Reklama

Niech zmartwychwstaną nasze parafie!

Zmartwychwstanie to wielki znak żyjącego Boga. Pamiętamy z Księgi Wyjścia, że na pytanie Mojżesza o imię Bóg Jahwe odpowiedział, iż jest Tym, Który Jest (por. 3, 14). Do istoty Boga należy to, że On po prostu jest, że żyje. Życie Boga objawiło się bardzo wymownie w fakcie zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Jezus zmartwychwstał i jest z nami, żyje. Zawsze żyje. To wielkie wołanie i radość zmartwychwstania udzielają się dzisiaj całemu chrześcijaństwu, ukazuje się bowiem potęga Boga, Jego panowanie nad śmiercią, grzechem i upadłością. Chrystus Zmartwychwstały jest dla nas największym natchnieniem, bo zmartwychwstał, żyje, jest z nami.
Zmartwychwstanie Chrystusa prowadzi nas do wielorakich refleksji. Jest nią i ta Pawłowa: „Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, próżna byłaby nasza wiara i próżne nasze przepowiadanie” (por. 1 Kor 15, 14). Na zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa opiera się nasza wiara w Niego jako objawionego Syna Bożego, obiecanego Mesjasza, który spełnił swoją misję wobec ludzkości. Przypominamy sobie słowa Jezusa zanotowane przez św. Jana, a wypowiadane do Nikodema: „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (por. J 3, 16). Syna dał, Jezusa Chrystusa, abyśmy mieli życie... Nie tylko życie na tym świecie, które w sposób naturalny ma swoje zakończenie - Chrystus prowadzi nas do życia wiecznego. Przekonuje, że w domu Jego Ojca jest mieszkań wiele (por. J 14, 2n.). Te obrazowe stwierdzenia mają wielką wymowę. Ustawiają naszą wiarę, otwierają serca nie tylko na doczesność, ale i na całą wieczność.
Zmartwychwstanie Chrystusa jest oparte na przekazie świadków, którzy mówią nam o pustym grobie, a potem zapewniają o wielokrotnym spotkaniu z Jezusem Zmartwychwstałym, który z nimi jadł i pił, znajdował się jak zwyczajny żyjący człowiek. Jednocześnie Jezus po zmartwychwstaniu był uwielbiony, przebywał w różnych miejscach i sytuacjach w sposób niezwykły, cudowny, budząc zachwyt, radość, powodując ogromne przeżycia Apostołów i tych, którzy Go znali. Byli oni tak zapatrzeni w Jezusa Zmartwychwstałego, że nie liczyło się dla nich nic więcej, liczył się tylko fakt przebywania z Nim, a Jego ostatnie przekazy były dla nich czymś, co budowało ich wiarę, miłość i było mocą do przetrwania w późniejszym trudnym czasie.
Dlatego zmartwychwstanie Jezusa ma ogromne znaczenie dla wszystkich Jego wyznawców, znaczenie zasadnicze dla każdego wierzącego. My także, w oparciu o świadectwo Apostołów, jesteśmy spadkobiercami wiary w Jezusa Zmartwychwstałego i we wszystko, czego On uczył. Ta wiara prowadzi nas do Kościoła świętego, który założył Chrystus, i utwierdza w przekonaniu, że nie ma Chrystusa bez Kościoła i nie ma Kościoła bez Chrystusa. Kościół jest dziełem Chrystusa Zmartwychwstałego i jest pełen zmartwychwstania. Oczywiście, pełnia Kościoła wypowiada się również obecnością Ducha Uświęciciela. Kościół, obdarowywany łaskami Ducha Świętego, który został posłany przez Ojca i Syna, jest przez Niego nieustannie wzmacniany i podtrzymywany.
Jakkolwiek wydarzenie Zmartwychwstania Pańskiego przeżywamy osobiście, każdy z nas osobno, tak jak każdy osobno układa sobie swoje relacje z Bogiem i w jakimś sensie bardzo osobiście traktuje swoje przeżycia wewnętrzne - to jednak istnieją także relacje wspólne, wspólnotowe. Zmartwychwstanie Pańskie przeżywamy przecież w naszych parafiach. Wobec tych wspólnot kieruję dziś szczególne życzenia świąteczne: Niech zmartwychwstaną nasze parafie! Co to ma oznaczać? Otóż zmartwychwstaje się do życia, nie do śmierci. Parafia, która ożywia swoją miłość do Boga, ożywia także swoją działalność: swoje struktury, więzy międzyludzkie, opiekę nad dziećmi, troskę o chorych i cierpiących, modlitwę wstawienniczą za tych, którzy znaleźli się na marginesie życia parafialnego itd. Zmartwychwstanie parafii zawsze będzie naznaczone czynnikiem społecznym. Parafia w swojej całości powinna się inspirować, wspierać wzajemnie w dążeniu do Boga, w pragnieniu bycia w bliskości Chrystusa. Powinna być domem dla wszystkich swoich członków. I taki dom trzeba budować. Aby budować dom naszej parafii potrzebne są pewne „meble”, które parafia powinna sobie zorganizować. Takimi meblami są m.in. media katolickie: radio, pismo - one będą mieć wpływ na świadomość katolików. Katolickie pismo budzi miłość do Boga, daje odniesienie ewangeliczne, przypomina o nieocenionym darze Matki Najświętszej. Ono - jak wikariusz pomagający proboszczowi - ma za zadanie pomagać ludziom wierzącym w budowaniu ich chrześcijańskiej świadomości. Bo najważniejsze jest w życiu to, czy jesteśmy blisko Boga, czy od Niego oddaleni, czy mamy świadomość, że jesteśmy dziećmi Bożymi, czy zupełnie nas to nie obchodzi. Wcześniej czy później wszyscy będziemy jednak musieli stanąć przed Chrystusem w całej prawdzie, nic się nie ukryje.
Dlatego życzenie: Niech zmartwychwstaną nasze parafie! - ma swój głęboki sens właśnie na Święta Wielkanocne. Bo nasze parafie niejednokrotnie są jakby zaśniedziałe, pokryte patyną. Dla wielu parafian Bóg stał się wielkim Nieznajomym. A przecież jest Ojcem - kochającym, miłosiernym, do którego można ciągle się zwracać, do którego można powrócić. Takiego Boga przybliży „domowy wikary” - katolicki tygodnik, który przypomina nauczanie Kościoła w odniesieniu do różnych sytuacji życiowych i społecznych, który z rodziną pochyli się nad ważnymi sprawami wychowawczymi, który pomoże rozeznać się w polityce, podpowie, poradzi, zapewni kulturalny relaks. Tę wielką pracę nad sobą musimy podjąć wszyscy: duszpasterze, a wraz z nimi stowarzyszenia katolickie i wszyscy wierzący. Razem z Chrystusem Zmartwychwstałym możemy bardziej się zjednoczyć i zacząć żyć wiarą.
Pomyślmy o tym, Drodzy Czytelnicy! Pomyślmy Bracia Kapłani! I - niech Chrystus Zmartwychwstały ożyje w nas, niech zmartwychwstaną nasze parafie!

Posłuchaj www.niedziela.pl/audio_spis.php?kat=szef_wypowiedz_dnia|wypowiedzi dnia, www.niedziela.pl/audio_spis.php?kat=prez_szef|komentarza tygodnia oraz www.niedziela.pl/audio_spis.php?kat=szef_rozmowa|rozmowę z Redaktorem Naczelnym

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Święcenie pokarmów

Kościół ustanowił sakramentalia, czyli „święte znaki, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe. Sakramentalia nie udzielają łaski Ducha Świętego na sposób sakramentalny, lecz przez modlitwę Kościoła uzdalniają do przyjęcia łaski i dysponują do współpracy z nią. Wśród sakramentaliów znajdują się najpierw błogosławieństwa (osób, posiłków, przedmiotów, miejsc). Każde błogosławieństwo jest uwielbieniem Boga i modlitwą o Jego dary” (KKK 1667-1671). Modlitwa i błogosławienie pokarmów znane jest już w Starym Testamencie, czyni to także Jezus: „On tymczasem wziął pięć chlebów i dwie ryby, podniósł wzrok ku niebu, pobłogosławił je, połamał i dawał uczniom, aby rozdawali ludziom” (Łk 9, 16).

W ciągu roku liturgicznego Kościół poświęca różne przedmioty: zioła, pierwociny zbóż, kwiaty i pokarmy. Natomiast w Wielką Sobotę poświęca się tylko pokarmy, które wierni nazywają Paschą. Dlaczego w Wielką Sobotę? Był to dzień, kiedy Ciało Jezusowe spoczywało w grobie oczekując na zmartwychwstanie. Wydarzenia, jakie dokonały się od Wielkiego Czwartku do Niedzieli Wielkanocnej zostały przez Boga zapowiedziane w Starym Testamencie. Ojciec Niebieski przez Mojżesza polecił Izraelitom zabicie baranka, którego powinna spożyć cała rodzina. Jest on archetypem Jezusa Chrystusa. Krew tego baranka ocaliła Izraelitów przed śmiercią i przyczyniła się do wyjścia z niewoli egipskiej do wolności. W Wielki Piątek na krzyżu umiera Baranek Boży, którego krew wyzwala ludzkość z niewoli szatana. Wyjście z niewoli dla narodu wybranego to właśnie Pascha. Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa to nasza Pascha. Jej symbolem jest baranek, w niektórych krajach wschodu chrześcijanie na Wielkanoc zabijali baranki, aby w ten sposób upamiętnić i głębiej przeżyć te najważniejsze wydarzenia zbawcze. Dziś pozostał już tylko baranek z cukru lub z ciasta, oraz pokarmy: mięso, chleb, jajko, ser, sól, chrzan i in.

W liturgii świętowanie Paschy - Wielkanocy rozpoczyna się już w Wielką Sobotę, a święcenie pokarmów to jeden z gestów, który przypomina o najważniejszym dla ludzkości wydarzeniu, o zmartwychwstaniu Jezusa. Pierwsza modlitwa poświęcenia pokarmów prowadzi nas do Wieczernika, a także do spotkania ze Zmartwychwstałym: „Panie Jezu Chryste, Ty w dzień przed męką i śmiercią kazałeś uczniom przygotować paschalną wieczerzę, w dzień Zmartwychwstania przyjąłeś zaproszenie dwóch uczniów i zasiadłeś z nimi do stołu, a późnym wieczorem przyszedłeś do Apostołów, aby spożyć wraz z nimi posiłek; prosimy Cię, daj nam z wiarą przeżywać Twoją obecność między nami podczas świątecznego posiłku, w dzień Twojego zwycięstwa, abyśmy mogli się radować z udziału w Twoim życiu i zmartwychwstaniu”.

Następna modlitwa, to poświęcenie chleba, który w tradycji chrześcijańskiej jest najważniejszym z symboli, ponieważ przedstawia Ciało Chrystusa, ale jest on także pamiątką nakarmienia ludu na pustyni. Potem święci się mięso i różne wędliny, które są jakby echem dawnego baranka i w pewien sposób go zastępują. „Baranku Boży, który zwyciężyłeś zło i obmyłeś świat z grzechów, pobłogosław to mięso, wędliny i wszelkie pokarmy, które będziemy jedli na pamiątkę Baranka paschalnego i świątecznych potraw, które Ty spożyłeś z Apostołami na Ostatniej Wieczerzy”.

Trudno sobie dziś wyobrazić święta Wielkanocy bez święconego jajka, którym po Rezurekcji dzielimy się w gronie rodziny i najbliższych. Dla chrześcijan jajko to także symbol Paschy. Jajko to twarda skorupa okrywająca powstające życie, które musi przebić się przez tę skorupę. Widać w tym podobieństwo do zmartwychwstania Jezusa, który musi przebić skorupę - grobową skałę, aby żywy, wspaniały, przemieniony wyjść na świat. Jest ono dlatego symbolem odradzającego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. „Chryste, życie i zmartwychwstanie nasze, pobłogosław te jajka, znak nowego życia, abyśmy dzieląc się nimi w gronie rodziny, bliskich i gości, mogli się także dzielić wzajemnie radością z tego, że jesteś z nami. Daj nam wszystkim dojść do wiecznej uczty Twojej, tam, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków” (Agenda Liturgiczna).

Do świątecznego koszyczka wkłada się jeszcze ser, sól, chrzan, ciasto, czasem słodycze. Te produkty są jakby uzupełnieniem właściwej święconki. Ser pochodzi od zwierząt i w tym poświęceniu jest prośba ludu, aby Chrystus zmartwychwstały chronił od chorób ludzi i zwierzęta. Sól to życiodajny minerał, od którego zależy smak potraw i ich konserwacja. Pokarmy, które spożywamy są w smaku różnorakie: słodkie, gorzkie, pikantne i słone. Życie ludzkie jest także różnorakie i nie składa się tylko z chwil przyjemnych. Jak sól dla pokarmu, tak cierpienie nadaje ludziom smak życia. Jest jeszcze ciasto, to też chleb, a więc nie ma specjalnej symboliki, ale jest ono ważnym elementem w liturgii Kościołów wschodnich. Artos („kwaśny chleb” - grek.) - chleb, poświęcany podczas nocy Paschalnej. Przez cały tydzień paschalny artos - symbol Zmartwychwstania Chrystusa - przebywa na pulpicie naprzeciwko Carskich Wrót ołtarza i codziennie wynoszony jest na wielkanocne procesje. W Wielkanocną Sobotę ze szczególną modlitwą jest on dzielony i rozdawany wiernym. Narodowa pobożność przyswoiła dla artosu i krieszczeńskiej świętej wody znaczenie jako zamienników Świętych Darów dla ludzi umierających, nie mogących przyjąć Komunii św. W Kościołach wschodnich podobnie jak u nas w Wielką Sobotę poświęca się pokarmy, pisze pisanki czy raczej malowane na czerwono jajka zwane kraszankami (za: „Święty chleb - Prawosławny elementarz”).

CZYTAJ DALEJ

Kapłani też tęsknią!

2020-04-09 21:55

fb ks. A. Krzeszowca

Na koncie fb ks. Arkadiusza Krzeszowca pojawiła się dziś wyjątkowa fotografia.

Kapłani z parafii p.w. św. Jerzego Męczennika i Podwyższenia Krzyża na wrocławskim Brochowie zaskoczyli dziś swoich parafian. Zachowując wszystkie wymogi epidemiczne zakomunikowali swoją tęsknotę przygotowując wymowny transparent.

„Kochamy Was!” – mogli przeczytać na trzymanej przez brochowski księży dużej płachcie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję