Reklama

Zaczął się nowy rozdział w relacjach katolicko-prawosławnych

2016-02-14 22:27

Rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Grzegorz Gałązka

Abp Kondrusiewicz nie kryje wzruszenia - dla niego spotkanie Franciszka z Cyrylem jest czymś, o czym zawsze marzył. Jest przekonany, że uścisk Papieża z Patriarchą na hawańskim lotniku otworzył nową kartę w historii wzajemnych stosunków między Kościołami, w historii świata. Od lat przyjaźni się z wieloma kapłanami prawosławnymi, a jako Arcybiskup Metropolita w Moskwie prowadził z nimi oficjalny dialog. Dlatego ze szczególną uwagą i osobistym zaangażowaniem śledził spotkanie na Kubie i zapoznał się z treścią wspólnej deklaracji podpisanej przez Franciszka i Cyryla. Ze mną podzielił sięrefleksjami na ten temat.

Włodzimierz Rędzioch:
- Od kiedy Ksiądz Arcybiskup śledził z bliska rozwój relacji ekumenicznych między Kościołem katolickim a Patriarchatem Moskiewskim?
b

Abp Tadeusz Kondrusiewicz:

- Śledziłem je najpierw w seminarium, później już jako ksiądz w Wilnie w latach 80-tych - miałem dobre relacje z ówczesnym prawosławnym arcybiskupem Wileńskim i całej Lotwy Wiktorynem. Następnie od 1989 r., kiedy pracowałem w Grodnie, przyjaźniłem się z prawosławnym Metropolitą Filaretem, który był i nadal pozostaje bardzo otwarty na Kościół Katolicki. Trzeba podkreślić, że za czasów sowieckich relacje z klerem prawosłanwym było dobre. Natomiast od 1991 r. zacząłem pracę w Moskwie, najpierw jako administrator apostolski, a później jako Arcybiskup Metropolita. Tutaj relacje były trudniejsze, czasami nawet bardzo trudne, bo oskarżano nas o prozelityzm, czego właściwie nigdy nie było, bo nie można uważać za prozeletyzm, kiedy ktoś sam dobrwolnie przechodzi na katolicyzm. Mimo to w Moskwie prowadziłem dialog z prawosłanymi. Nawet wspólnie obecnym Patriarchą Cyrylem, wówczas Metropolitą, i pastorem baptystów Konowalczykiem byliśmy współprzewodniczącymi chrześcijańskiego międzykonfesyjnego konsultatywnego komitetu i zorganizowaliśmy wiele konferencji ekumenicznych. A od 2007 r. jestem w Mińsku jako Arcybiskup Mińsko-Mohylewski. Relacje ekumeniczne na Białorusu tradycyjnie są dobre i staramy się je rozwijać.

Reklama

- Jan Paweł II publikując Encyklikę “Ut unum sint” uczynił gest wielkiego otwarcia w stronę braci prawosławnych, prosząc, aby pomóc mu znaleźć taką formę sprawowania prymatu, co do której wszyscy mogliby się zgodzić. Jaką rolę odegrał ten papieski dokument w relacjach ekumenicznych.

- Encyklika “Ut unum sint” oznaczała bardzo ważne otwarcie ekumeniczne Jana Pawła II, stanowiła bardzo ważny impuls do rozwoju tego tak ważnego dzieła. Chociaż prawdę mówiąc, gdy byłem wtedy w Moskwie dokument nie wywołał wielkiej reakcji w społeczeństwie rosyjskim. Sprawa prymatu jest ciągle analizowana przez Teologiczną Komisję katolicko-prawosławną. Jednym z problemów jest fakt, że oficjalnie istnieje 15 Kościołów Prawosławnych i oni nie zawsze są tego samego zadania. Słyszałem nieoficjalnie, że najprawdopodobniej jesienią ma się ukazać jakiś wspólny dokument na ten temat.

- W 1997 r. w Grazu w Austrii, jak i później, przygotowywano spotkania Papieża z patriarchą Aleksym II, które nigdy nie doszły do skutku. Dlaczego, pomimo szczerego pragnienia Jana Pawła II, nie udało mu się spotkać z Patriarchą?

- Nie dochodziło do spotkań, bo były problemy, których wówczas nie udawało się przezwyciężyć. Najważniejszymi ze strony prawosławnych były pretensje do odradzającego się Kościoła greckokatolickiego na Ukraine, zorganizowanie normalnych struktur Kościoła katolickiego w Rosji i oskarżenie o prozelityzm. Niektóre z tych problemów z czasem zeszły na drugi plan lub straciły swoją aktualność, inne pozostały, ale w świecie pojawiły się nowe, wielkie wyzwania dla obu Kościołów. Wszystko to zadecydowało, ze Papież Franciszek i Patriarcha Cyryl postanowili zająć sprawami, których odkładać nie można; chociaż we wspólnej deklaracji z Hawany wspomina się również o “napięciach między grekokatolikami a prawosławnymi”, ale dodaje się zaraz, że “prawosławni i grekokatolicy potrzebują pojednania oraz znalezienia wzajemnie akceptowanch form współżycia”.

- W czasie konferencji prasowej w samolocie w drodze powrotnej z Turcji 30 listopada 2014 r. Franciszek powiedział, że sygnalizował Cyrylowi wolę spotkania, gdzie i kiedy Patriarcha będzie chciał (o czym świadczą jego spontaniczne słowa: “Przyjadę, gdzie chcesz. Jak zadzwonisz - przyjadę”). Dlaczego wybrano właśnie Kubę?

- Ani Moskwa, ani Rzym nie wchodziły w rachubę - Europa jest naznaczona podziałami chrześcijaństwa i dlatego trudno byłoby mówić o możności spotkania na Starym Kontynencie. Natomiast Kuba, “Nowy Świat”, to teren “neutralny”. Tym bardziej, że podróż Patriarchy do Ameryki Łacińskiej była planowana od dawna i zbiegła się z podróżą Papieża do Meksyku, wykorzystano więc pierwszą nadarzającą się okazję. Poza tym Kuba jest dobrze postrzegana przez obie strony - to kraj katolicki ale równocześnie kraj, który przez kilkadziesiąt lat był pod wpływem Związku Radzieckiego, a teraz Rosji.

- Z jakimi uczuciami oglądał Ksiądz Arcybiskup spotkanie Franciszka i Cyryla, pierwsze od czasów wielkiego rozłamu chrześcijaństwa w 1054 schizmy spotkanie Papieża i Patriarchy Moskwy i całej Rusi?

- Uścisk między Franciszkiem i Cyrylem - to było bardzo przejmujące i wzruszające, bo przez całe życie czekałem na ten moment. Modliłem się zawsze, by doszło do takiego spotkania - nie udało się Janowi Pawłowi II, ani Benedyktowi XVI, zrealizowało się za Franciszka, Papieża z Ameryki Łacińskiej. Zdawałem sobie sprawę, że jest to przełomowa chwila w życiu naszych Kościołów, że została otwarta nowa strona historii. Ja znam dobrze Cyryla, który mówił, że chce spotkania z Papieżem, ale nie dla wspólnego zdjęcia, lecz po to, by przyniosło owoce - było to również pragnienie Franciszka. Spotkali się, bo uznali, że Kościóły i świat oczekują tego spotkania. Tylko wspólnymi siłami możemy przeciwstawić się sekularyzacji, odchodzeniu ludzi od wiary, prześladowaniu chrześcijan na Bliskim Wschodzie, w Afryce, ale również w Europie, gdzie przyjmowane prawa godzące w wolność religijną oraz rodzinę i życie. Papież i Patriarcha rozumieją, że potrzebny jest wspólny głos Kościołów, wspólne świadectwo i wspólna obrona wartości chrześcijańskich.

- Co jest najważniejsze tej Deklaracji?

- Według mnie najważniejsze jest to, że Deklaracja odzwierciedla pragnienie spełnienia woli Chrystusa “aby byli jedno”, bo tylko wtedy “świat uwierzy”. Podział chrześcijan to rana na Mistycznym Ciele Chrystusa, która wciąż krwawi i którą trzeba leczyć. To wielka tragedia, dlatego należy dążyć do jedności. Druga sprawa to wspólne pragnienie obrony wartości chrześcijańskich, obrona rodziny i życia. Bardzo ważny jest też apel do wspólnoty międzynarodowej o zapobieżenie exodusu chrześcijan z Bliskiego Wschodu.

- Wielu obserwatorów zwraca uwagę na korzenie maryjne dialogu ekumenicznego z Kościołami prawosławnymi. Chciałem przypomnieć, że w 2004 r. Jana Paweł II przekazał Kościołowi Prawosławnemu w Moskwie ikonę Matki Bożej Kazańskiej. Co mógłby Ksiądz Arcybiskup na ten temat?

- To prawda, że kult maryjny jest bardzo silny w Kościele prawosławnym i jest to coś, co nas łączy. Ja byłem obecny, gdy w 2004 r. kard. W. Kasper, w imieniu Papieża, przekazał Patriarsze Aleksemu II ikonę Matki Bożej Kazańskiej, wcześniej, za czasów prześladowań wiary wywiezioną z Rosji za Zachód. A teraz Cyryl podarował Franciszkowi dużych rozmiarów kopie tej samej ikony. Dla mnie to coś symbolicznego. Wiemy, że ta wywieziona z Rosji ikona przez 10 lat znajdowała się w gabinecie Jana Pawła II. On sam mówił, że ona patrzyła, jak on pracuje, również wtedy, gdy zajmował się sprawami ekumenicznymi. A teraz nowy Patriarcha przekazuje nowemu Papieżowi kopię tejże ikony. Widzę w tym jakby szczęśliwe dokończenie dzieła Jana Pawła II, który marzył o spotkaniu z Patriarchą moskiewskim.

Tagi:
wywiad rozmowa

Cud za przyczyną Papieża „Humanae vitae”

2018-10-10 11:16

Rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 41/2018, str. 28-29

Rzadko papieska encyklika była tak kwestionowana, nigdy papieski dokument nie był tak manipulowany i poddawany próbom interpretacji według „potrzeb świata”, jak to miało miejsce w przypadku encykliki „Humanae vitae”. Ale Opatrzność chciała, by właśnie Paweł VI – papież „Humanae vitae”, papież, który bronił życia, został ogłoszony błogosławionym dzięki cudowi uzdrowienia za jego wstawiennictwem nienarodzonego dziecka, a 14 października 2018 r. będzie ogłoszony świętym także dzięki kolejnemu cudowi uzdrowienia za jego przyczyną dziecka, które miało się nie narodzić. To są znaki nieba, których nie można lekceważyć.
Amanda, dziewczynka, która ma dzisiaj trzy lata, nie powinna się urodzić. Jej matka, Vanna, podczas ciąży postanowiła przeprowadzić inwazyjne badanie prenatalne (biopsję kosmówki). Nie wszystko poszło tak, jak powinno – błony zostały uszkodzone, co spowodowało całkowitą utratę płynu owodniowego; stało się to w trzynastym tygodniu ciąży. Lekarze powiedzieli rodzicom Amandy, że może dojść do poronienia, a gdyby jednak dziecko w łonie matki, wbrew wszelkim statystykom, przeżyło, to jedynym wyjściem jest aborcja terapeutyczna. W takich przypadkach bowiem – zgodnie z nowoczesną nauką medyczną – dziecko rodzi się niepełnosprawne z powodu braku odpowiednio rozwiniętych płuc i innych narządów. Ale w tej dramatycznej sytuacji jeden z lekarzy poradził rodzicom, którzy nie byli bardzo wierzący, by udali się na pielgrzymkę do sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Brescii. Powiedział: „Życie to nie tylko statystyki – kto inny jest Autorem życia.” W ten sposób Vanna i Alberto Tagliaferro z Villa Bartolomea w prowincji Werona znaleźli się przed figurą Pawła VI, która stoi w sanktuarium. Dziecku, które było w łonie matki, nie dawano już żadnej nadziei na przeżycie, ale pomimo tego rodzice prosili błogosławionego Papieża o łaskę zdrowia dla Amandy. Wrócili do domu i postanowili utrzymać ciążę. I tak dochodzimy do 23. tygodnia (we Włoszech prawo zezwala na aborcję tylko do tego momentu). Vanna nagle poczuła ulgę i wewnętrzny spokój – życie jej dziecka nie zależało już od jej wyboru. Mogła teraz oddać życie Amandy w ręce Boga za wstawiennictwem bł. Pawła VI. W noc Wigilii Bożego Narodzenia 2014 r., trzy miesiące przed naturalnym końcem ciąży, młoda matka musiała jechać do szpitala z powodu silnych bóli porodowych. W szpitalu lekarze byli pewni, że dziecko urodzi się martwe. Tymczasem Amanda przyszła na świat całkowicie zdrowa, bez żadnego poważnego problemu – dla nauk medycznych wszystko to było niewytłumaczalne.
Trzy lata później, 6 lutego 2018 r., Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała jednogłośnie pozytywną opinię na temat cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu błogosławionego papieża Pawła VI, a 19 maja, podczas konsystorza, Franciszek ogłosił, że 14 października 2018 r. w czasie ceremonii w Bazylice św. Piotra dokona kanonizacji papieża Montiniego.

Archiwum rodziny Tagliaferro
Rodzina Tagliaferro
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św. Teresa z Avila - życiowa mistyczka

Elżbieta Adamczyk
Edycja łódzka 41/2007

François Gérard, "Św. Teresa”
Św. Teresa Wielka z Ávila – piękna kobieta, „teolog życia kontemplacyjnego”

Czy czytali Państwo „Drogę doskonałości” św. Teresy z Avila, reformatorki żeńskich klasztorów karmelitańskich, mistyczki i wizjonerki? A jej listy pisane do osób duchownych i świeckich? To zaskakująca literatura. Autorka, święta i doktor Kościoła, żyjąca w XVI w. w Hiszpanii, ujawnia w niej nadzwyczajną trzeźwość umysłu oraz wiedzę o świecie i człowieku. Jej znajomość ludzkiej, a szczególnie kobiecej natury, z pewnością przydaje się i dziś niejednemu kierownikowi duchowemu. Trapiona chorobami, prawie nieustannie cierpiąca, św. Teresa zwraca się do swoich sióstr językiem miłości, wolnym od pobłażania, ale świadczącym o głębokim rozumieniu i nadprzyrodzonym poznaniu tego, co w człowieku słabe, i może stanowić pożywkę dla szatańskich pokus.
Po latach pobytu w klasztorze św. Teresa podjęła trudne dzieło reformy żeńskich wspólnot karmelitańskich. Dostrzegła niedogodności i zagrożenia wynikające z utrzymywania dużych zgromadzeń, zaproponowała więc, aby mniszki całkowicie oddane na służbę Chrystusowi mieszkały w małych wspólnotach, bez stałego dochodu, zdane na Bożą Opatrzność, ale wolne od nadmiernej troski o swe utrzymanie. Zadbała także o zdrowie duchowych córek, nakazując, aby ich skromne siedziby otoczone były dużymi ogrodami, w których będą pracować i modlić się, korzystając ze świeżego powietrza i słońca. Te wskazania św. Reformatorki pozytywnie zweryfikował czas i do dziś są przestrzegane przy fundacji nowych klasztorów.
Oczywiście, główna troska św. Teresy skierowana była na duchowy rozwój Karmelu. Widziała zagrożenia dla Kościoła ze strony proponowanych przez świat herezji. Cóż może zrobić kobieta? - pytała świadoma realiów. Modlitwa i ofiara jest stale Kościołowi potrzebna. Kobieta, przez daną jej od Boga intuicję i wrażliwość, potrafi zaangażować nie tylko swój umysł, ale i serce na służbę Bożej sprawy. W życiu ukrytym i czystym, przez modlitwę i ufność może ona wyprowadzić z Serca Jezusa łaski dla ludzi. Jak korzeń schowany w ziemię czerpie soki nie dla siebie, ale dla rośliny, której część stanowi, tak mniszka za klauzurą Karmelu podtrzymuje duchowe życie otaczającego świata. Dąży do zażyłości z Panem nie dla zaspokojenia własnych pragnień, lecz dla Królestwa Bożego, aby Stwórca udzielał się obficie stworzeniu, karmiąc je łaską i miłością. Tak widziała to św. Teresa i tak postrzegają swe zadanie dzisiejsze karmelitanki. Modlą się za Kościół, za grzeszników i ludzi poświęconych Bogu, narażonych na potężne i przebiegłe zasadzki złego, aby wytrwali i wypełnili swoje powołanie. Szczęśliwe miasto, w którym Karmel znalazł schronienie. Szczęśliwa Łódź.
Pełne wiary, wolne od strapień doczesnych, mieszkanki Karmelu potrzebują wszakże naszego wsparcia, materialnej ofiary, dziękczynnej modlitwy. W przededniu święta Założycielki Karmelu terezjańskiego, w roku poprzedzającym 80. rocznicę obecności Karmelitanek Bosych w Łodzi przy ul. św. Teresy 6, ku nim zwracamy spojrzenie. Niech trwa wymiana darów.

Przeczytaj także: Człowiek pióra i czynu
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Wystawa pt. "Księża w służbie Niepodległej"

2018-10-16 19:00

Rafał Kulisiewicz

Z okazji ustanowienia przez Sejm RP 19 października Narodowym Dniem Pamięci Duchownych Niezłomnych oraz 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, Fundacja Służba Niepodległej oraz Katolickie Centrum Kultury Dobre Miejsce zapraszają na inaugurację wystawy pt. "Księża w Służbie Niepodległej".

Wykład otwierający wystawę wygłosi ks. prof. Józef Naumowicz. Inicjatywa ma celu upamiętnienie duchownych, którzy działali na rzez odzyskania przez Polskę niepodległości oraz przybliżyć rolę Kościoła Katolickiego w tych wydarzeniach 1918 r.

Wydarzenie odbędzie się 19 października br. o godzinie 18.00 w Katolickim Centrum Kultury Dobre Miejsce ul. Dewajdis 3 (w okolicy kampusu UKSW).

"W 1918 roku po 123 latach niewoli Polska odzyskała niepodległość. To wielkie marzenie wielu pokoleń Polaków prawdopodobnie nigdy by się nie ziściło, gdyby nie wsparcie Kościoła Katolickiego, którego duchowni aktywnie wspierali dążenia do wolności.

Księża - cisi bohaterowie, dziś nieco zapomniani, którzy słowem z kościelnych ambon i czynem na polach bitew walczyli o niepodległą Rzeczpospolitą. Na ołtarzu Ojczyzny składali często wielki trud i cierpienie, czasem nawet życie... Pamięć o wielu z Nich zatarła się, a niekiedy została przyćmiona przez innych wielkich patriotów. W rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości pamiętajmy także o księżach, którzy wiernie i oddanie służyli Bogu i Ojczyźnie

Fundacja Służba Niepodległej pragnie przypomnieć o wielkiej roli Kościoła Katolickiego, z którym naszą Ojczyznę łączy ponad 1000-letnia, wspólna historia. Bez jego udziału nie istniałaby Polska, jaką znamy, nie byłoby cudownej obrony na Jasnej Górze w 1655 r., odzyskania niepodległości w 1918 r., nie byłoby "Solidarności" i "Odnowy oblicza tej ziemi". Zachowajmy pamięć o tych, którzy SŁUŻYLI NIEPODLEGŁEJ!".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem