Poniedziałek, 10 czerwca

• 1 Krl 17, 1-6 • Ps 121 (120) • Mt 5, 1-12

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: «Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami».

Jezus, wstępując na górę i wygłaszając mowę (tzw. kazanie na górze), symbolicznie nawiązuje do bardzo ważnego wydarzenia w historii Izraela. Było nim „podarowanie” przez Boga, Narodowi Wybranemu, za pośrednictwem Mojżesza, na górze Synaj, dziesięciu przykazań. Jezus – nowy Mojżesz – przekazuje na górze błogosławieństw nowemu narodowi wybranemu – Kościołowi – nowe zasady. Nie przekreślają one w żaden sposób przykazań dekalogu. Wręcz przeciwnie, one je uzupełniają. Przykazania dekalogu stawiają bowiem etyczno-moralną „dolną granicę”, której przekraczanie skutkuje utratą życia w jedności z Bogiem. Błogosławieństwa natomiast ukazują kierunek odwrotny, jakim jest stawanie się duchowo podobnym do samego Boga. Życie błogosławieństwami doskonale upodabnia do Chrystusa, prowadząc do doświadczenia zjednoczenia z Nim, spełnienia i trwałego szczęścia (błogosławieni – znaczy szczęśliwi). Ubodzy duchem są ci, których największym bogactwem jest Bóg i pielęgnowanie więzi z Nim. To ci, którzy w postawie pokory uznają swoją zależność od Boga i całkowicie się Jemu powierzają. Smutek związany z drugim błogosławieństwem nie dotyczy każdego negatywnego stanu emocjonalnego, ale właściwego żalu przeżywanego z powodu własnych grzechów i zła w świecie, które skutkują oddaleniem od Boga. Cisi – łagodni, to ci, którzy najpierw w relacji z Bogiem charakteryzują się cierpliwością i zaufaniem, nie starają się od Niego „wydzierać” tego, czego pragną. Podobnie w relacjach międzyludzkich – nie będąc słabymi i uległymi, starają się budować dobre relacje bez złości, brutalności i wrogości. Sprawiedliwość, o której mowa w czwartym i ósmym błogosławieństwie, nie jest tą rozumianą w sensie społecznym, ale religijnym, a więc dotyczy życia zgodnego z wolą Boga. Miłosierni są ci, którzy praktykują miłosierdzie. Naśladują w tym Boga, który przebacza winy i szczególną troską otacza potrzebujących – fizycznie, psychicznie i duchowo. Czystość serca nie dotyczy tylko właściwego przeżywania seksualności, ale oznacza również przejrzystość, autentyczność i szczerość w relacjach z Bogiem i bliźnimi. Wprowadzający pokój to nie pacyfiści lub kochający „święty spokój”, ale ludzie, którzy aktywnie troszczą się o sprawiedliwość w swoim środowisku rodzinnym i społecznym, a przez to przyczyniają się do budowania pokoju. Warto dziś w osobistym rozważaniu zatrzymać się nad błogosławieństwem, które najbardziej przemawia i pociąga. Wcielając je w życie mamy szansę doświadczać tego, co Jezus obiecuje.

J.G.

ROZWAŻANIA NA ROK 2024 DOSTĘPNE W KSIĄŻCE "ŻYĆ EWANGELIĄ". DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!