszonej „Niedzieli”

Z tą grupką zapaleńców rozpoczęliśmy dynamiczną pracę nad tworzeniem pisma od podstaw i staraniem się o jego jakość. Oczywiście, poważną przeszkodą w tej pracy była cenzura, która analizowała każdy wiersz tekstu i każde słowo. Prawie w każdym tygodniu były jakieś ingerencje cenzury w artykuły przygotowane do druku. Pamiętny był pierwszy numer „Niedzieli”, z datą 7 czerwca 1981 r., w którym przyszło nam obwieścić śmierć kard. Stefana Prymasa Wyszyńskiego. Zamieściliśmy w nim obszerny artykuł o Prymasie Tysiąclecia, przygotowany dla nas przez Stefana Kisielewskiego, słynnego „Kisiela”. Numer ten zawierał również powitanie redakcji przez Biskupa Częstochowskiego, teksty skierowane do nowej redakcji przez zmarłego Księdza Prymasa i Stolicę Apostolską. Zamieściliśmy też zdjęcie Jana Pawła II z kliniki Gemellego po zamachu na jego życie 13 maja 1981 r.
Wkrótce w historii wznowionej już „Niedzieli” pojawiła się kilkumiesięczna przerwa - była ona związana ze stanem wojennym w Polsce, wprowadzonym 13 grudnia 1981 r.
Jakież było wtedy społeczne oczekiwanie na głos Kościoła! Jakże ludzie spragnieni byli słów o wolności, godności ludzkiej i wadze prawdy. Pamiętam jeden z pierwszych tekstów, który był przypomnieniem wypowiedzi Ojca Świętego w Częstochowie: „Tutaj zawsze byliśmy wolni”. Potrzeba wolności i dążenia do prawdy oraz umiłowanie Kościoła i Polski były wtedy niezwykle zauważane.
Po stanie wojennym pracowaliśmy bardzo gorliwie, chociaż ograniczenia ze strony cenzury dawały się we znaki. Jedno było ważne: każda interwencja cenzury była przez nas skrupulatnie zaznaczana, a więc nie pozwoliliśmy udawać władzom państwowym, że wszystko jest w porządku, że nic nie ogranicza naszej wolności słowa i myślenia.

Reklama

Przełom roku 1989

Tak było do 4 czerwca 1989 r., do pierwszych wolnych wyborów. Wtedy to zaczęły następować poważne zmiany. Odchodziła cenzura, wolność słowa stawała się faktem. Pojawiła się jednak trudna sytuacja materialna związana z wolnym rynkiem - rosnące ceny papieru, kompletne załamanie się kolportażu, reforma Balcerowicza i słynny „popiwek”. Nie było szans na rozwój. Kiedy potem cofnięto obostrzenia skarbowe, mogliśmy już swobodniej oddychać i normalniej pracować. Zaczęliśmy budować nowe struktury administracji i kolportażu, można było zwiększyć objętość pisma.
Z bp. Adamem Lepą z Łodzi obmyśliliśmy też wtedy plan wydawania edycji diecezjalnych „Niedzieli”. Wśród ówczesnych biskupów zapanował ogromny entuzjazm, każdy chciał mieć swój dodatek diecezjalny. Wiadomo, że każda diecezja ma swoją specyfikę, dlatego uznaliśmy, że redakcją lokalną powinien kierować ktoś z danego terenu, kto zna te szczegóły i ma możliwość dotarcia do parafii oraz różnych miejsc w diecezji. Edycje diecezjalne liczyły na początku 4 strony - „Niedzielę” ogólnopolską wydawaliśmy w tamtym czasie na 8 stronach. Pomysł, by przedstawiać Kościół diecezjalny, okazał się trafiony. Edycja diecezjalna jest bowiem nośnikiem informacji dla biskupa i kapłanów, a wierni, którzy czytają „Niedzielę”, uzyskują podstawowe wiadomości o swoim Kościele lokalnym oraz mają satysfakcję, że jest to ich pismo. Zaczęliśmy otrzymywać korespondencję, w której czytelnicy wskazywali na przywiązanie i miłość do swojej edycji, a duszpasterze dzielili się z nami tym, że warto zachęcać do czytania „Niedzieli”.
W latach 90. zaproponowaliśmy diecezjom takie nakłady edycji, żeby 1 egzemplarz tygodnika przypadał na 100 mieszkańców. Nakład „Niedzieli” szybko wzrastał i staliśmy się pismem samowystarczalnym. Nigdy zresztą nie otrzymałem od nikogo jakiejś zapomogi finansowej - na przestrzeni 30 lat jeden raz pomógł nam tylko śp. ks. Kazimierz Szwarlik, proboszcz parafii Trójcy Świętej w Będzinie.
Potem nastąpiły pewne kłopotliwe dla nas sytuacje, bo niektóre redakcje katolickie zaczęły wchodzić ze swoimi lokalnymi propozycjami na tereny objęte umową z „Niedzielą” i spokojna wspólna praca z diecezjami została zaburzona. Szkoda, bo zawsze podejmowaliśmy współpracę z diecezją ze świadomością służby wobec niej - w myśl słów założyciela „Niedzieli”, bp. Teodora Kubiny, który chciał, by „Niedziela” była dodatkowym wikarym dla proboszcza i sufraganem dla biskupa. I nasz tygodnik w swej edycji diecezjalnej rzeczywiście służy diecezji, opisuje jej życie, a w przyszłości będzie stanowić jej piękną kartę historyczną. Tak było już m.in. w Płocku, kiedy - jeszcze za rządów bp. Stanisława Wielgusa - obchodziliśmy 10-lecie „Niedzieli Płockiej” i historyk z tej diecezji na podstawie edycji lokalnej przedstawił dzieje diecezji płockiej na przestrzeni 10 lat funkcjonowania tygodnika. Niestety, następca bp. Wielgusa usunął „Niedzielę” z diecezji, choć zarówno współpraca, jak i czytelnictwo „Niedzieli” miały się tam bardzo dobrze.

W świecie mediów katolickich

Dzisiaj znajdujemy się w szerokim obszarze medialnym Kościoła polskiego i często, zwłaszcza księża, dokonują rozmaitych porównań pism katolickich. Oczywiście, z tytułami katolickimi jest tak, jak pisze św. Paweł w odniesieniu do mistycznego Ciała Chrystusa: „Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Jeśliby noga powiedziała: «Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała» - czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała?” (por. 1 Kor 12, 14 nn.). „Niedziela” nie jest „Gościem Niedzielnym”, „Przewodnikiem Katolickim” czy „Tygodnikiem Powszechnym”. Odpowiada jednak na konkretne zainteresowania czytelnika, dotyczące wiary, pobożności i orientacji katolika w życiu społecznym i stara się je pogłębiać. Prawdą jest, że ludzie obecnie mniej czytają wersje papierowe gazety i książki, że bardziej pociągają ich dzisiaj urządzenia elektroniczne. Ale myślę, że prawdziwa kultura będzie zachowana tam, gdzie ludzie czytają.
W tym duchu i w poczuciu odpowiedzialności staramy się też o jakość naszej „Niedzieli”. Nasze pismo może się poszczycić dobrymi tekstami, dlatego nie są one zbyt krótkie, pocięte i nazbyt „wyczyszczone”. Chcemy dać autorom możliwość przedstawienia w sposób pogłębiony tematów, w których są kompetentni. Oczywiście, w przypadkach tekstów szczególnych, obszernych i wykraczających poza możliwości redakcyjne korzystamy z internetu - dłuższe teksty zamieszczamy na portalu internetowym „Niedzieli”.

Pismo z misją

W „Niedzieli” jest dużo do czytania, bo uważamy, że po to jest tygodnik, zwłaszcza katolicki, żeby spokojnie zapoznać się z nim i analizować poruszane problemy dotyczące Kościoła, kultury, rodziny, wychowania, życia społecznego. Mamy wielu swoich dziennikarzy, ale współpracuje z nami ok. tysiąca innych autorów. Nie jesteśmy pismem z rodzaju tych krzyczących czy tzw. kolorowych - nie chcemy też naśladować innych. Pragniemy pozostać sobą. I nie jest najważniejsze, żeby rosły nam „słupki” czytelnictwa, na które wielu zwraca dziś uwagę. Najważniejsza jest jakość pisma i jego przyleganie do Kościoła i ojczyzny. Od hasła: „Bóg - Honor - Ojczyzna” nie chcielibyśmy nigdy odejść, zwłaszcza że mamy za patronkę i główną redaktorkę „Niedzieli” Najświętszą Maryję Pannę Królową Polski, u stóp której pracuje nasza redakcja.
„Niedziela” jest także w wielorakiej postaci obecna w internecie, m.in. w audycjach radiowych i telewizyjnych. To również blisko 300 tytułów książek naszego wydawnictwa - Biblioteki „Niedzieli”.

Podsumowania

Na 30-lecie „Niedzieli” możemy się więc pochwalić pewnym dorobkiem, który przynosi chlubę zarówno nam, jak i Kościołowi Częstochowskiemu. Dopracowaliśmy się bowiem liczącego się w katolickiej opinii publicznej obszernego pisma tygodniowego z wieloma jego segmentami. Od ponad 18 lat wydajemy również dwumiesięcznik „Moje Pismo Tęcza” - dla dzieci od 4. do 8. roku życia. Wspomnę też całą „okołoredakcyjną” działalność „Niedzieli” na rzecz szerokiego upowszechniania kultury chrześcijańskiej. To jest dzieło „Niedzieli” i ono powinno trwać. Moim wielkim marzeniem jest, żeby księża, starsi i młodsi, sięgali po „Niedzielę” i ją czytali. Nie wystarczy położyć tygodnik na biurku - on wymaga przeczytania, przestudiowania i z pewnością stanie się pomocą do pogłębionej pracy duszpasterskiej. Wtedy nasze życie parafialne nabierze rumieńców, wypełni się nowymi treściami. A zachęcając do czytelnictwa „Niedzieli” przez parafian, będziemy mieli do czynienia z ludźmi świadomymi Kościoła, jego miejsca i misji w świecie. Poza tym - nie wolno niszczyć dzieł, które z tak wielkim trudem i mozołem zostały wypracowane i które mają do spełnienia tak ważną misję.
Wierzę, że Matka Boża Częstochowska będzie strzec tego dzieła, bo jest ono świadectwem Kościoła cierpiącego, prześladowanego, ale i tego, który okazywał się często niezłomny. Chciałbym, żeby na tej niezłomności „Niedziela” budowała przyszłość swoich Czytelników. Jak kiedyś wobec komunistów, tak teraz wobec wszystkich, którzy chcieliby zniszczyć królowanie Chrystusa w sercach ludzi. Temu Chrystusowi - Panu dziejów i wieków - pragnie służyć nasza „Niedziela”.

Reklama

Jak prymas Wyszyński papieża wybierał

2019-10-16 12:28

Grzegorz Polak
Niedziela Ogólnopolska 42/2019, str. 26-27

14 października 1978 r. do Kaplicy Sykstyńskiej wchodzi 111 kardynałów z 49 krajów. Nikt z nich nie przeczuwa, że za 2 dni zmienią bieg historii

Instytut Prymasowski Stefana Kardynała Wyszyńskiego
Bachledówka k. Zakopanego, lipiec 1973 r

Śmierć Jana Pawła I, po zaledwie 33-dniowym pontyfikacie, jest ogromnym szokiem także dla kardynałów. Zastanawiają się, co przez to doświadczenie chciał im powiedzieć Duch Święty. Nie mają czasu na dogłębne analizy, bo termin nowego, drugiego już konklawe w 1978 r. zbliża się wielkimi krokami.

Do Kolegium Kardynalskiego dociera informacja o manifeście wybitnych ojców soborowych, którzy domagają się charyzmatycznego pasterza. Kardynałowie mają świadomość, że nowy papież powinien być człowiekiem o silnej, wyrazistej osobowości, który byłby zdolny zahamować kryzys w Kościele. Kryzys, który – jak zauważył założyciel Wspólnoty św. Idziego prof. Andrea Riccardi – wynika nie z zewnętrznych sił bądź czynników, jak w czasach rewolucji francuskiej czy polityki państw ateistycznych, ale pochodzi z wnętrza Kościoła.

Nie do końca spełniają te wymagania i oczekiwania dwaj główni faworyci mediów, jak również większości elektorów: arcybiskup Genui kard. Giuseppe Siri, który z trudem przyjmuje zmiany posoborowe inicjowane przez Pawła VI, oraz arcybiskup Florencji kard. Giovanni Benelli, zdolny zachować ciągłość linii tego papieża.

Wojtyła powodem konfliktu z Sowietami?

Niektórzy z wpływowych kardynałów niewłoskich stawiają na kandydatów spoza Włoch. Arcybiskup Sao Paolo kard. Paulo Evaristo Arns oświadcza wprost, że najlepszym pretendentem byłby kard. Karol Wojtyła. O metropolicie krakowskim dużo się mówi przed konklawe w kręgach Kurii Rzymskiej. Cieszy się on tam opinią wspaniałego człowieka, zdolnego pasterza, ale nikt poważnie nie bierze pod uwagę jego kandydatury. Dlaczego? Bo – jak wspomina w niedawnym wywiadzie dla PAP znakomity watykanista Luigi Accattoli – ich zdaniem, „wybór papieża z kraju komunistycznego byłby wielkim zagrożeniem, gdyż mógłby doprowadzić do konfliktu z sowieckim systemem”.

Daleki od takiego myślenia jest arcybiskup Wiednia kard. Franz König, który jeszcze przed konklawe daje niedwuznacznie do zrozumienia, że sytuacja w Kościele dojrzała do tego, by papieżem mógł zostać nie-Włoch. Kardynał dobrze się orientuje w realiach socjalistycznych, bo jako pierwszy purpurat z Zachodu w charakterze nieformalnego przedstawiciela papieża odwiedza kraje Europy Środkowo-Wschodniej. Zna abp. Wojtyłę z jego wizyt w Wiedniu i ze swoich rewizyt w Krakowie. Ceni jego intelekt, walory moralne i talenty duszpasterskie. W rozmowach z członkami Kolegium Kardynalskiego sonduje możliwość wyboru nie-Włocha i w tym kontekście wymienia nazwisko Wojtyły, lobbując, jak byśmy dzisiaj powiedzieli, za jego kandydaturą.

Dlaczego Prymas odmówił

Kardynał König rozmawia także na ten temat z kard. Wyszyńskim. Wedle znanej anegdoty, słowa arcybiskupa Wiednia o godnym następcy św. Piotra z Polski Prymas odnosi do siebie, choć jedzie na konklawe z absolutnym przekonaniem, że papieżem powinien zostać Włoch. Znane są jego wypowiedzi sprzed konklawe na ten temat, zapisuje także to przekonanie w „Pro memoria”.

Kiedy dwaj główni faworyci włoscy blokują się nawzajem, bo żaden z nich nie może uzyskać wymaganej większości głosów, w przerwie między głosowaniami zgłasza się do Prymasa grupa elektorów z pytaniem, czy przyjąłby wybór. Kardynał Wyszyński zdecydowanie odmawia i po raz kolejny wyraża przekonanie, że papieżem powinien zostać Italczyk. Tłumaczy się ponadto zaawansowanym wiekiem, brakiem wszechstronnego przygotowania oraz koniecznością obrony Kościoła na Wschodzie, co określa jako swoje życiowe zadanie. „Do mnie należy nawet paść na granicy polsko-sowieckiej, gdyby Bóg tego ode mnie zażądał” – czytamy w „Pro memoria”. Mówi jednak kardynałom: „Gdyby wybór padł na kard. Wojtyłę, uważam, że miałby obowiązek wybór przyjąć, gdyż jego zadania w Polsce są inne”. Kiedy Prymas się orientuje, że szanse metropolity krakowskiego rosną, staje się gorącym rzecznikiem jego kandydatury.

To Jej dzieło!

Drugiego dnia konklawe, wobec niemożności uzyskania przewagi jednego z włoskich kandydatów, kard. König podczas posiłków wymienia nazwisko kard. Wojtyły, czym daje do zrozumienia, że będzie na niego głosował.

Nazajutrz, 16 października, po obiedzie, jak wynika z lakonicznych zapisków Prymasa, przejmuje on inicjatywę. Staje się, używając języka piłkarskiego, głównym rozgrywającym. W „Pro memoria” zapisuje: „Po obiedzie długa moja rozmowa z kard. Królem, a później z kard. Königiem. Nic więcej! Później z kardynałami niemieckimi. Nic więcej!”. Co to oznacza – wiadomo. Wymienieni należą do grona wpływowych purpuratów, których kard. Wojtyła ma po swojej stronie. Można się domyślić, że dyskutują o tym, jak zmobilizować do postawienia na metropolitę krakowskiego elektorów niezdecydowanych. Czas poobiedniego wypoczynku jest dla nich bardzo pracowity. „Czuło się ożywienie na korytarzach” – notuje kard. Wyszyński.

„Grupa Prymasa” okazuje się skuteczna, bo ósme głosowanie jest formalnością. Kardynał Wyszyński przesuwa się do metropolity krakowskiego, który siedzi za nim w drugim rzędzie, i prosi go o przyjęcie wyboru. „Gdyby Księdza Kardynała wybrano, proszę pomyśleć, czy nie przyjąć imienia Jana Pawła II. Dla włoskiej opinii publicznej byłoby to obrócenie na dobro tego kapitału duchowego, który zebrał Jan Paweł I” – czytamy w „Pro memoria”.

Podczas homagium obaj płaczą. Prymas wspomina po powrocie do Polski w jednym z kazań: „(...) usta nasze niemal jednocześnie otworzyły się imieniem Matki Bożej Jasnogórskiej: to Jej dzieło! Wierzyliśmy w to mocno i wierzymy nadal”.

Później Prymas wypowie prorocze słowa, które Papież zapisze w swoim testamencie, a po latach powtórzy w Gorzowie Wielkopolskim: „Masz teraz wprowadzić Kościół w trzecie tysiąclecie”.

Opatrznościowy udział

Choć Prymas i Papież są przekonani, że wynik konklawe to „sprawa” Madonny Jasnogórskiej, to jednak Jan Paweł II docenia rolę czynnika ludzkiego. Świadczy o tym jego niepublikowany dotąd odręczny list do kard. Wyszyńskiego z 3 listopada 1978 r., w którym dziękuje Księdzu Prymasowi za „tak opatrznościowy udział w ostatnim konklawe”. Czytamy w nim m.in.: „Nie muszę już więcej pisać, Wasza Eminencja sam wie, o co chodzi, o czym myślę. To są drogi Boże, które tym bardziej nam się uświadamiają, im bardziej objawia się ich zobowiązujące znaczenie. Ksiądz Prymas wie, że miał bezpośredni udział w objawieniu się tego właśnie zobowiązującego znaczenia na tle całego przebiegu konklawe, a w szczególności w dniu 16 października, w uroczystość św. Jadwigi”. Prymas i Papież rozumieli się „w pół słowa”. Ale i my po przeczytaniu tego fragmentu nie mamy wątpliwości, że Jan Paweł II dziękuje kard. Wyszyńskiemu za to, że w sposób zasadniczy przyczynił się do jego wyboru na papieża.

Po konklawe Prymas „na gorąco” wyraża przypuszczenie, że wybór papieża z Polski może „przyhamować akcję ateistyczną, płynącą z ZSRR, gdy Moskwa zorientuje się, że w centralnej Europie wyrosła niespodziewanie nowa siła”. I dodaje za starcem Symeonem: „Teraz puszczasz w pokoju swego sługę, Panie, ponieważ moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś przed obliczem wszystkich narodów” (por. Łk 2, 29-31).

Zanim to się stanie, Prymas przeżyje chwile wielkiej chwały, kiedy podczas homagium 22 października 1978 r. Papież w bezprecedensowym geście podniesie go z klęczek i ucałuje jego ręce, i kilka miesięcy później, kiedy w czerwcu 1979 r. będzie gospodarzem pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Modlitewne popołudnie u św. Barbary w Wieluniu

2019-10-22 21:49

Zofia Białas

22 października w parafii św. Barbary w Wieluniu stał się dniem szczególnym. W tym dniu zbiegły się tu trzy ważne ewangelizacyjne wydarzenia: Różaniec Święty dla dzieci, wspomnienie św. Jana Pawła II i inauguracji jego pontyfikatu oraz comiesięczne nabożeństwo i Eucharystia ku czci św. Rity.

Zofia Białas

Wszystkim modlitwom towarzyszyły Relikwie św. Rity i św. Jana Pawła II oraz wiele róż, w tym jeden bukiet szczególny - bukiet wdzięczności dla św. Rity od młodej matki za cud narodzenia dziecka i decyzji narzeczonego o zawarciu sakramentalnego małżeństwa.

Nabożeństwo różańcowe dla dzieci zakończyło się mini sprawdzianem wiadomości na temat tajemnic światła. Pomocą były piękne ilustracje ze scenami chrztu w Jordanie, cudu w Kanie, nauczania Pana Jezusa, przemienienia na Górze Tabor i ustanowienia Eucharystii. Mini sprawdzian przeprowadziła jedna z matek, która przed każdą tajemnicą czytała proste rozważania wyjaśniające tajemnice życia Jezusa i Jego Matki.

Tuż po Różańcu rozpoczęło się nabożeństwo do św. Rity połączone Litanią, koronką, prośbami i podziękowaniami. Było to już 10. Nabożeństwo w tym roku i 11. od chwili uroczystego wprowadzenia Jej Relikwii do kościoła w grudniu 2018 roku.

Ilość wiernych na nabożeństwie i Eucharystii ku Jej czci z miesiąca na miesiąc jest coraz większa. Coraz więcej czcicieli świętej od spraw beznadziejnych przybywa z różami, które po Eucharystii są uroczyście poświęcane.

Coraz więcej czcicieli świętej Rity zabiera do domów książeczki z modlitwami na każdy miesiąc i coraz więcej z nich wie, że trzeba mieć silną wiarę, modlić się sercem i być w modlitwie wytrwałym, bo tylko taką ufną modlitwę święta zaniesie przed Boży tron.

Eucharystia zakończyła się błogosławieństwem relikwiami św. Jana Pawła II i ucałowaniem Relikwii świętej Rity.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem