Reklama

Zaczął się nowy rozdział w relacjach katolicko-prawosławnych

2016-02-14 22:27

Rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Grzegorz Gałązka

Abp Kondrusiewicz nie kryje wzruszenia - dla niego spotkanie Franciszka z Cyrylem jest czymś, o czym zawsze marzył. Jest przekonany, że uścisk Papieża z Patriarchą na hawańskim lotniku otworzył nową kartę w historii wzajemnych stosunków między Kościołami, w historii świata. Od lat przyjaźni się z wieloma kapłanami prawosławnymi, a jako Arcybiskup Metropolita w Moskwie prowadził z nimi oficjalny dialog. Dlatego ze szczególną uwagą i osobistym zaangażowaniem śledził spotkanie na Kubie i zapoznał się z treścią wspólnej deklaracji podpisanej przez Franciszka i Cyryla. Ze mną podzielił sięrefleksjami na ten temat.

Włodzimierz Rędzioch:
- Od kiedy Ksiądz Arcybiskup śledził z bliska rozwój relacji ekumenicznych między Kościołem katolickim a Patriarchatem Moskiewskim?
b

Abp Tadeusz Kondrusiewicz:

- Śledziłem je najpierw w seminarium, później już jako ksiądz w Wilnie w latach 80-tych - miałem dobre relacje z ówczesnym prawosławnym arcybiskupem Wileńskim i całej Lotwy Wiktorynem. Następnie od 1989 r., kiedy pracowałem w Grodnie, przyjaźniłem się z prawosławnym Metropolitą Filaretem, który był i nadal pozostaje bardzo otwarty na Kościół Katolicki. Trzeba podkreślić, że za czasów sowieckich relacje z klerem prawosłanwym było dobre. Natomiast od 1991 r. zacząłem pracę w Moskwie, najpierw jako administrator apostolski, a później jako Arcybiskup Metropolita. Tutaj relacje były trudniejsze, czasami nawet bardzo trudne, bo oskarżano nas o prozelityzm, czego właściwie nigdy nie było, bo nie można uważać za prozeletyzm, kiedy ktoś sam dobrwolnie przechodzi na katolicyzm. Mimo to w Moskwie prowadziłem dialog z prawosłanymi. Nawet wspólnie obecnym Patriarchą Cyrylem, wówczas Metropolitą, i pastorem baptystów Konowalczykiem byliśmy współprzewodniczącymi chrześcijańskiego międzykonfesyjnego konsultatywnego komitetu i zorganizowaliśmy wiele konferencji ekumenicznych. A od 2007 r. jestem w Mińsku jako Arcybiskup Mińsko-Mohylewski. Relacje ekumeniczne na Białorusu tradycyjnie są dobre i staramy się je rozwijać.

Reklama

- Jan Paweł II publikując Encyklikę “Ut unum sint” uczynił gest wielkiego otwarcia w stronę braci prawosławnych, prosząc, aby pomóc mu znaleźć taką formę sprawowania prymatu, co do której wszyscy mogliby się zgodzić. Jaką rolę odegrał ten papieski dokument w relacjach ekumenicznych.

- Encyklika “Ut unum sint” oznaczała bardzo ważne otwarcie ekumeniczne Jana Pawła II, stanowiła bardzo ważny impuls do rozwoju tego tak ważnego dzieła. Chociaż prawdę mówiąc, gdy byłem wtedy w Moskwie dokument nie wywołał wielkiej reakcji w społeczeństwie rosyjskim. Sprawa prymatu jest ciągle analizowana przez Teologiczną Komisję katolicko-prawosławną. Jednym z problemów jest fakt, że oficjalnie istnieje 15 Kościołów Prawosławnych i oni nie zawsze są tego samego zadania. Słyszałem nieoficjalnie, że najprawdopodobniej jesienią ma się ukazać jakiś wspólny dokument na ten temat.

- W 1997 r. w Grazu w Austrii, jak i później, przygotowywano spotkania Papieża z patriarchą Aleksym II, które nigdy nie doszły do skutku. Dlaczego, pomimo szczerego pragnienia Jana Pawła II, nie udało mu się spotkać z Patriarchą?

- Nie dochodziło do spotkań, bo były problemy, których wówczas nie udawało się przezwyciężyć. Najważniejszymi ze strony prawosławnych były pretensje do odradzającego się Kościoła greckokatolickiego na Ukraine, zorganizowanie normalnych struktur Kościoła katolickiego w Rosji i oskarżenie o prozelityzm. Niektóre z tych problemów z czasem zeszły na drugi plan lub straciły swoją aktualność, inne pozostały, ale w świecie pojawiły się nowe, wielkie wyzwania dla obu Kościołów. Wszystko to zadecydowało, ze Papież Franciszek i Patriarcha Cyryl postanowili zająć sprawami, których odkładać nie można; chociaż we wspólnej deklaracji z Hawany wspomina się również o “napięciach między grekokatolikami a prawosławnymi”, ale dodaje się zaraz, że “prawosławni i grekokatolicy potrzebują pojednania oraz znalezienia wzajemnie akceptowanch form współżycia”.

- W czasie konferencji prasowej w samolocie w drodze powrotnej z Turcji 30 listopada 2014 r. Franciszek powiedział, że sygnalizował Cyrylowi wolę spotkania, gdzie i kiedy Patriarcha będzie chciał (o czym świadczą jego spontaniczne słowa: “Przyjadę, gdzie chcesz. Jak zadzwonisz - przyjadę”). Dlaczego wybrano właśnie Kubę?

- Ani Moskwa, ani Rzym nie wchodziły w rachubę - Europa jest naznaczona podziałami chrześcijaństwa i dlatego trudno byłoby mówić o możności spotkania na Starym Kontynencie. Natomiast Kuba, “Nowy Świat”, to teren “neutralny”. Tym bardziej, że podróż Patriarchy do Ameryki Łacińskiej była planowana od dawna i zbiegła się z podróżą Papieża do Meksyku, wykorzystano więc pierwszą nadarzającą się okazję. Poza tym Kuba jest dobrze postrzegana przez obie strony - to kraj katolicki ale równocześnie kraj, który przez kilkadziesiąt lat był pod wpływem Związku Radzieckiego, a teraz Rosji.

- Z jakimi uczuciami oglądał Ksiądz Arcybiskup spotkanie Franciszka i Cyryla, pierwsze od czasów wielkiego rozłamu chrześcijaństwa w 1054 schizmy spotkanie Papieża i Patriarchy Moskwy i całej Rusi?

- Uścisk między Franciszkiem i Cyrylem - to było bardzo przejmujące i wzruszające, bo przez całe życie czekałem na ten moment. Modliłem się zawsze, by doszło do takiego spotkania - nie udało się Janowi Pawłowi II, ani Benedyktowi XVI, zrealizowało się za Franciszka, Papieża z Ameryki Łacińskiej. Zdawałem sobie sprawę, że jest to przełomowa chwila w życiu naszych Kościołów, że została otwarta nowa strona historii. Ja znam dobrze Cyryla, który mówił, że chce spotkania z Papieżem, ale nie dla wspólnego zdjęcia, lecz po to, by przyniosło owoce - było to również pragnienie Franciszka. Spotkali się, bo uznali, że Kościóły i świat oczekują tego spotkania. Tylko wspólnymi siłami możemy przeciwstawić się sekularyzacji, odchodzeniu ludzi od wiary, prześladowaniu chrześcijan na Bliskim Wschodzie, w Afryce, ale również w Europie, gdzie przyjmowane prawa godzące w wolność religijną oraz rodzinę i życie. Papież i Patriarcha rozumieją, że potrzebny jest wspólny głos Kościołów, wspólne świadectwo i wspólna obrona wartości chrześcijańskich.

- Co jest najważniejsze tej Deklaracji?

- Według mnie najważniejsze jest to, że Deklaracja odzwierciedla pragnienie spełnienia woli Chrystusa “aby byli jedno”, bo tylko wtedy “świat uwierzy”. Podział chrześcijan to rana na Mistycznym Ciele Chrystusa, która wciąż krwawi i którą trzeba leczyć. To wielka tragedia, dlatego należy dążyć do jedności. Druga sprawa to wspólne pragnienie obrony wartości chrześcijańskich, obrona rodziny i życia. Bardzo ważny jest też apel do wspólnoty międzynarodowej o zapobieżenie exodusu chrześcijan z Bliskiego Wschodu.

- Wielu obserwatorów zwraca uwagę na korzenie maryjne dialogu ekumenicznego z Kościołami prawosławnymi. Chciałem przypomnieć, że w 2004 r. Jana Paweł II przekazał Kościołowi Prawosławnemu w Moskwie ikonę Matki Bożej Kazańskiej. Co mógłby Ksiądz Arcybiskup na ten temat?

- To prawda, że kult maryjny jest bardzo silny w Kościele prawosławnym i jest to coś, co nas łączy. Ja byłem obecny, gdy w 2004 r. kard. W. Kasper, w imieniu Papieża, przekazał Patriarsze Aleksemu II ikonę Matki Bożej Kazańskiej, wcześniej, za czasów prześladowań wiary wywiezioną z Rosji za Zachód. A teraz Cyryl podarował Franciszkowi dużych rozmiarów kopie tej samej ikony. Dla mnie to coś symbolicznego. Wiemy, że ta wywieziona z Rosji ikona przez 10 lat znajdowała się w gabinecie Jana Pawła II. On sam mówił, że ona patrzyła, jak on pracuje, również wtedy, gdy zajmował się sprawami ekumenicznymi. A teraz nowy Patriarcha przekazuje nowemu Papieżowi kopię tejże ikony. Widzę w tym jakby szczęśliwe dokończenie dzieła Jana Pawła II, który marzył o spotkaniu z Patriarchą moskiewskim.

Tagi:
wywiad rozmowa

Czy jesteście powołani do niepłodności?

2018-05-22 12:23


Edycja wrocławska 17/2018, str. IV-V


Małgorzata Trawka: – Oktawa Wielkanocna w tym roku była dla Was szczególnym momentem, w Waszej rodzinie pojawiło się nowe życie.

Bernadetta: – W Oktawie Wielkanocnej zadzwoniła do nas pani z ośrodka adopcyjnego i zapytała, czy jesteśmy gotowi na odrobinę szaleństwa, ponieważ jest dziecko, które urodziło się z końcem marca, w Wielkim Tygodniu. I pytanie, czy bylibyśmy zainteresowani, by je poznać, jego akta, historię, spotkać się z nim i dowiedzieć czegoś więcej. Powiedzieliśmy: tak, chcemy się spotkać. To jest noworodek, nie jest wolny prawnie. To jest dziecko, które zostało w szpitalu po urodzeniu. Matka biologiczna złożyła pismo, że chce dziecko oddać do adopcji. Po sześciu tygodniach tę decyzję musi potwierdzić w sądzie. To jest troszeczkę niespodzianka, nie wiemy, jak się skończy, ale jesteśmy poddani woli Bożej. Liczymy na to, że będziemy mogli dziecko adoptować, ale jeżeli Pan Bóg zaplanował inaczej, to po prostu przez te sześć tygodni damy mu tyle miłości, ile możemy.

Krzysztof: – Cała procedura przy noworodkach jest szybka. Na decyzję mieliśmy jeden dzień, następnego byliśmy go zobaczyć, a kilka dni później był już z nami.

– W którym momencie pozwalacie sobie na stwierdzenie: „To jest nasze dziecko”?

K: – Zdecydowanie już w tej chwili. Tym bardziej, że czekaliśmy na naszego maluszka rok i cztery miesiące. To jest nasze wymodlone dzieciątko.

B: – Z naszą starszą córką było tak, że potrzebowałam trzech tygodni, by oswoić się z myślą, że jestem mamą, że mam córkę. Potrzebowałam czasu, żeby tę więź nawiązać. Wydaje mi się, że tym razem idzie dużo szybciej.

– Kiedy poczuliście się powołani do zorganizowania i poprowadzenia rekolekcji dotykających problemu niepłodności?

K: – Należymy do ruchu Equipes Notre-Dame. Wiosną 2017 r. byliśmy na rekolekcjach naszej wspólnoty małżeńskiej o komunikacji w małżeństwie współprowadzonych przez ks. Gabriela Pisarka, sercanina, który na co dzień pracuje w Kluczborku. Podczas jednego z posiłków zaczęliśmy rozmawiać z księdzem o naszej historii i może trochę zbyt śmiało zapytałem, czy na rekolekcjach albo warsztatach dla małżeństw prowadzonych przez sercanów poruszany jest temat trudności z zajściem w ciążę, niepłodności itp. I ks. Gabriel powiedział, że nie ma takich tematów, i zachęcił: to zróbmy coś.

– Czy te rekolekcje są adresowane do małżonków, którzy wprawdzie mają już swoje dziecko, ale jednocześnie doświadczają trudności w poczęciu następnego?

K: – Rekolekcje są dla małżeństw sakramentalnych, to jest jedyny podstawowy warunek. Mogą to być małżeństwa, które mają dzieci i dalej nie mogą naturalnie począć. Adresujemy je do małżeństw, które są na każdym etapie zmagania się z trudnościami z poczęciem, czy to jest pół roku starania się, czy kilka lat, czy to jest już któryś rok leczenia niepłodności, czy któryś rok oczekiwania na adopcję, czy któryś rok, gdy ona jest zdrowa, on jest zdrowy, a dalej mimo wszystko nie ma potomstwa.

– A jak Wy odbieraliście sytuację, że nie możecie mieć dzieci?

B: – Przeszliśmy drogę, która może nie jest idealna, ale typowa. Zaczęło się od decyzji, że staramy się o dziecko i skoro wszystkim innym naokoło wychodzi to dosyć szybko, to z nami będzie tak samo, bo dlaczego by nie? Staramy się jeden miesiąc, drugi, trzeci i kolejny, ciągle nic. I w pewnym momencie pojawiały się pytania, wątpliwości i myśl, że może należałoby się przebadać. Ja się badałam i Krzysiu też, no i wyniki nie były dobre. Zaczął się okres leczenia, ale nie przynosiło ono oczekiwanych skutków. Była medycyna niekonwencjonalna, testy owulacyjne, dużo modlitwy, pas św. Dominika, różne sposoby... W pewnym momencie pojawił się bunt, foch na Pana Boga: Panie Boże, my jesteśmy Tobie wierni już długie lata, jesteśmy wobec Ciebie fair, a Ty z nami postępujesz niesprawiedliwie. Obiecałeś: „Bądźcie płodni, rozmnażajcie się”, a u nas tego nie widać. I był okres głębokiego dołu i załamania, i patrzenia z zazdrością na inne pary, które spodziewają się dziecka, albo prowadzą wózek. I były myśli naprawdę nieżyczliwe w stosunku do tych osób, bo też czuliśmy, że zasługujemy na dzieci.

K: – W Piśmie Świętym jest napisane: „Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie” (Mt 18,19). To zdanie nas buntowało. To była masakra.

B: – Jak jedno z nas było w dole, to drugie ciągnęło ku górze i odwrotnie, tak na wymianę, a w pewnym momencie oboje byliśmy w dołku. Jednej niedzieli modliliśmy się w kościele po Mszy św. i wtedy łzy leciały strumieniami. Wychodzimy z kościoła, patrzymy, stoi przed wejściem Kuba, nasz znajomy, i mówi, że właśnie powstaje ekipa Notre-Dame, może byśmy chcieli przyjść na takie niezobowiązujące spotkanie, by się więcej dowiedzieć. Myślałam wtedy, po co nam to, przecież przeżywamy dół i mamy inne problemy. Ale okazało się, że jak już poszliśmy, to był to początek wspaniałej przygody z Panem Bogiem. Wsparcie, jakie zaczęliśmy dostawać w naszej ekipie, bardzo nam pomogło. Niedługo potem okazało się, że jest miejsce na wcześniejszy kurs adopcyjny i sprawy potoczyły się szybko.

– Słyszymy czasami o rekolekcjach dla bezpłodnych małżeństw, w których dominująca wydaje się być modlitwa o uzdrowienie. Temat tych rekolekcji może sugerować, że akcent jest położony na akceptacji niemożliwości bycia biologicznymi rodzicami.

B: – Akcent stawiamy na działanie. Widzimy wokół siebie wiele par, które, mówiąc kolokwialnie, bardzo się guzdrają, gubią, tkwią w marazmie, trzymając się kurczowo jednego rozwiązania, np. jednego lekarza, i to nie przynosi efektów. Są nieszczęśliwi, stoją w miejscu. My chcemy, żeby z tego miejsca ruszyli. Chcemy ich zaprosić do zaufania Panu Bogu, żeby działa się Jego wola w czasie, jaki On chce, i w sposób, w jaki On chce.

K: – Doświadczyliśmy tego, że łatwo jest popaść w stagnację i czekać na cud. Nasz przykład: zaczynamy się starać, mijają kolejne miesiące i nie wiemy, co zrobić. Później, gdy chcemy się zbadać, kobieta wie, gdzie pójść, bo badanie ginekologiczne jest dosyć naturalnym sposobem. Ale mężczyzna? Żeby zbadać swoje nasienie? Jeszcze w sposób zgodny z moralnością katolicką? To jest trudne i nie wiadomo, gdzie pójść, kogo zapytać. To jest pierwszy krok, trzeba odwagi, żeby zacząć rozmawiać. Gdy dostaje się wyniki poniżej normy, to jest kolejny cios, gdy słyszę, że najlepiej jest pójść na in vitro lub spróbować inseminacji, do których nasza wiara i Kościół mają jednoznaczne stanowisko: nie. Idziemy z wynikami do jednego ginekologa, drugiego, większość nie wie, jak do tego podejść. Specjalistów naprotechnologii nawet we Wrocławiu jest bardzo mało, a leczących mężczyzn prawie wcale. I dalej trwa się w dole, nostalgii. Te rekolekcje są również po to, żeby pokazać konkretne miejsca, w których można otrzymać pomoc. Nie jesteśmy ekspertami, ale chcemy podzielić się naszym doświadczeniem.

B: – Nie chcemy robić reklamy adopcji. Chcemy pokazać drogi wyjścia, na które Pan Bóg otwiera serce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Dec: życie kapłana winno być skromne, miłosierne, rozmodlone

2018-05-27 09:59

Ks. Daniel Marcinkiewicz

„Życie kapłana winno być skromne, miłosierne i rozmodlone” - mówił w homilii biskup świdnicki Ignacy Dec, zwracając się do sześciu nowo wyświęconych kapłanów, którzy 26 maja w świdnickiej katedrze przyjęli święcenia prezbiteratu.

arch. diec. świdnickiej

W homilii biskup Ignacy Dec zwrócił uwagę by nowo wyświęceni kapłani, z gorliwością służyli Kościołowi Bożemu, pełniąc uczynki miłosierdzia. „Idźcie na służbę kapłańską przyjmując Boże miłosierdzie ze skruchą i wdzięcznością oraz przekazując to miłosierdzie w gorliwej służbie sakramentu pokuty i w uczynkach miłosierdzia” – podkreślał bp Dec.

Celebrans zauważył także, by neoprezbiterzy w życiu kapłańskim troszczyli się o najbardziej potrzebujących. „Troszczcie się o biednych, chorych, opuszczonych, o ludzi w potrzebie. Użyczajcie Chrystusowi waszych ust, do pocieszania i głoszenia słów prawdy, użyczajcie Chrystusowi waszych serc, by mógł kochać przez was ludzi” – podkreślał hierarcha

„Powołanie kapłańskie jest w pierwszym rzędzie darem dla Kościoła, a nie dla siebie, jest służbą wspólnocie Kościoła, i tym, do których kapłan jest posłany. Jest również wezwaniem do wyniszczania w sobie wad, szczególnie egoizmu, i uczenia się bezinteresownego daru dla drugich” – podkreślał bp Dec.

Wskazał, że dzień święceń kapłańskich jest sposobnością do wypowiedzenia słowa wdzięczności rodzicom, nauczycielom, moderatorom seminarium duchownego, którzy przez lata formowali kapłanów nowo wyświęconych. „Dziękujemy wam za poświęcenie, trud, pracę i troskę, by w waszym środowisku kiełkowało ziarno powołania, które dzisiaj wydaje piękne owoce” – mówił biskup świdnicki.

arch. diec. świdnickiej

W dniu Matki, szczególne słowo skierował bp Dec do matek kapłanów nowo wyświęconych: „Dziękujemy wam drogie mamy za trud wychowania, rozmodlone serce, wszelkie dobro, jakie przekazałyście waszym synom. Pamiętajcie, nigdy nie będziecie zwolnione z wychowania waszych kapłanów. Do końca waszych dni, będą waszymi dziećmi, i nadal troszczcie się o ich rozwój. Towarzyszcie im także na drodze kapłańskiego życia, i zawierzajcie ich naszej wspólnej Matce-Maryi”.

Następnie celebrans swoje słowo skierował do neoprezbiterów „Wytrwajcie w miłości do Chrystusa, nie w miłości swojej. Niech Chrystus Eucharystyczny, będzie waszą mocą i siłą. Czerpcie wszelkie dary z codziennej Eucharystii, bo jest to dla was źródło i energia kapłańska. Niech kapłaństwo będzie waszą pasją” – podkreślał bp Dec. „Złóżcie w Matczyne dłonie swoją kapłańską przyszłość, i wytrwajcie na żniwie Pańskim, które z pewnością nie będzie łatwe, bo Chrystus swoim uczniom nie obiecywał wygodnego życia, wręcz przeciwnie, często przypominał, że prawda i dobro rodzą się wśród przeciwności” - mówił.

„W życiu każdego kapłana nie powinno zabraknąć miłości do Maryi, jako tej, która jest naszą Matką, Matką wszystkich kapłanów” – mówił hierarcha, dodając „pamiętajcie, że jesteście święceni w roku, kiedy przeżywamy 160. rocznicę objawień w Lourdes, i 100. rocznicę odzyskania Niepodległości. Niech Maryja, będzie dla was najbliższą Matką, Matką, która nigdy nie umrze i która zawsze będzie młoda w waszych kapłańskich sercach. Bądźcie kapłanami Maryjnymi – podkreślał biskup Ignacy Dec.

Msze św. koncelebrowało wielu kapłanów, m.in. biskup pomocniczy Adam Bałabuch, kanonicy Świdnickiej Kapituły Katedralnej, Wałbrzyskiej Kapituły Kolegiackiej, Kłodzkiej Kapituły Kolegiackiej i Strzegomskiej Kapituły Kolegiackiej, moderatorzy Wyższego Seminarium Duchownego w Świdnicy, proboszczowie, wikariusze parafii, z których pochodzą kandydaci do święceń. Świadkami tego wydarzenia byli także rodzice oraz przyjaciele nowo wyświęconych kapłanów oraz osoby życia konsekrowanego.

Na zakończenie Mszy św. Biskup świdnicki wręczył nowo wyświęconym kapłanom dyplomy ukończenia studiów oraz dekrety, kierując neoprezbiterów na poszczególne parafie, gdzie rozpoczną swoją posługę kapłańską. Neoprezbiterzy rozpoczną pracę w wybranych parafiach od 25 czerwca br.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Ks. Isakowicz-Zaleski po zakończeniu protestu w Sejmie: wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe

2018-05-27 19:08

dg / Warszawa (KAI)

Nie jest tak, że Kościół nie zabierał głosu. Ks. kard. Kazimierz Nycz był obecny na strajku, przyszedł z własnej woli. Wypowiadali się różni duchowni i z tego co wiem, byli gotowi być pośrednikami w tych rozmowach – powiedział KAI ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski. – Niestety ten protest został upolityczniony. Dodam, że wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe, bo Kościół od zarania swoich dziejów prowadzi działalność charytatywną – zaznaczył założyciel i prezes fundacji im. Brata Alberta i duszpasterz osób niepełnosprawnych, komentując zakończenie w Sejmie protestu w sprawie osób niepełnosprawnych a także wypowiedzi ks. Wojciecha Lemańskiego.

TER
Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski

– Przyjąłem jako dobrą wiadomość to, że protest został zawieszony, czyli nie zakończony, ale zmieniła się jego forma. Apelowałem o to już od kilku dni, bo uważałem, że to się odbija ogromnie negatywnie na zdrowiu fizycznym i psychicznym tych osób niepełnosprawnych, które przeżywają straszliwą traumę – powiedział ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski.

Komentując sam protest, dodał: "uważam, że rodzice wykazali ogromną determinację, z większością ich postulatów się zgadzam. Niepokoiły mnie natomiast sytuacje, kiedy politycy, którzy nic do tej pory nie zrobili, podpinali się pod ten protest. Moim zdaniem to właśnie oni dobili ten protest – takie występy niektórych osób, które 'z troską' się pochylały nad niepełnosprawnymi, a do tej pory były obojętne. Uważam, że dobrze się stało, że część postulatów osób niepełnosprawnych została spełniona, a teraz jest okazja do dialogu, do rozmowy, do wywierania presji na rząd, żeby zrealizował te postulaty. Musi się to jednak odbywać w całkowicie innej atmosferze i to jest rola dla organizacji pozarządowych, dla środowisk osób niepełnosprawnych i wielu ludzi dobrej woli".

– Jeżeli chodzi o ks. Lemańskiego, to ja nigdy się nie spotkałem, aby kiedykolwiek pomagał niepełnosprawnym. Cztery lata temu ja uczestniczyłem w podobnym proteście rodziców w Sejmie i ks. Lemański się tym kompletnie nie interesował, nie było go tam. Prowadzę wiele akcji charytatywnych, nigdy go nie widziałem, żadnego zaangażowania z jego strony. On jest skłócony z hierarchią kościelną, ale uważam, że to jest jedna z osób, która się stara podpiąć – powiedział, odnosząc się do dzisiejszych wypowiedzi suspendowanego kapłana.

Ks. Isakowicz zaznaczył, że Kościół w Polsce nie był bierny wobec protestu: "Nie jest tak, że Kościół nie zabierał głosu. Ks. kard. Kazimierz Nycz był obecny na strajku, przyszedł z własnej woli. Wypowiadali się różni duchowni i z tego co wiem, byli gotowi być pośrednikami w tych rozmowach. Natomiast niestety ten protest został upolityczniony. Dodam, że wszelkie zarzuty pod adresem Kościoła są niesprawiedliwe, bo Kościół od zarania swoich dziejów prowadzi działalność charytatywną. Obecnie prowadzi bardzo wiele dzieł charytatywnych. Jest wiele fundacji i stowarzyszeń, tak jak moja fundacji Brata Alberta, która nie jest fundacją kościelną, ale jest związana ze środowiskiem kościelnym. Nie można powiedzieć, że Kościół nic nie zrobił. Kościół nie był stroną tego sporu. Natomiast słowa ks. Lemańskiego są skandaliczne, krzywdzą i tylko podpalają cały problem".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem