Reklama

Starość, jaka ona jest?

2012-09-20 07:28

Marta Kilian
Edycja świdnicka 37/2012

MARTA KILIAN

W opinii społecznej utarło się, że starość rozpoczyna się wraz z odejściem na emeryturę. Nic bardziej mylnego. Emerytura to czas, by wreszcie zająć się swoimi sprawami, spełnić marzenia i beztrosko realizować pasje. Emeryci powinni być weseli. W jesieni życia winni być twórczy i pełni entuzjazmu, a także ze spokojem patrzeć w przyszłość.

Starość nie musi kojarzyć się z samotnością lub z etatem babci niańki. - Wszystko zależy od nas samych - mówi pani Teresa. - Wcześniej drżałam na samą myśl o odwiedzinach syna i synowej. Sprzątałam, gotowałam, piekłam smakołyki. Pewnego razu byłam bardzo zmęczona, bolała mnie głowa, synowa nie pomogła mi zrobić nawet herbaty. Powiedziałam dość! Oni nie doceniają moich starań. Zmieniłam się. Przecież ich wizyta to nie jest wielkie święto i nic się nie stanie, kiedy nie będzie ciasta na stole. Ten dodatkowy czas, wcześniej wykorzystywany na sprzątanie, poświęcam sobie. Nie tylko mam większy szacunek do samej siebie, ale w oczach syna i synowej czuję się silniejszą kobietą.

Co tu robi Ciechocinek?

- Obiegowo traktuje się kobiety dojrzałe. A przecież wiek nie jest żadną granicą. Nawet po sześćdziesiątce należy z radością myśleć o życiu. Wszystko przede mną - należy mówić. Trzeba czerpać z życia radość i więcej skupiać się na sobie - mówi p. Jadwiga Till.
- Co tu robi Ciechocinek? - takie pytanie usłyszała pani Jadwiga, kiedy pierwszy raz pojawiła się na siłowni. Dziś jest tam witana przyjaźniej. Emeryci na siłowni, gdzie ćwiczą kulturyści i młodzi ludzie? Osoby starsze zaczynają łamać utarte konwenanse. - Ruch jest życiem, życie jest ruchem - taką zasadę wyznaje pani Jadwiga, i kiedy wstaje rano, dzień rozpoczyna gimnastyką. Przed lustrem powtarza: - Jestem najważniejsza - to dewiza kolejnego dnia życia i każdego następnego. Kiedy my szanujemy siebie, inni ludzie szanują nas. Ważne są ćwiczenia i koordynacja ruchowa, to wpływa na nasze samopoczucie. - Dużo chodzę, maszeruję. Kocham morze, uwielbiam spacery wzdłuż plaży - wyznaje. Rytuałem stała się pobudka o 6 rano i spacery brzegiem morza. - Dzięki temu nie zażywam leków od kilku lat - dodaje.
Czas odejścia na emeryturę był czasem radości. Wówczas pani Jadwiga poświęciła się pomocy przy wychowywaniu wnuczki. Dużo czytała, rozwiązywała krzyżówki, ale to było za mało. Spotkała wspaniałych ludzi w Związku Niewidomych, z którym sympatyzuje do dziś. Później obserwowała, jak działa komitet tworzący Uniwersytet Trzeciego Wieku. Dziś jest wiceprezesem.
Pani Jadwiga oczekuje od młodych ludzi jedynie zrozumienia. - Młodość szybko przemija - podkreśla. - Przecież emeryci także kiedyś byli młodymi ludźmi.
Pani Jadwiga pisze wiersze. - Chwyciłam za długopis, ale powinnam dostojnie pisać swoje myśli i wizje piórem - opowiada o swojej twórczości. - Mam przy tym wytchnienie i radość. Poruszam fakty ludzkiego losu, które są nierozerwalnie związane z życiem, miłością i śmiercią. Ale jestem anonimowym egzemplarzem. Piszę dla siebie, czasem tylko dzielę się z przyjaciółmi. W wierszach zastanawiam się nad sensem istnienia. Zadaję sobie pytania o kwestie dotyczące życia i natury człowieka. Życie zaskakuje nas i nie oszczędza. To dlatego wypowiadając się przez wiersze, spowiadam się i wyjaśniam. Oczyszczam się wewnętrznie. Zapisując wypowiedzi, coś tworzę. Tak właśnie rodzi się to słowo pisane żarliwie, gwałtownie, namiętnie, pełne znaków zapytania. I wykrzykników z dedykacją dla ukochanych wnuczek, by oceniły życie babci. Uważam, że w życiu liczą się odwaga, pasja i marzenia. A najbardziej odwaga wprowadzania marzeń w życie. Świat, który dzięki komputeryzacji staje się płaski, stawia przed nami coraz to nowe wyzwania. Trzeba temu sprostać. Ale warto mieć coś tylko dla siebie i zajmować się tym, co sprawia radość i zadowolenie. To mi daje Uniwersytet Trzeciego Wieku - dlatego działam i łamię konwenanse - dodaje pani Jadwiga.

Spełnione marzenia

Pani Jagoda wraz ze swoim mężem Ryszardem do Przedborowej przeprowadzili się z Wrocławia w 2009 r. Tu znaleźli swoje miejsce na ziemi, korzystając z nowego życia, które - zaczyna się po sześćdzięsiesiątce - jak mówi pani Jagoda. Dziś oboje nie wyobrażają sobie życia w mieście. - Na emeryturze tylko na wsi - mówią. Zerwali też ze standardowym obrazem emeryta w mieście, siedzącego w oknie i obserwującego otaczający świat. Pełni życia i energii do działania kupili własne 800 m2, bo los jest przekorny - jak mówi pani Jagoda. Dom miał być malutki nieopodal lasu, w naszych górach, bo są przyjazne i dla wszystkich.
W 2006 r. pani Jagoda ukończyła kurs agroturystyczny. W nowym miejscu też prowadzi agroturystykę pod pięknym szyldem: „Zajazd Sielska Kraina”. Dom remontowany jest stopniowo. Dekoratorką wnętrz jest pani Jagoda, kuchnię urządziła w stylu wiejskim, jeden z pokoi w stylu pałacowym, każde z pomieszczeń ma swoją nazwę. Każda rzecz w tym domu posiada duszę, nie znalazła się w nim przypadkowo. Pani Jagoda wyszukuje bibeloty i meble na najróżniejszych targach staroci, w antykwariatach, w sklepach z meblami stylowymi, a później wszytko ze sobą zestawia, tworząc całość i dopełnienie. Pan Ryszard większość prac remontowych przeprowadził sam. To złota rączka, wstaje o świcie i zabiera się do swoich zadań. Do tego jeszcze jest przykładnym mężem i pomaga żonie w codziennych obowiązkach.
Pani Jagoda to miłośniczka literatury. Działa w radzie sołeckiej. Szybko z mężem zaaklimatyzowali się w nowym środowisku. - Ludzie są zżyci ze sobą, każdy się zna - opowiadają. To jeden z aspektów, który tak bardzo urzeka w wiejskim życiu.
Małżeństwo ma troje dzieci, dwóch synów i córkę, a także czworo wnuków. Którzy często odwiedzają dziadków i mają przygotowane dla siebie pokoje.

Reklama

Uniwersytet Trzeciego Wieku

To wspaniałe, że osoby w kwiecie wieku chcą działać, chcą się realizować. Emerytura to doskonały czas na samorealizację, na znalezienie chwil dla siebie, to czas, w którym można pomyśleć wyłącznie o sobie.
- Oczywistą sprawą jest, że działalność tego typu boryka się z najróżniejszymi problemami, których jest wiele - mówi p. Grażyna Kwiecińska, prezes UTW. Przeciwności, jakie napotyka na drodze, może wymieniać jednym tchem, nie to jest jednak ważne. Najważniejsi są studenci, którzy chcą uczestniczyć w zajęciach, dla których jest to wielka radość. Te zajęcia aktywują ich do działania. Pomimo swego wieku chcą chodzić na najróżniejsze fakultety, dzielą się swoimi pasjami, odnajdują inne, mają towarzystwo, z którym lubią się spotykać, wspólnie rozwiązują problemy, jakie na ich drodze stawia życie. Uniwersytet kładzie duży nacisk na kulturę. Odbywają się wyjazdy do teatru, opery, organizowane są spotkania i wieczorki poetyckie. Postawiono na sprawność ruchową i umysłową, a co za tym idzie, na pełną aktywację seniorów.
W trakcie mojego spotkania z panią prezes do siedziby uniwersytetu zaglądnęły studentki. Pomimo przerwy wakacyjnej i letniej pory w domu jakoś jest tak smutno, więc za zajęciami tęskni się. Pani Danuta i Jadwiga zadowolone z działalności uniwersytetu opowiadały o początkach, o zajęciach, problemach i radościach, jakie niesie za sobą wiek emerytalny, i inicjatywach, w jakich uczestniczą. - Pracujemy z pasją i społecznie - podkreśliła pani Jadwiga - mamy dużo motywacji do działania. Uśmiechnięte twarze i zadbane sylwetki obu pań świadczą o kondycji, jaką się cieszą, a którą wspierają w trakcie najrozmaitszych zajęć.

Związki i stowarzyszenia

Ludzie starsi są aktywowani w rozmaity sposób. Sami także tworzą koła zainteresowań i stowarzyszenia. Pani Ola młodość spędziła na Syberii. Dziś działa w Związku Sybiraków. - Kiedy my umrzemy, to znaczy moje pokolenie, nikt nie będzie pamiętał o wydarzeniach, które odcisnęły piętno na tych, którzy byli świadkami II wojny światowej.
Pani Ola opowiada nie tylko swoim wnukom i prawnukom o tym, co spotkało ją na Syberii. Opowiadała także swoim uczniom, bo była nauczycielką. Dziś opowiada o tym w swoich przejmujących wierszach i na różnego rodzaju spotkaniach dotyczących tamtych wydarzeń.
Pan Jan z kolei jest Kresowiakiem. Wraz z zaprzyjaźnionym księdzem odtwarzają historię rodzinnej miejscowości położonej nieopodal Lwowa. Szukają starych fotografii, dokumentują historię wsi, kiedy jeszcze należała do Polski. Szukają dawnych mieszkańców, spisują wspomnienia. - Zawsze marzyłem o tym, by pisać. Wcześniej nie było na to czasu. Pracowałem jako księgowy. Kiedy tylko odszedłem na emeryturę, zacząłem się poświęcać dla społeczeństwa. Wystartowałem w wyborach na radnego, później założyłem lokalną gazetę. Czasem pisuję do czasopism pszczelarskich, bo pszczoły to moja pasja. Chcę poszerzać swoją wiedzę, dużo czytam i szukam coraz to nowych inspiracji - wyznaje.

Moherowa babcia? To nie ja!

Pani Zofia chodzi do kościoła każdego dnia. Mieszka na wsi, więc nie ma możliwości zapisać się na Uniwersytet Trzeciego Wieku, jednak cały czas jest w ruchu. Znajduje czas dla siebie, dla domu i dla koleżanek. - Lubię się ładnie ubrać, spotkać z koleżankami i poplotkować. Wcale nie jestem moherem - jak mówią w telewizji - denerwuje się. - Chodzę do kościoła. Bóg jest ważny w moim życiu i w życiu mojej rodziny, i to nie jest żaden wstyd. PKS u nas na wsi nie kursuje w wakacje, bo dzieci do szkoły nie jeżdżą, więc z wyjazdem do miasta jest problem. Mąż boi się wsiadać za kierownicę, bo nie jeździ już tak dobrze jak dawniej, nie widzi. Nie proszę go, żeby mnie woził do miasta. Wcale nie jest prawdą, że tam jest więcej rozrywek - mówi. Pani Zofia należy do Róż Różańcowych, udziela się w radzie parafialnej, należy do Koła Gospodyń Wiejskich, a także śpiewa w wiejskim zespole ludowym. - Nasza wieś ma niewiele ponad 800 mieszkańców, a rozrywek u nas pod dostatkiem - mówi. - Trzeba tylko chcieć i nie zamykać się w domu. Nie jestem moherem, jak na swój wiek jestem całkiem młodzieżowa - mówi szeptem i puszcza oczko.
Nie trzeba bać się starości. Starość to naturalna kolej rzeczy, ostatni przystanek w życiu człowieka, ostatni etap jego rozwoju. Nie jest jednak początkiem końca i wielką tragedią, od której trzeba się uchronić na wszelkie możliwe sposoby. Człowiek powinien z godnością i dumą nosić zmarszczki na twarzy, bo to nie jest przekleństwo, to oznaka doświadczenia, zrozumienia i życiowej mądrości. Starość to czas, w którym człowiek powinien skupić się na sobie. Wszystko, co miał zrobić dla innych, już wykonał. Pracował, wychowywał dzieci, później wnuki. Teraz nadeszła pora na podróże, nieograniczony czas na oddanie się pasji bądź po prostu spędzanie życia na odpoczywaniu.

Tagi:
starość emeryci

Reklama

Watykan: opieka nad starszymi, to nie tylko leczenie chorób

2019-12-14 16:42

Łukasz Sośniak SJ/vaticannews.va / Watykan (KAI)

„Ludzie starsi, szczególnie ci z niepełnosprawnością i zaburzeniami umysłowymi, mogą się czuć odrzuceni i niepotrzebni. Potrzebują naszej miłości i troski, aby poczuli, że są częścią wspólnoty” – powiedział bp Nöel Simard z Quebecu, członek Papieskiej Akademii Życia. Hierarcha bierze udział w sympozjum poświęconym opiece i zdrowiu psychicznemu osób starszych, które od dwóch dni trwa w Watykanie.

maxlkt/pixabay.com

Duchowość i religia są ogromną pociechą dla osób w podeszłym wieku, ponieważ niosą ze sobą możliwość odnalezienia sensu życia i cierpienia. „Nie można pozbywać się cierpienia przez pozbycie się osoby cierpiącej. Wyzwaniem jest pomóc jej w odnalezieniu radości w ostatnich latach życia” – powiedział bp Simard.

„Żyjemy dziś w świecie, w którym uważa się, że cierpienie nie ma sensu. Dlatego czasami chcemy eliminować nie tylko cierpienie, ale i osobę cierpiącą. Tymczasem, jeżeli tylko możemy, powinniśmy się starać przynieść światło i nadzieję osobom żyjącym z niepełnosprawnością i zaburzeniami umysłowymi. Jeżeli stworzymy im warunki komfortu, miłości i współczucia, ich życie zmieni się na lepsze – powiedział Radiu Watykańskiemu powiedział bp Nöel Simard. – Należy pamiętać, że opieka nad osobami w podeszłym wieku to nie tylko zapewnienie świadczeń medycznych, ale przede wszystkim troska o całego człowieka, obdarowanie ich swoją obecnością. Dlatego uważam, że duchowość w opiece nad osobami w podeszłym wieku jest sprawą podstawową. Bardzo istotne jest tworzenie sieci relacji, aby staruszkowie nie czuli się samotni. Poruszyła mnie ostatnio postawa mojego kuzyna, który każdego dnia przygotowuje dla swojej rodziny posiłki. Przy okazji robi to dla starszych sąsiadów. Przynosi im tym samym nie tylko jedzenie, ale także swoją obecność”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Niedziela radości

Damian Kwiatkowski

BOŻENA SZTAJNER

Gaudete – to łacińska nazwa trzeciej niedzieli Adwentu, pochodząca od pierwszego słowa antyfony rozpoczynającej tego dnia Liturgię Eucharystyczną. Słowo to pochodzi od łacińskiego czasownika „gaudere” i jest wezwaniem do radości: Radujcie się ! Jej przyczyną ma być odnowienie świadomości, że Bóg jest blisko nas, że jest z nami, że stał się naszym bratem. Tego dnia w liturgii używa się szat koloru różowego (stosuje się je jeszcze tylko w czwartą niedzielę Wielkiego Postu, tzw. niedzielę laetare). Papież Paweł VI w 1975 r. w adhortacji apostolskiej „Gaudete in Domino” (O radości chrześcijańskiej) pisał: „Należy rozwijać w sobie umiejętność radowania, cieszenia się, korzystania z wielorakich radości ludzkich, jakich Bóg Stwórca użycza nam na tę doczesną pielgrzymkę”. Jeszcze bardziej będziemy się radować, gdy odkryjemy prawdę o tym, że Chrystus wciąż do nas przychodzi. Wtedy przepełni nas radość płynąca ze świadomości, że stoi On także u podwoi naszego serca i kołacze. Otwórzmy na oścież drzwi Chrystusowi. Najważniejsze rozgrywa się przecież w głębinach naszego serca. Może ono stać się Betlejem, gdzie zamieszka Emmanuel – Bóg z nami. Znajdźmy w tę niedzielę chwilę czasu, by Go ugościć. Papież Jan XXIII powiedział, że do Nieba nie wpuszczają ponuraków, tylko ludzi, którzy umieją się cieszyć. Oby nie okazało się, że nie nadajemy się do Nieba, ponieważ nie umiemy się cieszyć, bo zapomnieliśmy, jak to się robi. Usłyszmy więc to dzisiejsze wezwanie Kościoła: Bądź radosny! Nie zamykaj się w samotności i smutku. Jezus jest z Tobą!

Adwent przygodnie napotkanemu katolikowi niejednokrotnie kojarzy się tylko i wyłącznie z okresem przed Bożym Narodzeniem, jako czas przygotowania do świąt. Niekiedy też, niestety, bywa on postrzegany jako okres swoistej pokuty i postu, co jest jak najbardziej błędnym przeświadczeniem.
Ogólnie możemy powiedzieć, że Adwent jest czasem pobożnego i radosnego oczekiwania na pojawienie się Jezusa Syna Bożego. Obecnie przeżywamy jego trzecią niedzielę, w której manifestujemy naszą radość z bliskości Pana. Już bowiem w pierwszej antyfonie mszalnej Kościół dziś ogłasza: „Radujcie się zawsze w Panu, raz jeszcze powiadam: radujcie się! Pan jest blisko” (Flp 4, 4n). Po łacinie zawołanie to zaczyna się słowami: „Gaudete in Domino”. Dlatego często obecną niedzielę nazywamy „niedzielą gaudete”, czyli po prostu „niedzielą radości”.
Istnieje jeszcze jedna, dość intrygująca, nazwa tej niedzieli. Bywa ona bowiem nazywana „niedzielą różową”. Określenie to wywodzi się od koloru szat liturgicznych przewidzianych na ten dzień. Otóż, jest to właśnie kolor różowy. W całym roku liturgicznym stosuje się go tylko dwa razy (poza niedzielą gaudete, używa się go w tzw. niedzielę laetare, którą jest czwarta niedziela Wielkiego Postu).
W Adwencie szaty liturgiczne mają zazwyczaj kolor fioletowy, który w jasnym świetle wydaje się przybierać barwę różową. Dobór koloru wynika z jego skojarzenia z widokiem nieba o świcie. Wyobraża on blask przyjścia Jezusa Chrystusa w tajemnicy Bożego Narodzenia. Przychodzący Zbawiciel jest bowiem dla nas Światłością, podobnie jak wschodzące Słońce. Właśnie tego typu porównanie odnajdujemy np. w tzw. Pieśni Zachariasza: „nawiedzi nas Słońce Wschodzące z wysoka, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają” (Łk 1, 78n).
Wspólnota kościelna rozumie znaczenie wyjątkowego charakteru Adwentu jako czasu przygotowania do przyjęcia prawdy o Wcieleniu Boga. Dlatego też umieszcza ona adwentowe niedziele wysoko w tabeli pierwszeństwa dni liturgicznych. Oznacza to, że nie wolno nam zrezygnować z celebrowania „niedzieli gaudete” na rzecz np. parafialnych uroczystości odpustowych. Radość płynąca ze zbliżających się świąt nie wynika z emocjonalnych uniesień, lecz bierze się z autentycznych religijnych przeżyć. Sam Adwent zaś ukazuje nam prawdziwą radość bycia chrześcijaninem, który oczekuje pojawienia się swojego jedynego Pana.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Milewski: językiem Boga jest cisza

2019-12-15 21:31

eg / Przasnysz (KAI)

Trzeba docenić ciszę, która jest językiem Boga. Narodziny Syna Bożego wydarzyły się w ciszy - zaznaczył bp Mirosław Milewski 15 grudnia wieczorem w Sanktuarium Matki Bożej Niepokalanej Przewodniczki w Przasnyszu, na zakończenie oktawy ku czci Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Gospodarzami sanktuarium i parafii pw. św. Stanisława Kostki są ojcowie pasjoniści.

Bożena Sztajner

Bp Mirosław Milewski na zakończenie oktawy ku czci Maryi Niepokalanej przypomniał, że wierni miasta Przasnysza przez osiem dni, dzień po dniu, spotykali się przed obrazem Maryi – Ocaleniem Ludu Bożego. W tym roku dzień ósmy przypadł w Niedzielę Gaudete, zwaną Niedzielą Radości. Radość wynika z faktu, że „jutrzenka Bożego Narodzenia jest już coraz bliżej”.

Zwrócił uwagę, że Maryja jest „kobietą ciszy”. Najważniejsze decyzje w swoim życiu podejmowała w milczeniu, w zadumie, w ciszy. Gdy przyszedł do niej Archanioł Gabriel, gdy musiała zadeklarować, czy będzie Matką Boga, nie ogłaszała tego po rynkach, nie pytała psychologów czy terapeutów, nie szła do astronoma, lecz „rozważała te sprawy w swoim sercu” (por. Łk 2,19). Maryja potrzebowała ciszy, aby odpowiedzieć Bogu.

Dodał też, że dziś, jak chyba nigdy wcześniej w historii świata, tak wielu ludzi ma tak wiele do powiedzenia na tak różne tematy: w radiu, w telewizji, na forach internetowych. W tym wszystkim gdzieś próbuje się przebić jeszcze jedno Słowo - Słowo w Chrystusie, które stało się Ciałem, przynosząc Słowo Boga o Jego miłości do człowieka.

- Maryja Niepokalana to nie tylko kobieta ciszy – to także kobieta czynu. To kobieta niezwykle odważna, silna siłą, której źródłem jest pokora i zaufanie Bogu. Ona podejmowała odważne decyzje, które w czasach, gdy żyła, wydawały się kulturowo niepojęte. Pozostaje dla nas „wojowniczką Boga”. Stojąc pod Krzyżem Swego Syna dała wzór czynu heroicznego, którego skali nie sposób określić – zaakcentował kaznodzieja.

Zaznaczył też, że Maryja na zakończenie oktawy wzywa do religijnej mobilizacji, duchowych czynów, godnego przeżycia ostatnich dni Adwentu i zbliżających się świąt Bożego Narodzenia. Obecnie bardzo potrzeba „chrześcijan czystego serca, pięknych duchowo, szukających świata ewangelicznych wartości”.

W uroczystości ku czci Matki Bożej Niepokalanie Poczętej w Przasnyszu licznie uczestniczyli parafianie i mieszkańcy Przasnysza, ojcowie pasjoniści i siostry zakonne. Gospodarzem spotkania był. o. Wiesław Wiśniewski CP, przeor klasztoru i proboszcz parafii św. Stanisława Kostki w Przasnyszu.

W Sanktuarium Matki Bożej Niepokalanej Przewodniczki w Przasnyszu, którym opiekują się ojcowie pasjoniści, od około 400 lat czci się Matkę Bożą, są tam też uroczyście odprawiane nieszpory w oktawie uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Słynący łaskami obraz Matki Bożej Niepokalanej Przewodniczki w 1605 r. ufundował Paweł Kostka, rodzony brat św. Stanisława Kostki. Jest on kopią obrazu Salus Populi Romani (Ocalenie Ludu Rzymskiego) - obrazu z rzymskiej bazyliki Matki Bożej Większej. W 1977 r. przasnyski obraz koronował ówczesny biskup płocki Bogdan Sikorski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem