Benedykt XVI w dokumencie „Summorum pontificum” z 2007 r. dał wiernym możliwość korzystania z sakramentów sprawowanych według ksiąg sprzed ostatniej reformy liturgicznej. 5 stycznia w Strzegomiu w kościele parafialnym pw. Najświętszego Zbawiciela Świata i Matki Bożej Szkaplerznej celebrowano chrzest i Mszę św. w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Obrzędy były sprawowane przez ks. Juliana Nastałka z asystencją diakona (ks. dr Zbigniew Chromy) i subdiakona (kl. Michał Buraczewski). Okolicznościowe kazanie wygłosił ks. kan. Marek Żmuda, proboszcz miejscowej parafii, a oprawę muzyczną zapewniła schola gregoriańska „Vox Angelicus” z parafii katedralnej w Świdnicy.

Obrzęd chrztu znajdujący się w Rituale Romanum wydanym w 1952 r., został przepisany przez papieża Pawła V w 1614 r., który dokonał kodyfikacji rytuału używanego w tym kształcie od co najmniej X wieku.

Przyjrzyjmy się teraz szczegółom. W przedsionku kościoła kapłan ubrany w komżę i stułę koloru fioletowego przystępuje do rozpoczęcia obrzędów. Kolor fioletowy wskazuje nieszczęśliwy stan człowieka w stanie grzechu pierworodnego. Kapłan po pozdrowieniu zapytuje o imię dziecka. Następnie zapytuje: „Czego żądasz od Kościoła Bożego?” W imieniu dziecka odpowiadają chrzestni - „Wiary”. „Co ci daje wiara?” - „Życie wieczne”. - Kapłan po otrzymaniu tych odpowiedzi dodaje: „Jeżeli przeto chcesz osiągnąć życie wieczne, zachowuj przykazania: Będziesz miłował Pana Boga twego z całego serca swego, z całej duszy swojej i ze wszystkich myśli swoich, a bliźniego swego jak siebie samego”, czyli przypomina streszczenie wszystkich przykazań Bożych.

Następnie kapłan trzykrotnie tchnie, po czym czyni znak krzyża na czole dziecka, aby się nigdy nie wstydziło Jezusa Chrystusa, i na piersiach, aby Go zawsze kochało. Później kładzie rękę na głowie dziecka na znak, że bierze je pod swą opiekę w imię Boga i zanosi modlitwę o pomoc łaskawej opieki dla dziecka w całym jego życiu.

Potem kapłan podaje też dziecku egzorcyzmowaną sól - symbol mądrości oraz mocy, która zachowuje od zepsucia. Przez ten znak Kościół zabiega, by cały człowiek został zachowany od upadku i nabył prawdziwego smaku rzeczy Bożych.

Następnie kapłan zanosi modlitwę o łaskę dla dziecka wytrwania w dobrym, odmawia egzorcyzm, czyni znak krzyża na czole dziecka, a kładąc rękę na jego głowie, bierze je w posiadanie w imię Najświętszej Trójcy. Potem odmawia modlitwę o łaskę światła i mądrości, kładzie koniec stuły - symbol swej władzy na dziecko i wprowadza je do kościoła. Podczas tej procesji kapłan z rodzicami chrzestnymi odmawia wyznanie wiary i Modlitwę Pańską.

Teraz kapłan po raz trzeci odmawia egzorcyzm, a następnie bierze odrobinę śliny z ust na koniec palca, dotyka nią uszu i nosa dziecka, mówiąc: „Effeta - otwórz się”. Jest to powtórzenie gestu Zbawiciela (por. Mk 7,31-37), uwyraźniające ostateczne przygotowanie do przyjęcia chrztu w pełnej otwartości na jego łaski.

Potem kapłan zadaje dziecku pytania: „Odrzekasz się ducha złego? I wszystkich spraw jego? I wszelkiej pychy jego?”. W imieniu dziecka odpowiadają rodzice chrzestni. Kapłan czyni znak krzyża olejem katechumenów na piersiach i na plecach dziecka, aby wzbudzić w nim zamiłowanie do Chrystusa i jarzma Jego nauki oraz umocnić je do wiernego wypełniania Bożych przykazań.

Następnie kapłan zdejmuje z siebie stułę fioletową, a nakłada stułę białą - symbol niewinności i czystości, i przy chrzcielnicy zapytuje dziecko o wyznanie wiary, po czym pyta jeszcze: „N., chcesz być ochrzczony?”. Sam akt chrztu polega na trzykrotnym polaniu głowy wodą w kształcie krzyża i wymówieniu jednocześnie słów: „N., ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. W tym czasie rodzice chrzestni trzymają dziecko lub przynajmniej dotykają na znak, że biorą za nie odpowiedzialność na siebie.

Po dokonaniu chrztu kapłan czyni krzyżmem znak krzyża na głowie dziecka, odmawiając słowa modlitwy, aby to namaszczenie w Jezusie Chrystusie było ochrzczonemu na życie wieczny. Następnie kapłan kładzie na dziecko białą szatę, symbol niewinności, wolności i tryumfu. W końcu kapłan podaje zapaloną świecę symbol żywej wiary, gorliwości i czujności potrzebnych do wytrwania w dobrym aż do śmierci, a po odmówieniu odpowiedniej modlitwy kończy obrzęd słowami: „Idź w pokoju i Pan niech będzie z tobą”.