Poniedziałek, 22 kwietnia

• Dz 11, 1-18 • Ps 42; Ps 43 • J 10, 1-10

Jezus powiedział: «Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. Kto jednak wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec. Temu otwiera odźwierny, a owce słuchają jego głosu; woła on swoje owce po imieniu i wyprowadza je. A kiedy wszystkie wyprowadzi, staje na ich czele, a owce postępują za nim, ponieważ głos jego znają. Natomiast za obcym nie pójdą, lecz będą uciekać od niego, bo nie znają głosu obcych». Tę przypowieść opowiedział im Jezus, lecz oni nie pojęli znaczenia tego, co im mówił. Powtórnie więc powiedział do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Ja jestem bramą owiec. Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce. Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę. Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości».

Jezus w dzisiejszej Ewangelii wyraźnie mówi: „Ja jestem bramą owiec. Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę”. Jezus nie po raz pierwszy posługuje się obrazem owiec, których On jest pasterzem. Odwołał się On do zwykłej sytuacji znanej słuchaczom. Wiemy, że były to czasy, gdzie wypasanie owiec było częstym zajęciem tamtejszej ludności. Każdy wiedział, co znaczy być pasterzem i jak się wykonuje tę pracę. Pasterz wyprowadzał swoje owce przez bramę, ale żeby mógł je wyprowadzić przez tę bramę, to najpierw sam musiał wejść do zagrody, aby je stamtąd zabrać. Aby jednak mógł wejść, to musiał być rozpoznany przez kogoś, kto miał strzec wejścia, bo nieobce też było ludziom zjawisko wykradania owiec. Pasterz zabierał owce na pastwisko i zawsze starał się im wybrać możliwie najlepsze miejsce tak, aby nie zabrakło im żyznej paszy. Jezus chce przez to powiedzieć, że jedynie przez Niego człowiek może otrzymać wszystko, co jest mu potrzebne nie tylko w tym życiu, ale przede wszystkim do życia wiecznego pełnego obfitości. Mówiąc o pasterzu, podkreślił, że owce znają swego pasterza i słuchają jego głosu. Zatem ważne jest, aby owce znały swego pasterza i słuchały, co do nich mówi, bo inaczej za nim nie pójdą, a tym samym pozbawią się możliwości korzystania z pastwiska, na którym mogą znaleźć konieczne do ich życia pożywienie. „Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce”. Papież Benedykt XVI podkreślił: „Na tym właśnie polega różnica między właścicielem – prawdziwym pasterzem – a rozbójnikiem. Dla rozbójnika, dla ideologów i dyktatorów, ludzie są tylko posiadaną przez nich rzeczą. Dla prawdziwego pasterza natomiast są one istotami wolnymi, otwartymi na poznanie i miłość. Pasterz jest ich właścicielem przez to właśnie, że je zna i miłuje” (Jezus z Nazaretu, s. 235-236). To obrazowe przedstawienie Jezusa jako pasterza owiec – a nas ludzi jako owiec z Jego owczarni – ma wymiar ponadczasowy i ponadziemski. Otóż ten Pasterz, Jezus Chrystus, daje nam jeszcze inny pokarm, daje nam samego siebie w Eucharystii, abyśmy w sobie mieli zadatek życia wiecznego. Czy rzeczywiście jestem z Chrystusowej owczarni? Jak słucham głosu Chrystusa? Czy Jezus jest dla mnie drogą i prawdą, i życiem?

A.S.

ROZWAŻANIA NA ROK 2024 DOSTĘPNE W KSIĄŻCE "ŻYĆ EWANGELIĄ". DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!