Czwartek, 23 maja. Święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana

• Jr 31, 31-34 • Ps 110 (109) • Mk 14, 22-25

W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowano Paschę, Jezus, gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, i pili z niego wszyscy. I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił napoju z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić będę go nowy w królestwie Bożym».

Istotą kapłaństwa jest składanie ofiary, istotą wieczerzy paschalnej był chleb przaśny i baranek spożywany we wspólnocie. Chrystus wraz z apostołami zachowuje ten zwyczaj i wypełnia nowymi treściami. Ustanawia sakrament Eucharystii i kapłaństwa i przez to nadaje sens każdej ofierze ludzkiej, przeżywanej przez wieki istnienia człowieka Czy można przejść przez życie bez ofiary, to znaczy bez doświadczenia bólu, cierpienia, odrzucenia, smutku czy przykrości? Teoretycznie tak, ale to będzie życie zakłamane, nieprawdziwe. Jakiekolwiek cierpienie, które nas spotyka, dołączone do ofiary Jezusa nabiera sensu, dołączone oznacza oddane z wiarą, i wtedy staje się ofiarą pożyteczną dla Boga i innych ludzi. Eucharystia jest pamiątką i ucztą, lecz nie zapominajmy, że jest ofiarą Ciała i Krwi Pańskiej.

B.W.

ROZWAŻANIA NA ROK 2024 DOSTĘPNE W KSIĄŻCE "ŻYĆ EWANGELIĄ". DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!