Listopad już minął. Jednak czas zamyślenia nad życiem i śmiercią, tak szczególnie obecny w tym miesiącu, wcale się nie skończył. Bo jest to temat zawsze dotyczący człowieka. W każdym czasie towarzyszy nam przecież myśl o tym, co jest po drugiej stronie życia.
O tym, jaki kształt ma życie po śmierci, zastanawiali się uczestnicy seminarium naukowego pt. Nirwana - reinkarnacja - życie wieczne. Ta sesja naukowa, zorganizowana przez Koło Naukowe Teologów KUL, odbyła się 14 listopada w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Zaproszeni goście - ks. prof. Jerzy Szymik, dr Maciej Zięba oraz Marcin Pytlak - prezentowali różne koncepcje życia po śmierci.
Marcin Pytlak przedstawił, w jaki sposób widzą ten problem współczesne ruchy wyznaniowe. Sekty, bo o nich tu mowa, swoją naczelną ideą uczyniły wiarę w reinkarnację, a więc w powtórne narodziny w innej formie istnienia.
Idea reinkarnacji swoimi korzeniami sięga do filozofii indyjskiej. O tym mówił dr Maciej Zięba. Wskazał, że w religiach wschodnich (hinduizm, buddyzm) reinkarnacja uważana jest za przekleństwo dla człowieka. Powtórne wcielenie może nastąpić w obu kierunkach, tzn. w niższą lub wyższą formę istnienia. Oba jednak są dla człowieka czymś złym, bo prawdziwym kresem życia może być tylko wyzwolenie, a więc nirwana. Stan nirwany rozumiany jest tutaj jako zupełne zatracenie się, jako totalne samounicestwienie. M. Zięba zauważył także, że tym, co przeszkadza człowiekowi w osiągnięciu stanu nirwany jest niewiedza. I ostatecznie powtórne narodziny, będące przekleństwem człowieka, nie są konsekwencją złych czynów, ale właśnie niewiedzy. To z powodu nierozpoznania tego, kim się jest, człowiek ponosi karę w formie reinkarnacji.
Obie zaprezentowane koncepcje życia po śmierci akcentują rolę człowieka jako autora swojego zbawienia. Nie ma tu mowy o Bogu, który miłuje człowieka i dlatego go zbawia, nie ma tu także mowy o grzechu i przebaczeniu, o łasce. Mówi się natomiast o ślepym losie karmy i o tym, że człowiek swoim tylko wysiłkiem stara się ten los "przechytrzyć".
Na tle tych modnych dzisiaj, zwłaszcza wśród młodzieży, idei reinkarnacji i nirwany ks. prof. Jerzy Szymik ukazał specyfikę i wartość chrześcijańskiego rozumienia życia po śmierci. Polega ona jego zdaniem przede wszystkim na tym, że w centrum tajemnicy życia i śmierci stoi osoba Jezusa Chrystusa. Bo, odwołując się do słów współczesnego teologa Hansa Ursa von Balthasara, to "Bóg jest ostatnią rzeczą stworzenia". Życie po śmierci to w chrześcijańskiej nauce życie wieczne. Ks. J. Szymik zauważył, że można je przyrównać do obrazu półprostej. Jak ona, tak i życie wieczne ma początek, ale się nie kończy. Nie jest cykliczne, powtarzalne, wręcz przeciwnie - jednorazowe. I dlatego nie przeżywa się życia "na brudno". Prelegent dostrzegł, że jest to jeden z największych wkładów chrześcijaństwa w kulturę światową. Ale wieczność tego życia nie polega - zdaniem ks. J. Szymika - tylko na czasowości, a więc wiecznym trwaniu. Ona jest czymś więcej. Jest nie tylko ilością tego życia, ale także jego jakością. Jest najpełniejszym uczestnictwem w życiu Bożym.
Dlatego na pytanie, po co mozół życia na ziemi, nie sposób nie odpowiedzieć tak, jak uczynił to na początku tego seminarium ks. dr A. Czaja: "Po prostu warto!". Warto ze względu na słowa Chrystusa: "W domu Ojca Mego jest mieszkań wiele" (J 14, 2).