Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Pomnik Chrystusa Króla Wszechświata - znak wielkiej nadziei

Z biskupem diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Stefanem Regmuntem rozmawia ks. inf. Ireneusz Skubiś
Niedziela Ogólnopolska 47/2010, str. 16-17

Bożena Sztajner/Niedziela

Ks. Ireneusz Skubiś: - Jesteśmy w przeddzień poświęcenia pomnika Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata w Świebodzinie. Kiedy zrodził się pomysł budowy tego monumentu? W jakich okolicznościach Ksiądz Biskup, jako pasterz tego terenu, podjął decyzję akceptującą takie dzieło?

Bp Stefan Regmunt: - Autorem idei budowy pomnika Chrystusa Króla Wszechświata był ks. prał. Sylwester Zawadzki. W sierpniu 1999 r. w Świebodzinie utworzono nową parafię - pw. Miłosierdzia Bożego. Jej proboszczem został właśnie ks. Zawadzki, dotychczasowy proboszcz parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w tym mieście. W 2000 r. miasto Świebodzin dokonało aktu intronizacji Chrystusa Króla. Ordynariuszem diecezji był wówczas bp Adam Dyczkowski. Wtedy też pojawiła się idea, by to wydarzenie upamiętnić. Stąd pomysł wzniesienia pomnika. W 2002 r. parafia nabyła teren pod budowę monumentu. Prace budowlane ruszyły w 2005 r. Problemy natury technicznej, związane z wielkością wznoszonego pomnika, a także konieczność spełnienia wszelkich wymagań stawianych przez prawo budowlane, były powodem tego, że budowa pomnika zakończyła się dopiero teraz.
Kiedy przyszedłem do diecezji, wznoszenie pomnika było chwilowo zatrzymane - były jakieś trudności. Konsultowałem całą sprawę z bp. Pawłem Sochą i bp. Adamem Dyczkowskim, moim poprzednikiem, oraz z innymi osobami, z kapłanami, i podjęliśmy decyzję o kontynuacji budowy pomnika. Cieszyłem się, że znalazłem wsparcie, które było dobrym sygnałem do dalszych działań.

- Pomnik Jezusa Chrystusa sięga swoją ideą do encykliki papieża Piusa XI „Quas primas”, która na zakończenie roku jubileuszowego 1925 ustanawia święto Chrystusa Króla Wszechświata. Jak Ekscelencja postrzega teologiczne założenia pomnika, który niebawem będzie poświęcał?

- Stojąca w Świebodzinie monumentalna figura Chrystusa jest przede wszystkim znakiem wiary. Poprzez nią pragniemy również oddać hołd Zbawicielowi i uznać Jego powszechne panowanie. Wiara, będąca pełnym ufności powierzeniem się Chrystusowi, nie może pozostać aktem tylko wewnętrznym. Powinna się ona wyrażać na zewnątrz, najpierw poprzez życie zgodne z Ewangelią. Wiara potrzebuje także pewnych znaków materialnych, które dają o niej świadectwo. Takim właśnie świadectwem wiary jest świebodziński monument.
Po drugie, teologiczne znaczenie pomnika wiąże się z jego tytułem. Jest to pomnik Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Trzeba ten tytuł dobrze rozumieć, bo pojawiają się dziś w Polsce interpretacje, które wypaczają tę ideę. Królestwo Chrystusa to władza o charakterze duchowym, królestwo, które „nie jest z tego świata” (J 18, 36). Przeciwstawia się ono królestwu Szatana i mocom ciemności, a od swoich zwolenników wymaga, aby wyrzekli się tego wszystkiego, co przeszkadza im jednoczyć się z Bogiem. Encyklika „Quas primas” mówi tu nawet o bogactwach, dobrach doczesnych. Mówi o tym, żeby wyznawcy Chrystusa Króla Wszechświata zapierali się samych siebie i dźwigali swój codzienny krzyż, odznaczali się skromnością obyczajów, łaknęli i pragnęli sprawiedliwości.
Świebodziński pomnik to jakiś rodzaj naszego hołdu Chrystusa jako naszego Pana i uznania Jego powszechnej władzy.

- Czy z taką realizacją planów wiążą się także założenia duszpasterskie, czy pomnik będzie tylko znakiem zewnętrznym, np. dla podróżujących?

- Niewątpliwie pomnik w Świebodzinie będzie przyciągał. Zresztą już dostrzegamy bardzo szerokie zainteresowanie nim. Nie chcemy jednak, by wszystko skończyło się tylko na turystycznej atrakcji. Pomnik zbudowano na terenie należącym do sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie. Myślę, że monument wpisze się w ofertę duszpasterską tego ośrodka, a ludzie, którzy przyjadą do Świebodzina, aby zobaczyć pomnik, będą mogli usłyszeć orędzie o Bożym Miłosierdziu i znajdą przestrzeń do modlitwy i refleksji nad własnym życiem.

- Dzisiejsze czasy nie są życzliwe dla chrześcijaństwa i Kościoła. Wydaje się, że trzeba zawalczyć o obecność znaków religijnych w przestrzeni publicznej. Nawoływał do tego Ojciec Święty Benedykt XVI podczas ostatniej pielgrzymki do Hiszpanii. Konsekracja przez niego bazyliki Sagrada Familia (Świętej Rodziny) w Barcelonie jest nawiązaniem do zewnętrznego wyznania wiary w Boga przez świętą budowlę. Czy pomnik Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata w Świebodzinie wpisuje się w tę ideę przestrzeni publicznej mówiącej o obecności Boga?

- Dla chrześcijaństwa nigdy nie było łatwych czasów, zawsze trzeba było dawać świadectwo swej wiary i odważnie głosić Ewangelię. Jedną z form tego głoszenia jest obecność chrześcijańskich symboli w przestrzeni publicznej. Pomnik w Świebodzinie jest bardzo wyraźnym religijnym symbolem. Ze względu na rozmiary nie da się go nie zauważyć. Może on u niektórych osób budzić kontrowersje, ale tego nie trzeba się bać. Mamy prawo do obecności w sferze publicznej. Cieszę się, że w Świebodzinie z tej możliwości skorzystaliśmy.

- Proszę przedstawić historię pomnika w Świebodzinie, opowiedzieć o ludziach - artystach, inżynierach, budowniczych, duszpasterzach. Jakie środowisko podjęło tę pracę i jak wierni przyjęli zamysł budowy tak wielkiego pomnika?

- Pomnik w Świebodzinie jest rzeczywiście najwyższym na świecie pomnikiem Chrystusa. Na marginesie dodam, że najwyższa do niedawna figura Chrystusa to nie ta z Rio de Janeiro w Brazylii, choć niewątpliwie ta brazylijska jest najbardziej znana. Do niedawna rekordzistą był pomnik Chrystusa w Cochabamba w Boliwii, liczący 34 m wysokości. Od soboty najwyższa figura Chrystusa stoi w Świebodzinie. Nie chodzi jednak o to, by się licytować, kto postawi najwyższy pomnik. Rzecz nie polega na biciu rekordów. Bardziej powinno nas interesować teologiczne przesłanie monumentu oraz wiara i zaangażowanie ludzi, którzy podjęli się stworzenia tego dzieła.
Budową pomnika ciągle interesował naszą społeczność i innych wiernych ks. prał. Sylwester Zawadzki. Wiele osób poszło za tym wezwaniem, za motywacją, jaką Ksiądz Prałat przedstawiał. Zaangażowało się bardzo wielu ludzi. Trzeba wskazać szczególnie tych, którzy podjęli fachowe zadania. Są to m.in. konstruktorzy: doc. Mikołaj Kłapoć, prof. Jakub Marcinowski, inż. Marian Wybraniec. Autorem projektu figury jest rzeźbiarz Mirosław Patecki, a nad jego realizacją czuwał plastyk Tomasz Stafiniak. Ale wiadomo, że musieli się również znaleźć ludzie, którzy podzielili się groszem, sprzętem, którzy wzięli udział w konkretnych projektach i nie brali za to pieniędzy. Wierni w miarę swoich możliwości podejmowali różne inicjatywy. Ksiądz Prałat, pomysłodawca pomnika, kiedyś założył cegielnię, żeby zdobywać środki na budowę sanktuarium, by później również część z tych środków przekazać na ten cel. Podejmował różne inicjatywy, z których gromadził fundusze, bo sami wierni z pieniędzy zarobionych w zakładach pracy nie byliby w stanie tej inicjatywy w pełni poprzeć materialnie.
Oczywiście, nie sposób wymienić tu wszystkich, którzy mieli udział w fundacji czy realizacji tego projektu. Wokół pomysłodawcy zgromadziło się wiele osób wierzących, oddanych Kościołowi, którzy w ten sposób wyznawali swoją wiarę i jednocześnie chcieli wskazać, że Chrystus jest jedynym Zbawicielem człowieka, na którego wzrok winien skierować każdy człowiek.

- Jak do sprawy budowy pomnika odniosły się tzw. czynniki cywilne - władze państwowe i samorządowe?

- Nie było sprzeciwu wobec budowy tego pomnika. Pojawiały się jednak różne trudności w trakcie wznoszenia budowli - pamiątki religijnej. Były okresy, kiedy wstrzymano budowę i domagano się poprawek, choć wcześniej wszystko było zatwierdzone, a później miały być tylko uzupełnienia. W związku z tym trzeba było podejmować nowe kroki i mieć dużo cierpliwości. Angażowali się w to pracownicy naukowi, którzy bardzo kompetentnie akceptowali wszystko, co jest słuszne, ale jednocześnie wykazywali, które wymagania są nadmierne i nieuzasadnione.
Można więc powiedzieć, że dzięki zgodzie władz wojewódzkich, powiatowych i miejskich można było ten pomnik ukończyć. Ale, jak to bywa przy podejmowaniu inwestycji i w innych dziedzinach, po drodze jest wiele różnych trudności, które trzeba pokonać. Tylko cierpliwi i wytrwali, mający dobrą motywację, docierają do końca.

- Rozumiem, że przedmiotem uwagi budowniczych były również pytania dotyczące najszerzej pojmowanego bezpieczeństwa...

- Przy podejmowaniu takich inwestycji wymiar bezpieczeństwa zawsze jest brany pod uwagę. Ci, którzy podejmują się budowy takiego pomnika, starają się wyeliminować wszystko, co może być zagrożeniem dla drugiego człowieka. Przestrzeń, na której umiejscowiono figurę, jest dość duża, dlatego na tym etapie, kiedy figura już stoi, nie widzimy niebezpieczeństw, które groziłyby przybywającym pod pomnik.

- W jaki sposób Ksiądz Biskup będzie chciał zapisać ten pomnik w dziejach diecezji, której pasterzuje?

- Powołanie sanktuarium Miłosierdzia Bożego było pierwszym krokiem zbliżającym do tego, żeby wierni diecezji nieustannie korzystali z możliwości odnowy duchowej swojego życia. Równocześnie diecezja chce służyć wszystkim, którzy docierają na teren województwa lubuskiego czy części dolnośląskiej, która przynależy do naszej diecezji. Chcemy, żeby były takie znaki, które będą miały charakter wychowawczy, które będą inspiracją do tego, byśmy mogli wspólnie odkrywać wartości nieprzemijające, które będą ukierunkowywały na to, co jest istotą naszego życia. By diecezja mogła służyć każdemu człowiekowi na drodze ku zbawieniu. Znaki, które mają pogłębić naszą duchowość, niewątpliwie będą w tej diecezji czymś bardzo cennym i będą inspirowały taką odnowę.

- 21 listopada 2010 r. w Świebodzinie odbędzie się uroczystość poświęcenia pomnika. „Niedziela” serdecznie gratuluje Ekscelencji realizacji tego niezwykłego dzieła. Filozofia religii określa człowieka jako „homo viator” - człowiek pielgrzym, człowiek w drodze. Pomnik w Świebodzinie z pewnością będzie temu człowiekowi pomagał dostrzec Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela człowieka. Będzie zapewne także pomagał Księdzu Biskupowi - inspirował wiernych do oddawania większej czci Jezusowi Chrystusowi, Panu Wszechświata.

- Z całego serca zapraszam na uroczystość poświęcenia pomnika i zawsze będę się cieszył, ilekroć będę widział swoich diecezjan, ale i pielgrzymów z różnych części Polski, kiedy będą tu przybywać, by przy figurze Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata podejmować refleksje nad swoim życiem i dziękować Panu Bogu za to, że w Jezusie Chrystusie możemy złożyć całą naszą nadzieję.

Prof. Wanda Półtawska odznaczona Orderem Orła Białego

2016-05-03 13:38

lk, am / Warszawa / KAI

Wanda Półtawska - lekarka, obrończyni życia, najbliższa przyjaciółka i współpracownica Karola Wojtyły - znalazła się w gronie sześciu osób zasłużonych w służbie państwu i społeczeństwu, odznaczonych dziś przez prezydenta Andrzeja Dudę Orderem Orła Białego. Najwyższe polskie odznaczenia zostały wręczone na Zamku Królewskim w Warszawie z okazji Narodowego Święta 3 Maja.

Andrzej Hrechowicz/KPRM

Prof. Wanda Półtawska, lekarka, psychiatra, obrończyni życia, najbliższa współpracownica Karola Wojtyły - została uhonorowana Orderem Orła Białego "w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, za wybitne osiągnięcia w pracy publicznej i państwowej".

Zwracając się do prof. Półtawskiej, prezydent Andrzej Duda powiedział, że "osoba taka jak Pani, o takiej moralności i tak wielkiej etyce, i twardych zasadach, mogła nie wstawać przed Prezydentem Rzeczypospolitej", by otrzymać odznaczenie.

Order Orła Białego - jak podkreślił prezydent Duda - został przyznany Wandzie Półtawskiej "za działalność niezłomną przez tak wiele lat, przez dziesięciolecia, od czasów młodości - służby harcerskiej, konspiracji".

Prezydent wyraził uznanie dla odznaczonej za to, że przetrwała cierpienie w obozie koncentracyjnym, a potem dawała świadectwo wiary, wartości, rodziny, życia ludzkiego, zwłaszcza dzieci, dzieci nienarodzonych", które było "świadectwem bez obawy i zawsze cichej służby" jako lekarz, doradca rodzinny, jako ten, kto pomagał ludziom bardzo często w najtrudniejszych chwilach. - Wiary i służby tak niezwykle cenionej przez naszego Ojca Świętego Jana Pawła II. Za to dziękuję i jestem zaszczycony, że jest pani dzisiaj tutaj i że mogłem wręczyć Pani to odznaczenie - dodał Andrzej Duda.

Andrzej Hrechowicz/KPRM

Wanda Półtawska złożyła z kolei na ręce prezydenta podziękowania "za dzisiejszy dzień, bo wreszcie mam poczucie, że jestem w Polsce, wśród ludzi, którzy rozumieją, co to słowo znaczy". - Długo czekaliśmy na to. Miałam serię frustracyjnych reakcji, jak z Ravensbrück wróciłam w gruncie rzeczy do następnej niewoli. I dopiero dzięki temu, co tu, teraz mam poczucie, że jednak dożyłam tego, o co chodziło w całym moim życiu i życiu mojego pokolenia - podkreśliła Wanda Półtawska.

Prezydent odznaczył Orderem Orła Białego także Irene Kirszensztein-Szewińską, Michała Kleibera, Michała Lorenca, Zofię Romaszewską oraz Bronisława Wildsteina.

Wanda Półtawska urodziła się w 1921 roku w Lublinie. Podczas wojny była łączniczką. W lutym 1941 r. została aresztowana przez gestapo i przewieziona do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, a w marcu 1945 r. do Neustadt-Gleve, gdzie przebywała do końca wojny - 8 maja 1945. Po wojnie skończyła studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, w 1947 roku wyszła za mąż za Andrzeja Półtawskiego. Urodziła czworo dzieci. Pracowała w szpitalu psychiatrycznym, prowadziła badania tzw. dzieci oświęcimskich.

Od 1969 roku zajmowała się poradnictwem małżeńskim i rodzinnym. Przez 42 lata (1955-97) wykładała medycynę pastoralną na Wydziale Teologicznym, a potem w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W latach 1981-1984 prowadziła te wykłady w Instytucie Jana Pawła II przy Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie.

W 1967 roku zorganizowała Instytut Teologii Rodziny przy Wydziale Teologicznym i kierowała nim przez 33 lata, szkoląc młode małżeństwa i narzeczonych oraz księży. W 1994 roku została członkiem Papieskiej Akademii Życia. Współpracuje z Papieską Radą dla Pracowników Służby Zdrowia. Po stworzeniu Papieskiej Rady Rodziny w 1983 r. została również razem z mężem jej członkiem.

W 1981 roku została odznaczona medalem "Pro Ecclesia et Pontifice", w 1999 r. m.in. Komandorią papieskiego Orderu św. Grzegorza. Otrzymała w 1987 roku honorowy doktorat Notre Dame Pontifical Catechetical Institute w Arlington, Virginia, a w 2008 r. doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Jest autorką książek "I boję się snów" (wspomnienia z obozu w Ravensbrück), "Stare rachunki", "Przygotowanie do małżeństwa", "Z prądem i pod prąd", "Przed nami miłość" "By rodzina była Bogiem silna" i bestselleru „Beskidzkie rekolekcje” oraz „Jeden pokój” - zapisu rozmów na podstawie filmu Pawła Zastrzeżyńskiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Ordo Iuris: Potrzebne regulacje prawne chroniące dzieci przed pornografią

2018-11-13 21:38

mp, ordo iuris / Warszawa (KAI)

Założenia do projektu ustaw o ochronie dzieci przed pornografią w Internecie przedstawił we wtorek na konferencji prasowej Instytut Kultury Prawnej Ordo Iuris. Zaapelował do organizacji pozarządowych i parlamentarzystów o udział w dalszych pracach nad projektem.

fotolia.com

Statystyki pokazują, że ponad połowa dzieci w Polsce ma kontakt z pornografią przed ukończeniem 12. roku życia. Podstawowym źródłem dostępu do niej jest Internet. W odpowiedzi na ten problem Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris proponuje podjęcie prac nad ustawą, która zapewniałaby realną ochronę dzieci. Raport dotyczący zjawiska pornografii wśród nieletnich został zaprezentowany na konferencji prasowej.

Problem ten został zauważony przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), która umieściła kompulsywne zachowania seksualne w nowej, zaktualizowanej Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Zachowania te mogą powodować znaczne upośledzenie w osobistych, rodzinnych, społecznych, edukacyjnych, zawodowych lub innych ważnych obszarach funkcjonowania.

Instytut Ordo Iuris przygotował analizę obecnego stanu prawnego na poziomie krajowym i międzynarodowym w zakresie ograniczania dostępu do treści pornograficznych oraz założenia do projektu zmian prawnych, które wzmocniłyby pozycję rodziców w ochronie ich dzieci. Zaproponowane rozwiązania dotyczą korzystania z pornografii w Internecie, czyli tam, gdzie jest ona najszerzej i najłatwiej dostępna. Temu zagadnieniu poświęcony jest raport ,,Dzieciństwo wolne od pornografii. Ochrona małoletnich przed dostępem do treści pornograficznych w Internecie – ocena dotychczasowego stanu prawnego i propozycje rozwiązań”.

Podczas konferencji, na której zaprezentowano analizę głos zabrali eksperci Instytutu – mec. Jerzy Kwaśniewski, dr Błażej Kmieciak, mec. Rafał Dorosiński i Nikodem Bernaciak, a także psycholog Bogna Białecka – Prezes Fundacji Edukacji Zdrowotnej i Psychoterapii.

Mec. Rafał Dorosiński z Centrum Analiz Instytutu określił, jakie rozwiązania problemu proponuje Instytut.

„Wprowadzenie skutecznej prawnej ochrony dzieci przed internetową pornografią możemy zrealizować zasadniczo dwiema metodami. Pierwsza polega na domyślnej blokadzie stron pornograficznych przez dostawców usług internetowych, możliwej do „zdjęcia” przez dorosłego abonenta tych usług. Druga natomiast zobowiązuje wprost podmioty udostępniające pornografię - serwisy pornograficzne- do skutecznej weryfikacji pełnoletności użytkowników. W Wielkiej Brytanii, która, stanowi podstawowy punkt odniesienia dla proponowanych założeń funkcjonują obie te metody. Co charakterystyczne, pierwsza z nich realizowana jest na zasadzie samoregulacji tzn. bez udziału państwowych regulacji prawnych i instytucji, a w oparciu o zasady przyjęte przez samych dostawców usług internetowych” – powiedział ekspert Instytutu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem