Reklama

Cuda dzieją się po cichu

Światło w ciemności

Magda Nałęcz
Edycja zamojsko-lubaczowska 48/2001

Boże, Twój Syn przez pierwsze przyjście w ludzkiej naturze spełnił Twoje odwieczne postanowienie, a nam otworzył drogę wiecznego zbawienia. On ponownie przyjdzie w blasku swej chwały, aby nam udzielić obiecanych darów, których, czuwając, z ufnością oczekujemy.

Jeszcze nie tak dawno pełna życia przyroda dziś drzemie leniwie, czeka na swoją kolejną metamorfozę. We wsiach, których życie zdeterminowane jest rytmem przyrody, też cisza. Ostatnie prace zakończone i nawet spóźnialskim nie wypada wychodzić w pole, by - jak niegdyś mówiono - nie niepokoić ziemi. Nawet w miastach żyje się jakby trochę wolniej. W taki czas nadchodzi Adwent, od wieków przynoszący ziemi ciszę, spokój, zadumę i nadzieję. Cztery tygodnie tęsknego oczekiwania niezwykłych narodzin. Adwent jest oczekiwaniem... W swej bogatej, Mesjańskiej wymowie, oczekuje spełnienia.

Na początku akcentowano w tym czasie czterotygodniowego oczekiwania aspekt postu, później zaś zaczęto zwracać uwagę, że jest to okres pełen nadziei na przyjście zapowiadanego Mesjasza. Dlatego podczas Adwentu liturgia ukazuje nam szczególnie dwie postacie: Izajasza i Jana Chrzciciela. Pierwszy żyjąc w VIII-VII w. przed Chrystusem, został nazwany przez potomnych "księciem proroków", ponieważ w jego księdze jest najwięcej zapowiedzi przyjścia Jezusa na ziemię. Drugi nie tyle przepowiada, co "wskazuje palcem" na Chrystusa i zachęca do nawrócenia, mówiąc: "Przygotujcie drogę Panu" (Mk 1, 3, por. Iz 40, 3).

W liturgii kościelnej istnieje podział Adwentu na dwa podokresy. Pierwszy - do 16 grudnia - mówi o ciągłej gotowości, o powtórnym przyjściu Chrystusa w dniu Sądu Ostatecznego. Pieśni tego okresu są pełne oczekiwania, tęsknoty i prośby o przyjście, nawiązują do Adwentu sprzed dwóch tysięcy lat.

Drugi podokres przygotowuje do narodzin Jezusa w Betlejem. Pieśni śpiewane w tym czasie są związane z czuwaniem, ze Zwiastowaniem, są pełne wdzięczności, radości. Gwiazdą Adwentu jest Niepokalana Dziewica Maryja, w koronie z gwiazd dwunastu, obleczona w słońce z księżycem, symbolem przemijania u stóp. W liturgii adwentowej współbrzmią z sobą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość chrześcijańskiego zbawienia, tzn. Bóg jako ten, "Który był i Który jest, i Który przychodzi" ( Ap 4, 8).

Adwentowy czas to również skupienie rekolekcyjne oraz różnego rodzaju postanowienia. Są one nie po to, aby człowieka pognębić, ale oż3ywić miłość bliźniego. W jednym z wierszy czytamy:



Jakże trudna to sprawa, nie ma wiele co mówić,

Jakże ciężko jest sobie czegoś w życiu odmówić.

Ponieważ to czas Adwentu, więc najwyższa pora,

Chwilowo wzrok swój odwrócić od telewizora. (...)

Niech pomyślą dziś rodzice, nie tracąc ni chwili,

By ich dzieci owych zasad od nich się uczyli,

A na pewno swych rodziców będą szanowali,

Co uczyli, jak żyć trzeba, i przykład im dali.

(Kazimierz M. Lipka)



Adwent to czas refleksji, zadumy i pokuty, co nie znaczy, że mamy chodzić ze spuszczoną głową i się smucić. Ojciec Święty Jan Paweł II zwraca uwagę, że w Ewangelii na określenie pokuty występuje termin "metanoia", co oznacza wewnętrzną przemianę serca pod wpływem Słowa Bożego, która wyraża się przez czyny pokuty (por. Reconcilatio et paenitentia 4). Papież Paweł VI stwierdza, że podstawowy uczynek pokutny to wytrwałe wypełnianie swoich obowiązków oraz cierpliwe znoszenie własnego losu. Dlatego też te uczynki są szczególnie wartościowe, bo ujawniają pragnienie pełnienia woli Bożej w codziennym życiu, również w przeciwnościach, cierpieniu czy chorobie. Co do praktyk ascetycznych, szczególnie postów, zaleca się umiarkowanie podyktowane roztropnością.

Adwent kojarzy nam się również z Roratami. W Polsce wprowadził je prawdopodobnie książę Przemysław (zm. w 1267 r.). Tym mianem określano Mszę św. celebrowaną wczesnym rankiem, podczas której zapalano przystrojoną świecę - symbol Maryi przynoszącej "światło na oświecenie pogan". Nazwa "Roraty" pochodzi od hymnu śpiewanego najczęściej na rozpoczęcie Eucharystii: Rorate coeli... - Niebiosa spuśćcie. Odpowiednik i wolne tłumaczenie tego hymnu odnajdujemy w pieśni: Spuście nam na ziemskie niwy Zbawcę z niebios, obłoki!

Pieśni adwentowe pouczają i zachęcają do usuwania przeszkód na naszej drodze do Boga. Są pełne oczekiwania, zadumy, tęsknoty i skupienia. "Błogosławiony jest człowiek, którego Pan przychodzący zastaje czuwającym i przygotowanym w sercu".

Spraw, Panie, abyśmy uklękli z radości przy żłóbku narodzenia Bożej Dzieciny i przez miłość Maryi i błogosławioną ciszę św. Józefa weszli z zapaloną pochodnią w szczęśliwą wieczność.

„Modlitwa serc i stóp kapłańskich w intencji powołań”: 18 sierpnia, dekanat mstowski

2018-08-18 13:08

Beata Pieczykura

– Życie kapłanów ma być świadectwem miłości Bożej wobec dzieci i młodzieży; ma być pomocą dla tych, których Chrystus powołuje, w odkrywaniu ich drogi powołania – mówił ks. Zbigniew Zalejski podczas Mszy św. o godz. 8 w kościele pw. św. Otylii w Rędzinach.

Beata Pieczykura/Niedziela

Ta Eucharystia rozpoczęła modlitwę serc i stóp kapłańskich, a następnie objęła następujące parafie: Podwyższenia Krzyża Świętego w Koninie, gdzie w oczekiwaniu na przybycie pątników był wystawiony Najświętszy Sakrament, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Mstowie, Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Małusach Wielkich, Opatrzności Bożej w Krasicach i św. Stefana Węgierskiego w Skrzydłowie.

Tego dnia pielgrzymi wędrowali w obecności relikwii św. Jana Pawła II oraz patronów liturgicznej służby ołtarza: św. Jana Berchmansa, św. Dominika Savio, św. Stanisława Kostki i św. Alojzego Gonzagi.

Sens tej wielkiej inicjatywy modlitewno-pokutnej kapłanów Kościoła Częstochowskiego wyjaśnił ks. prał Marian Duda: – Chcieliśmy zanurzyć się w krzyżu Pana Jezusa, niosąc go; chcieliśmy zanurzyć wszystkich kapłanów wraz z ich problemami, trudnościami, kryzysami i radościami, a zarazem chcieliśmy zanurzyć wszystkich, którzy są powołani, a którzy nie widzą przed sobą Jezusa mówiącego: „Pójdź za Mną”. Jezus z tym wołaniem jest silniejszy niż cały współczesny kontekst. Ciągle musimy z ogromną wiarą rzucać się do stop Jezusa i modlić się, ponieważ On jest większy, On jest silniejszy i On może ze współczesnych młodych wykrzesać świętych i gorliwych kapłanów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Ks. Duffé: w centrum godność człowieka

2018-08-18 18:14

vaticannews / Watykan (KAI)

W centrum wszystkiego winna znajdować się godność osoby ludzkiej i na tym Afryka, która od wieków raniona jest przez przemoc i nieodpowiedzialne wykorzystywanie jej zasobów ludzkich i naturalnych, powinna budować swoją przyszłość.

www.salvatti.pl

Godność osoby ludzkiej jest naprawdę szanowana tylko w jej integralnym ujęciu, kiedy jednoczy w sobie człowieka, naturę, wspólnotę i Stworzyciela – to słowa wypowiedziane przez sekretarza Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka, który brał udział w spotkaniu Członków Stowarzyszenia Konferencji Biskupów Wschodniej Afryki (AMECEA).

Ks. Bruno Marie Duffé w wywiadzie dla L’Osservatore Romano wskazał, że w kontekście afrykańskim godność ta jest jednocześnie pamięcią o wspólnocie, co wyraża się poprzez kultury, wspólne życie, przeżywaną wiarę i solidarność międzyludzką, a także w nadziei dania młodym odpowiedniego wykształcenia i możliwości brania odpowiedzialności za przyszłość. Dodał, iż w tym szczególnym kontekście kulturowym integralny rozwój człowieka jawi się jako alternatywa dla pewnego rodzaju dryfowania, które rodzi się z nadużywania władzy, korupcji i skupiania się na posiadaniu.

Sekretarz watykańskiej dykasterii zwrócił także uwagę na szczególną rolę biskupów. Z jednej strony dzielą oni problemy dnia codziennego swoich wspólnot, takie jak brak dostępu do wody pitnej, zdrowego jedzenia, edukacji, służby zdrowia, sprawiedliwości. Z drugiej zaś strony ich troską jest zachowanie równowagi między działalności społeczną a duchowym wymiarem głoszenia Ewangelii. W swej duszpasterskiej działalności stykają się również z ciągle powiększającym się podziałem między bogatymi a ubogimi, co prowadzi do przemocy, czy radykalizmów. Ich troska jest kierowana także w stronę młodego pokolenia, które wpatrzone w nowoczesne środki społecznego przekazu wykorzenia się z własnej historii i kultury.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem