Reklama

Temat tygodnia

„Od powietrza, głodu, ognia i wojny - wybaw nas, Panie!”

Wrzesień - miesiąc pamięci o rozpoczęciu dramatu II wojny światowej - sprzyja wspomnieniu 108 męczenników, beatyfikowanych przez Jana Pawła II w 1999 r. podczas jego pielgrzymki do Polski. Są wśród nich biskupi, kapłani, zakonnicy i siostry zakonne oraz świeccy. Z naszej archidiecezji są to: ks. Maksymilian Binkiewicz i ks. Ludwik Roch Gietyngier, którzy zginęli w Dachau. Męczenniczką II wojny światowej jest także s. Kanuta Chrobot, nazaretanka, ogłoszona błogosławioną wraz z 10 Towarzyszkami w 2000 r. w Rzymie. Polska przeszła straszliwą okupację niemiecką ze szczególnymi miejscami kaźni - obozami koncentracyjnymi. To nieprawdopodobne, że od lat chrześcijański naród niemiecki przyjął zbrodnicze formy funkcjonowania, opowiedział się za partią nazistowską, szatańską w swojej ideologii. I w ten sposób w cywilizowanej kulturze Europy doszło do straszliwej rzezi.
Wielką wojenną hybrydą stały się obozy koncentracyjne. Spośród 108 polskich błogosławionych męczenników najwięcej kapłanów zginęło w Dachau k. Monachium. Ale przecież i na naszych terenach mieliśmy wiele niemieckich obozów śmierci, gdzie ginęli niewinni ludzie: Polacy, Żydzi, Cyganie i inne narodowości, które chciano pognębić. Wyraźnie podkreślam tu słowo Niemcy, a nie hitlerowcy czy naziści, choć Niemcom zapewne zależy dziś, żeby nie wymawiać ich imienia. Ale przecież Hitler wygrał wybory w Niemczech, to Niemcy wybrali go do kierowania ich państwem. Dlatego nie można powiedzieć, że winę za zbrodnie wojenne ponoszą tylko naziści czy hitlerowcy. Musimy być sprawiedliwi.
Dzisiaj w nomenklaturze światowej powtarza się od czasu do czasu wyrażenie „polskie obozy śmierci”. Musimy się zdecydowanie bronić przed taką niesprawiedliwością. Polacy byli ofiarami systemu zabijania, który stworzyli Niemcy na naszej ziemi, i bardzo wielu naszych rodaków zginęło w obozach koncentracyjnych. Cierpienie naszego narodu, a z nim Kościoła polskiego, było wywołane przez Niemców. To Wehrmacht i armia niemiecka wkroczyły do Polski i dokonywały niszczenia kraju.
Na początku września chcemy przypomnieć tę prawdę historyczną, bo ten miesiąc zawsze już będzie się nam kojarzył z hekatombą II wojny światowej. Raz po raz ta prawda jest zniekształcana. Przypomnę m.in. niedawną wpadkę prezydenta USA Baracka Obamy, który użył nazwy: polskie obozy koncentracyjne. I właściwie nie zadośćuczyniono tej karygodnej pomyłce, nie odwołano publicznie tych słów.
Jako Polacy, jako katolicy polscy, musimy bronić naszego dobrego imienia, w tym dobrego imienia kapłanów. Podczas okupacji niemieckiej zginęło bardzo wielu księży, oddali życie za Boga i Ojczyznę. Byli prześladowani, musieli uciekać, ale często byli wyłapywani i osadzani w obozach, a niekiedy rozstrzeliwani na miejscu. Opowiada o tym m.in. książka wydana ostatnio w Bibliotece „Niedzieli” pt. „Wspomnienia wojenne 1939-1945 księży diecezji częstochowskiej” w opracowaniu ks. Jacka Kapuścińskiego i ks. Jana Związka.
Czcimy pamięć polskich męczenników, także tych bezimiennych. Modlimy się do nich i prosimy o wstawiennictwo u Boga. Prosimy także o Boże miłosierdzie dla złoczyńców.
Módlmy się o rozpoznawanie grzechów świata, o siłę i wytrwałość w walce ze światowym ateizmem, który prowadzi do klęski ludzkości. Świadczy o tym 50 mln ofiar II wojny światowej - ofiar systemu hitlerowskiego i potem bolszewickiego. To nie chrześcijanie, nie ludzie wierzący wywołują między narodami owe konflikty, ale ci, którzy odrzucili wiarę w Boga i Jego Dekalog. Tam, gdzie Bóg jest na pierwszym miejscu, tam jest czyste i prawe sumienie, tam respektuje się zasady Ewangelii, która jest nośnikiem miłości Boga i bliźniego. Polscy męczennicy dali tego świadectwo.

2012-09-24 13:31

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Co z postem w Wielką Sobotę?

Niedziela łowicka 15/2004

Bożena Sztajner/Niedziela

Coraz częściej spotykam się z pytaniem, co z postem w Wielką Sobotę? Obowiązuje czy też nie? O poście znajdujemy liczne wypowiedzi na kartach Pisma Świętego. Chcąc zrozumieć jego znaczenie wypada powołać się na dwie, które padają z ust Pana Jezusa i przytoczone są w Ewangeliach.

Pierwszą przytacza św. Marek (Mk 9,14-29). Po cudownym przemienieniu na Górze Tabor, Jezus zstępuje z niej wraz z Piotrem, Jakubem i Janem, i spotyka pozostałych Apostołów oraz - pośród tłumów - ojca z synem opętanym przez szatana. Apostołowie są zmartwieni, bo chcieli uwolnić chłopca od szatana, ale ten ich nie usłuchał. Gdy już zostają sami, pytają Chrystusa, dlaczego nie mogli uwolnić chłopca od szatana? Usłyszeli wówczas znamienną odpowiedź: „Ten rodzaj zwycięża się tylko przez modlitwę i post”.
Drugi tekst zawarty jest w Ewangelii św. Łukasza (5,33-35). Opisuje rozmowę Pana Jezusa z faryzeuszami oraz z uczonymi w Piśmie na uczcie u Lewiego. Owi nauczyciele dziwią się, czemu uczniowie Jezusa nie poszczą. Odpowiada im wówczas Pan Jezus „Czy możecie gości weselnych nakłonić do postu, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, wtedy, w owe dni, będą pościć”

Dwa rodzaje postu

Przyglądając się obu obrazom widzimy, iż św. Marek i św. Łukasz przekazują nam naukę Pana o poście w podwójnym aspekcie. Omawiają ten sam znak, okoliczności wydarzeń ukazują jednak zasadniczą różnicę motywów skłaniających do postu. Patrząc bowiem od strony motywów, dostrzegamy w Kościele dwa rodzaje postu.
O jednym pisze św. Marek, można by go nazwać postem ascetycznym. Obowiązuje nas w środę popielcową i wszystkie piątki. Powstrzymujemy się od pewnych pokarmów oraz innych dóbr, przyjemności, i to wzmacnia naszą wolę w walce o dobro. Tą formą prosimy Boga o moc nadprzyrodzoną w walce z szatanem.
Święty Łukasz w cytowanym urywku Ewangelii mówi o drugim rodzaju postu. Obowiązuje on w Wielki Piątek. Zalecany jest też bardzo przez Kościół w Wielką Sobotę. Można nazwać go postem ontologicznym. Jego sens można wyrazić parafrazując słowa Jezusa: „Gdy zabiorą nam młodego pana; nie chcę już ani jeść, ani pić, bo nie ma pana młodego - i dlatego jestem smutny”. Bywa przecież często tak, iż człowiek zmartwiony odmawia jedzenia. „Gdy Pan wróci, z chęcią siądę do posiłku!”

Post aż do Rezurekcji

W związku z rozumieniem postu w Wielkim Tygodniu ostatnio zostałem zapytany, czy rzeczywiście obowiązuje on i przez całą Wielką Sobotę, bowiem w przekonaniu wielu katolików przestrzegany jest tylko do momentu powrotu do domu ze święconką, co najczęściej ma miejsce w godzinach przedpołudniowych.
Otóż najpierw musimy sobie uświadomić, iż w nawiązaniu do wypowiedzi Pana Jezusa w relacji św. Łukasza, Rezurekcja jest dla Kościoła powszechnego znakiem, że Pan zmartwychwstał (czyli wrócił). Stąd logika znaku domaga się, aby post w Wielką Sobotę obowiązywał do tej Wigilii Paschalnej - Rezurekcji przez cały dzień. Można się więc pytać, dlaczego częste przekonanie o poszczeniu w Wielką Sobotę tylko do południa? Ma to po części swoją motywację historyczną, bowiem poprzedni Kodeks Prana Kanonicznego, wydany w 1917 r. przez papieża Benedykta XV ustanawiał post w Wielką Sobotę do godz. 12.00. Dlaczego? Otóż w tamtych czasach Wigilię Paschy, czyli Rezurekcję, odprawiano w sobotę rano. Wigilia zaś to znak Zmartwychwstania. Jeśli Pan już wrócił - zmartwychwstał - traci sens dalszy post. Widzimy więc, że liturgicznie jest to zrozumiałe.
Jednak dzisiaj, tak jak w pierwszych wiekach, odprawiamy Wigilię (czyli Rezurekcję), w nocy, po zachodzie słońca. Stąd logika znaku domaga się postu do czasu Wigilii. Potwierdza to Konstytucja o Świętej Liturgii Soboru Watykańskiego II. Mówi wyraźnie i poucza, że „post paschalny zachowuje się obowiązkowo w Wielki Piątek, a zachęca, zaleca w miarę możliwości w Wielką Sobotę” (n. 110).
Widzimy więc, iż post w Wielką Sobotę aż do Wigilii nie jest obowiązkiem, ale jest bardzo zalecany i zgodny z wymową liturgii Triduum Paschalnego.

CZYTAJ DALEJ

Jezus w więzieniu

2020-04-09 16:02

Agnieszka Bugała

Od wielu lat w Wielki Czwartek mojej modlitwie towarzyszy wizerunek Jezusa z zawiązanymi oczami.

Historia obrazu jest tajemnicą, nie znam jej w całości, wiem tylko, że autorem jest pan Andrzej Tuszyński z Gdańska, który w maju 1985 r. namalował obraz Jezusa studiując Pismo święte.

Gdy ukończył pracę zetknął się z opisem procesu sądowego Jezusa zawartym w rozmyślaniach A. Katarzyny Emmerich, a później z tajemniczym wyznaniem Jezusa spisanym w jednej z włoskich broszur z 1938 r. W prywatnym objawieniu włoska zakonnica o inicjałach L.L. zanotowała słowa Jezusa, które miał do niej skierować:

„Jak słońce rozjaśnię domy w których czcić Mnie będą w tym tajemniczym obrazie. Ogrzeję najzimniejsze mieszkania i każdą duszę zaleję radością. Jakże wiele światła promieniuje z Moich zawiązanych oczu…”

Obraz Tuszyńskiego przedstawia Jezusa w Ciemnicy, z zawiązanymi oczami. Nasz Pan trzyma w ręku trzcinę a na Jego szyi wisi długi łańcuch z kajdanami. Widać ślady tortur i męki, suknia nie zakrywa Jego ciała, ręce wyglądają na złamane, choć skrępowano je mocno.

Postać Jezusa namalowana przez Tuszyńskiego w kościele św. Jakuba w Gdańsku nawiązuje w niezwykły sposób do innego objawienia prywatnego, które miało miejsce 7 lutego 1985 r. w Gdańsku Oruni. Wdowa, Anna Bronowicka, w czasie prywatnej modlitwy miała ujrzeć oczyma duszy Jezusa uwięzionego. Kiedy w maju 1985 r. wstąpiła przypadkiem do kościoła św. Jakuba i zobaczyła obraz Tuszyńskiego była zdumiona. Malarz i kobieta nie znali się, ale wizja, której doświadczyli okazała się być zgodną i spójną w szczegółach.

Dziś, kiedy nie będziemy mogli wieczorem pójść do kościoła na liturgię Wielkiego Czwartku, a pragnienie w sercu adorowania Pana Jezusa opuszczonego będzie nas wołać na modlitwę, być może warto popatrzeć na ten obraz,  wymowny i szczegółowy, który może pomóc kontemplować tajemnicę uwięzienia Chrystusa.

Łaskę poznania i wtajemniczenia w grozę tej nocy otrzymała też s. Leonia Nastał, służebniczka Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, dziś służebnica Boża.

Oto słowa Jezusa, które zanotowała w dzienniku duchowym „Uwierzyłam Miłości”

https://wroclaw.niedziela.pl/artykul/51535/Wielki-Czwartek---nasacz-modlitwa


CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję