kto byłby większy od Jana Chrzciciela" (Mt 11, 11)"/>

Reklama

"Wśród narodzonych z niewiasty nie pojawił się nikt,
kto byłby większy od Jana Chrzciciela" (Mt 11, 11)

Biskup Kazimierz Romaniuk
Edycja warszawska (st.) 26/2003

1. Jan Chrzciciel uchodził wśród współczesnych za proroka. Jezus sam mówiąc o Janie, pytał: "Po coście wyszli? Żeby zobaczyć proroka? O tak! Zapewniam was - nawet więcej niż proroka" (Mt 11, 9). Herod "chciał zgładzić Jana, ale bał się ludu, który uważał go za proroka" (Mt 14, 5). Bojaźń owa miała swe źródło w przeświadczeniu, że każdy prorok jest wysłannikiem samego Boga, zaś celem tego posłannictwa jest przekazywanie ludziom woli Bożej nawet wtedy, kiedy Bóg jest niejako "zmuszony" przewrotnością ludzi do zapowiadania im przyszłej kary. Jan nigdy nie zabiegał o ludzkie względy w tym, co i jak mówił. Oto próbka jego nauczania: "Kiedy widział, że przychodziło także wielu faryzeuszy i saduceuszy... począł wołać do nich: Plemię żmijowe, kto wam powiedział, że zdołacie uniknąć zbliżającego się gniewu... Siekiera już jest przyłożona do korzeni drzew; każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i wrzucone do ognia..." (Mt 3, 7-10). Królowi Herodowi współżyjącemu z żoną swego brata, mówił bez żadnych ogródek: "Nie wolno ci jej mieć" (Mt 14, 4). Jan był prawdziwym prorokiem, a nawet więcej niż prorokiem.

2. Jan był także mężem dwu Testamentów, czyli Bożych zapowiedzi oraz ich wypełnienia. To ostatnie ogłaszał najczęściej słowami: "Przybliżyło się królestwo Boże". Ludzie dawnego Prawa albo pierwszego Testamentu żyli nadzieją wejścia do królestwa Bożego. I ten aspekt prorokowania był dla Jana chyba powodem największego ukontentowania. Oznajmianie ludziom spełnienia się ich oczekiwań zarówno im samym jak i heroldowi takiej nowiny sprawia prawdziwą radość.

3. Jan Chrzciciel jest też czasem nazywany człowiekiem przełomu albo pogranicza dziejów. To za jego życia zacznie się nowa rachuba czasu. Nie łatwo być człowiekiem przełomu. Pogranicza, przełomy to czasy ścierania się tego, co już przemija z tym, co nadchodzi. Do ludzi, którym wypadło żyć w takich czasach można odnieść następujące słowa Jezusa: "Każdy uczony w Piśmie, gdy staje się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do pana domu, który wydobywa ze swego skarbca to, co nowe i to, co stare" (Mt 13, 52).

Reklama

4. W związku z tym można też nazwać Jana Chrzciciela człowiekiem wielkiego początku, mężem pełni czasu. Apostoł Paweł powie: "Kiedy nadeszła pełnia czasu, posłał Bóg Syna swego..." (Ga 4, 4). Mówimy niekiedy, że historia dzieje się na naszych oczach, niekiedy z naszym udziałem. Do wydarzeń takich należało - dla przykładu - zakończenie ostatniej wojny, wybór papieża Polaka, obalenie systemu komunistycznego nie tylko w Polsce, ale i całej Europie... Wszystkie te wydarzenia niewiele znaczą w porównaniu z tamtą pełnią czasu i wobec tego, co się wtedy zaczęło. Jan był świadkiem wielkiego początku.

5. Na uwagę zasługuje stosunek Jana Chrzciciela do Jezusa. Wyraża się ten stosunek w postawie szczególnej lojalności. Zanim Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, Jan był już powszechnie znanym i co ważniejsze równie powszechnie uznawanym nauczycielem, żeby nie powiedzieć, że wręcz przywódcą duchowym narodu wybranego: "Spieszyła do niego cała Judea i wszyscy z Jerozolimy" - mówi Marek (1, 5). Już była mowa o tym, że Herod bał się przez jakiś czas występować przeciw Janowi, ponieważ miał on za sobą "społeczną większość". Zdaje się nie ulegać wątpliwości, że oprócz kilku wspomnianych po imieniu uczniów - Jan ewangelista, Andrzej, Piotr, być może również Natanael i Filip - wokół Jana Chrzciciela uformowała się grupa ludzi, tworzących coś w rodzaju filozoficzno-religijnej szkoły. Przynależący do niej nazywali się inaczej "joannitami". Znani byli z odrębnych praktyk modlitewno-postnych (Łk 5, 33; 11, 1; Mk 2, 18). Otóż, gdy pojawił się i rozpoczął swoją publiczną działalność Jezus Chrystus, Jan Chrzciciel oświadczył: "Ten, który przyjdzie po mnie, jest mocniejszy ode mnie. Ja nie jestem nawet godzien nosić Jego sandałów" (Mt 3, 11); lub gdzie indziej: "Ja nie jestem Mesjaszem, lecz zostałem posłany przed Mesjaszem... On ma wzrastać, mnie zaś trzeba się umniejszać" (J 3, 28. 30). I tak, na oczach Jana Chrzciciela jego dawni uczniowie odchodzili jeden po drugim do Jezusa. Pewnego razu, Jan zobaczywszy Jezusa powiedział: "Oto Baranek Boży" (J 1, 36). "A dwaj uczniowie - pisze ewangelista - skoro tylko usłyszeli te słowa, poszli za Jezusem" (J 1, 37). Za tymi dwoma pierwszymi poszli inni. Andrzej przyprowadził do Jezusa Szymona Piotra (J 1, 40). Filipa - chyba też z grona uczniów Jana Chrzciciela - powołał sam Jezus (J 1, 42), a Filip sprowadził do Jezusa Natanaela (J 1, 45-51). I tak przestała istnieć szkoła Janowa, bo przyszedł Mocniejszy.

6. Jan Chrzciciel jest też wprost niedościgłym wzorem wierności swojemu powołaniu. Gdy wśród współczesnych mu krążyły różne przypuszczenia, co do jego tożsamości - miał okazję podawać się nawet za Mesjasza - to on z całą stanowczością oświadczył: "Ja jestem głosem wołającego na pustyni" (J 1, 23). W ten sposób dał do zrozumienia, że nie chce się uważać za kogokolwiek; nie jest kimś, jest jedynie czymś"; jest głosem wołającym na pustyni. Tak bardzo utożsamiał się z wolą Bożą, którą ludziom głosił. Jezus będzie kiedyś przestrzegał przed ludźmi, którzy usiłują dodawać łokieć do swojego wzrostu (Mt 6, 27; por. Łk 12, 25). Rzadki to przykład wierności posłannictwu, otrzymanemu od samego Boga. Bardziej niż święci z następnych pokoleń Jan odkrył w swoim życiu to, co uznał za najważniejsze i pozostał temu odkryciu bezgranicznie wierny. To dlatego Jezus powiedział o Janie, że nie jest trzciną chwiejącą się na wietrze (Mt 11, 7). Na takich charakterach można budować.

7. Wreszcie był Jan człowiekiem niezwykle surowego stylu życia. Ewangelista notuje: "Jan miał odzienie z sierści wielbłądziej a na biodrach pas ze skóry. Żywił się szarańczą i miodem leśnym" (Mt 3, 4). Niewiele więc potrzebował do podtrzymania swojej ziemskiej egzystencji. Jezus sam powiedział, że Jan nie należał do ludzi ubierających się w miękkie szaty lub mieszkających w pałacach królewskich (Mt 11, 9). Znaczyło to, że stylem swego życia Jan Chrzciciel nie naginał się do - jakby powiedział Paweł - "schematów tego świata" (Rz 12, 2).

* * *

Imię "Jan" nosi szczególnie wielu chrześcijan. W Polsce jest "Janów" wyjątkowo dużo. Przyjęcie na chrzcie świętym imienia jakiegoś świętego zdaje się otwierać do owego świętego orędownika w niebie osobliwy dostęp, ale też nakłada na owego podopiecznego na ziemi specjalne zobowiązania. W przeciwnym razie będzie się bezcześcić to święte imię. Godnymi zaś imienia naszych niebieskich orędowników stajemy się wtedy, gdy próbujemy w naszym życiu naśladować przymioty ich serc i umysłów. To prawda, że nie jest łatwo naśladować model świętości wielkiego Chrzciciela. Niektóre cechy tej świętości zdają się być szczególnie cenne także ze względów społecznych. Mamy na myśli zwłaszcza rzetelność w wypełnianiu życiowych zadań, stałość charakteru i lojalność wobec Boga. Tych przymiotów wszystkim, a zwłaszcza polskim Janom i Janinom życzymy z okazji liturgicznej uroczystości narodzin Jana Chrzciciela w dniu 24 czerwca.

Abp d’Ornellas: kryzys we Francji głębszy niż się wydaje

2019-02-16 17:23

vaticannews / Rennes (KAI)

We Francji nie słabną protesty żółtych kamizelek. Zdaniem abp. Pierre’a d’Ornellas dla Kościoła jest to szansa, by pośród aktualnego zamieszania zaproponować społeczeństwu rozwiązania społecznego nauczania Kościoła.

fotolia.com

Ordynariusz archidiecezji Rennes docenia zainicjowane przez prezydenta Macrona narodowe konsultacje. Przestrzega jednak przed zbyt powierzchownym postrzeganiem obecnego kryzysu. Jego zdaniem jest on bardzo poważny i nie sprowadza się wyłącznie do kwestii gospodarczych. Francja jest głęboko podzielona – mówi abp d’Ornellas.

"Kryzys jest o wiele głębszy. W gospodarce przejawia się organizacja społeczeństwa. I jest to jeden z wielu przejawów porządku społecznego. Problemy gospodarcze świadczą o problemach o wiele głębszych – powiedział Radiu Watykańskiemu abp d’Ornellas. – W organizacji społeczeństwa nastąpiły gwałtowne, brutalne zmiany. Jedną z nich jest metropolizacja kraju i marginalizacja terenów wiejskich. Są ogromne rzesze ludzi, którzy czują się zapomniani, porzuceni przez państwo. Mają poczucie, że państwo ich nie szanuje, nie uznaje ich wartości. Nie maja dostępu do świadczeń. Społeczeństwo coraz bardziej się polaryzuje, bo naczelną wartością stała się wydajność ekonomiczna. A zatem kryzys jest o wiele głębszy, niż mogłoby się wydawać. Na to nakłada się fakt, że naszemu społeczeństwu brakuje wspólnej wizji, która łączy i daje wolę podążania razem naprzód".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O. F. Lombardi: ważniejsze jest cierpienie i sprawiedliwość ofiar niż dobre imię instytucji

2019-02-17 17:31

dg, TVP / Warszawa (KAI)

Konieczne jest wprowadzenie również w Kościele nowej kultury, „która będzie miała na celu przede wszystkim nie obronę dobrego imienia instytucji, ale cierpienie i sprawiedliwość osób, które ucierpiały" - powiedział na antenie TVP1 o. Federico Lombardi SJ, były dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej. Podczas spotkania w sprawie ochrony małoletnich w Kościele, które odbędzie się w Watykanie w dniach 21-24 lutego 2019, będzie on moderował posiedzenia plenarne tego zgromadzenia. 17 lutego był on gościem Pauliny Guzik w programie „Między ziemią a niebem”.

Włodzimierz Rędzioch

Włoski jezuita stwierdził, że problem nadużyć seksualnych w Kościele nie rozpoczął się teraz, ale trwa już od wielu lat. Przypomniał kilka bardzo silnych kryzysów związanych z tą sprawą. „Papieże przez ostatnich 15-20 lat mierzyli się z tym problemem. Ale trwa on nadal i mamy do czynienia z nowymi kryzysami, ponieważ sprawa ta wychodzi na światło dzienne w krajach, w których do tej pory nie zbadano jej należycie. Rozumiemy zatem, że jest jeszcze wiele kroków, które należy zrobić, aby zmierzyć się właściwie z tym problemem. Wielu rzeczy już się nauczyliśmy, ale być może tylko w pewnych miejscach, w konkretnych krajach, w diecezjach, ale nie zrozumiano ich jeszcze w sposób wystarczający w całym Kościele we wszystkich częściach świata” – powiedział rozmówca dziennikarki TVP.

Zwrócił uwagę, że szczególnie ważne jest słuchanie ofiar, zrozumienie, jak głębokie są rany i zadane cierpienie w życiu tych osób, które zostały skrzywdzone. "Nie zdawaliśmy sobie wcześniej z tego sprawy w przeszłości. Myśleliśmy, że możemy żyć w kulturze milczenia, że lepiej nie mówić o tych rzeczach w rodzinach, w społeczeństwie, w instytucjach, w Kościele. Nawet jeśli te rzeczy się przydarzały, przechodziliśmy wobec nich milcząco. Trwaliśmy w myśleniu, że milczenie jest najlepszym sposobem na stawienie czoła temu problemowi. Teraz natomiast zrozumieliśmy, że problem jest naprawdę poważny, głęboki, że niesie ze sobą ogromne cierpienie, niesprawiedliwość, które nie mogą zostać pominięte. Należy patrzeć na niego w sposób jasny, wymierzyć sprawiedliwość, należy pomóc osobom skrzywdzonym w głębokim uzdrowieniu wewnętrznym, aby mogły dalej żyć ze spokojem. I to właśnie dla Kościoła jako instytucji jest szczególnie ważne, ponieważ Kościół jest, chce i powinien być nauczycielem moralności, prawdy, właściwego zachowania dla dobra nowych pokoleń. Dlatego jeśli w Kościele zdarzają się takie przypadki, należy z całą pewnością zmierzyć się z nimi i ukarać winnych. Trzeba zrobić wszystko, co tylko możliwe, aby zapobiec temu, aby podobne rzeczy zdarzały się w przyszłości" – zaznaczył o. Lombardi.

Wskazał na konieczność wprowadzenia również w Kościele nowej kultury, „która będzie miała na celu przede wszystkim nie obronę dobrego imienia instytucji, ale cierpienie i sprawiedliwość osób, które ucierpiały. Dlatego należy podjąć wszystkie właściwe kroki, z punktu widzenia zarówno prawnego, jak i wychowawczego i zapobiegawczego. Przede wszystkim jest sprawą arcyważną, abyśmy żyli kulturą ochrony nieletnich i prawdziwą świadomością, w jaki sposób zapobiegać i unikać tych trudnych sytuacji od samego początku”.

Jezuita zaznaczył, że konieczna jest troska o odpowiedni dobór kandydatów do kapłaństwa i życia zakonnego, żeby były to osoby dojrzałe również pod względem psychologicznym i seksualnym, „aby nie było ryzyka, że będą jakieś tendencje czy wręcz realne zachowania związane z pedofilią, które są ogromnym zagrożeniem dla młodych ludzi. Wybór i formacja kandydatów do kapłaństwa są bardzo ważne, także biskupi odpowiedzialni za wspólnoty muszą wiedzieć, w jaki właściwy sposób reagować, gdy pojawiają się takie zbrodnie czy bardzo poważne czyny, aby móc podejmować jak najszybciej odpowiednie decyzje, aby na nowo wprowadzić ład we wspólnocie, aby oddać sprawiedliwość i aby osobom, które ucierpiały, pomóc odnaleźć na nowo spokój”.

Zdaniem gościa programu papież Franciszek ma szeroki ogląd tego problemu. Uważa, że korzeniem problemu jest sposób, w jaki są przeżywane stosunki międzyludzkie, także wewnątrz Kościoła oraz przeżywanie sprawowania władzy jako panowania (przywództwa) a nie jako służby. A zatem, jeśli ktoś przeżywa relacje z innymi jako chęć panowania nad innymi, nad ich sumieniem, ich osobami, ewidentnie może go to doprowadzić do nadużyć, kierując się brakiem głębokiego szacunku, który powinien mieć we wszystkich aspektach życia, włączając w to także wymiar seksualny – powiedział były dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej.

Mocno podkreślił przy tym, że nie należy bronić instytucji czy potwierdzać swoją w niej rolę, ale trzeba służyć ludziom przez instytucję Kościoła. „A zatem nieletni, a w szczególności ofiary powinny być w centrum naszej uwagi bardziej niż my sami” - dodał.

Papież Franciszek zwołuje biskupów dlatego, że to oni są pasterzami w Kościele, mają władzę przewodniczenia ludowi Bożemu. A zatem to oni jako pierwsi muszą żyć postawą odpowiedzialności jako służby, aby przekazywać ją także swoim kapłanom i czynić ją żywą także we wspólnocie Kościoła, wśród całego ludu Bożego, z całym wkładem i aktywnym zaangażowaniem także innych osób w Kościele. Ale to biskupi są pierwszymi odpowiedzialnymi za życie wspólnoty Kościoła, dlatego papież chce przez nich przekazać całej wspólnocie Kościoła swoje stanowisko, aby oni je przekazali dalej – wskazał jezuita.

Zaznaczył, że następstwem nadużyć czy błędów obciążających czyjąś odpowiedzialność może być odsunięcie od obowiązków. Wskazał również na konieczność przejrzystości, by zasady postępowania i procedury były jasne dla całej społeczności, co sprzyja współodpowiedzialności i pomocy we wspólnym rozwiązywaniu problemów.

Są kraje, w których biskupi zrobili już bardzo dużo, mają duże doświadczenie w tym zakresie, stworzyli na te potrzeby odpowiednie biura, pomogli bardzo wielu ofiarom, a zatem wiedzą, jak stawić czoła problemowi. Są inne kraje, w których działań tych jeszcze nie podjęte wystarczająco albo zrobiono niewiele i biskupi nie wiedzą dobrze, jak powinni się zachować i jak właściwie reagować na takie przypadki. A więc fakt, że przyjadą biskupi z całego świata, wytwarza wspólną świadomość, solidarność w zmierzeniu się z problemem i pomaga szczególnie tym biskupom, którzy nie są jeszcze świadomi problemu albo nie podjęli jeszcze odpowiednich inicjatyw. Dzięki spotkaniu zostaną doinformowani i otrzymają odpowiednią pomoc w zakresie skutecznych działań związanych z tym problemem.

Papież Franciszek mówił o tym spotkaniu jako o „katechezie”, to znaczy jako o pomocy dla biskupów w nauczeniu się, co mają robić. A gdy wrócą do domu, będą mogli powiedzieć: teraz zrozumiałem, że ponoszę tę odpowiedzialność, zrozumiałem, jak powinienem reagować, jakie są procedury, według których powinienem postępować, jakie są pomoce i konkretne inicjatywy pomocowe, które powinienem powołać w mojej diecezji – wytłumaczył o. Lombardi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem